głupia nauczycielka

[felikasa]

pewnie nie jedna matka jest niezadowolona z nauczycielki swoich dzieci
czy zdarzyło Wam się coś z tym fantem zrobić?
ja reagowałam, ale ta kobieta jest oporna na logiczne myślenie
jest fałszywa: co innego mówi dzieciom, co innego rodzicom
trudno z nią walczyć

właściwie, żeby iść do dyrektora, to trzeba mieć poważne argumenty
trochę by się znalazło, ale ogólnie to czuć, że ona nie lubi dzieci
krzyczy na nie, do dzienniczka wpisuje tylko nagany, żadnych pochwał!

robicie coś w takich sytuacjach?

[zalotnica]

felikasa napisała:

> do dzienniczka wpisuje tylko nagany, żadnych pochwał!

a Ty masz pewnie "aniolka" w domu...

[felikasa]

wiem, że nie mam aniołka
to w ogóle trudny dzieciak, tylko, że wiem, że drogą samego katowania nie
dojdzie się do niczego
pomyśl tylko: czy starałabyś się być dobra, gdyby ktoś Ciebie tylko karał, a
nigdy nie nagradzał???
tak ogólnie rzecz biorąc, to nie tylko ja mam takie odczucie, wielu pozostałych
rodziców też tak myśli, tylko nikt nic z tym nie robi, bo każdy się boi tknąć
sprawę
tak się składa, że dziecko moje ma też kontakt z innymi nauczycielami i od nich
przynosi bardzo często pochwały

[zalotnica]

felikasa napisała:

> wiem, że nie mam aniołka
> to w ogóle trudny dzieciak...

no i widzisz, sama juz sobie odpowiedzialas
dlaczego "aniolek" ma nagany...

[felikasa]

zalotnica napisała:

> felikasa napisała:
>
> > wiem, że nie mam aniołka
> > to w ogóle trudny dzieciak...
>
> no i widzisz, sama juz sobie odpowiedzialas
> dlaczego "aniolek" ma nagany...

uważam tylko za kretynów ludzi, którzy myślą, że na świecie są dzieci
aniołki!!!!!!!!!

[zalotnica]

felikasa napisała:
> uważam tylko za kretynów ludzi, którzy myślą, że na świecie są dzieci
> aniołki!!!!!!!!!

osobiscie znam duzo prawdziwych aniolkow...

[triss_merigold6]

Taa jasne. Mów dziecku, że pani jest głupia, będzie zachwycone "wsparciem" ze
strony matki a po paru latach radośnie wsadzi nauczycielowi kosz na śmieci na
głowę albo wyzwie nauczycielkę od k..i p...

[anulex]

A jesli nauczycielka JEST glupia? Wmawiac dziecku, ze jest madra? Moze nie
nalezy ujmowac tego tak doslownie, ale chyba i nie klamac?

[olga55]

Nauczycielki są na ogół głupie z definicji.Tak twierdzi większośc rodziców.Po
prostu jednym z kryteriów przyjęcia na studia (zważ,ze obecnie wszyscy
nauczyciele musza mieć minimum wyższe zawodowe) jest test na głupotę.
Jednym z pytań testu jest:dlaczego chcesz pracować w szkole.Prawidłowa
odpowiedź powinna brzmieć: "bo nienawidzę cudzych bachorów."
Takie jest wyobrażenie większości tych rodzicow,ktorych dzieciom zdażyło sie
przynieśc uwagę w dzienniczku.Natomiast dziecko zapytane co złego zrobiło mówi
najczęściej :"nic".

[anulex]

W tym roku zdaje na pedagogike i daleka jestem od stwierdzenia, ze wszyscy
nauczyciele sa glupi :) Ale jednoczesnie wciaz jestem uczennica i dosc czesto
stykam sie ze szkolnymi absurdami. Najblizszy przyklad: w czwartek
dowiedzielismy sie, ze bedziemy mieli w poniedzialek mature probna z polskiego.
Jesli chodzi o podstawowke: wychowawczyni, ktora mowila mojej mamie, ze zle
zachowuje sie w stosunku do innych nauczycieli (kiedy mama poszla z nimi o tym
porozmawiac, nie wiedzieli o co chodzi); nauczyciele, ktorzy uwielbiali
upokarzac uczniow na wszelkie sposoby; pani pedagog, u ktorej wizyta straszono
niegrzecznych uczniow; anglistka, ktora w zaden sposob nie potrafila zapanowac
nad klasa (wynik - przy najlepszych checiach nie dalo sie skorzystac z lekcji)
i wiele, wiele innych.

