23ft_under
26.05.15, 09:36
Co prawda artykuł dotyczy Muranowa, ale skala problemu na Bródnie jest również bardzo duża:
warszawa.gazeta.pl/warszawa/1,34862,17983407,Trawnik_jak_smietnik__Wyrzucamy_jedzenie_przez_okna.html
"Trawnik jak śmietnik. Wyrzucamy jedzenie przez okna [FELIETON CHOMĄTOWSKIEJ]
Beata Chomątowska
Wiosenny wieczór. Gasną światła w oknach słynnego osiedla Muranów, wzniesionego pół wieku temu z myślą o odbudowujących Warszawę robotnikach. Ludność udaje się na spoczynek. Cisza, nawet ptactwo nie kwili już w krzewach bujnie porastających gruzowe pagórki. I raptem, gdy wokół zapadnie już całkowita ciemność, słychać krótkie, ale konkretne: plask.
Pies i bochny chleba
Dźwięk oznajmia pakunek spadający z niewielkiej wysokości: do czwartego piętra, bo w wyższych budynkach są zsypy. Można byłoby go zupełnie nie skojarzyć z widokiem, na jaki jako pierwsi natykają się najczęściej właściciele psów podczas porannego spaceru - zwierzak rwie w krzaki i uszczęśliwiony przynosi stamtąd w pysku nieogryzione do końca kości, kawałki nadgnitego już mięsa, bochny chleba i inne zdobycze. Czasem przywlecze ich pełną reklamówkę. Jeśli właściciel wstanie odpowiednio wcześnie albo ma zwyczaj wyprowadzania pupila około północy i będzie miał pecha, spacerując wzdłuż bloku, może oberwać w głowę reklamówką pełną resztek, jak zdarzyło się niedawno mojej koleżance. Jej pies ledwo uszedł z życiem, gdy wygrzebane na trawniku kości kurczaka, wyjątkowo niebezpieczne dla zwierząt, utkwiły mu w przełyku. Innej przyszło pracowicie zeskrobywać z parapetu kisiel - piętro wyżej ktoś źle oszacował trajektorię lotu i resztki deseru obryzgały jej okno zamiast trawnika na dole. Innym razem postanowił oczyścić kuchnię z resztek tartej marchewki i posłał sąsiadom deszcz odpadków w kolorze oranż.
Po ciemku: plask
Gdy do bloków Muranowa i Nowej Huty wprowadzali się pierwsi lokatorzy, w warszawskich i krakowskich gazetach ukazywały się niemal identyczne zdjęcia: stado królików w wannie, balkon pełen kur. Pod nimi dydaktyczne podpisy informujące dotychczasowych mieszkańców wsi, do czego służą takie wynalazki jak balkon i wanna. To było dawno. Ponad pół wieku temu. Instrukcji obsługi śmietnika nikt nie przewidział.
Nie spędziłam dzieciństwa w Nowej Hucie, ale też w bloku, na osiedlu dość kameralnym - jak Muranów. Ludzie się znali, utrzymywali dość ścisłe sąsiedzkie relacje - późny PRL. Z Agnieszką, koleżanką z trzepaka, dzieliłyśmy jedzeniowe fobie. Agnieszka nie znosiła zupy. Przelewała ją po kryjomu do worków, worki zawiązywała i upychała za tapczanem. Było oczywiste, że prędzej czy później ktoś je znajdzie i zrobi Agnieszce awanturę - i tak się stało. Nie przyszłoby jej do głowy wyrzucać pakunków za okno: zaraz któryś z sąsiadów przyuważyłby i doniósłby rodzicom. Ja nie znosiłam wędlin. Na szczęście wtedy rzadko można było liczyć na ich obecność w kanapkach. Gdy się trafiły, nosiłam kanapkę w plecaku tak długo, aż zzieleniała, albo podkarmiałam okoliczne koty. Też potajemnie. To było trzydzieści lat temu. Szynka uchodziła za rarytas i wstydem byłoby ot tak rzucić ją na trawnik.
Teraz z jednej strony, za dnia: pełne półki w supermarketach, wózki ledwo toczące się do kas od nadmiaru okazyjnie nabytych produktów spożywczych, ruchy świadomych konsumentów, namawianie na Facebooku do wpłat na fundacje dokarmiające dzieci w Afryce albo w Bieszczadach, wyrażana otwarcie aprobata dla działań Banków Żywności.
Z drugiej, po ciemku: plask."
