Znaleźć Wolę Bożą

[atama]

"Uważny duszpasterz powinien zauważyć, że ktoś za pomocą życia
religijnego i pod sztandarem szukania woli Bożej czyni siebie
życiowym kaleką.

Słyszymy nieraz, że Bóg ma dla nas wspaniały plan, że w tym planie
możemy odnaleźć nasze szczęście. Zapewne stwierdzenia te zawierają
sporo prawdy, jednak w bardzo różny sposób możemy je rozumieć.
Sądzę, że ów plan jest jak nasienie, które Bóg rzuca na glebę naszej
wolności. Z różnych przyczyn rzucamy je często z powrotem w Bożą
stronę, żywiąc przekonanie, że plan jest w Nim, a nie w nas, i z
pomocą stałych spowiedników, czasem latami, analizujemy nasze życie,
a w jego trzeciej dekadzie – pomimo tej mozolnej pracy – nie mamy
podjętych żadnych życiowych decyzji, gdyż nadal rozeznajemy wolę
Bożą. Pozwoliłem sobie na odrobinę ironii, bo myślę, że znaczna
część takich przypadków jest – zazwyczaj nieświadomą – ucieczką od
wolności i dorosłości, w dodatku wspieraną – niestety również
nieświadomie – przez duszpasterzy".

Jak mówicie Waszym dzieciom o odkrywaniu powołania i tej... no
właśnie Woli Bożej w ich życiu??

[atama]

Zapomniałam -
Całość artykułu Łukasza Kubiaka OP pt. "Jego drogi nie są naszymi"
przeczytać można w najnowszym, styczniowym numerze miesięcznika "W
drodze".

[otryt]

Nikt nie pisze, to może podam czytania z 5 stycznia 2009. Pierwsze
zdanie jest doskonałą odpowiedzią. Co najbardziej kocham albo kogo?
Czy w ogóle kocham? Miłość może się realizować na tak wiele
sposobów. W jakiej dziedzinie życia stać mnie najbardziej na
bezinteresowną miłość? Teraz, w tej chwili! Tam gdzie ulokowałeś
swoją miłość, tam jest wola Boża - tak myślę. Mamy olbrzymią
przestrzeń wolności do realizacji miłości. Wcale nie musimy być
spętani wolą Bożą. Wręcz przeciwnie.

(1 J 3,11-21)
Najmilsi: Taka jest wola Boża, którą objawiono nam od początku,
abyśmy się wzajemnie miłowali Nie tak, jak Kain, który pochodził od
Złego i zabił swego brata. A dlaczego go zabił? Ponieważ czyny jego
były złe, brata zaś sprawiedliwe. Nie dziwcie się, bracia, jeśli
świat was nienawidzi. My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia,
bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci. Każdy, kto
nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie
nosi w sobie życia wiecznego. Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał
za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci. Jeśliby
ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi
niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim
miłość Boga? Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem
i prawdą! Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim
nasze serce. A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od
naszego serca i zna wszystko. Umiłowani, jeśli serce nas nie
oskarża, mamy ufność wobec Boga.

[atama]

O! Bardzo dziękuję, Otrycie!
Piękny pryzmat do rozeznawania Woli Bożej!
Nie chciałabym, żeby moje dzieci czuły się sparaliżowane Wolą Bożą...
Nie raz, na tym forum też, natykałam się na różne wypowiedzi, które
odczytywałam właśnie jako takie kładzenie się pod pręgież Bożej
Woli. Zawsze mnie to jakoś smuci.

[otryt]

atama napisała:

>Nie raz, na tym forum też, natykałam się na różne wypowiedzi,
>które odczytywałam właśnie jako takie kładzenie się pod pręgierz
>Bożej Woli. Zawsze mnie to jakoś smuci.

No właśnie. To często taka postawa: "nie chcę, ale muszę." To może
smucić. Miłość jednak nie działa na tej zasadzie. Zadałaś pytanie 4
stycznia i już następnego dnia (oczywiście rok 2010) przyszła
odpowiedź jawnym tekstem. "Wolą Bożą jest byście się wzajemnie
miłowali". Miłość jest pierwsza. Przynależność do przeróżnych
stanów, zawodów jest wtórna. Najpierw musi być, że chcę coś dobrego
robić dla ludzi, a potem decyzja o wstąpieniu do kapłaństwa,
małżeństwa, zostania nauczycielem, lekarzem, inżynierem, rodzicem
Najpierw pytanie, co dobrego chcę robić wspólnie z innymi, bo samemu
trudno. A potem decyzja o wstąpieniu do jakiejś wspólnoty.