Skad u ludzi przekonanie, ze rodzic krytykujacy nauczyciela musi nie miec
racji? Czy Wy nigdy nie mieliscie przykrych doswiadczen w tej materii?

[felikasa]

ja nie mówię dziecku, że to głupia nauczycielka!!!!!!!!!!!
nigdy bym tego nie zrobiła, a wręcz przeciwnie, kiedy przychodzi z naganą, to
je jeszcze skarcę i musi panią przeprosić
jest nawet na tyle mądry, że sam na ten pomysł wpada i sam mi mówi, że pójdzie
ją przeprosić
tylko, że ja nie mam ochoty już wspierać tej kobiety
nie chce zabierać dziecka do innej szkoły, bo taka ucieczka może tylko
spowodować, że będę uciekać przed problemami całe życie...
chciałyaby, żeby ta kobieta coś zrozumiała, ale do niej nic nie dociera

[zalotnica]

felikasa napisała:

> jest nawet na tyle mądry, że sam na ten pomysł wpada i sam mi mówi, że
pójdzie ją przeprosić

> chciałyaby, żeby ta kobieta coś zrozumiała, ale do niej nic nie dociera

...jak rowniez i do Twojego syna.
Przygotuj sie, czekaja Cie wieksze problemy z "aniolkiem"

[felikasa]

to jest szalenie inteligentne dziecko; ma bardzo dobre oceny
ale ja nie zamierzam go bronić, jeśli chodzi o jego zachowanie
sama nad tym pracuję i nie mogę pozwolić, by taka głupia baba jak ta
nauczycielka to popsuła
jeśli ktoś chce mi wmówić, że moje dziecko jest złe, to się grubo myli
ja wychodzę z założenia, że nie ma złych dzieci - dzieci dopiero mogą zrobić
się złe, jeśli będziemy je tak traktować, jakby były złe
żeby uczyć w szkole trzeba być dobrym pedagogiem
trzeba umieć zbudować sobie autorytet u dziecka, ale trzeba też dać się lubić

wcześniej moje dziecko miało innego nauczyciela i było świetnie!
obie pracowałyśmy nad dzieckiem i osiągnęłyśmy przez dwa lata świetne wyniki
dzieciak zmienił się niesamowicie
teraz boję się to stracić

musieliśmy się przeprowadzić i dalej wiecie

kobieta jest fałszywa; przed rodzicami udaje "anioła", a na dzieciach się wyżywa
ona z nimi nie rozmawia, tylko do nich krzyczy
kiedyś udało mi się ja nakryć w szatni
ale się darła! "tłumaczyła" mojemu dziecku, jak ma zdjąć kurtkę z wieszaka;
kiedy mnie zobaczyła kątem oka, zmieniła ton o 180 stopni: "Krzysiu, musisz
wziąć to w rączkę i zrobić to tak" (imię nie prawdziwe) - to jeden przykład

[zalotnica]

felikasa napisała:

> to jest szalenie inteligentne dziecko; ma bardzo dobre oceny

a w ktorej klasie jest dzieciak i czy odrabiasz z nim lekcje...?

> obie pracowałyśmy nad dzieckiem i osiągnęłyśmy przez dwa lata świetne wyniki

Pamietaj, ze sa tez i inne dzieciaki w klasie, w Twoim przypadku najlepiej
wynajac sobie prywatnego...
poza tym, jak dziecko jest inteligentne, nie potrzebuje niczyjej pomocy,
a za takiego przeciez uwazasz swojego syna, cos mi tu nie gra...

> kiedyś udało mi się ja nakryć w szatni
> ale się darła! "tłumaczyła" mojemu dziecku, jak ma zdjąć kurtkę z wieszaka;

moze szarpal, ta sama scenka powtarza sie codziennie wiec nie wytrzymala...
Najlepiej naucz go sama i nie wymagaj aby to inni za Ciebie zrobili.

[felikasa]

do Ciebie też wiele nie dociera
lepiej zostaw ten wątek i poszukaj sobie innego

[zalotnica]

Juz sam tytul wskazuje jakie masz podejscie do ludzi,
synciowi pewnie nieswiadomie juz to przekazalas...

