Ewangelia

[brutt]

Po raz pierwszy wstapilem na to forum i przegladajac watki natknalem sie na
kilka dotyczacych ewangeli. Niestety nikt z Was nie wspomina nic na temat jak
powstala ewangelia, a w szczegolnosci na temat Edyktu z Mediolanu (AD 313)
ktory to ustanowil co bedzie w ewangeli a co bedzie z niej wykluczone.
Religia chrzescijanska (nie mylic z katolicka) zostala wybrana przez
glosowanie i od tego czasu byla wtlaczana w zycie rowniez dlatego gdyz
wczesni chrzescijanie "trzymali w kieszeni" Cesarza Konstantyna, i biedak
mosial wybierac miedzy chrzescijanstwem a czczeniem boga slonca.

Wiadomosci te zostaly opisane w ksiegach Procopiusa.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz1

[dusk-till-dawn]

Jak powstał Nowy Testament?

Powstanie Nowego Testamentu

Kanon Nowego Testamentu. Słowo kanon dosłownie znaczy "trzcina", albo "laska do
mierzenia". Chrześcijanie używają tej nazwy dla określania "pisanej normy
wiary", tj. listy oryginalnych autorytatywnych ksiąg, które składają się na
natchnione przez Boga Słowo. Księgi kanoniczne N.T. to te księgi, które zostały
przez zbory powszechnie uznane za oryginalne i autentyczne pisma, posiadające
autorytet apostolski.

Pisma S.T. W czasach Chrystusa istniał w literaturze żydowskiej szereg utworów
pod nazwą "Pism" - obecnie znanych jako Stary Testament i powszechnie uważany
za księgi pochodzące od Boga. Nazywano je Słowem Bożym. Sam Jezus je za takowe
uważał. Były one publicznie odczytywane w synagogach i regularnie objaśniane.

Zbory chrześcijańskie od samego początku uznawały te pisma za Słowo Boże. Na
zgromadzeniach stawiano je na tym samym miejscu co w synagogach. Z biegiem
czasu pojawiły się pisma Apostołów, które dołączono do Pism Żydowskich i
otoczono takim samym szacunkiem. Każdy zbór chciał posiadać nie tylko to co
było adresowane do niego, ale także kopie innych pism adresowanych do innych
zborów.

Początki kanonu Nowego Testamentu

Istnieją przesłanki w samym Nowym Testamencie, że jeszcze za życia apostołów, i
pod ich nadzorem zaczęto zbierać ich pisma w celu przekazywania zborom. Pisma
te na równi ze Starym Testamentem uważano za Słowo Boże.

Paweł uważał, że naucza pod natchnieniem Bożym (1 Kor. 2:7-13, 14:37; 1 Tes.
2:13).
Podobnie Jan, jeśli chodzi o Księgi Objawienia - Obj. 1:1,2.
Paweł wyraża życzenie, by jego listy odczytywano w zborach (Kol. 4:16; 1 Tes.
5:27; 2 Tes. 2:15).
Piotr pisał, że "te rzeczy" miały pozostać w zborach po jego odejściu (2 Ptr.
1:15; 3:1-2).
Ap. Paweł cytował księgi N. T. jako "Pisma" (1 Tym. 5:18): "godzien jest
robotnik zapłaty swojej" - Tego zdania nie spotkamy nigdzie indziej w Biblii
tylko u Mat. 10:10 i Łuk. 10:7, to dowód, że uważano je za "Pisma".
Ap. Piotr zaliczał listy ap. Pawła do "innych Pism" (2 Ptr. 3:15-16).

Nie wiemy do jakiego stopnia apostołowie uświadamiali sobie, że ich pisma będą
częścią pisanego Słowa Bożego przeznaczonego dla przyszłych wieków. Pisali
wiele listów mając na uwadze aktualne potrzeby na ogół nie myśląc o ostatecznym
przeznaczeniu ich prac. Wierzymy jednak, że nad tą sprawą czuwał Bóg i w
swoisty sposób wybrał te pisma, które miały być zachowane.

Księgi Nowego Testamentu

Księgi Nowego Testamentu: Mateusza, Jakuba, Hebrajczyków? w Palestynie; Jana,
Galacjan, Efezjan, Kolosan, 1 i 2 Tymoteusza, Filemona, 1 i 2 Piotra, 1, 2, 3
Jana, Judy, Objawienie w Azji Mniejszej; 1 i 2 Koryntian, Filipian, 1 i 2
Tesaloniczan, Łukasz (?) w Grecji; Tytus - na Krecie; Marek, Dzieje
Apostolskie - w Rzymie. Palestynę, Azję Mniejszą, Grecję i Rzym dzieliły duże
odległości. Stary Testament powstawał w granicach jednego małego kraju lecz
księgi Nowego Testamentu w odległych od siebie rejonach.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz2

[dusk-till-dawn]