>Nie chciałabym, żeby moje dzieci czuły się sparaliżowane
>Wolą Bożą...

Dzieci trzeba wciąż pytać o miłość. Co kochają, kogo kochają? Jeśli
kochają jakieś zajęcie, to jaką korzyść z tego mogą mieć inni?

Trochę natchnęła mnie rozmowa z ostatnich dni o "trudnych
miłościach" czy "trudnych przyjaźniach". Takich trudnych miłości
mamy mnóstwo wokół. Jak do tego podejść? Jak ją realizować
praktycznie w zgodzie z zamysłem Bożym? Gdzie szukać mądrości?

Erich Fromm pisze w swoich książkach, że współczesny człowiek ma
ogromny kłopot z miłością. Być może przekłada się to na problem, o
którym pisze autor artykułu we "W drodze", że w wieku dojrzałym (20-
30) ludzie wciąż nie za bardzo wiedzą, co robić ze swoim życiem?

[kudyn]

Troszkę nie rozumiem i kłóci mi się to z moim obrazem Boga. Rozumiem, że może
być problem ze zgodą na Bożą wolę, ale generalnie to pełnienie Jego woli wydaje
mi się czymś niezwykle uwalniającym.
Były wczorajsze czytania, to może dzisiejsze:
„A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się
do swojej ojczyzny”. Można by przywołać jeszcze św. Józefa i kilku innych.
Problem chyba nie jest w woli Boga, ale w tym jak my jej szukamy i jak sobie z
nią radzimy (albo i nie).

[atama]

Tak, mocno w to wierzę - jest dla nas uwalniająca, jest scenariuszem
szczęścia dla nas, jest dobra.
Problem w tym, że czasem boimy się podjąć samodzielnie decyzję,
założyć jakiś plan, oglądając się i szukając Woli Bożej.
Czekamy na znak, na głos...
A Pan współdziała z nami we wszystkim co dobre...

[otryt]

kudyn napisał:

>Były wczorajsze czytania, to może dzisiejsze:
>„A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda,

Świetnie, że zwróciłeś na to uwagę. "Wolą Bożą jest byście się wzajemnie
miłowali" było wczoraj, a "otrzymawszy we śnie nakaz" było dzisiaj. Obydwa
podejścia, jakże odmienne dotyczą Woli Bożej.

Widzę między nimi zasadniczą różnicę. To dzisiejsze czytanie dotyczy sytuacji
nadzwyczajnych, gdy człowiek nic nie może już zrobić. Bóg interweniuje w sposób
bezpośredni. Na co dzień jednak będziemy stosowali zasadę wzajemnej miłości,
pomagania sobie, wspólnego rozwiązywania problemów. Uczciwą pracę czy uczciwe
wykonywanie obowiązków też możemy podciągnąć pod wzajemne miłowanie się. Nawet
doradca czy spowiednik, do którego idziemy, korzysta z mądrości Bożej zapisanej
na kartach Biblii czy w encyklopediach innej ludzkiej wiedzy. Myślę, że Bóg tak
samo jak Isma nie lubi, gdy mu się zbyt często głowę zawraca problemami, które
potrafią rozwiązać inni ludzie, a my zamiast przejść kolejne instancje kołaczemy
od razu do tej najwyższej.

[aka21]