[felikasa]

mylisz się
długo jej tak nie nazywałam, ale kiedyś cierpliwość się kończy...
uważam, że rzeczy należy nazywać po imieniu, a nie się okłamywać
do nazwania tak nauczyciela zdecydowałam się dopiero dziś po rozmowie z kolejną
niezadowoloną mamą; ale zrobiłam to dopiero tu na forum

synowi tłumaczę, że ludzi starszych, w tym nauczycieli, należy szanować, bez
względu na to jacy są; chociażby ze względu na wiek
innych, jeżeli się ich nie lubi, należy chociażby tolerować

dlatego też proszę Ciebie, uszanuj moje zdanie i nie atakuj mnie już więcej, bo
nie mam ochoty na dyskusję z Tobą

jeśli mam złe odczucia co do nauczycielki, a potem dowiaduje się od innych
rodziców, że nie jestem odosobniona, do tego poświęcam czas na wytłumaczenie
kobiecie jej błędów, a ona nic sobie z tego nie robi, (wykluczając ostatnią
rozmowę, bo ostatnio przyznała mi rację, a potem i tak robiła swoje, to
ośmielam się ją tak nazwać)

analogicznie:
jeśli daję komuś przez dłuższy czas do zrozumienia, że myli się co do moich
uczuć, a on tego nie akceptuje, to wyrabiam sobie również o nim zdanie...

[zalotnica]

> synowi tłumaczę, że ludzi starszych, w tym nauczycieli, należy szanować, bez
> względu na to jacy są; chociażby ze względu na wiek
> innych, jeżeli się ich nie lubi, należy chociażby tolerować

no to w ktorej klasie jest ten Twoj syn...?

Nigdy jeszcze nie uslyszalam od zadnej matki, ze jej dzieci
sa zle, niedobre, czy bron Boze , zle sie ucza...
a same przeciez najlepiej wiemy, ze roznie z tym bywa,
wysluchamy, pokiwamy glowa, a do niej i tak nic nie dotrze...

[felikasa]

widzę, że zmieniłaś ton
cieszy mnie to ;-)

> Nigdy jeszcze nie uslyszalam od zadnej matki, ze jej dzieci
> sa zle, niedobre, czy bron Boze , zle sie ucza...
> a same przeciez najlepiej wiemy, ze roznie z tym bywa,

teraz też wiem, dlaczego mówisz, że znasz dużo dzieci „aniołków”

> no to w ktorej klasie jest ten Twoj syn...?

to jest trzecioklasista (podstawówka)
nie uważam mojego syna za „aniołka”, bo ma ciężki charakter, ale dużo pracy nad
nim mojej i poprzedniego nauczyciela spowodowało, że dziecko jest do
opanowania; chociaż się czasem stawia, to jednak mam z nim kontakt i potrafię
do niego dotrzeć argumentami
sama nie mogłam sobie wcześniej z tym poradzić, musiałam dużo czytać,
dokształcać się w temacie i pracować też nad samą sobą
i właśnie o tym myślałam, kiedy pisałam, że dużo nad nim pracowałam; nie
myślałam tu o lekcjach, tylko o charakterze
cieszę się, że mam takie dziecko, bo sama się przy nim zmieniłam na lepsze

kiedy oddaję dziecko do szkoły, to chcę być pewna, że nie będzie tam gnębione,
a już na pewno nie przez nauczyciela! do nauczyciela muszę mieć zaufanie, żebym
mogła się do niego zwrócić, kiedy np. dziecko byłoby w szkole źle traktowane
przez innych uczniów

[zalotnica]

widze, ze mnie zle zrozumialas, nie bede Cie jednak
wiecej "meczyc" bo rzeczywiscie wystarczy Ci juz ten
jeden problem w domu. Zycze Ci powodzenia, ale nie
zapominaj, ze nauczyciel ma tez uczyc w szkole,
a nie wyreczac rodzicow w wychowywaniu ich dzieci...

