andrzej585858
05.03.10, 00:35
(Rdz 37,3-4.12-13a.17b-28)
Izrael miłował Józefa najbardziej ze wszystkich swych synów, gdyż urodził mu
się on w podeszłych jego latach. Sprawił mu też długą szatę z rękawami. Bracia
Józefa widząc, że ojciec kocha go bardziej niż ich wszystkich, tak go
znienawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim
porozmawiać. Kiedy bracia Józefa poszli paść trzody do Sychem, Izrael rzekł do
niego: Wiesz, że bracia twoi pasą trzodę w Sychem. Chcę cię więc posłać do
nich. Józef zatem udał się za swymi braćmi i znalazł ich w Dotain. Oni ujrzeli
go z daleka i zanim się do nich zbliżył, postanowili podstępnie go zgładzić,
mówiąc między sobą: Oto nadchodzi ten, który miewa sny! Teraz zabijmy go i
wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł.
Zobaczymy, co będzie z jego snów! Gdy to usłyszał Ruben, [postanowił] ocalić
go z ich rąk; rzekł więc: Nie zabijajmy go! I mówił Ruben do nich: Nie
doprowadzajcie do rozlewu krwi. Wrzućcie go do studni, która jest tu na
pustkowiu, ale ręki nie podnoście na niego. Chciał on bowiem ocalić go z ich
rąk, a potem zwrócić go ojcu. Gdy Józef przybył do swych braci, oni zdarli z
niego jego odzienie - długą szatę z rękawami, którą miał na sobie. I
pochwyciwszy go, wrzucili do studni: studnia ta była pusta, pozbawiona wody.
Kiedy potem zasiedli do posiłku, ujrzeli z dala idących z Gileadu kupców
izmaelskich, których wielbłądy niosły wonne korzenie, żywicę i olejki
pachnące; szli oni do Egiptu. Wtedy Juda rzekł do swych braci: Cóż nam
przyjdzie z tego, gdy zabijemy naszego brata i nie ujawnimy naszej zbrodni?
Chodźcie, sprzedamy go Izmaelitom! Nie zabijajmy go, wszak jest on naszym
bratem! I usłuchali go bracia. I gdy kupcy madianiccy ich mijali, wyciągnąwszy
spiesznie Józefa ze studni, sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia [sztuk]
srebra, a ci zabrali go z sobą do Egiptu.
(Ps 105,16-21)
REFREN: Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał
Pan przywołał głód na ziemię
i odebrał cały zapas chleba.
Wysłał przed nimi męża:
Józefa, którego sprzedano w niewolę.
Kajdanami ścisnęli mu nogi,
jego kark zakuto w żelazo,
aż się spełniła jego przepowiednia
i poświadczyło ją Słowo Pana.
Król posłał aby go uwolnić,
wyzwolił go władca ludów
Ustanowił go panem nad swoim domem,
władcą nad całą swą posiadłością.
(J 3,16)
Tak Bóg umiłował świat, że dał swojego Syna Jednorodzonego; każdy, kto w Niego
wierzy, ma życie wieczne.
(Mt 21,33-43.45-46)
Jezus powiedział do Arcykapłanów i starszych ludu: Posłuchajcie innej
przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem,
wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom
i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by
odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili,
drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej
niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do
nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy
zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a
posiądziemy jego dziedzictwo. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili.
Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami? Rzekli
Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom,
takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze. Jezus im rzekł: Czy
nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący,
stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego
powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda
jego owoce. Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że
o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ
miały Go za proroka.
