niewiastę dzielną któż znajdzie

[mamalgosia]

Zerknęłam w wyszukiwarkę i znalazłam, że było:
forum.gazeta.pl/forum/w,16182,31946768,,_dzielna_niewiasta_.html?v=2
ale krótko. Może są jakieś nowe spostrzeżenia?
Chodzi mi to po głowie i nie chce przestać chodzić. Myślę o Maryi,
która była wzorem dla każdej niewiasty, dzielna była naprawdę
niemożliwie.
Zaczęło się od tego, że podczas rozważania różańcowego uderzyły mnie
słowa (słyszane oczywiście tysiące razy): "a twoją duszę miecz
przeniknie"
Jak żyć z takim proroctwem?
Każdy ma swój krzyć i wszyscy jesteśmy narażeni na
niebezpieczeństwa, choroby, cierpienie, ból. Osoby lękliwe (nie
wspominając o chorobliwie lękliwych, do jakich niestety należę) boją
się tego bardzo. Ale w każdym momencie można mieć nadzieję: nie,
mnie się to nie przydarzy. Nie, nie będzie źle. Nie, jakoś
wytrzymam. Gdybym usłyszała "twoją duszę miecz przeniknie" wpadłabym
w rozpacz, nie wiem, czy potrafiłabym dalej zyć. A Ona potrafiła.

Drugie uderzenie to wątek felixy i moje własne wspomnienia - problem
przyjęcia poczętego Dziecka. A gdzie nam do Niej! Mamy rodziny,
Mężów, których kochamy... Ona była jeszcze panną. Co powiedzą
ludzie? A jak przyjmie to Jej Ukochany - bo przecież kochała Józefa.
A między pytaniem Anioła a jej "fiat" zapewne nie upłynęło pół roku -
bo tyle pewnie ja potrzebowałabym na decyzję: rozważenie za i
przeciw, podejście rozsądkowe, podejście uczuciowe, rozeznanie w
duszy, przemodlenie...

Czy jesteście dzielne?
Albo dzielni - bo mężczyzną dzielnym chyba też można/należy być.

Wiem, że na tym forum jest mnóstwo dzielnych niewiast. Tę dzielność
postrzegam różnie. Nie chcę pisać nickami, bo mogę się mylić w
ocenie (a że dotyczy Moderatorek, to już na pewno lepiej bez
nicków ). Jest na przykład niewiasta dzielna niejako z powodu
okoliczności. Stawia czoła temu, co ją spotyka, nabywa tę dzielność,
pracuje nad nią, walczy o nią. I jest inna - której moim zdaniem ta
dzielność przychodzi lżej, jest jakby w niej (cecha charakteru?). I
która w takim razie dzielniejsza?

Czasem bywam dzielna. Bo muszę. Bo nie ma innego wyjścia. Bo
przecież się nie powieszę (na razie?). Ale wcale dzielna być nie
chcę. Chciałabym nie musieć być dzielna.

Zapewne spłyciłam bardzo temat, bo dzielność chyba sprowadziłam do
odwagi. Ale mam nadzieję, że zgłębicie tę płyciznę.

[atama]

Gdzieś ostatnio natrafiłam, że Niepokalanie Poczęta, to jednak jej
łatwiej było to wszystko nieść...
Ja tam dzielna nie jestem. Zestrachana za to bardzo. A jak coś
walnie, to jakoś się to wytrzymuje, no bo co innego zrobić?

[nati1011]

Ja tam o dzielności nie wiem za wiele Za to o chorobliwym
strachu na granicy histerii mogłabym długo....


Dodam tylko, ze w jakimś opisie czytałam, ze Maryi za to nieślubne
dziecko to nawet śmierć groziłą w tamtych czasach.


A jak już przy przyjmowaniu dzieci jesteśmy, to jabym tam chętnie
dziecko przyjęła - nawet i dwoje, byle kto za mnie w ciaży
pochodził Za to stan ciaży przeraża mnie tak dokumentnie, ze
nawet tego wyobrazić sobie nie potrafię.

> Czasem bywam dzielna. Bo muszę. Bo nie ma innego wyjścia. Bo
> przecież się nie powieszę (na razie?). Ale wcale dzielna być nie
> chcę. Chciałabym nie musieć być dzielna.

Ja też.

[mamalgosia]

Zaskoczyłaś mnie. Nie wiedziałam...

[nati1011]

Czego nie wiedziałaś Mamalgosiu? )

[mamalgosia]

Że też tyle w Tobie lęku...

[nati1011]

Bo ja się dobrze maskuję, a na forum nie widać tak bardzo histerii ;-
))

A w rzeczywistosci jestem jak galareta, tylko dotknij a od razu cała
sie trzęsie )

[mama_kasia]

Będzie beznadziejnie płytko, ale... ostatnio "niedzielną niewiastę"
wałkowałam z grupą kobiet i od tametj pory chodzi za mną
szczególnie jeden wers:

"nie czyni mu źle, ale dobrze".