[emi123]

Triss, glupia nie jestes, ale czasami jak cos powiesz... no rece opadaja. Moze
warto wiedziec ile dziecko ma lat. Wsrod nauczycili nastapila degeneracja, bo
przy fatalnych zarobkach uruchamia sie selekcja negatywna. Wiec wydaje sie dosc
prawdopodobne, ze opisana sytuacja jest dosc prawdopodobna.
I jeszcze jedno, miec wyrobione zdanie na jakis temat, to cenne, ale zdanie
wyrobione na niemal kazdy temat, to glupota. Calkiem mozliwe, ze tu potrzebna
jest pomoc. Ciezko patrzec, jak ktos dreczy nasze dziecko.

[akordex]

felikasa napisała:

> jest fałszywa: co innego mówi dzieciom, co innego rodzicom
> trudno z nią walczyć
> właściwie, żeby iść do dyrektora, to trzeba mieć poważne argumenty
> trochę by się znalazło, ale ogólnie to czuć, że ona nie lubi dzieci
> krzyczy na nie, do dzienniczka wpisuje tylko nagany, żadnych pochwał!

Tak łatwo stawiasz "diagnoze", więc mam pytania:
1. czy masz wykształcenie pedagogiczne?
2. czy "podsłuchujesz" lekcje skoro wiesz co ona mówi dzieciom?
3. wstydzisz się iść do dyrektora?
4. "ogólnie czuć, że ona"... tzn jak? pachnie? śmierdzi?
5. czy myśląc o swoim "aniołku" piszesz dzieci?

[felikasa]

> tak łatwo stawiasz "diagnoze", więc mam pytania:
1. czy masz wykształcenie pedagogiczne?
studiowałam trzy lata w kolegium językowy przygotowującym do pracy w
szkole
2. czy "podsłuchujesz" lekcje skoro wiesz co ona mówi dzieciom?
jeśli ktoś krzyczy tak jak ta pani, nie trzeba podsłuchiwać, żeby
słyszeć
3. wstydzisz się iść do dyrektora?
nie wiem jak o tym rozmawiać, bo nie słyszałam dobrej opinii o samej
dyrektorce, co też ma pewne znaczenie
4. "ogólnie czuć, że ona"... tzn jak? pachnie? śmierdzi?
to przenośnia J
5. czy myśląc o swoim "aniołku" piszesz dzieci?
?? nie rozumiem pytania

nie mam więcej pytań (N/T)

[akordex]

nauczyciel nie znaczy mędrzec

[morgana_le_fay]

Zapytam na początek dwie poprzedniczki, czy mają dzieci w wieku szkolnym i czy
problem, o którym mówią, wogóle ich dotyczy. Być może same są nauczycielkami,
choć jeśli tak, to cieszę się, że nie uczą mojego dziecka.

Z doświadczenia wiem, że niezależnie od tego, czy ma się w domu "aniołka",
czy "diabełka" stosunek przeciętnego nauczyciela do dzieci jest w większości
przypadków nacechowany czymś na kształt znudzonej niechęci. Znalezienie szkoły
w której dziecko byłoby podmiotem, a nie przedmiotem graniczy z cudem. Okrutne
często przerzucanie przez nauczycieli odpowiedzialności za ich niewdzięczną i
słabo płatna pracę wprost na dzieci jest na porządku dziennym. Z całym
szacunkiem, ale niewielu jest obecnie nauczycieli, którzy swój zawód traktują z
pewnym poczuciem misji, czy chociażby dużej odpowiedzialności. W wielu
przypadkach na zawód ten decydują się ludzie, zbyt słabi merytorycznie na
karierę naukową, ze zbyt dużymi ograniczeniami osobowościowymi na inną,
wymagającą "twardego charakteru" pracę. Błędnie zakładając, że praca w szkole
to łatwy i przyjemny kawałek chleba, odkrywają poniewczasie, że minęli się z
powołaniem. A swoje kompleksy najłatwiej przelewa się na słabszych. Taka już
nasza paskudna zwierzęca natura. Także pierwotna w człowieku chęc władzy
trafia w środowisku nauczycielskim na podatny grunt. Srodowisko to jest poza
tym jednym z najbardziej depresjogennych.

Nie próbuję bynajmniej bronić uczniów, którzy przechodzą często wszelkie
granice. Nie próbuję oskarżać nauczyciela, któremu załozono na głowę kosz na
śmieci, twierdząc, że sam sobie winien. Rozbuchanym emocjom młodzieży i
nieowijając w bawełnę ich chamstwu, winne są jednak moim zdaniem w równym
stopniu brak kindersztuby i ewidentny brak autorytetu nauczycieli właśnie.
Podczas gdy jeden belfer, czy rodzic próbuje budować swój autorytet na strachu,
drugi dostaje gorzką lekcję, która jest takiej postawy żniwem. Nic w
przyrodzie nie ginie.