Otryt, ja tu się chyba nie zgodzę, że między tymi czytaniami jest
zasadnicza różnica. Wypełnienie tego nakazu też było przejawem
miłości z jednej strony do Jezusa (by nie narażać Go na
niebezpieczeństwo), z drugiej do Heroda (by nie ułatwiać mu
popełniania grzechu). Ja tu nie widzę sprzeczności. Miłość musi być
mądra i rozważna.
Piszesz, ze Bóg w tym przypadku uciekł się do bezpośredniej
interwencji, a ja pytam ile osób "poszłoby" dzisiaj za takim snem?
Ja chyba nie, a przynajmniej nie natychmiast (jak tego wymagał np.
anioł od Józefa). Może wtedy ludzie bardziej byli otwarci na takie
podejście? W ST wielokrotnie Bóg przemawiał we śnie?
Ale ja jeszcze powrócę do rodziców Małej Tereski. Jak pisałam
spotkali się na moście i Zelii usłyszała ten głos w sercu, ze to ten
człowiek. Po 3 miesiącach był ślub. Ile ona musiała mieć wiary w
sercu, że zaufała temu głosowi? Jak bardzo blisko musiała być Boga,
że odważyła się tak szybko na ślub?! Ona miała pewność, że jest w
rękach Boga, tak jak i wtedy gdy nie została przyjęta do klasztoru
bez podania przyczyny. Wiedziała, że jeśli to pomyłka to Bóg jej to
pokaże i ona to na dodatek zobaczy! Ona ufała i podejmowała
konkretne działania!
Nie zgodzę się też z tym, że Bóg nie lubi gdy mu się zbyt często
zawraca głowę problemami, które potrafią rozwiązać inni ludzie. Bóg
nie jest kolejną instancją, On jest pierwszy! To On może posłużyć
się innymi, ale jest nam najbliższy i my Jemu też! Jak dziecko
zachoruje, choćby na katar, to mamy prawo (żeby nie pisać, ze
obowiązek) Go prosić o zdrowie dla niego, a nie "tylko" pójść do
lekarza. Dlaczego nam tak trudno uwierzyć, że Bóg jest obecny w
naszej codzienności i w niej chce nam pomagać. We wszystkim!
Sprzeczce rodzinnej,wypowiedzeniu słowa "przepraszam", w chorobach,
pracy, ale i we wszelkich radościach.
Dla mnie, tak jak pisze Kudyn, odkrywanie woli Bożej jest
odkrywaniem swojego szczęścia. Żeby jednak wejść na tą drogę muszę
wykazać minimum zaufania do Boga i minimum odwagi, bo to jest moje
życie i ja w nim podejmuję decyzje (i dobre i złe), a bez nich nie
ruszę ani do przodu, ani do tyłu. Zakręty można przejść, góry i
doliny ,zwłaszcza jak się idzie z Bogiem! Dla mnie nie jest ważne
jaka długa będzie ta droga, byleby do celu trafić! A jak się idzie
to i doświadczenia się nabywa, byle nie popadać w rutynę
Pzdr!
Aga

[otryt]

Otryt: Dziękuję Agnieszko za Twoje słowa. Zgadzam się ze wszystkim o
czym piszesz. Jednak chyba nie do końca mnie zrozumiałaś. Postaram
się uściślić.

Aka21: Otryt, ja tu się chyba nie zgodzę, że między tymi czytaniami
jest
zasadnicza różnica. Wypełnienie tego nakazu też było przejawem
miłości z jednej strony do Jezusa (by nie narażać Go na
niebezpieczeństwo), z drugiej do Heroda (by nie ułatwiać mu
popełniania grzechu). Ja tu nie widzę sprzeczności. Miłość musi być
mądra i rozważna.

Oczywiście wypełnienie bezpośredniego Bożego nakazu otrzymanego we
śnie przez św. Józefa lub Trzech Mędrców także mieści się w porządku
miłości, bo chroni Dzieciątko, a nawet samego Heroda, jak piszesz.
Jednak nawet Mędrcy nie byliby w stanie sami z siebie wykoncypować,
że Dzieciątku grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Zwykły nakaz
miłowania bliźniego kazałby Mędrcom dotrzymać obietnicy danej
Herodowi, by i on mógł złożyć pokłon Jezusowi. Potrzebna była
nadzwyczajna interwencja Boga. I w tym widzę tę zasadniczą różnicę,
o której pisałem.

„Wola Boża byście się wzajemnie miłowali” jest dla mnie także czymś
więcej. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Bóg
pokazał nam jak kochać, jak służyć drugiemu człowiekowi, zachęca do
samodzielności, do współtworzenia, do angażowania się w
rozwiązywanie przeróżnych ludzkich prioblemów. Nie chce byśmy
biernie oczekiwali, aż Bóg nam wszystko da i rozwiąże za nas
wszystkie problemy, także te najprostsze.
W Kanie Galilejskiej człowiek musi napełnić wodą kadzie. Jezus czyni
resztę. Te moje słowa wcale nie znaczą, że Bóg ma być nieobecny w
naszych sprawach, to raczej nawoływanie do większej samodzielności i
dorosłości. Wanda Półtawska w swojej książce opisuje sytuację, że
pracując w poradni nie była w stanie nic mądrego wymyślić by pomóc.
Ani filozofia, ani medycyna, ani psychologia, ani psychiatria. (Te
wszystkie dziedziny znała). Wówczas po pracy poszła do kaplicy i
zaczęła kołatać o pomoc do Pana Boga.


