Jakie jesteście dziewczyny?

[tolka11]

Tak mi przyszło do głowy w związku z postem urodzinowym.
Bo, ze jesteście silne to wiem. Wy też już wiecie, ze mimo płaczu,
buntu, rozpaczy i bezsilnosci jesteście niesamowicie silne.
Ale poza tym?
Umiecie cieszyć się, życiem, kpić z siebie, macie wiarę w lepsze
jutro, lubicie siebie?
Wasz dom jest pełen śmiechu i radości?

Alez jestem dociekliwa

mama: Judyty 40Hbd, Miłosza 28Hbd, Sary 33/34Hbd i ...

[tolka11]

Zacznę od siebie: nasz dom jest pełen wrzasku, dzikiego ryku,
nieustannych kłótni i ran często krwawiących. Ale dzieci deklarują,
że bardzo się kochają. Szkoda, że na deklaracjach się kończy.
Mój mąż nieustannie ze mnie drwi i kpi ( to jest bardzo
tearpeutyczne działanie) i w związku z tym po ponad 12 latach
małżeństwa też przyjęłam ten styl wobec siebie. Zwłaszcza wobez tych
10 dodatkowych kilogramów
A poza tym wrzeszczę jak moje dzieci. W domu.
W pracy jestem oazą spokoju i ciętego języka.

[jolantusia1]

tolka to trochę jakbym widziała siebie. W pracy jako szefowa staram się
opanowywać, pracownicy już mnie na tyle znają, że jak jestem wściekła to nic nie
mówię. Jęzor to mam cięty oj nawet za bardzo. W domu - wścieklizna, mały
wrzeszczy a ja w pewnym momencie nie wytrzymuje też wrzeszczę. No i oczywiście
jestem również panią dyrektor w domu czym doprowadzam moich do białej gorączki
hihi, a oni jakby mi na złość robili w ogóle nie reagują co mnie jeszcze
bardziej nakręca.

[tumigutek5]

U mnie generalnie jest bardzo podobnie , chociaż teraz staram się
hamowac te wrzaski z uwagi na małego. Jak już pisałam w innym poście
mam dwóch gimnazjalistów w domu i genralnie oni się wiecznie leją o
byle co , ale niestety nie mówią o miłości do siebie, a wręcz
przeciwnie deklarują nienawiśc dozgonną. Dziwne, bo jak się któremuś
coś dzieje to wtedy jest problem. Sama również jestem nerwus,
chociaż teraz bardzo wyciszyłam się. Ogólnie podobno jestem barzdo
wesołą osobą, dystans do siebie mam (u ciebie 10 kg,u mnie niestety
więcej, ale co mi tam)potrafię się z siebie śmiac i bardzo lubię
porządek, co moje dzieci doprowadza do szału , amnie ich wieczny
bajzel w pokoju. Ale do tego też już mam dystans - poprostu nie
wchodzę do nich, bo już bym siwa była.

[ola_mi]

kiedyś byłam delikatna, czuła, spokojna, z duzym dystansem do siebie
i zycia, potrafiłam sie cieszyć, a teraz (od momentu mojej ciaży
donoszonej) jestem okropnym nerwusem, raptusem, krzykaczem. Byle
pierdułka potrafi mnie wyprowadzic z równowagi. Zbyt dosadnie dbam o
porzadek, przez co nawet teraz kiedy leże z goraczka pow. 39 stopni
musialam obleciec cale mieszkanie, az padam z osłabenia. Czasami
wymagam od mojego syna rzeczy niemozliwych (a on ma dopiero 2
latka), jednak w takiej chwili jak teraz (kiedy to rano kochani
teściowie zabrali synka do siebie zebym mogla spokojnie wyleżeć
się), pierwsze co poryczalam sie, ze nie ma mojego urwisa, nie mam
po kim sprzatac...bo kocham go nad zycie. Od momentu narrodzin Lidii
i Natalki zwiększyła się moja chęc niesenia pomocy innym, czasami
nie potrafie pozostac objętna wobec pewnych spraw. Ale też wiele
rzeczy zaczeło mnie przersatac i udowodniłam sobie jak słaba jestem
psychcznie...

[donmari-2]

Ja podobnie jak OLa. A propos-Olu co tam słychać u dziewczynek? cały
czas czytam to forum i śledzę ich losy...dawqno nic nie pisałaś

a ja..

[kicius_85]

gdy urodziłam dziewczynki zmieniłam się diametralnie stałam się bardziej
spokojna i opanowana..owszem nieraz się wściekam na męża ale dużo dużo mniej niż
wcześniej..
teraz gdy Jula wreszcie po 7 miesiacach jest w domu jestem najszczesliwsza
mamuska pod słoncem, kocham moje dziecko ponad zycie mimo tego ze ma
tracheostomie, ze je przez sonde i ze jest malym diabelkiem...
przez to wszystko co ostatnio wydarzylo sie w naszym zyciu zaczelam jakos tak
bardziej i dojrzalej wierzyc...wierzyc ze wiara czyni cuda...ze nadzieja zawsze
jest..i ze warto wierzyc i sie nie poddawac nawet gdy praktycznie nie ma
szans..no i wierze w cuda..Jula jest moim cudem

[agajedi]

A u nas jeszcze do niedawna było cicho i spokojnie. Mąż ciągle w pracy, ja głównie przed komputerem. Czasem tylko pies szalał. A teraz Marysia kręci wszystkimi jak chce (zwłaszcza tatusiem). Ale za pół roku będzie już dwójka i dopiero wtedy dom poweseleje.
A ja? Zawsze byłam silna baba. Może na początku trochę histeryzuję, ale potem biorę się w garść i działam. A poza tym jestem wesoła, żartowna choć czasem drażliwa, no i mam dziewczyny IDEALNĄ figurę (bo podobno kula to kształt idealny), hihihi

[tumigutek5]

no i mam dziewczyny IDEALNĄ figurę (bo podobno kula to kształt
idealny),
Noooo wreszcie ktoś mi dał do rozumienia że też mam IDEALNĄ figurę

[jola23061978]

hmm... trudne pytanie. Cięzko ocenić siebie samemu bo jak ludzie nas
widzą to wiemy choć czasem może cukrują a myślą co innego
Kiedyś byłam delikatna, bojaźliwa, nieśmiała ale uśmiechnięta,
radosna, pełna marzeń ; w pracy z ludźmi w biurze podróży z
odbierana jako pomocna, sympatyczna, konkretna (miałam sporo stałych
klientów), nigdy nie umiałam za to upomnieć sie o swoje:wyższą
pensję, wolne - było to dla mnie stresujące i wstydliwe.

Po urodzeniu Oliwii - najpierw szok, płacz, tony myśli, modlitwy,
kulturalna i miła w stosunku do pielegniarek lekarzy, pełna nadziei,
ciepła i czułości do Oliwii przemieszanego ze strachem i łzami

Teraz gadatliwa, bardziej odważna, często śmiejąca się i płacząca na
zmianę, szukająca przyjemności za wszelką cenę:rozmowy,spotkania,
kawa, gazeta, książka, wyjazdy, zakupy, wczasy.... ale nie umiejąca
w niczym znaleźć prawdziwego szczescia, jakbym nie miała marzeń ,
jestem bardziej obojetna, agresywna, nerwowa, czesciej złosci mnie
Oliwia, nawet moja mama która mi pomaga, przestałam sie modlić,
chodzić do kościoła.
Popadam ze skrajności w skrajność:albo jakieś wspomnienie, rozmowa,
myśl rozklei mnie na całego i rycze na niesprawiedliwość albo czuje
obojetność i lód i mysle co bedzie to bedzie , nie mam juz siły o
tymmysleć, mam to w dupie, bede żyła tak żeby mi było dobrze, nie
bede sie poswiecać, płakać,przejmować
Lubie sie wyrwać jak mama przyjeżdza - ciesze sie jak wiem że OLiwia
ma dobrą opiekę a ja nie musze sie nią zajmować(troche mnie to
przeraża)
Czasem mysle że może nast dziecko bedzie w stanie odmienić mnie na
lepsze bo w obecnej sytuacji nawet jakbym wygrałą w totka miała dużó
kasy na nowe mieszkanie czy dom, OLiwii rehabilitacje, swoje
potzreby, auto, egzotyczne podróże czy nawet prace we własnej firmie
to nie umiałabym życ w pełni szczesliwa
Nasz dom jest w miare normalny jak nie mam wisielczego nastroju,
nawet znajomi czy obcy dziwią sie że tacy jesteśmy pogodni, radośni -
mamy z mężem dość czarne poczucie humoru i co niektórych to
szokuje, śmiejemy się z siebie , dogryzamy a tak to nuda:jedzenie,
sprzatanie, mąż praca, ja praca w domu dot. rehabilitacji,
pielegnacji, czasem zakupy , wyjazdy, spotkania ze znajomymi, wczasy
raz w roku -staramy sie żyć tak jak przedtem, tak jak lubimy, jak
jesteśmy przyzwyczajeni, jakie mamy mozliwości

[ag0000]

kochany domek i rodzinka-jak chyba wszędzie od samego ranka 6.30 zaczyna się
jazda do momentu aż się dzieci nie wyniosą do szkoły tak do 14[jak ja się
"cieszę" że obie starsze jadą na zgrupowanie taneczne]Mąż jak jest w trasie to
jest spokój a jak przez parę dni w domu to wolę jak idzie do garażu,a chciałam
mieć kiedyś dużą rodzinę?!?!!!!? No nie jest tak źle mamy fajną rodzinkę i jest
jeszcze pies.Chyba byłam kiedyś spokojniejsza i bardziej opanowana,a teraz
zdarzy mi się zakląć jak szewc i posłać dzieci do diabła, czy coś ze mną nie
tak? I tak kocham ich wszystkich!!!!!