Feliksie pragnę powiedzieć, że jako niezwykle spokojna i wyważona w swoich
sądach matka tzw. "wybitnego" ucznia, spotkałam się już w życiu z absurdalnym
krzywdzeniem mojego dziecka, tylko dlatego, żeby nie popadło
w "samouwielbienie" i zbyt duże mniemanie o swoich talentach. W związku z tym,
chcąc nie chcąc, w ciągu ośmiu lat edukacji jesteśmy obecnie w czwartej
szkole. Nigdy powodem nie były stopnie, (średnia oscyluje 5,9 - 6,0) a tylko
niepoważne i brutalnie niesprawiedliwe traktowanie przez nauczycieli, łamiących
często wszystkie podstawowe zasady pedagogiki w ferowaniu swoich sądów i
wyroków.

Uprzedzając ewentualne pytania, dziecko jest wyjątkowo grzeczne, lubiane przez
rówieśników, a moje interwencje w szkole mogę policzyć na palcach jednej ręki.
Te nieliczne interwencje nauczyły mnie jednego. Jeśli już istnieje powód do
interwencji, to znaczy, że nie ma z kim dyskutować. Jedynym wyjściem jest
wówczas branie nóg za pas i szukanie szkoły na poziomie.

Pozdrawiam
morgana

[felikasa]

dzięki!
upewniłaś mnie w przekonaniu, że trzeba coś robić
sama nie wiem, jak się do tego zabiorę - w tym tygodniu jest zebranie rodziców,
sróbuję coś powiedzieć o braku pochwał - muszę działać rozsądnie; mam nadzieję,
że przyłączą się również inni rodzice (chociaż czasem w takich sytuacjach nie
zawsze można liczyć na solidarność - wielu się wyłamuje, żeby wykorzystać
moment i podlizać się nauczyczycielce)

[akordex]

felikasa napisała:

> wielu się wyłamuje, żeby wykorzystać
> moment i podlizać się nauczyczycielce)

A jednak mam pytanie: jesteś pełnoletnia?

[felikasa]

niestety to prawda
nawet nie wiesz jak bywają prymitywni niektórzy rodzice
lataja wręcz za nauczycielem, chcieliby mu "wejść w tyłek bez mydła"
a za plecami mówią coś zupełnie innego

niestety od przeszło dziesięciu lat jestem pełnoletnia ;-(

[morgana_le_fay]

Rzeczywiście, radziłabym duży dystans do tematu "inni rodzice mnie poprą",
niemniej proponuję Ci porozmawianie na ten temat z kilkoma sensownymi osobami
wcześniej, tzn. przed zebraniem.
W takich sytuacjach istotnie wiele osób się wyłamuje. Jedni z chęci jak
piszesz "podlizana się" inni po prostu z obawy przed narażeniem się szkole,
szczególnie jeśli z różnych powodów nie biorą pod uwagę jej zmiany. Mając
obecnie (od kilku miesięcy) do czynienia z kadrą naprawdę wspaniałych
pedagogów, z cała odpowiedzialnością twierdzę, że warto było walczyć. Przy
czym nie przeczę, że przeszłam trudną drogę. Życzę Ci powodzenia.

pozdrawiam.
morgana.

[mist3]