A: Piszesz, ze Bóg w tym przypadku uciekł się do bezpośredniej
interwencji, a ja pytam ile osób "poszłoby" dzisiaj za takim snem?

O: Ja poszedłem, gdy Bóg mówił do mnie we śnie. Powiedział „Wstań i
idź”. Dał dwie obietnice. Natychmiast wstałem i momentalnie zostałem
wyrwany z apatii i beznadziejności. Nagle zacząłem inaczej
funkcjonować. To było tak niezwykłe przeżycie. Jednak rodzi się
pytanie, czy Bóg co chwila ma do mnie przychodzić i wciąż mówić to
samo? A może to raczej ja sam powinienem pamiętam o tamtym spotkaniu
we śnie?

A: Ale ja jeszcze powrócę do rodziców Małej Tereski.

O: Pewnej pani gdzieś ze 100 lat temu błogosławiona Marcelina
Darowska odmówiła wstąpienia do klasztoru. Powiedział jej, że ma
założyć rodzinę i mieć dużo dzieci. Miała chyba z 10. Potem wszyscy
w tej rodzinie mieli dużo dzieci i mnie jakoś ta atmosfera też
objęła, bo jakoś z tą rodziną jestem spowinowacony. Historię tę,
swojej babci, opowiedział mi młody ojciec, gdy zapytałem skąd imię
Marcelina dla jego córki. Dziecko to wielki skarb, taki mniej więcej
przekaz ogarnął na przestrzeni 100 lat dużą ilość ludzi, także mnie
samego. A wszystko za sprawą błogosławionej Marceliny Darowskiej.


A: Nie zgodzę się też z tym, że Bóg nie lubi gdy mu się zbyt często
zawraca głowę problemami, które potrafią rozwiązać inni ludzie.

O: To było nawoływanie do większej samodzielności i dojrzałości. Bóg
chce byśmy dojrzeli..

A: Bóg nie jest kolejną instancją, On jest pierwszy!

O: Napisałem, że jest najwyższą instancją. A więc jest pierwszy!

A: Dlaczego nam tak trudno uwierzyć, że Bóg jest obecny w
naszej codzienności i w niej chce nam pomagać. We wszystkim!
Sprzeczce rodzinnej, wypowiedzeniu słowa "przepraszam", w chorobach,
pracy, ale i we wszelkich radościach.

O: Ja tego nie napisałem, że nie jest obecny. Jest w całym naszym
życiu.

A: Dla mnie, tak jak pisze Kudyn, odkrywanie woli Bożej jest
odkrywaniem swojego szczęścia. Żeby jednak wejść na tą drogę muszę
wykazać minimum zaufania do Boga i minimum odwagi, bo to jest moje
życie i ja w nim podejmuję decyzje (i dobre i złe), a bez nich nie
ruszę ani do przodu, ani do tyłu. Zakręty można przejść, góry i
doliny ,zwłaszcza jak się idzie z Bogiem! Dla mnie nie jest ważne
jaka długa będzie ta droga, byleby do celu trafić! A jak się idzie
to i doświadczenia się nabywa, byle nie popadać w rutynę

O: Pełna zgoda.

Pozdrawiam serdecznie.

[mama_kasia]

> O: To było nawoływanie do większej samodzielności i dojrzałości. Bóg
> chce byśmy dojrzeli..

To ja spytam, jak pojmujesz tę dojrzałość? Jaki stosunek do Boga?
Jaka z Nim relacja?

Bo do człowieka już wiem

[atama]

Pytanie jest zasadnicze.

Nie wiem, zastanawiam się, szukam, pytam:
wziąć odpowiedzialność za swój los?

Im więcej odpowiedzialności, tym więcej miłości...

[otryt]

mama_kasia napisała:

>To ja spytam, jak pojmujesz tę dojrzałość?
>Jaki stosunek do Boga?