[100ania]

U nie w domu jest dużo krzyku, dużo płaczu i jeszcze więcej śmiechu
Chłopaki szaleją tak, że czasem ciężko nad nimi zapanować. Ja chyba już sie do
tego przyzwyczaiłam i momentami wyłączam się.
Kiedyś strasznie wściekałam się na męża, że z dzieckiem spędza za mało czasu, że
mi nie pomaga, generalnie każdy powód był dobry do kłótni i płaczu. Teraz raczej
się nie kłócimy, ja się jakoś wyciszyłam. Ustawiłam sobie priorytety: najpierw
dzieci (muszą być najedzone, wyspane, muszą wyjść na spacer), potem dopiero cała
reszta - porządki, gotowanie, znajomi.
Staram się nie trzymać dzieci pod kloszem. Pamiętam o tym, że są wcześniakami,
ale nie robię z tego problemu w życiu codziennym.
We wrześniu stanę się mamą zerówkowicza i to będzie dla mnie nowy etap. Jak o
tym pomyślę, to tremę mam większą niż mój syn, bo on na razie tylko się cieszy
Gdzieś w duchu marzy mi się córeczka, tak za pięć - sześć lat. Ale musiałaby być
wpadką bo świadomie raczej się nie zdecyduję, a już na 100% nie przekonam
męża. On i tak czasami pół żartem "wypomina" mi, że miało być dwoje dzieci

[diament79]

kiedyś wiecznie usmiechnięta, lekko nierozgarnięta
Teraz wiecznie niezadowolona, szukająca dziury w całym, NIESTETY!
W domku czasem kompletny bałagan, mąż wściekły po pracy
Muszę się wziąć za siebie!
Obiecuję

[mimi0080]

Zanim pojawiły się dzieci byłam rozpieszczoną nieśmiałą zakompleksioną
dziewczynką...
dziś totalna burza w mojej głowie czasem chciałabym wyłączyć myślenie, bo się
zadręczam...
Generalnie nie mogę narzekać nasza sytuacja się poprawia dzieci rosną kasowo
lepiej... jest dobrze, ale...
Coraz częściej myślę o sobie, że jestem wybrakowana wadliwa...w obu ciążach nie
sprawdziłam się pierwszy poród bardzo długi i ciężki nie bez wpływu na
dziecko...drugi jeszcze gorzej
Nie nadaję się na rodzenie dzieci więc powinnam zapomnieć o trzecim tak będzie
lepiej...
Jestem zmęczona, od dobrych 2 lat nie mieliśmy z mężem tylko naszego wieczoru
nie mówiąc już o nocy...krzyczę jestem nerwowa w ciągu sekundy jestem w stanie
się poryczeć...mało się śmieję.
W planach jest wyjazd w góry latem na 4 dni bez dzieci Boże jakbym chciała żeby
się udało...

[tabaluga0]

a ja?...ja jestem ciągle nieszczesliwa, zakompleksiona, mam dosc zycia,ale wiem
ze jeszcze dluga droga przede mną. po prostu mam dosyć. Nie mam sie z czego
cieszyc, jest wiecej powodów do płaczu.Niestety
Moje życie jest kompletnie bez sensu, przynajmniej dla mnie. Gdybym była odważna
to skonczylabym ze sobą.

jeszcze nigdy od urodzenia Szymka nikt nie zapytał czy potrzebuję pomocy ( nie
chodzi o finansową), czy daje sobie rade itd.
Nawet jak bylam chora to ja musialam podac mezowi kolacyjke.
To przykre
sorki ale musialam sie wygadac.

[ann_a30]

Rozumiem tabalugę. Chociaż ja to się cieszę z dzieci - jedyna radość, co mi
została. Ale czasem też trudno wytrzymać i człowieka ponosi... A potem wyrzuty
sumienia, że można było pewne sprawy inaczej załatwić, podejść do wielu spraw
swobodniej... Ale człowiek znerwicowany, zestresowany, to tak emocjonalnie
reaguje...

[gk102]

Wiecie co a u mnie jest odwrotnie. Po urodzeniu Hani i burzy w moim
życiu (cięzki stan dziecka, ciężki a nawet bardzo ciężki mój stan,
brak wsparcia, kłopoty rodzinne...), teraz jestem: niespokojna w
działaniu - ciągle cos robię, spokojna przy dzieciach, cierpliwsza,
nie krzyczę - co zdarzało się wcześniej, zadowolona z małżeństwa.
Wyciszyłam się, umiem pomóc, nawet mam potrzebę pomocy innym. Fakt ,
że niekiedy padam na twarz ze zmęczenia - ale to nic, najważniejsze,
że mam fajną rodzinę. Ogólnie jestem pozytywnie nastawioną
optymistką. Może to przychodzi z wiekiem....???

[tabaluga0]

z wiekiem? to ile masz lat?

[20ewita79]

Jestem strasznym nerwusem i krzykaczem )nie jestem mamą wcześniaka
ale to na TYM forum nauczyłam się pokory i szacunku dla własnych
dzieci )fajnie że jesteście dziewczyny)
pozdrawiam
EWA mama Uli i Kamila

[emfj]

Podpisuję się pod słowami ewity. Też nie jestem Mamą wcześniaka, ale
częstym gościem tego forum, bo uczy mnie ono pokory wobec życia.
Przepraszam Was wspaniałe, silne Dziewczyny jeśli którąś taka moja
postawa razi.

[tumigutek5]

Tabalugo, wiem że może mnie nie poprzesz, bo chcesz byc dobrą żoną,
ale wybacz - ja nigdy bym meżusiowi nie podała kolacyjki gdybym była
chora. Do cholery przecież on też ma chyba ręce i potrafi zrobic
sobie kilka kanapek, a jak nie to niech idzie głodny spac. Ja w tej
chwili swoich starszych synów, tak trochę "olewam" bo tłumaczę im ,
że im rączki z du.. nie wyrastają i mogą czasami przy sobie sami
zrobic. I proszę Cię nawet nie myśl o skończeniu ze sobą. Jesteś
bardzo fajną i ładną kobietą, a Szymuś to cudowny chłopiec !!!!
P.S. Skąd jesteś może jakoś jednak bęzdiemy mogły Ci
pomóc.

[tabaluga0]

dziekuje z dobre chęci, ale ja sama musze sobie z tym wszystkim poradzic.

Szukam pracy, zeby wyjsc do ludzi, chociaz z pracą jest ciezko, a i z kontaktami
z ludźmi mi trudno.
Zapisalam Szymka do psychiatry i innego psychologa, moze oni cos nam poradzą i
pomoga i nam i jemu.
Moze gdy to sie poprawi to bedzie mi latwiej, a i z mezem poprawia sie stosunki.

Chcialam zrobic cos dobrego, cos tylko od siebie i oddałam krew, moze komus sie
przyda. Moj synek dostal az 8 razy krew w szpitalu i teraz ja chce splacic ten
dług.

[niuniadr]

Hmmm...a ja przed wczesniejszym poerodem i krytycznym stanem mojego
umierajacego dziecka byłam wesoła, towarzyska, lubiałam się
śmiać,byłam bardzo odwazna, to ja zawsze wszystko załatwiałam w
urzędach, wszędzie mnie było pełno a teraz stałam się strasznie
nerwowa, krzykliwa (na dziecko staram się nie krzyczeć, a jak mi się
zdarzy, to mam straszne wyrzuty sumienia:/), częściej się kłocimy z
mężem nawet czasem o byle bzdurę... rzadziej się śmieję, chociaz
ostatnio wzięłam się w garść i zaczęłam mysleć pozytywnie, chcę
pomagać innym i robię to z przyjemnością, lubię żatrować - ostatnio
z siebie sameji bardzo bym chciała mieć drugie dziecko, bo wierzę,
ze tym razem wsztystko będzie w porzadku Hubert daje mi ostatnio
nieźle popalić, więc często wieczorem juz padam na twarz, ale wierzę
w lepsze jutro, to dzięki temu, ze życie dało mi w kość teraz mam
twardą d...

[tumigutek5]

Nie Tabalugo ,nie musisz sama, chociaż w wiekszej części pewnie tak.
Ale my tu jesteśmy aby Ci pomóc na ile bedziemy mogły..... Głowa do
góry, i jak mówi mój kumpel z pracy "Nigdy nie jest tak żle aby nie
mogło byc gorzej , ale jak sięgniesz dna wtedy już tylko można się
odbic" Głowa do góry - ty już jesteś po osiągnięciu dna i teraz się
odbijasz !!!!!!Musisz wierzyc że będzie lepiej, bo napewno będzie!!