Też Cię popieram, mimo, że spełniam wiele kryteriów, by mnie "zlinczować":
1. Jestem nauczycielką.
2. Do pracy w szkole poszłam nie "z powołania", ale dlatego, że akurat nadarzyła
się taka okazja - a ja akurat w tym momencie nie miałam innej propozycji pracy.
3. Nie mam dzieci i nie spodziewam się ich - więc nie mogę mówić z pozycji matki.
Ale.
1. Pamiętam jeszcze czasy mojej szkoły i postępowania nauczycieli (wielu).
2. Mimo, że "powołania" nie czuję, staram się dokształcać, dowiadywać coś więcej
o psychice dzieci. A może fakt, że nie mam poczucia "misji" sprawia, że o niej
za wiele nie gadam - staram się tylko być dobrym człowiekiem (a więc i
nauczycielem, pracownikiem) i jakoś tym dzieciom pomóc.
3. Nie jestem wychowawcą - ale z takimi pokladami lizusostwa naprawdę jeszcze
nigdy w życiu się nie spotkałam. I mimo że "wywiadówek" nie prowadzę - jestem w
stanie uwierzyć, że o solidarność trudno.
Jak mówię - staram się być dobrym nauczycielem, ale ideałem nie jestem, nie
byłam i nie będę na pewno. Jednak chyba wolałabym, żeby ktoś mi powiedział
szczerze, że do zawodu się nie nadaję niż gdybym miała to odkryć przy jakiejś
tragedii.
Moja rada - porozmawiać z rodzicami i ustalić "taktykę" - jasne deklaracje, żeby
potem nie było "ale ja wcale tego nie miałem/miałam na myśli. IMHO - najpierw
rozmowa z tą panią - może na zasadzie - pani tak świetnie uczy, ale dzieci są w
dzisiejszych czasach takie nerwowe, więc może.... - coś na zasadzie marchewki i
kija, nie wiem (tak sobie spekuluję, bo niewiadomo co na "panią nauczycielkę"
podziała ;) ). Jeśli to nie odniesie skutku - to może pedagog szkolny, ostatnia
instancja - dyrektor - tym bardziej, jeśli mówisz, że nie bardzo można liczyć na
jego wsparcie.
Życzę powodzenia.

[felikasa]

Najbardziej obawiam się, że rozmowa z nauczycielem nic nie da. Kiedy próbuje
się tej kobiecie coś wytłumaczyć, to ona dość dziwnie się zachowuje. Odnoszę
wrażenie, że nie mamy ze sobą kontaktu. Ja coś staram się wytłumaczyć,
przekazać, a ona wtedy „strzela jak z karabinu maszynowego”, porusza co raz to
nowe tematy, nie wyciągając wniosków z poprzednich i cały czas atakuje.
Ostatnia rozmowa z nią spowodowała, że odniosłam sukces, ale miałam wrażenie,
że stało się tak tylko dlatego, że ona poczuła się zagrożona. Po prostu, nie
miała już czym „strzelać”, a wszystkie jej ataki zostały odparte.

[hanna26]

Wprawdzie moje dziecko nie chodzi jeszcze do szkoły, ale pamiętam doskonale
moją własną szkołę i różne przejścia z nauczycielkami. Z racji zawodu (pracuję
jako dziennikarka w piśmie młodzieżowym) mam tez często kontakt z uczniami,
znam wiele ich problemów. Niestety, selekcja negatywna w polskiej szkole staje
się faktem.
Zastanawiam sie, co ja bym zrobiła w twojej sytuacji - za parę lat być może
stanę przed takim samym problemem. W zasadzie masz racje, że przeniesienie do
innej szkoły to ucieczka, która może nic nie dać. Przecież w każdej szkole
dziecko może natknąć się na głupiego człowieka. Ale przeciez obok głupich ludzi
pracują tam na pewno i mądrzy, z sercem i prawdziwym powołaniem. Może powinnaś
porozmawiac szczerze z którymś z innych nauczycieli, uczących syna? Poradzić
się, pogadać "od serca". Może zamiast rozmawiać z całą grupą innych rodziców,
pogadaj szczerze z kimś jednym, konkretnym? Taka dłuższa rozmowa w cztery oczy
czasami bardzo zbliża. A może powinnaś też porozmawiać szczerze z twoim synem,
powiedzieć mu, żeby nie przejmował się tą panią, nie zwracał uwagi na jej
ewentualne złosliwości, po prostu "olał ją" i uczył sie nie dla niej, a dla
przedmiotu. Powiedz mu: "Nie przejmuj się, nauczyciele przychodza i odchodzą,
nie myśl o tej pani, po prostu ucz sie dla siebie".
Powodzenia!

[tibby]

Przejrzałam sobie to, co napisałaś, i - jeśli można - proszę o więcej
konkretów, jakichś przykładów. Co usiłowałaś jej wytłumaczyć? Co konkretnie
mówi dzieciom, a co rodzicom? Co opowiada Twój syn? A co mówią inni rodzice?