Z myślą o moim mężu i o wszelkich relacjach międzyludzkich.

[felixa05]

A wiesz mamalgosiu, mam bardzo podobne przemyślenia. Często ostatnio
odmawiam różaniec i przy mojej obecnej sytuacji watek zwiastowania
przemawia do mnie sczególnie. Myślę o sytuacji Maryi - w jej czasach
ciężarnej pannie groziło ukamienowanie, mogła się spodziewać, że
narzeczony raczej nie uwierzy że go nie zdradziła. A jednak od razu
powiedziała TAK. Jakże słaba jest moja wiara. Teoretycznie wydawało
mi się, że łatwiej potrafię pogodzić sie z Wolą Bożą. A jak przyszło
co do czego, wariuję. A przecież nikt mnie nie zabije, nie wypędzi,
mąż nie wątpi w moją uczciwość.
A tak ogólnie, pomijając sprawę mojej"wpadki" też muszę napisać, że
jestem panikara, słaba psychicznie. Nie miałam łatwego życia,
myślałam, że różne doświadczenia jakoś mnie umocniły, uodporniły,
ale stwierdzam, że tak nie jest. Trudno mi sobie wyobrazić życie z
proroctwem "a twoją duszę miecz przeniknie". To by mnie zupełnie
sparalizowało.

[mamalgosia]

felixa05 napisała:

Teoretycznie wydawało
> mi się, że łatwiej potrafię pogodzić sie z Wolą Bożą. A jak
przyszło
> co do czego, wariuję.
No to ja jestem o krok do tyłu. Bo ja wiem, że nie potrafię



> A tak ogólnie, pomijając sprawę mojej"wpadki" też muszę napisać,
że
> jestem panikara, słaba psychicznie. Nie miałam łatwego życia,
> myślałam, że różne doświadczenia jakoś mnie umocniły, uodporniły,
> ale stwierdzam, że tak nie jest.
I tu znowu krok do tyłu: nie myślę, że cierpienie, przeżycia mnie
umocniły. Przeciwnie: osłabiają mnie. I nie mam już potem sił zmagać
się z czymś, co nie wymaga jakiegoś szczególnego samozaparcia. Mam
wrażenie, że jestem coraz słabsza Rozmawiałyśmy o tym z moją
Przyjaciółką - ona też to obserwuje u siebie - cięższe przeżycia
osłabiają jej umiejętność walki z drobniejszymi
Tak więc zgodzę się ze słowami ks. Tischnera - cierpienie nie
uszlachetnia.

>Trudno mi sobie wyobrazić życie z
> proroctwem "a twoją duszę miecz przeniknie". To by mnie zupełnie
> sparalizowało.
Własnie mnie tak samo. Bo jedyne co mnie trzyma przy życiu, to
nadzieja, ze właśnie ten miecz nie przeniknie

[nati1011]

Nie pamiętam dokłądnego cytatu, ale było jakos tak, ze Bóg
szczególnie upodobał sobie to co kruche i słabe....

My wiemy tylko, ze Maryja przyjęła Wolę Boga. Nie wiemy, czy łątwo
jej to przyszło, nie wiemy, czy sie nie bała, nie wątpiła, nie
mdlała ze strachu... Wiemy tylko to co było widac na zewnatrz.

A co do cierpienia - to chyba jest jakas granica, po przekroczeniu
której człowiek jest już przewrazliwiony na ból. Mnie do histerii
potrafią doprowadzić 2 mocne skurcze brzucha... Cierpienie
zdecydowanie nie uszlachetnia. Musimy je znosic, ale nie jest niczym
dobrym.

[isma]

mamalgosia napisała:

>
> Tak więc zgodzę się ze słowami ks. Tischnera - cierpienie nie
> uszlachetnia.

Uch, jak ja nie lubie przewrotnej kariery tego zdania!

To prawda, ze pozbawiony juz mowy ks. Tischner pozegnal tym zdaniem Jaroslawa
Gowina.
Ale jednoczesnie co innego pisal swoim meznym umieraniem. I w ostatnim tekscie,
ktory opublikowal, jest zdanie, rzucajace chyba nieco inne swiatlo na tamta
fraze (cytuje z pamieci, wiec moge troche nieprecyzyjnie, ale sens, mysle,
oddaje wiernie):
"Prawda jest, ze cierpiąc, cierpimy z Chrystusem, niemniej nie cierpienie jest
wazne, nie ono dzwiga, a wrecz przeciwnie: cierpienie zawsze niszczy. Ale tym,
co dzwiga, co podnosi i wznosi ku górze, jest miłość."