[lazy_lou]

ja jestem przerazona...

dawniej bylam przerazona wizja mpd i innych komplikacji mogacych byc
wynikiem wylelewow i leukomalacji, jak zaczal chodzic i biegac to
troche wyluzowalam, ale od jakiegos czasu zyje w przerazeniu
mozliwoscia choroby duchenna

wiem ze bardzo latwo sprawdzic: tak czy nie, ale zbyt sie boje by
zrobic to badanie.
skoro choroba jest nieuleczalna to co to zmienia?

boze, nie dopusc by moj piekny syn byl na to chory...
czy nie wystarczy ze stracilam matke w wieku 3 lat, ze on urodzil
sie 9 tyg za wczesnie, ze mial te wylewy i ubytki w mozgu? blagam,
niech on bedzie zdrowy...

jesli mozecie, dolaczcienas do swoich modlitw...

tabaluga0

[mbkow]

kurcze dziewczyno.... Tobie strasznie i natychmiast jest potrzebna pomoc... wiem, ze to niemozliwe, ale sprobuj pomyslec o psychologu, o terapii... zapamietalam Cie, bo obie jestesmy z Trojmiasta i pamietam, ze przebijaja przez Twoje posty takie zrezygnowanie i smutek... kurcze, naprawde potrzebna Ci pomoc specjalisty. nie mozesz liczyc na to, ze ktos Cie w tym kierunku popchnie naprawde sporobuj jakos trafic do psycholga... masz chore serce i chora dusze, to trzeba leczyc. jezeli piszesz o mezu, ktoremu podajesz kolacje nawet jak jestes chora... ech
moglabym Ci jeszcze polecic zajecia w poradniach psychologicznych szkola dla rodzicow i wychowawcow. na pewno w gdansku na obywatelsiej, raclawickiej i wlaowej sa. te zajecia pomagaja nie tylko rodzicom jako rodzicom, ale jako ludziom. moglabys w takiej niebezpisredniej formie zaczac myslec o sobie... moze tez udaloby Ci sie znalezc soposob na relacje z synkiem...
prosze Cie pomoz sobie, wysciskuje Cie wirtualnie....

[skomroch1]

A ja jestem córunią pana dyrektora, rozpieszczoną do granic możliwości w
dzieciństwie i na dodatek kiedyś byłam ładna, wiec nie tylko tatuś mnie
rozpieszczał.A potem skończyły się czasy złotej prosperity, przyszło jedno złe,
drugie i ente, kilogramy, lata i teraz jestem trochę zagubioną,
rozmarzoną,starającą się, żeby było dobrze młoda kobietą. I lubię życie, i Was.

[mamaigiiemilki]

fajny wątek

mnie ur dzieci-wcześniaków zmieniło o tyle, że doceniam, to co mam
a jestem chyba fajną mamą(jak to mówią moje panny "mama jest najfajniejsza"),
wesołą, choć jak trzeba to potrafię ochrzanić(naleciałość z pracy; staram się
nie przejmować duperelami, tzn. jak nie zdążyłam sprzątnąć- świat się nie
zawali, zrobię to jutro; ale najlepiej się czuję jak wszystkie sprawy mam
załatwione, nie lubię odkładania;
i tak ogólnie, to chyba aktualny wiek mi pasuje, czuję się dobrze ze sobą

a cha- w życiu bardzo pomaga mi fakt, że staram się zawsze patrzeć na świat
pozytywnie, a szklanka jest do połowy pełnastaram się tego trzymać, bo powód
do zamartwiania się zawsze się znajdzie- choćby odwieczny brak kasy

[11anetta]

To i ja sie wpisze..
Moje wczesniaczek to moja pierwsza bardzo pozna bo w 35roku zycia ciaza.Wiem,ze
dzieci juz wiecej nie chce jakos w podswiadomosci wydaje mi sie ,ze mialam
cholerne szczescie,ze moj synek wyszedl na prosta z 26tc900gr i wiem,ze takie
szczecie drugi raz by mi sie nie przytrafilo,jakos mam przeczucie ,ze
urodzilabym jeszcze wczesniej-wiec szlaban totalny.Ogolnie jestem wesola i
twardo stapam po ziemi lubie spotykac sie z ludzmi rowniez i bez synka choc
zadko go z kims zostawiam.Mam swoje rozterki jak dalej bedzie bo sytuacja na
swiecie nie wyglada najlepiej.Ciesze sie,ze jest to forum i pomimo,ze czasem
mamy odmienne zdanie na rozne tematy to w razie ciezkich sytuacji wszystkie
bedziecie pomocne.
Dziekuje Wam za to .pozdr

[11anetta]

My wszystkie jestesmy z toba i pamietaj,ze te problemy ,ktore masz teraz sa w
wiekszosci przejsciowe i do pokonania.Jesli chcesz sie wyzalic wal smialo my cie
wysluchamy i napewno tez doradzimy tyle glow nie od parady tu w koncu jest.No
nie dziewczyny?

[zorrgula]

No właśnie jaka jestem....
Pochłonięta w 100% opieką nad Zuzą, kiedyś aktywna dla innych teraz skupiona na
Zu.......

[zorrgula]

Kiedyś harcerka-zresztą harcerzem pozostaje się zawsze; w pierwszych WOŚPach
byłam zbieraczem-właśnie na wczesniaki....póżniej wychowawca kolonijny.

[mama_julii_24tc]

Ja...hmmm...młoda ( może nawet bardzo młoda ) mama cudownej dziewczynki. Kiedyś
spokojna, nieśmiała...Dziś?? Hmmm bardziej odważna, pełna nadzieji...No i przede
wszystkim doroślejsza, poważniej myśląca o życiu. Choć dalej wszystko duszę w
sobie, wolę sama przecierpieć niż obciążać tym kogoś z najbliższych ( tak było z
problemami Juleńki czasem poprostu nie mówiłam najbliższym o tym, że coś jest
gorzej ). No i silniejsza... choć czasem dopada mnie zmęczenie tym wszystkim.
Lecz wiem ze wiele juz za mną.. Że moja córeńka już niedługo będzie w domu.
Teraz czuję się lepiej bo wiem, że ona mnie potrzebuje. bo to dla niej żyje!!!!

[makarcia]

Dobre pytanie! pół godziny zastanawiałam sie nad sobą!
Kiedyś byłam spokojna, zupełnie beztroska i ciągle mila i uśmiechnięta.
Synek zmarł w 34t.c. i stałam się władcza, oschła, dążąca do celu. Melka (860g)
żyje, walczyliśmy o jej normalność itd. (same wiecie).
Teraz jestem szefową, wyrozumiałą, ale władczą, z wielkim sercem i z wielkim JA.
Byle grypa nie wywoła we mnie współczucia. Mąż mowi, ze trochę wiedźma jestem.
Dla Melki jestem pobłażliwa, spełniam jej zachcianki, nawet gdy opadam z sił.
Dotarło do mnie "co Cie nie zabije, to Cie wzmocni"
-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-
Melania 27.01.2007 , 31tc, 860g, 40 cm ;
Najkochańszy synek Aniołek www.republikadzieci.pl/rd/content/view/1187/184/

[mama_janka007]

caly dzien kraze juz nad tym postem i zastanawiam sie czy dodac moje
3 gr....
wstyd mi do tej pory bylo przed wszystkimi mamami wczsniakow, ktore
tak dzielnie sobie radza i DOCENIAJA fakt, ze malenstwa ich
przezyly....
ja tez doceniam, oczywiscie, jestem najszczesliwsza i najdumniejsza
mama studni bez dna! ale...
zanim pojawil sie Janek, ktory byl absolutnym zaskoczeniem, zycie
moje krecilo sie wokol nie-bycia-sama. najwazniejsze byly zwiazki w
ktorych zylam, to zeby satysfakcjonowaly jakas glebia i wygladaly
przy tym jak wyjety z tv serial brazylijski.
wygladalam na 5+, i dbalam o to zeby tak zostalo. wazne bylo dla
mnie posluchanie dobrej muzyki, moich dzwiekow celtyckich albo
nordyckich, poczytanie dobrej ksiazki, poezji, popisanie bloga i
poszukaniu dziur w calym. czasami wychodzilam sobie potupac nozka i
cieszylam sie przy tym nieustajaca nadwyzka kasowa. tak jak
skomroch, bylam calkiem dobrze rozpieszczona nie lubilam przy tym
dzieci. zadnych! pies w zupelnopsci satysfakcjonowal moje uczucia
macierzynskie.
od kiedy jest Janek nie zostalo nic z tego o czym napisalam
wczesniej. 30 kg ktore nazbieralo sie w ciazy jakos nawet ruszyc sie
nie probuje- z reszta- nie robie nic w tym kierunku zeby zrzucic
pozostale nadal 20. widok w lustrze boli bardzo.... eksmatrykulowano
mnie z uczelni bo nie zdazylam zlozyc odpowiednich pism kiedy maly
lezal po porodzie w szpitalu. mam tylko jego...
zwiazek z jego ojcem po 5 latach wspolnych, juz wczesniej burzliwych-
choc wczesniej mi ta burzliwosc nawet pasowala chyba- teraz sie
sypie i zastanawiamy sie nad sensownym rozwiazaniem vide rozstaniem.
jest cudownym ojcem, ale razem nie dajemy juz rady... dlugo
podpieralam sie cynizmem i ironia ktora nade wszystko cenie w
ludziach i ktorej u siebie nie potrafie czasami wylaczyc- choc jest
nie na miejscu.
mam tak wielkie wyrzuty sumienia, ze nie potrafimy RAZEM docenic
tego jak wielki prezent dostalismy od zycia, tego ze Janek tak
cudownie sobie radzi kiedy my zajeci jestesmy rzucaniem w siebie jak
nie telefonem to kubkiem od kawy. o! to tez mi zostalo! mozna mnie w
3 sekundy doprowadzic do wrzenia. tylko przy malym sie wyciszam...
jak na mnie az nienaturalnie...
i mam w glowie caly czas ten obraz cudownie zgranej, wdziecznej
losowi rodzinie, kiedy moja wlasnie sie rozpada.
w skrocie: jaka jestem? cyniczna- zawsze. zbyt dumna. jezeli chodzi
o krzywde dziejaca sie malemu- nawet i agresywna. lubiaca ludzi choc
nie do konca im ufajaca. ceniaca BARDZO dobre poczucie humoru i
potrzebujaca swoich 5 minut w ciagu dnia bez nikogo wokol.
przede wszystkim bardzo zawiedziona tym, ze nie potrafie malemu
zagwarantowac funkcjonujacej rodziny... a tak bardzo chcialabym
jakiegos krasnala nr.2...