Dojrzała miłość łączy się z odpowiedzialnością za drugiego
człowieka, za jego relacje z innymi, za jego relację z Bogiem. To
temat niezmiernie szeroki. Karol Wojtyła w swojej książce „Miłość i
odpowiedzialność”*) napisał: „Im większa odpowiedzialność, tym
większa miłość”. Przestrzeń naszej miłości może promieniować tylko
na jedną osobę, może tylko na kilka, będących najbliższą rodziną,
może promieniować szerzej i szerzej. Na ile osób moja miłość
promieniuje? Ile osób obejmuje przestrzeń mojej miłości? Za sprawy
ilu osób, chociażby regularnie się modlę lub w inny sposób
uczestniczę?

Zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Te słowa, jeśli
mają coś znaczyć, muszą prowadzić do stwierdzenia, że także miłości
i odpowiedzialności uczymy się od Boga. Bóg jest wzorcem. Dążymy,
staramy się. Realizacja Bożej Woli oznacza dążenie do tych samych,
wspólnych celów. A to rodzi szczególną wspólnotę.

>Jaka z Nim relacja?

Bóg pozostaje Bogiem, człowiek człowiekiem. Dla Boga człowiek zawsze
pozostanie dzieckiem, niezależnie od tego, czy człowiek dojrzeje czy
też nie. Jednak, jeśli zmienia się któraś z osób będących w relacji,
zmienia się także charakter relacji. W jaki sposób się zmienia ta
relacja, to już pytanie nie do mnie, ale do jakiegoś teologa.

(*) W tej książce papież skupia się głównie na miłości pomiędzy
kobietą a mężczyzną. Jednak nawet dla tej relacji pierwotnym wzorcem
jest Bóg.

[aka21]

Zwykły nakaz
> miłowania bliźniego kazałby Mędrcom dotrzymać obietnicy danej
> Herodowi, by i on mógł złożyć pokłon Jezusowi. Potrzebna była
> nadzwyczajna interwencja Boga. I w tym widzę tę zasadniczą
różnicę,
> o której pisałem.

No właśnie Oni uwierzyli, że tak będzie dobrze, bo tak im anioł
powiedział. Może dlatego, że samo przybycie ich do Jezusa,
odnalezienie Dzieciątka było cudem, który ich przygotował na taką
decyzję. Na decyzję z której wynikało dobro zaplanowane przez Boga,
a nie człowieka? No i oni nie zastanawiali się dlaczego maja tak, a
nie inaczej postąpić (przynajmniej nic o tych wątpliwościach nie
wiemy).
Czasem robimy coś pod wpływem impulsu Bożego, ale wydaje mi się, że
Bóg jakoś nas na przyjęcie jego przygotowuje. To jest po prostu
nadzwyczajna łaska dana zwyczajnym ludziom.

Bóg
> pokazał nam jak kochać, jak służyć drugiemu człowiekowi, zachęca
do
> samodzielności, do współtworzenia, do angażowania się w
> rozwiązywanie przeróżnych ludzkich prioblemów. Nie chce byśmy
> biernie oczekiwali, aż Bóg nam wszystko da i rozwiąże za nas
> wszystkie problemy, także te najprostsze.

A, z tym się jak najbardziej zgadzam, ze to my mamy wziąć swoje
życie w swoje ręce, co nie znaczy, że nie mamy tego wszystkiego
równocześnie oddawać Bogu.
Przepraszam, ale przypomina mi się tu dowcip z tonącym, który nie
chciał wsiąść do rzadnej łódki, bo wierzył, że Bóg go uratuje, a u
wrót nieba dowiedział się, że te wszystkie oferty były właśnie od
Boga

> O: Ja poszedłem, gdy Bóg mówił do mnie we śnie. Powiedział „Wstań
i
> idź”. Dał dwie obietnice. Natychmiast wstałem i momentalnie
zostałem
> wyrwany z apatii i beznadziejności. Nagle zacząłem inaczej
> funkcjonować. To było tak niezwykłe przeżycie. Jednak rodzi się
> pytanie, czy Bóg co chwila ma do mnie przychodzić i wciąż mówić to
> samo? A może to raczej ja sam powinienem pamiętam o tamtym
spotkaniu
> we śnie?