No i to chyba tak jest: niszczace jest cierpienie bez milosci. A ona potrafi
nadac sens nawet temu, co jest skandalem i niesprawiedliwoscia. Jest wiec grzech
- i rozlana łaska. Cierpienie - i dzielnosc ("mestwo" bym napisala, ale ze o
niewiescie mialo byc, to sie powtrzymam ))

[mamalgosia]

isma napisała:

zdaniem Jaroslawa

> "Prawda jest, ze cierpiąc, cierpimy z Chrystusem, niemniej nie
cierpienie jest
> wazne, nie ono dzwiga, a wrecz przeciwnie: cierpienie zawsze
niszczy. Ale tym,
> co dzwiga, co podnosi i wznosi ku górze, jest miłość."

tak to też rozumiem.
Moze powinnam była napisać, że MNIE cierpienie nie uszlachetnia?
Miłość wznosi ku górze.
Ale ja nei potrafię łączyć cierpienia z miłością, nie w każdym
przypadku. Są sytuacje, w których nie widzę żadnego dobra

[aka21]

A jednak od razu
> powiedziała TAK.
No, nie tak od razu. Jednak był dialog z aniołem, zapytała jak to się stanie?
Anioł jej wyjaśnił, czy to zrozumiała? nie wiem, ale anioł powiedział jej
jeszcze dobrą nowinę o Elżbiecie, która była naprawdę stara i dopiero po tych
słowach Maryja powiedziała swoje TAK.
Dla mnie osobiście to bardzo ważne! Maryja nie była kimś naiwnym, myślała,
pytała,ale i bezgranicznie kochała i ufała Bogu. Myślę, że to ta miłość
przeprowadziła ją przez życie, pozwoliła przejść przez wszystkie doświadczenia.
Tak po ludzku, z naszego punktu widzenia to proroctwo o mieczu boleści było w
ogóle niepotrzebne, bo przecież wszystko mogło przyjść w swoim czasie, a jednak
ono się pojawiło... Maryja rozważała je w swoim sercu, pewno Bóg dał jej łaskę
przygotowania się na drogę którą zgodziła się pójść. ona też miała swoją
psychikę swój charakter, Bóg ją znał i przemawiał do niej tak jak dla niej było
najlepiej. Maryja była dzielna, bo zaufała, a zaufała bo wierzyła.... To jest
łaska o którą można prosić Boga każdego dnia...

[mamalgosia]

aka21 napisała:

> A jednak od razu
> > powiedziała TAK.
> No, nie tak od razu. Jednak był dialog z aniołem,

No tak, czyli nie głupio i naiwnie.
Ale dla mnie to jednak jest "od razu". Ten niewielki poślizg czasowy
niewiele zmienia - w moim odczuciu. Jak już napisałam powyżej - ze
mną ten Anioł musiałby rozmawiać pół roku ( a i tak nie wiadomo, z
jakim skutkiem)





> Tak po ludzku, z naszego punktu widzenia to proroctwo o mieczu
boleści było w
> ogóle niepotrzebne, bo przecież wszystko mogło przyjść w swoim
czasie, a jednak
> ono się pojawiło...
Właśnie: po co ono? Przynosi młoda kobieta Dziecko do świątyni,
pewnie pełna miłości i radości. I takie słowa. Po co?


> Maryja była dzielna, bo zaufała, a zaufała bo wierzyła....
Właśnie.
Myślę też o tych kobietach, które są dzielne (zawsze przychodzi mi
tu na myśl pewna moja kolezanka), ale nie z powodu zaufania Bogu.
Akurat ta osoba, którą mam na myśli, nie bardzo interesuje się
Bogiem, nie miesza Go do swojego życia. A jest dzielna, jakby sama z
siebie. My możemy mówić, że nie ma "sama z siebie", że i tak co ma,
to otrzymała od Boga - ale patrz, ona Go o to nie prosi. A inni
proszą i nie mają.
I to nie tylko z dzielnością tak bywa.
Tajemnica.

[mama_kasia]

A inni
> proszą i nie mają.
> I to nie tylko z dzielnością tak bywa.
> Tajemnica.

A może proszą i nie wierzą, że mogą otrzymać?
A może dostają, a nie przyjmują?
A może mają, a nie wiedzą, że mają?
A może myślą, że to, co w nich jest, wcale dzielnością
nie jest, ...a jednak jest?
A może to tylko złudzenie, że tym dzielnym dzielność
przychodzi z łatwością?

[mamalgosia]

Nie wiem.

[atama]

mamalgosia napisała:

> ze mną ten Anioł musiałby rozmawiać pół roku ( a i tak nie
wiadomo, z
> jakim skutkiem)

No i bardzo dobrze. Ze mną też, ale to od niedawna dopiero. Ja się
wcześniej zgadzałam wbrew sobie, na siłę, bo tak trzeba...
Teraz mam odwagę przed Panem stanąć w prawdzie. To może brzmi
idiotycznie, ale znowu nie takie rzadko spotykane jest
samookłamywanie, wybielanie, wyprężanie piersi - nawet przed Tym,
który zna nas do samego dna...
I czasem się nie zgadzam i to mówię. Modlę się słowami modlitwy i
dopowiadam, że sorry, ale nie potrafię, teraz nie mogę, nie chcę. I
zostawiam. Łaska sama przychodzi i działa. Dla każdego na jego
miarę. A każdy tę miarę ma inną. Nie widzę celowości porównywania
się z innymi...