[mirkad]

kiedyś - oaza spokoju i opanowania, optymistycznie nastawiona do
świata i ludzi, miła i usmiechnięta
teraz niestety, mnie samej ze sobą trudno wytrzymać: wpadam w furię
w sekundę, jestem wymagająca, gderliwa, opryskliwa i nerwowa,
dokucza mi też niestety nawracająca od czasu do czasu depresja;
stosunki z moim mężem ze względu na to jak się zmieniłam, dalekie
od dobrych, choć przyznaję że przynajmniej o moją zmianę fizyczną
nie miał i nie ma pretensji, za to ja unikam lustra i aparatu
fotograficznego jak ognia, jeszcze gorzej z zakupami ciuchów;
ach, i stałam się cholernie nietowarzyska - irytują mnie problemy
ludzi w stylu "jaki kolor bluzeczki kupić?', po prostu nie wiem co
odpowiedzieć
mam nieodparte wrażenie, że zbyt mało czasu i energii poświecam
Milence
czuje generalnie, że stoję w miejscu i nie wiem co dalej: brak mi
planów i marzeń, nawet boję się cokolwiek planować; wydaje mi się że
nic więcej dobrego mnie w życiu nie spotka

[tabaluga0]

mam te same odczucia, niestety. widze ze wiekszosc mam zmienila sie po porodzie.
A nasze dzieci mialy byc cudem, ktore zmieni nasze zycie, ale myslalam ze na
lepsze, a nie na gorsze.Niestety chyba Ktos tam w gorze ma zamiar nadal nas
doswiadczac.

[traganek]

A ja byłam wcześniej lekkoduchem. Wieczne podróże. Nie mogłam
usiedzieć w jednym miejscu . Zaraz po ślubie ciąża i do tego
bliźniacza. W ciąży nadal gonitwa. Nawet w szpitalu nie potrafili
mnie zatrzymać jak już coś się złego działo. I nagle za wczesny
poród. Wszystko mnie przerosło. Na szczęście mam super męża.
Dzieliłam z nim w pełni obowiązki przy dzieciach. Z Zosią musieliśmy
spędzić 10 koszmarnych miesięcy w szpitalu. Codziennie się
wymienialiśmy. Jedną dobę ja. Jedną mąż. Potem, po przyjściu dzieci
do domu, nagromadzenie stresów i stałam się bardzo wybuchowa.
Zdarzało mi się krzyczeć na moje biedne maluchy. Wszystko mnie
denerwowało. Do tego kompletnie nie radziłam sobie z opieką nad
Zosią. Ona była tak opóźniona, taka malutka. Dopiero po 4 miesiącach
udało mi się zatrzymać wieczną biegunkę. I wtedy zaczęło być trochę
lepiej. Zaczęłam wyluzowywać. Uspokoiłam się. No jeszcze nie
zupełnie, bo nadal bywają ostre kłótnie z mężem. W międzyczasie
udało nam się wybudować dom i teraz żyjemy w znacznie lepszych
warunkach. I chyba jesteśmy już naprawdę szczęśliwi. Brakuje mi
bardzo podróży ale w tym roku zaczynamy podróżować z dziećmi.
No i powrót do pracy wiele zmienił. Najpierw 1/2 etatu, teraz 3/4
życie szybciej biegnie ale dzięki codziennym wyjściom z domu mam
odskocznię od obowiązków.
No i jeszcze wogóle nie jestem kurą domową. Nie gotuję. Dla dzieci
gotują babcie. My jemy albo na mieście albo odmrażamy. wykonuję mało
domowych obowiązków. Wolę wariować z dziećmi.

[nadia222]

Po narodzinach Synunia stałam się bardziej nerwowa w stosunku do
męża, szukam dziury w całym a on taki dobry...pomaga we wszystkim i
wspiera, tylko wypłakać się nie da (nie wiem, czemu nie rozumie, ze
czasem trzeba).. Jestem bardziej konkretna, wszystko jest albo
czarne albo białe i nie ma czasu na pierdoły... Jestem bardziej
zorganizowana i nie wiem, skąd znajduję tyle cierpliwości i spokoju
dla Antosia
Mniej się usmiecham, choć w duchu jestem szczęśliwa, po 4 latach
starań i leczenia w końcu jest On Ale nie obywa się bez częstych
wyrzutów i myśli, że to przez moją infekcję było tyle problemów, że
może za dużo pracowałam, a potem że nie potrafiłam utrzymać pokarmu
i takie tam.. Takie to wszystko wymieszane, ale to własnie ja..

[mama-cudownego-misia]

Mój dom jest pełen zwierzaków, książek i bałaganu . Kiedyś był pełen kwiatów,
ale zdechły, gdy leżałam w szpitalu. Żal mi ich, bidaków.

A ja jestem na zakręcie
W "poprzednim życiu" była ze mnie straszna karierowiczka i panikara, która
uspokajała się tylko, gdy dla każdego zdarzenia miała opracowany plan A, B, C...
i tak dalej aż do Z. Całe życie sobie zaplanowałam aż do emerytury, dokładnie w
odpowiednim momencie, gdy osiągnęłam zaplanowany status zawodowy, przyszła pora
na dziecko nr 1, dokładnie wpasowane w warunki lokalowe, finansowe i
biologiczne, a tu... Bam! Wcześniak!
Wszystko legło w gruzach i nagle okazało się, że istnieje coś poza dopinaniem na
ostatni guzik planu dziesięcioletniego, że życie z dnia na dzień niesie w sobie
ogromne pokłady wolności, wrażeń i uczuć, czasem bolesnych, ale i tak dopiero
teraz czuję, że żyję. Że dobrze mi w domu z dzieckiem, że to właśnie "tu i
teraz" ma smak.

Okropnie tak mówić, ale wcześniactwo Małgosi okazało się w dotychczasowym
rozliczeniu zdarzeniem pozytywnym - dzięki temu, że los dał porządnie w mordę,
ja trochę przejrzałam na oczy, a dziecko ma matkę, która nie wtłacza go w swoje
plany dziesięcioletnie, nie robi mu wyścigu szczurów od pieluszki i bardzo stara
się je szanować, chociaż pewnie nie do końca to wychodzi.
Poza tym bardzo się zbliżyłam z mężem, dużo rozmawiamy, dbamy o siebie nawzajem,
zamiast ze sobą współzawodniczyć jak wcześniej. Mamy swoje problemy (właściwie
to chyba teraz one dopiero wychodzą, przedtem były zamiatane pod dywan), które
czasem wydają mi się murem nie do przebicia, ale oboje się staramy i wciąż
docieramy. Też jest między nami lepiej, niż "przed wcześniakiem".

Oczywiście dopada mnie czasem zwątpienie, dołek, bo moje koleżanki mają takie
"wymarzone" macierzyństwo i jednocześnie pną się po szczeblach kariery, a ja
stoję w miejscu, zaprzepaściłam 9 lat studiów i doktorat dla pieluszek i prania
skarpetek.
Jednak tak szczerze jestem o wieeeele szczęśliwsza teraz, niż zanim mój mały
wcześniak odwrócił moje życie do góry nogami

Wciąż jeszcze nie wiem, co chcę dalej robić - na uczelnię już chyba mi się
wrócić nie uda, przynajmniej nie w Polsce, rozkręcam firmę, zajmuję się
tłumaczeniami, żeby sobie zarobić, ale nic mnie jeszcze tak naprawdę nie
wciągnęło. Nie spieszę się, zobaczę, co życie przyniesie.

Co poza tym? Uwielbiam bawić się zabawkami mojego dziecka :-p Już się nie mogę
doczekać, kiedy wreszcie wyrośnie z klocków i da mi sie pobawić w spokoju

[mumio75]

Po urodzeniu córki donoszonej, 4 kg i w ogóle super czułam autentyczne szczęście, spokój, ładnie wyglądałam, miałam fajną figurę, byłam spokojna, opanowana , nie wrzeszczałam. Zmieniłam się po urodzeniu synka, tych wszystkich koszmarnych przejściach z małym, jestem nerwowa,często wrzeszczę na dzieci a potem bardzo tego żałuję, strasznie boję się o dzieci, siedzę z małym już 3 lata w domu i boję się wrócić do pracy i posłać go do przedszkola, ale wiem, że już niedługo będę musiała. Przytyłam, stres zajadam słodyczami, marzę o trzecim dziecku,ale się boję i wiem, że mój mąż też. Mały jest fajny, od roku prawie nie choruje ( ale przez pierwsze dwa lata byliśmy 7 razy w szpitalu, dwa razy walczył o życie na oiomie). Czuję, jakby odpłynęła ze mnie jakaś radość życia, nie jestem juz taka spontaniczna, rzadko się śmieję, potrafię płakać i śmiać się na zmianę, jestem bardziej kłótliwa w stosunku do ludzi, drażnią mnie drobiazgi, wkurza bałagan ( a dzieci bałaganią strasznie). Oczywiście zdarzają się też fajne dni, jestem jakby spokojniejsza, bardziej wyrozumiała, ale te gorsze są niestety w przewadze. Ogólnie nam nieźle,fajna chata, ale cały dzień sama, mąż w pracy. Znajomi mówią, że wygląda, że u nas sielanka, dwójka dzieciaków, niezły standard życia, ale ja tego nie czuję.
Chciałabyjm odzyskać dawną radość życia, mieć znowu 25 lat, ech... marzenia......