To super! Podziwiam!
Też zdarzył mi się w życiu taki moment szczególnie dany mi przez
Boga, choć nie we śnie, a na adoracji (kiedyś o tym pisałam) i u
mnie to chyba tak "działa", ze o tym pamiętam, to trochę jak list od
kogoś ukochanego do którego powraca się przez lata. Mnie to
wspomnienie zawsze przywraca nadzieję i optymizm. Choć pewno, kazdy
ma swoją drogę.

> O: Pewnej pani gdzieś ze 100 lat temu błogosławiona Marcelina
> Darowska odmówiła wstąpienia do klasztoru. Powiedział jej, że ma
> założyć rodzinę i mieć dużo dzieci. Miała chyba z 10. Potem
wszyscy
> w tej rodzinie mieli dużo dzieci i mnie jakoś ta atmosfera też
> objęła, bo jakoś z tą rodziną jestem spowinowacony. Historię tę,
> swojej babci, opowiedział mi młody ojciec, gdy zapytałem skąd imię
> Marcelina dla jego córki. Dziecko to wielki skarb, taki mniej
więcej
> przekaz ogarnął na przestrzeni 100 lat dużą ilość ludzi, także
mnie
> samego. A wszystko za sprawą błogosławionej Marceliny Darowskiej.
>
Bardzo to fajne co napisałeś, ale popatrz ile to wymagało odwagi
Po pierwsze od błogosławionej, zeby te słowa dziewczynie przekazać,
i od tej młodej dziewczyny, ze je pokornie przyjęła (nie poszła do
innego klasztoru) i też odpowiedziała na miłość przyszłego męża.
No, Bożych ludzi jest naprawdę wiele wokół nas

A: Nie zgodzę się też z tym, że Bóg nie lubi gdy mu się zbyt często
> zawraca głowę problemami, które potrafią rozwiązać inni ludzie.
>
> O: To było nawoływanie do większej samodzielności i dojrzałości.
Bóg
> chce byśmy dojrzeli..

To już chyba wyjasniłam wyzej.

O: Napisałem, że jest najwyższą instancją. A więc jest pierwszy!
>
No, ja to odebrałam, ze ostateczną, ale ja z prawem nie mam nic
wspólnego Dla mnie pierwsza, to ta do której startujemy gdy
problem się pojawi

O: Ja tego nie napisałem, że nie jest obecny. Jest w całym naszym
> życiu.
>
Oj, tak mi się napisało, przepraszam, nie miałam Ciebie na myśli!
Bardziej niż o sama obecność chodziło mi o troskę Boga o nasza
codzienność i gotowość pomocy.

Dawno tyle nie pisałam na forum)

[mama_kasia]

O dzieciach i tym temacie myślę ostatnio w kontekście sakramentu
bierzmowania. Nasz syn ma się zacząć do niego przygotowywać
od przyszłego roku szkolnego. Ten okres przygotowania widzę
szczególnie jako wchodzenie w duchową samodzielność i chęć
dawania siebie. To jest to odkrywanie powołania do miłości
Boga i bliźniego. Może najpierw tylko w świadomości, ale
chciałabym, aby za tym poszły odważne konkretne decyzje.

Pytasz:
> Jak mówicie Waszym dzieciom o odkrywaniu powołania i tej... no
> właśnie Woli Bożej w ich życiu??

No tak sobie przy różnych okazjach rozmawiamy A choćby wczoraj,
gdy w kotekście jakiegoś jego zdania, rzuciłam, że w życiu
chodzi o to, aby żyć w zgodzie z wolą Bożą. Ja mam takie
zapędy moralizatorskie Ale on wie, że tak my-rodzice
staramy się żyć.
Albo, gdy mówię, że nie żyjemy tylko dla siebie.

Bardzo jestem ciekawa, jak to dalej w życiu moich dzieci pójdzie
Jak będzie kształtowało się już bezpośrednie wchodzenie w
dorosłość. Fascynujące mi się to wydaje.

[aka21]

Ostatnio przeczytałam bardzo adekwatny artykuł w Głosie Karmelu o
małżeństwie Martin, rodzicach Małej Tereski. O tym jak odkrywali
swoje powołanie, co było pragnieniem ich serc, a co Wolą Bożą i jak
z tym wszystkim sobie radzili. Oboje w młodości chcieli iść do
zakonów.... i podjęli ten krok. Ktoś rozeznał, że to nie ich droga,
przyjęli to, a potem spotkali się na moście... i Zelii usłyszała w
sercu, że to ten człowiek i potem już się potoczyło. Pragnęli mieć
syna, by mógł być misjonarzem... zostali rodzicami patronki misjii.
Jest w tym artykule fragment, który chciałam tu zacytować, ale w
sieci tego nie znalazłam. Może wieczorem mi się uda przepisać...
Bardzo mnie to poruszyło, oni podejmowali konkretne decyzje, a potem
umieli odczytać, i przyjąć, że Wola Boża jest inna... i co więcej,
odnajdywali w tym wszystkim radość, miłość i własne szczęście!