Kto się boi mądrych kobiet?

[otryt]

W dzisiejszej "Rzeczpospolitej" też jest o dzielnych kobietach, ale
trochę inaczej niż w Biblii. Jak połączyć te dwa opisy, by uzyskać
spójny obraz? Jest wiele sprzeczności w tym, że kobiety chcą tyle
samo zarabiać, co mężczyźni, ale ten mój konkretny mąż ma zarabiać
więcej, bo wtedy czuje się silę i oparcie w mężczyźnie. Przeciętny
mężczyzna też sobie przeczy. Przyznam, że najbardziej powaliło mnie
zdanie:

>Co sprawia, że jednych mężczyzn oświecona kobieta napędza, a innych
>nie? Rywalizacja.

Bardzo się z tym nie zgadzam, że rywalizacja. Tym bardziej dlatego,
że sam uwielbiam mądre kobiety. Moja żona jest mądra i dzielna.
Mądrość kobiety jest dla mnie afrodyzjakiem. Głupota odrzuca na
kilometr. Nie rozumiem mężczyzn, którzy wolą kobiety mądre inaczej.
Rywalizacja stoi w sprzeczności z miłością, szczerością. Zakłada w
tle jakąś grę pomiędzy małżonkami. Świat narzucił nam pewien model,
każe nam się ścigać, ustawia w blokach startowych. Biblia proponuje
co innego. Jak znaleźć wspólny mianownik? Rozważania psychologów w
artykule o sile, władzy i zależności w małżeństwie są w sprzeczności
z miłością.

Widać, że opisywane zjawisko nasila się. Mężczyzna coraz rzadziej
bywa partnerem dla dojrzałej kobiety, coraz trudniej nawiązać mu
bliski kontakt emocjonalny. Piszę celowo „dojrzałej”, bo kilka lat
temu był w GW wywiad z psychologiem i seksuologiem, po wykryciu
skandalu z dyrygentem chóry, pedofilem. Otóż twierdził on, że jest
grupa mężczyzn, która nie potrafi nawiązać takich bliskich relacji z
dojrzałą, dorosłą kobietą, dlatego szukają innych łatwiejszych
kontaktów, także seksualnych. Niezaburzone spotkanie dojrzałego
mężczyzny z dojrzałą kobietą wymaga nabycia w procesie życia i
wychowania pewnych cech i umiejętności, a o to coraz trudniej.



www.rp.pl/artykul/377202_Kto_sie_boi_madrych_kobiet.html

Cytaty:

„Dwie trzecie pięknych, mądrych i wrażliwych kobiet nie ułoży sobie
życia, bo nie mają z kim. Mężczyźni nie dorastają im do pięt” –
twierdzi Andrzej Komorowski, seksuolog, psychoterapeuta i doradca
rodzinny.


Psycholog Joanna Heidtman wypowiada się w podobnym tonie – w Polsce
obserwujemy zjawisko: „Panny biegną, a panowie poszli na piwo”.
Młode kobiety się rozwijają, kształcą, a mężczyźni wciąż są z siebie
zadowoleni.


Co sprawia, że jednych mężczyzn oświecona kobieta napędza, a innych
nie? Rywalizacja.


Podobnie zresztą jest z mężczyznami. Pytani, czy kobiety powinny
zarabiać tyle samo, deklarują, że tak, ale większość zapytanych, czy
ich kobieta także, odparła, że niekoniecznie. – Jest problem wokół
tematu siły i władzy, ale i spór o to, komu ten problem przypisać –
mówi Droździak. – Czy to mężczyzna boi się silnej kobiety, czy też
może wie, że ona nie chce słabego mężczyzny i nie chce być
odrzucony, kiedy się takim okaże? Temat siły i władzy wiąże się z
tematem zależności. Można chcieć takich samych możliwości, by nie
czuć zależności, a więc i nie bać się porzucenia. Lęk przed
zależnością bywa lękiem przed porzuceniem – twierdzi psycholog.

[nati1011]

> >Co sprawia, że jednych mężczyzn oświecona kobieta napędza, a
innych
> >nie? Rywalizacja.

Pamietając że mówimy o związkach (bo juz nie jestem pewna czy
rodzinach) to rywalizacja jest totalnym absurdem! W czym kobieta i
meżczyzna maja ze soba rywalizować? W rodzeniu dzieci? Samo żadne
nie pocznie, a mężczyzna ani nie urodzi ani nie nakarmii piersią. W
sile? Jak mówi przysłowie nawet chłop jak zaba ma wiecej siły jak
baba W miłości do dzieci? No to dopiero wychowają sobie
egoistę.... W prawdziwie kochającym sie związku nie ma WCALE miejsca
na rywalizację. Nie rozumiem jak ktoś mógł wpaść na tak głupi
pomysł. Kobieta i meżczyzna mają się uzupełniać. Byc jak te 2
połówki jabłka (choć to porównanie tez nie najlepsze, bo przecież
obie połówki jabłka sa takie same) co to tylko razem tworza cąłość.