[betita80]

Ja jestem z tych "sama sobie dam radę, nie potrzebuję niczyjej pomocy". Kiedyś
ciągle czegoś szukająca, miotająca się, trochę zagubiona, nie bardzo wiedząca
czego chcę od życia. Musiałam mieć wszystko zaplanowane a do tego kilka planów
awaryjnych.
Teraz po urodzeniu Adasia siedzę w domu, zajmuję się dzieckiem, wszystkie
problemy, które kiedyś nie dawały mi spokoju, gdzieś zniknęły, żyję z dnia na
dzień i czuję, że jestem na swoim miejscu. Takie cudowne, nudne, bezpieczne i
przewidywalne. Zdystansowałam się do świata, wyciszyłam.
Myślę, że jeszcze trochę, a będę chciała wrócić do pracy, ludzi, ale jeszcze nie
teraz.

[ann_a30]

Ja też się boję trzeciego dziecka, mimo że byśmy chcieli... Zwłaszcza mąż chce.
Jakoś teraz widzę, jak czas ucieka i że 10 lat temu nie myślałam o dzieciach...
Były studia, plany na przyszłość. A teraz nawet nie chce mi się dyplomu
nostryfikować, by wykonywać pracę w swoim zawodzie za granicą. Po prostu jak
pomyślę o egzaminach, uczelni i praktykach...
Widzę, jak odchodzą najbliżsi z rodziny... Rodzicom lat nie ubywa... Zaczynają
się ich problemy ze zdrowiem. I tu człowiek widzi, że to już z górki...

[tumigutek5]

To może ja też , tak dla poznania siebie napiszę bardziej o sobie ,
bo przedtem tylko trochę o rodzinie tej najbliższej. Każdy z nas
był mniej lub bardziej rozpieszczany w dzieciństwie. Ja - wydaje mi
się że mniej i chocaż długi czas byłam jedynaczką to nigdy nie
dostawałam tego czego chcę. W wieku 12 lat dowiedziałam się że mam
siostrę - z pierwszego małżeństwo ojca i zaczęłam miec do niego żal
że powiedział mi tak póżno (zawsze się czułam samotna) No ale ona
już miała lat 18 i przede wszystkim mieszkała w Katowicach, czyli
400 km ode mnie.Poznałam ją w wieku 16 lat, przyjaźnimy się, ale
myślę że byłoby o wiele lepiej gdybym ją znała wcześniej. To tak o
dzieciństwie. Potem wyszłam za mąż urodziłam najpierw jednego synka,
potem tak trochę nieplanowanego drugiego, ale życie się toczyło
między dzieciakami i pracą, ponieważ pracowałałam cały czas i
chociaż nie jestem typem karierowicza , to nie wyobrażałam sobie
siedzenia w domu - do tego się nie nadawałam. Byłam szczęśliwą osobą
z milionem planów na przyszłośc. I wtedy los tak jak wam pokazał że
życia my nie planujemy, a ktoś inny tam w górze. W wieku 6 lat w
wypadku zginęła moja siostra (z drugiego małżeństwa mamy)i wtedy
nastąpił trach - zrozumiałam że do d...są marzenia, że plany możemy
miec najwyżej na jeden dzień do przodu , i właściwie i tak na nic
nie mamy wpływu.Ten stan trwał trochę czasu, ale to ja musiałam byc
tą silną żeby wspierac mamę i jej meża - nie rozumiałam Boga (po co
mu ona tam u góry potrzebna) I któregoś dnia rodzice mi oznajmiają
że chcą adoptowac dziewczynkę. Najpierw byłam w wielkim szoku,
myślałam po co im to, ale jak się już pojawiła w ich domu 3letnia
Kamilka (malutka,niepozorna,przerażliwie wystraszona) to zrozumialam
plan Boga.Zabrał do siebie jedną , ale uratowac na ziemi drugą. Jak
się urodził Łukaszek (chociaż całą ciążę modliłam się o dziewczynkę -
przecież dlatego zdecydowałam się na trzecie dziecko)to właśnie
moją siostrę w modlitwach prosiłam o wsparcie i wiem że zawsze mogę
liczyc na to wsparcie z jej strony .
Ale się rozpisałam, ostatnio chyba na maturze tyle napisałam ...ha
ha ha

[tumigutek5]

Acha - Mamo Misia jak ja Ci zazdroszę że możesz się bawic zabawkami
misi, ja mam dosyc samochodów i żołnierzyków ! Marzę o laleczkach i
misiach.

[mama-cudownego-misia]

No co Ty, jedyna zabawka, której sie Małgosia boi, to właśnie lalka. Chyba
uważa, że jej podrzucamy w niecnych celach trupa niemowlaczka .
Misie ma słodkie, ale bawi się nimi tylko w "miś robi kupę", "miś chodzi po
stole i z niego spada" i "miś rzyga" (sama te zabawy wymyśliła, szczególnie
ostatnia jest słodka, z bardzo przekonywującym odgłosem "błeee").

Za to te auta... W naszych czasach chyba nie było takich pięęęknych, wielkich
lakierowanych resoraków? Ukradłam dziecku czerwonego Volkswagena Polo, bo się
nie mogłam opanować! Albo te zwierzaczki... Widziałaś kiedyś realistyczne
figurki zwierzątek firmy Schleich? Albo dymiącą kolejkę?! I te klocki... Hyyy...

Drogie to wszystko jak cholera, ale pod pozorem sprawienia dziecku frajdy można
se kupić i się bezkarnie bawić

[tumigutek5]

No tak , a ja chciałam córeczkę żeby się lalkami bawic, miec domek
dla lalek i takie tam ..... No może z Łukaszka "Miriam" zrobię - no
okaleczac nie będę ale sukienki ubierac i lalki kupowac..... Stary
by mnie zabił .. ha ha ha .A starsze chłopaki, nawet nie myślę...

[tolka11]

Dodam jeszcze od siebie. Bardzo szczere jestescie.
U mnie przyjście wczesniaka nr 1 na swiat zmieniło niewiele. Jestem
jaka byłam: twarda, zdecydowana. Tak mnie zycie ukształtowało, mając
18 lat wyprowadziłam się z domu i musiałam radzić sobie sama.
Jedyne, co zmieniło się po urodzeniu Miłosza - rzuciłam studia
doktoranckie i zdecydowałam, ze jednak zostanę przy pracy z
niepełnosprawnymi. A poza tym jestem szczęsliwa, dobrze mi z moim
mężem.
Aaaaa i zajęłam się na serio inteligencją emocjonalną u dzieci
(skutek jednych z wielu podyplomowych studiów). I własnie stąd
wziął się ten wątek

[monikamadzia]

Tak przeczytałam wszystkie wasze Dziewczyny wypowiedzi i napiszę krótko o sobie.
Najbardziej przypominam Mamę Cudownego Misia,ale nie do końca oczywiście Beatko
nie bądź zła a tak przy okazji co Ty chcesz od swojego Misia śliczna Dziewuszka
Ci rośnie a oczy niezapominajki i uważam nie jest aż taki pulpecik. A więc przed
urodzeniem Madzi dążyłam do kariery, miałam wszystko zaplanowane co do
dnia,super porządek w domu no i praca praca praca..., fakt Madzia nie była
planowana a to z tytułu że nie dążyłam żeby być w ciąży,zawsze powtarzałam mam
czas a tu bach jestem dla mnie szok co to będzie itp. ( Jeju byłam okrutna).
Pracowałam ile się da fakt czułam się dobrze wyniki książkowe i co 28 tyd
kontrola u lekarza do szpitala hipotrofia, ciśnienie białko szok okrutna
gestoza. Znowu szok dlaczego? Urodzenie Madzi dużo we mnie zmieniło i to bardzo
dużo. Związek mój kwitnie przeszliśmy tyle razem, choć przed urodzeniem Madzi
prawie się rozpadł, teraz dla mnie praca nie istnieje, choć wróciłam do niej jak
Madzia miała pół roku, wpadłam znów w ten system choć już było mi ciężko
zostawiać Madzie.Choroba Madzi i poszłam na zwolnienie i co firma nie
potrzebuje osób które nie są dyspozycyjne. I wiecie co odetchnęłam jak mnie
zwolnili cieszyłam się jak dziecko, teraz siedzę w domku z moim ukochanym
szkrabem i nie zamieniłabym tego na nic. Często powtarzam mężowi że teraz jestem
dopiero szczęśliwa nie dążę do perfekcji, nawet bałagan mi nie
przeszkadza-kiedyś nie do pomyślenia, i chcę aby ten stan trwał jak najdłużej
fakt mamy mniej pieniędzy i co z tego, ale mam Mój największy Skarb Madzie która
otworzyła mi oczy i nauczyła że jest wiele innych wartości. W domu pies i kot, a
ja kura domowa. A za jakich czas chcę otworzyć coś swojego marzy mi się
przedszkole..... Pozdrawiam fajny wątek!!!