[atama]

Oj dobrze byłoby, gdybyś przytoczyła ))

> Bardzo mnie to poruszyło, oni podejmowali konkretne decyzje, a
potem
> umieli odczytać, i przyjąć, że Wola Boża jest inna... i co więcej,
> odnajdywali w tym wszystkim radość, miłość i własne szczęście!

No właśnie! Podejmowali decyzje! Mieli swoje plany. Działali. A
jednocześnie otwarci byli na zmiany.

Przed oczami mam koleżankę. Totalnie zastopowana i... przestraszona.
Szukała Woli Bożej, bo nie wiedziała, czy ma wyjść za mąż i czy za
tego mężczyznę. Lat 28 wtedy. Nie decydowała NIC, no bo jaka Wola
Boża? A Wola Boża milczała... Spowiednik szczęśliwie wyprowadził ją
z tego impasu.

[aka21]

Atma, przepiszę, ale wczoraj nie dałam rady!

[aka21]

Może wreszcie mi się uda

Ludwik nie został przyjęty do klasztoru z powodu słabej znajomości
łaciny.
"Po powrocie do domu...angażuje się z całego serca w realizację
pragnienia. Opłaca drogie, jak na jego warunki finansowe korepetycje
z łaciny....Realizację swego pragnienia przypłaca nawet zdrowiem.
Przeciwności naturalne w których Ludwik odkrywa wolę Bożą, kieruja
go inna drogą. Angażuje się więc w doskonalenie swojej profesji i
staje się ekspertem w swoim zegarmistrzowskim fachu....
Równiez młodziutka Zelia odkrywa pragnieniepójścia za głosem
powołania zakonnego. Odpowiedzia jest tajemnicza odmowa ze strony
przełożonej bez podania argumentów. Z pewnościa nie chodziło o
posag, bo na to rodzina była już przygotowana. Po prostu usłyszała,
ze "nie jest to droga dla niej". Pokornie przyjmuje to w duchu
wiary. Nie buntuje się, ale zewszystkich sił angazuje w doskonalenie
umiejętności zawodowych i staje się mistrzynią haftu. Marzy o
licznym potomstwie i czeka. Nie wpada w pułapkę presji czasu i
zamążpójścia "na siłę". Zwyczajnie czeka, by w pewnym momencie, w
wieku 27 lat, wyraźnie z łaski Bozej, nadzwyczajnie znaleźć. Idac
przez most w kierunku centrum miasta Alencon - widzi i słyszy. Widzi
mężczyznę, a słyszy głos natchnienia Bożego: "To jest ten
mężczyzna". Zwyczajnie czeka, by nadzwyczajnie znaleźć, zakochana i
wierna aż do śmierci mężczyźnie spotkanemu na moście.

cd.

[aka21]

Ten fragment dla mnie był najwazniejszy:
"To, co zwyczajne w tej historii, to tęsknota młodych ludzi, aby iść
za głosem swoich pragnień. Podejmują nawet w tym kierunku konkretne
decyzje. To natomiast, co nadzwyczajne, to fakt, że jednak poddaja
się woli Bożej, która nie idzie po naturalnej linii ich pragnień.
Realizowanie powołania to bowiem nie tyle realizowanie swoich
pragnień, ile pójście za odkrytą w wolności wolą Bożą."

I jeszcze z zakończenia:
"I znowu zwyczajność rodzinnych wydarzeń przezywana nadzwyczajnie
ukazuje nam kierunek, w którym należy szukać świętości. Nie w
ucieczce od codzienności i zwyczajności, ale w jej pogłębianiu."

Link

[aka21]

Udało się, znalazłam link. zapraszam do lektury!
www.karmel.pl/hagiografia/rodzice/baza.php?id=media06

[atama]

Ako - bardzo Ci dziękuję. Mam o czym myśleć...