I w rodzinie ZAWSZE jak brakuje matki lub ojca to brakuje czegoś
istoteneg, czego nigdy nie da się do końca zastąpić drugiemu
rodzicowi.


> „Dwie trzecie pięknych, mądrych i wrażliwych kobiet nie ułoży
sobie
> życia, bo nie mają z kim. Mężczyźni nie dorastają im do pięt” –
> twierdzi Andrzej Komorowski, seksuolog, psychoterapeuta i doradca
> rodzinny.


??? W czym nie dorastają? W ambicji, pędzie do kariery, władzy i
peiniedzy? A mo0ze te kobiety biegną nie w tym kierunku co trzeba?
Czy one chcą rodziny? Czy spółki z ograniczona odpowiedzialnoscią?

[mama_kasia]

No dobrze, to nazwijmy to inaczej, nie rywalizacja, a ...
W artykule jest opisany konkret, gdy awans żony sprawia, że
mąż chce też pójść wyżej. I ja to, w małej co prawda skali,
ale widzę w swoim małżeństwie. Np. mąż zaczął bardziej przykładać
się do angielskiego, to mi się też zachciało i pomyślałam sobie,
a czemu i ja nie miałabym tak dobrze rozumieć jak on
Jego to cieszy i mnie również. Chyba jest to pewien rodzaj
rywalizacji; pozytywnej, nie niszczącej, a budującej właśnie.

[nati1011]

i pomyślałam sobie,
> a czemu i ja nie miałabym tak dobrze rozumieć jak on

Ale czy to rywalizacja? Czy chciałaś być lepsza od niego? Albo nie
gorsza? W takim samym znaczeniu dzieci w jakiś sposób podążaja
sladem rodziców - jak ci mają studia, to dzieci statystycznie
zdobywają wyższe wykształcenie niż z rodzin robotniczych. Tylko czy
to rywalizacja?

Ale jak poczytasz "kobiece" gazety, to tam jest mase porad jak
właśnie rywalizować z meżem. Jak sie uwolnić od jego tyrani, nie dac
sie zagonić do garów i pieluch, podzielić - koniecznie równo -
obowiazki itp itd. A przecież w kazdej rodzinie jest taki moment, ze
ktoś musi odpuścić - przejąć opiekę nad dzieckiem, lub czasem nad
kimś bliskim. Jak te młode kobiety od małego przesiąkają takim
duchem rywalizacji, to potem ciaża i rodzicielstwo jawi sie jako
totalna katastrofa, obciażenie, strata szansy na dorównanie meżowi...

[mama_kasia]

Czy chciałaś być lepsza od niego? Albo nie
> gorsza?

No pewnie, że w tej dziedzinie bym chciała

Nazwałam to rywalizacją pozytywną, budującą, która nie niszczy
ani mnie ani męża, a pozwala nam być coraz lepszymi.

Jak ja czytam codziennie Pismo Święte, to jego to też motywuje.
Czy to coś złego? Biegniemy, aby wygrać zawody i dopingujemy się
nawzajem. Jest moim rywalem-współzawodnikiem. ...Czy
to nie jest rywalizacja?
Niedawno mielismy wątek o konkursach, rywalizacji. Ona chyba
nie musi mieć tylko wydźwięku negatywnego.

Ale zgadzam się, że rywalizacja może też zniszczyć.

Wspinaczka we dwoje

[otryt]

Ja jednak tego, o czym piszesz Kasiu, nie nazwałbym rywalizacją. To
raczej wzajemna inspiracja, wzajemne ciągnięcie się w górę. Jak
wspinaczka. Najpierw jeden wyżej, potem drugi. Jeden drugiemu pomaga
wspiąć się wyżej. Podejmowanie pomysłów czy myśli współmałżonka, by
myśleć i działać wspólnie. Mniejsza zresztą o to, co znaczy słowo
rywalizacja. Myślę, że kluczowe jest to, czy się cieszymy, gdy
współmałżonek osiąga jakikolwiek sukces? A może wywołuje to w nas
jakiś niepokój czy dyskomfort? Ja się cieszyłem z awansów żony, bo
mieliśmy razem więcej. Ona się cieszyła z moich awansów z tego
samego powodu. Przeważnie ja zarabiałem więcej. Gdy jednak kiedyś
ona zarabiała więcej, nie martwiło mnie to wcale. Gdy żona po bardzo
długiej przerwie starała się ponownie wrócić do pracy, gdy
studiowała drugi kierunek, chodziła na przeróżne kursy, ciężar
prowadzenia domu w dużej mierze spadł na mnie. To był, szczególnie
dla niej, bardzo trudny czas. Sam zachęcałem ją do tego, najpierw by
zaczęła, a potem by wytrwała, szczególnie w chwilach zwątpienia czy
zniechęcenia. Ja w tym czasie też coś zdobywałem, byłem więcej z
dziećmi, nauczyłem się przyrządzać nowe potrawy. Nawet nie
podejrzewałem, że twórcza praca w kuchni może tak cieszyć. A jak
cieszy widok, gdy żonie smakuje. Albo, gdy dzieci mówią, że im
bardziej smakuje obiad zrobiony przeze mnie niż przez mamę. No
chyba, że tego rodzaju satysfakcję nazwiemy rywalizacją.))