[mama-cudownego-misia]

> Najbardziej przypominam Mamę Cudownego Misia,ale nie do końca oczywiście Beatko
> nie bądź zła a tak przy okazji co Ty chcesz od swojego Misia śliczna Dziewuszka
> Ci rośnie a oczy niezapominajki i uważam nie jest aż taki pulpecik.

Sie nie obrażam i w imieniu mojego łobuza dziękuję za komplement

A powiedz mi, jak sobie radzisz z brakiem samodzielności finansowej? Dla mnie to
jest chyba największy powód do stresu - wprawdzie mój mąż nie zarabia źle i nie
daje mi w najmniejszy sposób odczuć, że żyję bardziej lub mniej na jego
garnuszku, ale jednak... Stresuję się, bo nie zawsze wiem, czy nam wystarczy do
pierwszego, bo prezenty pod choinkę kupuje z "wspólnych", a nie z "własnych", bo
dla mojego Pawła pełna odpowiedzialność za finanse rodziny jest dodatkowym
obciążeniem psychicznym, czasowym i fizycznym. Decyzję o rzuceniu pracy i
zajęciu się Małgosią podjęliśmy wspólnie i uważamy ją za słuszną, ale i tak
stanowi to dla mnie główną niedogodność bycia kurą domową. Tym bardziej, że ta
kura ze mnie taka sobie: a to mi pranie zgnije w pralce, a to burdel mam w domu,
a to zapomnę o obiedzie...

[mimi0080]

Czytam te wszystkie posty i jakbym jakąś książkę czytała...dziewczyny to wciąga
Pocieszyłaś mnie Mamo Cudownego Misia mi też daleko do idealnej kury domowej u
mnie pranie nie gnije, ale piętrzy się w łazience, że wejść nie
można...gotowanie jak mi się chce, porządek też problem choć osiągam spokój jak
jest przeważnie go nie ma...generalnie klapa

[monikamadzia]

Jak sobie radzę powiem Ci ze sama siebie szczerze podziwiam, i zastanawiałam
się nie raz jak ja gospodarowałam pieniędzmi jak zarabiałam dość sporo i jeszcze
nie starczało mi kasy do końca miesiąca, a więc jeszcze czego mnie moje dziecko
nauczyło gospodarności. Teraz dostaję pewną sumkę na miesiąc od mojego chłopa, i
jakoś mi starcza nie jest to dużo bo 500zł na żywność fakt resztę opłat
związanych z domem i inne opłaca on, a nie jest z tych co dużo zarabiała bo
pracuje na państwowym. Ale fakt kiedyś mogliśmy sobie na więcej pozwolić wypady
na zakupy a teraz od roku sobie nic nie kupiłam żadnego ciuszka trochę mi tego
brakuje, ale i tak bym nie zamieniła żebym teraz miała wrócić do pracy, właśnie
wczoraj z moim rozmawialiśmy o finansach i on stwierdził ; słuchaj ciepło w
domku mamy, jeść też co mamy na opłaty starcza, dziecko zdrowe, my zdrowi czego
chcieć więcej, potrafisz robić coś z niczego, i wiesz kocham tego mojego starego
za to co powiedział, i wierzę w to że kiedyś zapragnę pracować ale jeszcze nie
teraz chcę się cieszyć Madzią bo już drugiej dzidzi mieć nie będziemy boję
się.... Pozdrawiam!!

[monikamadzia]

Ale MCM tym mnie rozśmieszyłaś do łez o obiedzie zapominasz oj oj,mój pierwsze
jak wchodzi do domu ale głodny jestem, ciekawe co by zrobił jak bym mu
powiedziała nie ma zapomniałam, kurcze ale się uśmiałam, Ty Mamo Cudownego Misia
powinnaś pisać... jak najwięcej od razu humor mi się poprawił na całego!!

[mama-cudownego-misia]

> o obiedzie zapominasz oj oj,mój pierwsze
> jak wchodzi do domu ale głodny jestem, ciekawe co by zrobił jak bym mu
> powiedziała nie ma zapomniałam
Spróbuj
Mój dziś poleciał na zakupy i ugotował pyszny obiadek Już chyba
przyzwyczajony jest do wyskoków żony :-p. No ale trzeba przyznać, że wyjątkowo
udany egzemplarz mi się trafił. Mój ojciec by cierpiał głód w milczeniu, albo
zabrał dziecię do cukierni pod pozorem odchudzającego spaceru

[skomroch1]

Ja gotuję bo lubię na szczęście, ale teraz zamiast umyć gary piętrzące się w
zlewie i poza, siedzę i czytam co napisałyście.
Koty śpią na kaloryferach, pies na moich stopach,syn u siebie, mąż w pracowni
robi furtkę do naszego domu.
Cisza i spokój.A kiedyś, jak zaczynał się weekend przymierzałam kiecki, robiłam
fryzurę i hulaj dusza.Zupełnie mi tego nie brakuje.Może czasem jakiejś pięknej
rozmowy do rana, jakich kilka razy zdarzyło mi się doświadczyć.

[agao0972]

Niby takie proste pytanie, ale jak mam napisać parę słów o sobie to
jakoś tak trudno ogarnąć. Napewno jestem okropny nerwus!!!!! Czasem,
a nawet często górę u mnie bierze czarnowidztwo. Mąż wiecznie na
mnie krzyczy, że wyszukuje u naszego wcześniaka chorób. Ale ja
jestem zdania, ze lepiej być czujną, aby czegoś nie przegapić. Tym
bardziej że ostatnio zadomowiliśmy sie w szpitalu przez infekcje
płuc, czy też oskrzeli. Poza tym mam świetny kontakt ze starszym
wcześniakiem - prawie 12 lat. Bracia się uwielbiają. Lubię sobie
pożartwać, ale samotność daje się we znaki- mąż, jak wielu z nas za
granicą. To tyle w skrócie.

[u_brzoska]

Tolka,
jaki piekny watek

Juz drugi dzien podchodze do tematu bo mam bardzo bardzo malo czasu w ciagu
dnia a tu nie mozna pisac byle jak
Przed urodzeniem Berci... pracowalam, bralam z zycia, troche z mezem
podrozowalismy, planowalam. Mialo byc jedno dziecko, potem drugie, trzecie.... I
takie duze dziecko ze mnie bylo... Potem Bercia... skrajnosc skrajnosci... moje
kolezanki rodzily wczesniaki - takie 2kg, samodzielnie oddychajace itd.... a moj
wczesniaczek... wydawalo mi sie ze to nie moje zycie, ze to film... albo sen....
i trzeba bylo stanac twarza w twarz z roznymi wizjami przyszlosci... borykac sie
z niezrozumieniem nawet bliskich... z lękami... z poczuciem osamotnienia przez
Boga...taki Wszechmogacy...moze wszystko a zrobil cos takiego..... jak Go pojac?
do tej pory mi sie nie udalo.... ale moje dziecko uratowal...
maz zdal ten egzamin na szostke...lepiej nie moglo byc... to doswiadczenie nas
umocnilo. Choc na codzien odczuwamy skutki tego dlugiego stresu, to my jako my
wyszlismy zwyciesko.
Ja dzis? Na pewno nauczylam sie zyc na wlasny rachunek, choc bolesne to bylo.
Tzn. wiem ze nie jestem juz dzieckiem ktoremu sie nalezy. Guzik sie nalezy. Radz
sobie babo sama, bo masz najblizszych za ktorych jestes odpowiedzialna.
Jestem mama. Podwojna. Czasem nie moge w to uwierzyc, ze te dzieci to krew z
mojej krwii. Mama czasem niestety nerwowa, borykajaca sie z wiecznymi wyrzutami
sumienia ze do dzieci za malo, za nerwowo, za szybko... Pracuje nad tym kazdego
dnia, kazdego wieczora obiecuje sobie ze bede lepsza mama... Ale kocham te moje
dzieweczki ponad zycie.
Jestem typem wrazliwca. Wszystko w sobie przezywam, miele. Nie ulatwia mi to
zycia niestety. Hiperwrazliwosc przekazalam w genach Berci niestety, wiem ze nie
bedzie jej latwo z tym zyc...
Kobieta praujaca to ja. Tyle ze obecnie na wychowawczym. To byla najlepsza
decyzja - dla dzieweczek moich, nie mam watpliwosci. Dlugo sie wpasowywalam w
ten specyficzny urlop, jakim jest wychowywanie wlasnego dziecka/dzieci, ale jest
juz coraz lepiej.
Po porodzie Marty bywam typem ddepresyjnym - troche meczy mnie chyba lagodna
postac depresji , moze dlatego ze nie mam pomocy przy dzieciach (mam na mysli
rodzine), czasem jest ciezko. Ale radzimy sobie z mezem.
Straszny tu chaos widze Wybaczcie, pozna pora. Aha, i jestem podczytywaczka
naszego wczesniaczkowego forum. Zadko pisuje. Ale jestescie mi bardzo bliskie,
obiecuje jak tylko bede miec ciut wiecej czasu - wiecej sie odzywac.
Całusy

[u_brzoska]

no i jeszcze - w wersji optymalnej 7kg na plusie, w wersji rozsądno-osiagalnej -
jakies 5 :}

nie wiem dlaczego wkleilo sie w srodku wiec

[lazy_lou]

doklejam sie na koncu.

ja jestem przerazona...

dawniej bylam przerazona wizja mpd i innych komplikacji mogacych byc
wynikiem wylelewow i leukomalacji, jak zaczal chodzic i biegac to
troche wyluzowalam, ale od jakiegos czasu zyje w przerazeniu
mozliwoscia choroby duchenna

wiem ze bardzo latwo sprawdzic: tak czy nie, ale zbyt sie boje by
zrobic to badanie.
skoro choroba jest nieuleczalna to co to zmienia?

boze, nie dopusc by moj piekny syn byl na to chory...
czy nie wystarczy ze stracilam matke w wieku 3 lat, ze on urodzil
sie 9 tyg za wczesnie, ze mial te wylewy i ubytki w mozgu? blagam,
niech on bedzie zdrowy...

jesli mozecie, dolaczcie nas do swoich modlitw...