[felikasa]

sorry, ale nie będę wchodzić w szczegóły, bo mogę przez przypadek trafić na
kogoś "bardzo życzliwego"; a mając mojego pecha, na pewno tak się stanie :-))

[tibby]

Wszystko się może zdarzyć, w końcu forum jest ogólnodostępne ;) tylko, że
trudno cokolwiek w tej sytuacji doradzić... ale powodzenia Ci życzę :)

[morgana_le_fay]

Drogie Panie,
Było już w tym wątku o "fałszywości" dzieci, było, o odrabianiu z dziećmi
lekcji, o stosunku do nauczycieli/osób starszych, w końcu o pożytkach i wadach
zmiany szkoły. Pozwólcie, że do każdego z powyższych tematów wtrącę swoje trzy
grosze.

Otóż błędem jest sądzenie, że jeżeli dochodzi do konfliktu, zrobimy słusznie a
priori przyznająć rację nauczycielowi/dorosłemu, zamiast naszemu dziecku.
Mówię to przy założeniu, że znamy własne dziecko, jesteśmy z nim blisko, a nasz
syn/córka nie ma nadmiernych skłonności do konfabulacji. Zakładam więc, że
stanowimy tzw. zdrową, normalną rodzinę. Otóż poddawanie w wątpliwość sygnałów
młodego człowieka o tym, że coś jest nie tak, nie dość, że najczęściej krzywdzi
tego człowieka doraźnie, to ustala mu na przyszłośc cały szereg niepożądanych
schematów mówiących o tym, że: oto nie ma w nas sojusznika, musi liczyć na
siebie w sytuacjach, które dalece go przerastają, rozwiązywać swe konflikty za
pomocą siły, lub unikać ich poprzez wycofanie i postawę poddańczą. Wszystkie
te postawy budzą w końcu poczucie krzywdy rodzące agresję, lub stany
depresyjne. Przypominam, że wychowywanie dziecka, to także pokazanie mu jego
rzeczywistej wartości jako młodego wprawdzie, ale bądż co bądź
pełnowartościowego człowieka, a już bezsprzecznie
przekazanie mu odpowiednich, panujących w jego rodzinie postaw moralnych.

Z powyższym wiąże się ściśle szacunek do ludzi starszych wogóle. Otóż czym
innym drogie panie jest szacunek dla człowieka, jako żywej istoty, a czym innym
szacunek do jego postawy etycznej. Z całą odpowiedzialnością zwalniam z
okazywania tego szczególnego szacunku moją córkę w stosunku do ludzi złych,
okrutnych, małostkowych, zawistnych i prezentujących kilka innych wstrętnych mi
cech, niezależnie od ich wieku, wykształcenia i zajmowanego stanowiska. Sam
wiek nie predestynuje jeszcze do odbierania niczyjego szacunku, oprócz czystego
szacunku dla życia wogóle.

Odrabianie lekcji z dzieckiem: Jak w większości przypadków i ten temat woła o
złoty środek. Z obserwacji wnioskuję, że głęboko nieszczęśliwe są dzieci,
których rodzice nie odstępują na krok przy domowej nauce. Równie nieszczęśliwe
są jednak te, których rodzice za punkt honoru postawili sobie jakikolwiek brak
ingerencji i pomocy. Gdyby pozostawienie dziecka w 100% z problemem lekcji
samemu sobie miało mieć zbawienny wpływ na jakąkolwiek gałąź jego rozwoju w
przyszłości, najbardziej przystosowani do życia, a może i najlepiej
wykształceni byliby wychowankowie domów dziecka i absolwenci szkół z internatem.
Otóż zechciejmy wreszcie przyjąć, że nie jest od razu rozpieszczaniem i
chowaniem pod kloszem zauważanie doraźnie zmieniających się potrzeb dziecka w
tym względzie (pomoc, czy bliska obecność przy odrabianiu lekcji), tak samo jak
bardziej wartościowa jest dla dziecka wszelka informacja udzielona bezpośrednio
przez rodzica w pogłębionej rozmowie, niż odesłanie delikwenta do słownika, czy
encyklopedii.