[mamalgosia]

Kiedyś znajoma powiedziała, że zazdrości mężowi sukcesu.
A ja jestem dumna, gdy mój Mąż odnosi sukces (to samo dotyczy
Dzieci). może to być nawet w tej samej dziedzinie, w której i ja
jakoś tam jestem dobra, nie przeszkadza mi to. Dotyczy to też kilku
osób spoza rodziny - cieszą mnie ich sukcesy, nawet jeśli sama
staram się być w tym czymś jak najlepsza.
Ale w większości przypadków czuję zazdrość. Cieszę się, że nie
dotyczy to własnie mojego męża, ciężko by było.

[otryt]

mamalgosia napisała:

>A ja jestem dumna, gdy mój Mąż odnosi sukces
>to samo dotyczy Dzieci).

Gdy czytałem o tych dzieciach przez ułamek sekundy poczułem
zdziwienie. Ale jednak bywa coś takiego, że rodzice i dzieci ze sobą
rywalizują. To jest jeszcze gorsze. Jesteś bardzo szczera i
prawdziwa, Kasiu.

>Ale w większości przypadków czuję zazdrość.
>Cieszę się, że nie dotyczy to właśnie mojego męża,
>ciężko by było.

Ja też czasem odczuwam pewien dyskomfort. Trudno mi to nawet nazwać
zazdrością. Trwa tak krótko jak mgnienie oka. Być może dlatego, że
to jest bardzo brzydkie, więc wypieram. Gdy coś takiego występuje,
dla mnie jest miernikiem, że coś zgrzyta w relacjach. Im bliższa
relacja, tym większy ból. Coś trzeba koniecznie zmienić.

[mama_kasia]

Mniejsza zresztą o to, co znaczy słowo
> rywalizacja. Myślę, że kluczowe jest to, czy się cieszymy, gdy
> współmałżonek osiąga jakikolwiek sukces?

tak

Albo, gdy dzieci mówią, że im
> bardziej smakuje obiad zrobiony przeze mnie niż przez mamę. No
> chyba, że tego rodzaju satysfakcję nazwiemy rywalizacją.))

)))

[mamalgosia]

mama_kasia napisała:

> Czy chciałaś być lepsza od niego? Albo nie
> > gorsza?
>
> No pewnie, że w tej dziedzinie bym chciała

tego zupełnie nie mam. Załóżmy, że uczymy się angielskiego (choć w
naszym przypadku to przykład chybiony, bo Mąż mówi płynnie, a ja
dukam). I na ten sam kurs chodzę ja, mój Mąż i moja koleżanka z
pracy. To bardzo bym chciała być lepsza od tej koleżanki, ale od
Męża jakoś mi nie zależy. Mam nadzieję, że nie jest to źle. Chyba
tylko taka cecha charakteru

[mama_kasia]

Chciałabym, bo on jeszcze do końca dobry nie jest, a ja
zupełnie początkująca jestem Być lepszą oznaczałoby, że umiem
już super.
ps. swoja drogą nauke przerwałam, ...ale jeszcze wznowię - bo mąż
ciągle się doskonali

[sylwia0405]

Bo rywalizacja, kiedy motywuje do większego wysiłku nie jest zła,
gorzej chyba, kiedy przeradza się w dążenie do celu po
przysłowiowych "trupach". Póki potrafimy zachować zdrowy rozsądek -
to przecież rozwój osobisty nie jest niczym złym - tak uważam.

[magdalaena1977]

"Dwie trzecie pięknych, mądrych i wrażliwych kobiet nie ułoży sobie
życia, bo nie mają z kim. Mężczyźni nie dorastają im do pięt” twierdzi Andrzej
Komorowski, seksuolog, psychoterapeuta i doradca rodzinny.

nati1011 napisała:
> ??? W czym nie dorastają?
Chyba właśnie w mądrości i wrażliwości. Przecież to powszechnie znana zależność
statystyczna, że starymi pannami zostają sesnowne wykształcone dziewczyny z
dużych miast, a starymi kawalerami - rolnicy po podstawówce z zapadłych wsi.