[mama-cudownego-misia]

Lou... Paula, NIE JEST chory na chorobę Duchenna. Tfu, tfu!
Statystycznie mało prawdopodobne, żeby miał aż takiego pecha. Dziecko z ta wadą
rodzi się raz na prawie 4 tys. dzieci. Poza tym wiesz, dlaczego ważne, żeby
szybko sprawdzić? Bo wbrew pozorom da się znacznie opóźnić rozwój choroby
sterydami i innymi lekami. A tu czas jest ważny - jeszcze kilka lat temu anemia
sierpowata czy całkowity brak odporności były nieuleczalne, a teraz już istnieją
terapie genetyczne mogące całkowicie z nich wyleczyć. Żyją dzieci, które były
skazane, a które wyleczono, i jest ich coraz więcej. Medycyna idzie do przodu w
takim tempie, że nie jesteś sobie nawet w stanie wyobrazić, co będzie za 5, 10,
15 lat.
Idź zrobić te badania...

[lazy_lou]

ijeszcze o mnie.
genealnie jestem typem nieudacznika, ktoremu sie udaje jesli tylko
zdecyduje sie chcec .
w szkole wieczna etykietka: zdolny len

w podstawowcenie musialam sie uczyc zeby miec srednia 5, wiec w
liceum bylam niemile zdziwiona ze musze
potem nie miala pojecia co robic dalej, z glupia frant zdalam na
zootechinke, jak 5 na 130 osob
studia przerywalam 3 razy, zawsze przez to samo- nawracajaca ostra
depresja.
co niezrozumiale bylo dla nikogo bo jestem na zewnatzrz wesola i
gadatliwa (a tak naprawde cicha i niesmiala tylko sie maskuje

urodziny kuby byly dla nas "wpadka kontrolowana".
cieszylismy sie bardzo, az do momentu gdy z wzorowymi wynikami
wyladowalismy na porodowce w 31 tyg...
potem radosc ze tak sobie swietnie poradzil i szok gdy na wypisie
dowiedzielismy sie ze ma "dziury w mozgu i bedzie bardzo opozniony
psychofizycznie". kolejna depresja, ciagly strach, zacisniete usta
meza i moje, strach, szukanie w necie odpowiedzi i znajdowanie
zawsze najgorszej opcji.
na szczescie kuba sie wykaraskal slicznie. nie wyglada na
wszesniaka- 2lata, 95cm i 13 kg
to wszystko najpierw nas z piotrem zblizylo, potem dlugi stres zacal
wylazic w postaci mojej nerwowosci i histerycznego podejscia do
swiata. u niego- ucieczka w pracoholizm.
jak kuba mial ok roku zaczelam leczyc depresje. bo chcialam byc
dobra matka a nie jeczaca wsciekla jedza (to i tak delikatne
okreslenia mojego zachowania

bardzo sie uspokoilam. trudno mnie wyprowadzic z rownowagi. kuba
jest centrum mojego swiata.
nigdy nie pracowalam regularnie, wiec teraz siedze w domu. dorywczo
pracuje jako kostiumografka- nawet jest w tv teraz reklamowka paelli
w ktorej robilam kostiumy

jak juz napisalam, od jakiegos czasu przerazenie wrocilo. teraz ma
twarz dmd, a nie mpd. wolalam juz tamto...

przepraszam ze ten post taki dlugasny i nieskladny ale pisze pod
wplywem chwili
jak wszystko co robie w zyciu...


Mój suwaczek w portalu Ślub-Wesele.pl

[jola23061978]

Mam prace dla nas dziewczyny - nakrecimy film, ba serial o nas -
czyta sie jednym tchem, doda sie trochę wątku miłosnego i
oglądalność 40 mln a może i za granice się sprzeda

Ja sobie przypomniałam o sobie jeszcze jedno:przed urodzeniem i
chorobą Oliwii (jakiś rok, dwa) tez nie umiałam znaleźc
szczescia:miałam zdrowie, prace, jakąs kase na potrzeby, studia,
narzeczonego, kupiliśmy mieszkanie na kredyt, jeździliśmy na wczasy
zagr. raz w roku, co weekend impreza u znajomych, na miescie albo
wyjazd do rodziny, nie wiedziałam co to szpital, choroba, wczesniak,
niepełnosprawny ale też zaczelam odczuwac pustke, byłam jakaś
znudzona, niby wszystko OK a czegoś mi brakowalo - to dziecko miało
bć wszystkim, miało zmienić moje życie, dac mi szczescie, naczytałam
sie biografii, wywiadów jak dziecko odmienia życie, że nadaje mu
sens. Może to wynik braku pasji, jakiś szczególnych zainteresowań ?

A teraz oprócz bólu, depresji, zmienności nastrojów - czasem ciesze
sie że mam chwilę żeby pomyśleć (byle nie za długo), zobaczyć
słońce, niebo, chmurki, drzewa (kiedyś cały dzień prawie w pracy),
porozmawiać z drugim człowiekiem o sprawach codziennych ale i też
bardziej filozoficznie o życie, celu, drodze.
Ja za cholere nie chciałabym mieć to swoje życie sprzed 2 lat -
praca, dom, znajomi - niby wolnośc, niby finansowo lepiej niby brak
wiekszych problemów ale...

Znużenie, monotonia i pustka byly jeszcze gorsze od tych huśtawek co
teraz . Kurcze mało kto tak poczuje jak my to życie :taką radość,
taką rozpacz - to nie jest fajne, miłe ale jest mocne, jakieś.

Teraz marze o tym jeszcze innym wariancie życia:ani życiu tylko z
niepełn. OLiwią , ani tylko pracy - marze o wesołym , czasem
meczącym rozwrzeszczanym domu - gdzie są zdrowe i chore dzieci,
gdzie jest praca, ale i spacer, niebo, rozmowy - czy to jest realne ?

Ech..

[mlagodna]

Sama nie wiem jaka jestem..
Przeczytałam wszystkie Wasze historie i nie wiem... Czasem jest super a czasem
nie a jak jest super to badam czy to pozór, czy maska może jakaś...
Zawsze byłam troche roztrzepana ale mocno stąpająca po ziemii. Pochłonięta i
oddana pracy którą kochałam. Problemów ciążowych nie przyjmowałam do wiadomości
-ze istnieją -i dalej chodziłam do pracy jakby nigdy nic (prawie).
Grześ - jego nagłe narodziny, a potem problemy, walka o słuch i zdrowie
przewartościowała nam życie. I mi i Grześkowi - mężowi. I tą ciągłą walkę
uważaliśmy za normę. Walkę między sobą też... Ciągle się o coś kłócimy.
Najczęściej o to że się nie wspieramy - ja męża w budowie domu, a on mnie w
obowiązkach domowych - dzieciach i zwykłym życiu. O wszystko trzeba się
upominać. Ale on już widzi tylko lepsze życie w nowym domq - oby tak było
(przekonamy się o tym za parę miesięcy).
Narodziny Kalinki 9 miesięcy temu znowu coś zmieniły w moim życiu.
Stwierdziłam że nie ma co uprawiać gonitwy w pracy -dopiero teraz. Zrezygnowałam
z kierowniczego stanowiska w starej pracy w nienormowanym czasie na rzecz pracy
od 8 do 16 na szeregowym stanowisku. Biłam się długo z myślami, ale w końcu ktoś
się musiał poświęcić. I jest dobrze. Jestem dłużej dla dzieci. Mniej zmęczona,
zestresowana. Mniej krzyczę, wkurzam się, płaczę ze złości i bezsilności.
A moje zdolności kierownicze przeniosłam już daaawno na grunt domq. To ja tu
rządzę. Nie despotycznie ale jednak
Nie mówię że zawsze sobie radzę - ale staram się znaleźć kogoś komu wypłaczę się
w rękaw, żeby znów się wyprostować i być twardą, zawsze radzącą sobie w życiu
DAM RADE!

:))

[mlagodna]

) I my wszystkie damy radę - ktoś śmie wątpić??!! )

[tolka11]

Podnoszę.
I zapraszam nowe wsześniakowe mamy. I tatusiów oczywiście

[zorka7]

O kurcze, co za kuszący post.
Kuszący, by podreperować swoje ego (ech, ono zawsze lubi być
podreperowywane, nigdy nie ma dość w tym względzie).


Aż mnie paluszki świerzbią, by tu coś skrobnąć o zorce.