Nie zgodzę się również, że zmiana, czy nawet kilka zmian szkoły działają
zgubnie na psychikę dziecka, powodując mechanizm uciekania przed problemami.
Istotnie, jeśli czynić to na zasadzie, że ktoś pokazał mi język, zabieram więc
swoje zabawki i idę do domu, to postawa taka będzie bardziej ucieczką niż
czymkolwiek innym. Jednak, jeśli powód jest poważny, godzący w honor dziecka,
jeśli szkoła powoduje niczym nie zawinione, niesprawiedliwe cierpienie, wtedy
gdybym miała zmieniać ją co dwa miesiące, z pełną odpowiedzialnością twierdzę,
że uczynię to z pożytkiem dla dziecka. Ten pożytek polega między innymi na
tym, że dziecko uczy się, że nie musi poddawać się zgubnej presji środowiska
kierującego się sprzecznymi z moimi zasadami i jeżeli środowisko to jest
niepodatne na zmiany nie ma obowiązku go za wszelką cenę tolerować. W takim
przypadku NIE UCIEKA, tylko SZUKA ŚRODOWISKA NA SWOIM POZIOMIE. Tak nauczone
dziecko w przyszłości nie zadowala się byle czym, ma odwagę uczyć się od ludzi
lepszych i mądrzejszych od siebie, i nie ustaje w ich poszukiwaniu.

Nie przeczę, że do właściwego podejścia do wszystkich tych problemów potrzeba
jest wiele czasu, konsekwencji, ciężkiej pracy i wprzęgnięcia dużej dozy
intuicji. Nikt nam jednak nie obiecywał, że wychowanie będzie łatwe. Dużo
łatwiejsza jest tresura, hodowla i uprawa. Ale nie o nich tu mówimy.

łącząc pozdrowienia
morgana.

[microtune]

co robic?
opcje sa trzy - zmienic nauczycielke albo szkole, albo dac sobie spokoj a
dziecku wytlum,aczyc ze musi jakos to przetrwac i nie robic nic
ja mialam taka jedna w liceum co nas przez trzy lata nic nie nauczyla a pozniej
trzeba bylo nadrabiac w jeden ostatni rok caly material do egzaminu
tylko ze ja powiedzialam mojej mamie co sie swieci i rodzicielka zareagowala

jesli uwazasz ze twojemu dziecku dzieje sie krzywda to reaguj - szkola
oczywiscie - powinna miec u dziecka autorytet ale nie za wszelka cene - i mowie
to z pozycji tej, ktora sama uczy

a moze wystraczy faktycznie rozmowa z dyrektorem i jakies upomnienie dyskretne
dal niej - roziwazan jest sporo - pamietaj tylko zebys miala kilka matek za
soba - bo jak bedziesz sama robic rewolucje to twoje dziecie faktycznie moze
miec przechlapane

[Gość: M&M]

Głupich nauczycieli jest, niestety, sporo. To problem niedofinansowania i złych
zarobków w tym zawodzie. Szkoła polska jest w głębokiej zapaści - i nie ma tu
znaczenia czy jest to publiczna podstawówka czy społeczne liceum czy też
prywatne gimnazjum.
Oczywiście zdarzają sie wspaniali nauczyciele, światli dyrektorzy i doskonali
wychowawcy, ale większośc to miernoty.
Dzieci równiez są różne - rozwydrzone i grzeczne, niezdolne i błyskotliwe,
pewne siebie i zahukane.
Mam szczęście mieć zdolne dziecko i pecha bo chodzi do marnej szkoły.
Oczywiście nie wszyscy nauczyciele są do niczego, ale gdy trafimy na idiotę,
który wymysla absurdy lub zachowuje sie jak psychol - mówię o tym dziecku. Nie
usprawiedliwiam, nie tłumaczę nauczyciela, ale wyjaśniam, że na świecie są
różni ludzie i w tym konkretnym przypadku trafił na nieciekawy egzemplarz.
Proponuję nie dyskutowac, nie wchodzić w konflikty i nie próbować nadążać za
jego systemem urojeniowym. Z dyrektorem też rozmowy zwykle są bez sensu -
rzadko rodzicom przyznaje się rację.
Trzeba przyjąć, że na świecie są i mądrzy i głupi ludzie i uczyć tego dzieci.

[morgana_le_fay]

Gość portalu: M&M napisał(a):
>Trzeba przyjąć, że na świecie są i mądrzy i głupi ludzie i uczyć tego dzieci.


Nic dodać, nic ująć. Popieram i pozdrawiam.
morgana.