> W ambicji, pędzie do kariery, władzy i pieniedzy?
> A może te kobiety biegną nie w tym kierunku co trzeba?
Nati, powtarzasz tutaj pogląd który mnie jako wielkomiejską, wykształconą
singielkę z konieczności niezmiernie denerwuje. Bo wynika z totalnej niewiedzy.
Na rynku matrymonialnym jest naprawdę mniej sensownych wrażliwych mężczyzn niż
kobiet.
Z tego co widzę, to część moich koleżanek znalazła sobie drugą połówkę na swoim
poziomie, wyszła za mąż, urodziła dzieci co z konieczności ograniczyło
przejściowo ich ambicje edukacyjne i zawodowe.
Ale jeśli ktoś (tak jak ja) nie miał szansy trafić na właściwego mężczyznę, to
studia podyplomowe, szkolenia są całkiem sensownym sposobem spędzania czasu i
rozwijania siebie tam, gdzie jest taka możliwość.
Nie znam żadnej kobiety, która przedłożyłaby pracę czy studia nad szczęśliwy
związek i dzieci.

[nati1011]

Magda cokolwiek sie napisze, ktoś może poczuć sie dotkniety. ale to
nie o to chodzi. Zawsze istniała grupa ludzi, która - z różnych
powodów - nie mogła znaleźć swojej drugiej połowy. Często nie
ponoszac żadnej winy.

Miałam na mysli wiele młodych kobiet, które zapatrzone w możłiwości
jakie daje im współczesny swiat odtracają młodych - wartościowych -
chłopców, bo jeszcze studia, jeszcze doktorat... jeszcze mam czas na
meza i dzieci. A gdy są już dojrzałe, to okazuje się, ze ci wszyscy
chopcy mają już żony i dzieci... coś sie ostatnio strasznie
pozmieniało. Kiedyś małżeństwo zawierało sie w okolicach 20 lat. Nie
czekając z końcem studiów czy pracą. Oczywiście start był
trudniejszy, ale teraz naprawdę dla wielu kobiet jest za późno. Bo
najpierw końcżą studia, potem robia karierę, a o rodzinie zaczynają
myśleć po 30-tce. I zaczyna sie problem.

[magdalaena1977]

nati1011 napisała:

> Miałam na mysli wiele młodych kobiet, które zapatrzone w
> możłiwości jakie daje im współczesny swiat odtracają młodych -
> wartościowych - chłopców, bo jeszcze studia, jeszcze doktorat...
> jeszcze mam czas na meza i dzieci.
Nie wiem, czy to nie jest tylko taka medialna wizja.
Bo ja naprawdę nie znam kobiety, która zrezygnowałaby z obiecującego związku ze
względu na "karierę".
Znam kilka par, które czekały z małżeństwem, aż oboje skończą studia i zaczną
zarabiać. Wśród dalszych znajomych słyszałam parze (z oazy) gdzie po kilku
latach samego trzymania za rękę związek się wypalił. Ale generalnie otaczają
mnie kobiety w dwóch sytuacjach: albo te które skończyły studia, znalazły pracę,
wyszły za mąż i mają dzieci albo się "starają". I typ drugi, gdzie plan
edukacyjno - zawodowy został zrealizowany, ale odpowiedni mężczyzna się nie pojawił.

A może to co piszesz taka "elegancka" wymówka, że jeszcze studia, a naprawdę
facet jest nie taki.

[nati1011]

Nie wiem jaka jest wizja medialna - opieram sie na osobistych
doswiadczeniach i zachowaniu - młodych zwłascza kobiet. A media
jednak podsycaja takie postawy.

> A może to co piszesz taka "elegancka" wymówka, że jeszcze studia,
a naprawdę
> facet jest nie taki.

Wiesz, tak do końca drugiego człowieka nie poznasz, ale coraz
cześciej spotykam kobiety, które otwarcie deklarują, ze przed
skończeniem 35 lat one nawet nie zamierzają myśłeć o dzieciach. I
już parę razy kończyło sie tym, ze chłopak odchodził i wiązała sie z
inną dziewczyną, a wkrótce zostawał ojcem.

Nawet w rodzinie mamy parę - no po 30-tce- majacą mozliwosci
materialne, która ze ślubem zwleka od 6 lat, a o dzieciach nawet nie
chce jeszcze rozmawiac.

[mamalgosia]

Kiedyś byłam świadkiem rozmowy trzech panów - nauczycieli. Wszyscy
oczywiście wykształcenie wyższe. Jeden żonaty, dwóch kawalerów (ale
takich już starszawych, po 40tce). No więc ten żonaty mówił o swojej
żonie i właśnie o jej mądrości (to się odnosiło do konkretnej
sytuacji, ale nieważne jakiej). Dwaj koledzy: buahahaha, mądra
kobieta, po co mu taka, same kłopoty. Z głupszą weselej, pewniej,
można nią rządzić, a to co trzeba, to i tak ma.