[mama_janka007]

no to juz! uwielbiam ten post i wasze historie

[zorka7]

O nie, powalczę ze sobą i wygram.

[tolka11]

Zorka wstydź się!!!
Myśmy się powywnętrzały dla siebie i innych, więc nie odstawaj

[zorka7]

Wymyślę jakąś bajkę

[mama-cudownego-misia]

Jako rasowy literaturoznawca mogę zaświadczyć, że nasze bajki mówią o nas
więcej, niż nasze CV

[zorka7]

Ale jaka przygoda interperetacyjna będzie - i literaturoznawca się
nakarmi, i psycholog.

[zorka7]

PS. Swoją drogą, mamo-cudownego, jeśli kończyłaś literaturoznawstwo
na Uniwersytecie Adasia M w Poznaniu - może się spotkałyśmy na
korytarzu?

[mama-cudownego-misia]

Nie, niestety, u Adasia tylko bywałam przejazdem, ale mam tam dużo znajomych.
Jeden z najfajniejszych uniwerków w kraju, a przy okazji trzyma poziom nauki i
nauczania

No, to zaczynaj Jesteś blondynką, a nawet brunetką...

[uliszek]

Wspaniały wątek Gratuluję
Już drugi dzień przymierzam sie do napisania no i w końcu sie zmobilizowałam.
Jak czytam Wasze posty to sobie tak myślę że z każdego wątku wziełabym po zdaniu
i zlepiła w moją osobowość. No może nie pisze tak wspaniale jaka mama cudownego
-misia i na felietonistkę to bym się nie nadawała bo ja nie jestem umysł
humanistyczny tylko strasznie ścisły
Urodzenie Wojtka było planowane, ale nie tak szybkie
To na prawdę był dla nas szok. Mam wspaniałego męża znamy sie od 10 lat w tym
roku mamy 5 lat po ślubie, czasem sie zastanawiam jak on ze mną wytrzymuje
Dziecko nas jakby dopełniło i choć bardzo sie obawiam drugiej ciąży to mąż
bardzo naciska i jest jakby moim motorem życiowym
Zawsze byłam nerwus, teraz jestem jeszcze bardziej, strasznie sie boję
jakiekolwiek choroby począwszy od synka , męża poprzez moich rodziców.
Cierpliwości ta ja zawsze nie miałam , nie ustawiłam się w tą kolejkę jak ją
rozdawali, czasem mąż mówi na mnie złośnica - najczęściej jestem najbardziej
paskudna jak mi hormony grają i jestem przed, wtedy byle co i wybucham , a że
temperament mam to jest to mieszanka wybuchowa. Nigdy nie byłam spokojna ,
dlatego mam duże wyrzuty sumienia jak młody wypróbowuje moją wytrzymałość a ja
tracę cierpliwość i czasem na niego podniosę głos.
Nasz dom jest wesoły, bardziej chyba jest to zasługa męża bo to wesoły człowiek
i większy optymista ode mnie, dlatego się uzupełniamy
Jestem płaczliwa bardziej po urodzeniu młodego, jakaś tragedia krzywda, stres
wybucham i beczę ( ale pocieszam sie że jestem ekstrawertykiem i oni mają
mniejsze szanse na zawał - tak gdzieś czytałam )
Zawsze musiałam mieć wszytko zaplanowane a teraz wiadomo z dzieckiem to nie
zawsze się uda
Jestem jak większość kobiet zakompleksiona na punkcie swojego wyglądu Tu i
ówdzie mogłoby być mniej
Kocham tych moich chłopaków najbardziej na świecie i nie wyobrażam sobie życia
bez nich i to sie w życiu liczy
A Wy laski jesteście WSPANIAŁE każda i to sobie trzeba rano w lustrze jak się
wstaje mówić
Pozdrawiam
Uliszek

[liti]

Hmm Byłam i staram się być dobrze zorganizowana. Liczę przede wszystkim na
siebie. Jestem praktyczna, słowna, punktualna ale też gadatliwa, narzucam innym
rozwiązania (z tym walczę, ostatnio nauczyłam się pytać: czy chcesz znać
mojezdanie?) przez co bardziej wrażliwe osoby mają mnie prędko dosyć. Wydaje mi
się, że często dominuję w różnych relacjach i też muszę nad tym panować.

W większość rzeczy, którymi się zajmuję wkładam całe serce i sporo
energii,przede wszystkim w pracę, kiedy pracowałam; teraz w opiekę nad Wojtusiem
i prowadzenie domu. Staram się zrobić wszystko , co jest do zrobienia i często
wykonuję kilka rzeczy na raz (też z tym walczę, bo na przykład zapominam, że
muszę coś jeść).

Jestem bardzo sumienna i jak komuś coś obiecam, to choćby się waliło i paliło
słowa dotrzymam. Wydawać by się mogło, że chcę się pochwalić takimi cechami ale
uwierzcie mi,że czasami chciałabym lekko coś potraktować, nie przejmować się
kłopotami swoimi i innych tak bardzo, nie płakać z byle powodu (to zmiana po
urodzeniu dziecka) i generalnie sobie odpuścić... Na prawdę ciężko.
Oprócz tej nadwrażliwości doświadczenia macierzyńskie spowodowały,że jestem
silniejsza psychicznie i mądrzejsza ( w dużej mierze dzięki temu forum).

Lubię malować i w ogóle jestem wrażliwa na kolory, faktury... jest to moja
wielka pasja i kolejne skrzywienie życiowe. W źle urządzonych wnętrzach - źle
się czuję, mam ochotę przestawiać, przemalowywać itd. Tę pasję realizuję z
wałkiem tudzież pędzlem w ręku aktualnie dobierając kolory do wyremontowanego
poddasza.


Wiedziałam, że z utrzymaniem ciąży mogą być problemy, więc psychicznie byłam na
to przygotowana. Jako urodzony "organizator" postarałam się o pracę z umową o
pracę, wzięłam zwolnienie na początku ciąży itd itd. Razem z mężem
postanowiliśmy, że urlop wychowawczy wykorzystam do końca i w tym czasie
spróbuję popracować "nieformalnie" kilka godzin w tygodniu. Jak na razie to działa.

Teraz to się na prawdę pochwalę: w zeszłym roku zaczęłam studia językowe
(oczywiście zaocznie), o których już dawno marzyłam. I mimo, że uczę się głównie
w nocy, to pierwsza sesja dobrze mi poszła.
Oprócz tego, że było to moje marzenie, to jest też aspekt praktyczny (a jakże).
Myślę, że zmienię trochę profil swojej pracy po tych studiach.

W naszym domu jest spokojnie (przeważnie). Poruszenie wprowadza synek i czasami
my kiedy się z nim wygłupiamy. O takim domu marzyłam.

[zorka7]

Zdolna jestem niesłychanie,
Najpiękniejsze mam ubranie,
Moja buzia tryska zdrowiem,
Jak coś powiem, to już powiem,
Jak odpowiem, to roztropnie,
W szkole mam najlepsze stopnie,
Śpiewam lepiej niż w operze,
Świetnie jeżdżę na rowerze,
Znakomicie muchy łapię,
Wiem, gdzie Wisła jest na mapie,
Jestem mądra, jestem zgrabna,
Wiotka, słodka i powadna.



No

[fundacja_wczesniak]

Moje drogie Mamy,
poniewaz zalozylyscie kolejny swietny watek, to zeby go nie zmarnowac, zapraszam do opisania swoich przemyslen, wspomnien i cennych doswiadczen w naszym nowym dziale fundacyjnym o pieknej nazwie - wymyslonej zreszta przez nieslychanie madra i zgrabna, a obecna tu na forum Zorke - Nie-co-dzienniki naszych Mam. Poczytajcie same, moze sie wam spodoba www.wczesniak.pl/10_niecodziennik.html

Serdecznie pozdrawiam i zapraszam
Magdalena Makaruk

[zorka7]

"...wymyslonej zreszta przez nieslychanie madra i zgrabna, a
obecna tu na forum Zorke"

Hahahahaahaha, rozumiem Magdo, rozumiem.

Mądra, zgrabna? Prima aprilis.

Ale wiesz, zakupiałam ostatnio główkę kapusty i zamierzam zrobić
zupę odchudzającą. Dodam, że jedna główka kapuściana już mi zgniła,
bo jakoś nie zdążyłam się zabrać za tę zupę.

[fundacja_wczesniak]

Zorko moja kochana,
alez ja absolutnie nie nawiazywalam do niczego poza wierszykiem.

Poprawie sie wiec i napisze: "madra i powabna" Lepiej?

A co do odchudzania, to ja tradycyjnie po swietach, teraz naprawde sie nie oplaca zaraz mam urodziny, potem swieta, zbyt duzo okazji. No ale od wtorku... Pamietasz nasze zapiski? Wciaz je mam

Buziaki
M.

[zorka7]

Ja chyba jednak tez po świętach.

[agajedi]

Tak sobie czytam co piszecie i myślę, że bez względu na wygląd fizyczny każda z
nas ma piękne, bogate i bardzo wrażliwe wnętrze. I wiecie co? Taką siebie
kocham. Nie patrzę w lustro bo po co. Mam po prostu idealny kulisty kształt
Jak komuś nie podoba się mój wygląd to niech nie patrzy.
A jak któraś potrzebuje to mam takich dwóch kolegów, którzy baaaardzo szybko
leczą z wszelakich kompleksów

[jak47]

To ja poproszę o namiary na tych kolegów