[budzikowa]

Dla mnie częściowe wyjaśnienie tego, dlaczego Maryja się zgodziła, jak mogła zawierzyć "aż tak", zawiera się w tym, co Maryja robi później. Mianowicie, idzie do Elżbiety i wyśpiewuje Magnificat. A to Magnificat, to takie przypominanie sobie tego, co Bóg dla mnie i moich przodków zrobił, jakie cuda sprawił, jak czasem w życiu było źle, ale okazało się, że da się żyć dalej, jak odkręcił sprawy nierozwiązywalne. A skoro tyle razy pomagał, to czemu teraz miałby nie pomóc. I skoro tyle razy okazywało się, że Jego plany w końcu, kiedyś, wychodzą na dobre, a po moich pomysłach, niby świetnych, pozostają tylko zgliszcza, to może jeszcze ten jeden raz warto zaufać.

Nie żyję zbyt długo, ale mimo wszystko już mi się uzbierała mała kupka zdarzeń, które mogę określić tylko jako cudowną interwencję Boga. Zbieram je sobie, przechowuję, przypominam je sobie w chwilach trudnych i powtarzam, że skoro Bóg już kilkakrotnie wyratował mnie z sytuacji beznadziejnej, to nie przestanie czynić tego nadal. Za bardzo się zaangażował i już się nie wycofa

Mam koleżankę, która w sytuacji, gdy jej się wszystko naprawdę wali, mówi zawsze: "Jakoś to będzie. W końcu zawsze jakoś było". I to zdanie nie ma w sobie nic z rezygnacji, a tylko przekonanie, że czasami trzeba dłuuugo poczekać, żeby zobaczyć jakiś sens w tym wszystkim.

[atama]

Bardzo Ci dziękuję za to, co napisałaś!

[otryt]

budzikowa napisała:

"Nie żyję zbyt długo, ale mimo wszystko już mi się uzbierała mała
kupka zdarzeń, które mogę określić tylko jako cudowną interwencję
Boga. Zbieram je sobie, przechowuję, przypominam je sobie w chwilach
trudnych i powtarzam, że skoro Bóg już kilkakrotnie wyratował mnie z
sytuacji beznadziejnej, to nie przestanie czynić tego nadal. Za
bardzo się zaangażował i już się nie wycofa "


Piękne. Abraham Heschel WIARĄ nazwał pamięć o cudach, jakie się w
naszym życiu lub życiu naszych przodków wydarzyły. Ta pamięć znaczy
tak wiele.

[mamalgosia]

Tak trochę obok tematu myślę sobie, że taka pamięć może czasem
skleić rozbite małżeństwo, zniszczoną przyjaźń.

[mamalgosia]

otryt napisał:



> Piękne. Abraham Heschel WIARĄ nazwał pamięć o cudach, jakie się w
> naszym życiu lub życiu naszych przodków wydarzyły.

Mój Przyjaciel zachwyca się innym określeniem Heschela: "Wiara to
rumieniec wywołany obecnością Boga".
Nie na temat, ale chciałam wspomnieć

[mama_kasia]

Właśnie tak - pielęgnować pamięć jego cudów i ...
przekazywać je dalej.

[agab51]

ja zdanie "a twoją duszę miecz przeniknie" (w każdym razie coś w tym stylu)
usłyszałam w wieku 19lat.
nie wiedziałam czego spodziewać się, ale gdy przyszło raz, i drugi, to
wiedziałam. a teraz wiem, że to za mną.
tak myślę.
byłam dzielna, na ile mogłam.
a jak nie mogłam, to dzielna nie byłam i oparłam się na mężu, na przyjaciołach.

natomiast jesli chodzi o ból, to akurat w moim przypadku jest tak: gdy boli,
długo i mocno, to przychodzi taki moment, że dochodzę do granicy i już więcej
bólu nie jestem w stanie odczuwać. gdy jest stale źle i źle, to potrafię
przegapić moment, że jest bardzo źle.
(oczywiście nie piszę o drobnych kłopotach dnia codziennego, bo te są tylko
kłopotami dnia codziennego, i jako takie je traktuję)

[ankups]

Nie jestem dzielna, choć czasem tak o sobie słyszę.
Dzielnośc nie jest mi potrzebna, bo Bog daje mi łaskę większą
niz 'dzielność'. Próbowałam sama z sibei byc 'dzielna' - oj, kiepsko
było
Dzis, pomimo 3 poronien, pomimo traumy ich straty, jestem pogodną
Mamą błogosławiącą Boga za tę trudną miłośc do Niebieskich.
Tylko czasem tęsknię

[mamalgosia]

ankups napisała:

> Nie jestem dzielna, choć czasem tak o sobie słyszę.
mam to samo

prof. Świderkówna o zawierzeniu

[atama]

"Mocy Bożej doświadczamy tylko wtedy, gdy zawierzymy Mu całkowicie,
gdy oddamy Mu się bez reszty. I doświadczymy jej w takim stopniu, w
jakim zdołamy Mu naprawdę zaufać
(...)
Wyrzekając się ograniczonych oczywistości mądrości ludzkiej, Hiob
przeżył rzeczywiste nawrócenie. Od agresywnego boga, jakiego
stworzył sobie na własny obraz, nawrócił się do Boga, który jest,
który był jego przyjacielem i który przyszedł do niego w "wichrowej
burzy".