Pierwotne zbiory - niekompletne

Ówczesny Świat nie posiadał autostrad, samolotów i radia. Podróżowanie i
komunikacja były powolne i niebezpieczne. Przestrzeń, którą obecnie pokonujemy
w kilka godzin, wtedy wymagała długich miesięcy, a nawet lat. Nie znano druku,
a ręczne przepisywanie było pracą żmudną i powolną. Co więcej, był to wiek
prześladowań. Bezcenne dokumenty chrześcijańskie musiały być ukrywane. Do
czasów Konstantyna nie odbywały się żadne sobory kościelne lub konferencje, na
których chrześcijanie z różnych stron mogliby wspólnie porównywać dokumenty
znajdujące się w ich posiadaniu. Z tego powodu, rzecz oczywista,
najwcześniejsze zbiory ksiąg Nowego Testamentu mogły się różnić w różnych
rejonach i proces ostatecznego uzgodnienia, jakie księgi należy zaliczyć do
Nowego Testamentu przebiegał bardzo wolno.

"Sporne" księgi Nowego Testamentu

Oprócz ksiąg "kanonicznych" Nowego Testamentu istniało wiele innych dobrych i
złych. Niektóre były tak piękne i cenne, że przez jakiś czas uważano je w
pewnych rejonach za część Pisma Św. Inne od razu uznano za nieobliczalne
fantazje. Jedynym kryterium, na podstawie którego orzekano czy daną księgę
można uznać, było upewnienie się o jej apostolskim pochodzeniu. Tego rodzaju
badania nie zawsze można było przeprowadzić. Zwłaszcza jeśli chodzi o mniej
znane księgi - powstałe w odległych miejscowościach.

Najstarsze Świadectwa o księgach Nowego Testamentu.

Nie mamy zbyt wiele dokumentów pochodzących od chrześcijan, których życie
zbiegało się z życiem Apostołów; przyczyną tego mogła być nietrwałość
materiałów piśmiennych, oraz okres prześladowań, w czasie którego pisane
dokumenty chrześcijan były niszczone. Lecz chociaż nie ma ich wiele, to jednak
te, które są, świadczą niezbicie, iż współcześnie istniał cały zbiór
autorytatywnych dokumentów, które chrześcijanie uznawali za "Pisma" - czyniąc o
nich wzmianki lub powołując się na nie.

Klemens rzymski w swoim liście do Koryntian, 95 AD, powołuje się, lub cytuje:
Mateusza, Łukasza, Rzymian, Koryntian, Hebrajczyków, 1 Tymoteusza, 1 Piotra.

Polikarp, w liście swym do Filipian, ok. 110 AD, cytuje Filipian - i przytacza
całe zdania z 9 innych listów Pawłowych oraz z 1 Piotra. Mówi on: "Mam listy od
was i od Ignacego. Wasz list prześlę do Syrii, jak o to prosicie, a list
Ignacego prześlę do was, wraz z innymi, które są teraz w moim posiadaniu".
Wskazuje to na to, że już w czasach Polikarpa zbory zaczęły zbierać kopie pism
chrześcijańskich.

Ignacy w swych siedmiu listach napisanych ok. 110 AD, w czasie podróży z
Antiochii do Rzymu, gdzie poniósł śmierć męczeńską, cytuje: Mateusza, 1 Piotra,
1 Jana i 9 listów Pawła. Listy jego są wyraźnie pod wpływem pozostałych trzech
Ewangelii.

Papiasz, 70-155 AD, uczeń Jana, napisał objaśnienia do mów Jezusa, w których
cytuje Ew. Jana i przytacza tradycyjne wiadomości o powstaniu Mateusza i Marka.

Didache, napisane pomiędzy 80-120 AD, zawiera 22 cytaty z Mateusza z powołaniem
się na Łukasza, Jana, Dzieje, Rzymian, Tesaloniczan, 1 Piotra. Mówi
o "Ewangelii" - jako o dokumencie pisanym.

List Barnabasza, napisany między 90-120 AD, cytuje Ew. Mateusza, Jana, Dzieje,
2 Piotra i używa w stosunku do nich wyrażenia: "albowiem napisano", a więc
tego, które odnoszono tylko do Pisma Świętego.

Pasterz Hermasa nap. ok. 100 lub 140 AD, "Wędrówka Pielgrzyma" pierwotnego
Kościoła. Korzysta z listu Jakuba. Odbijają się w nim szerokim echem inne
księgi Nowego Testamentu.

Tacjan, ok. 160 AD. Napisał "Harmonię czterech Ewangelii" zwaną "Diatessaron",
co jest dowodem tego, że cztery Ewangelie i tylko cztery były powszechnie
uznawane przez zbory.

Justyn Męczennik, ur. mniej więcej w roku śmierci Ap. Jana, w
swoich "Apologiach" napisanych ok.140 AD, wymienia Objawienie i wykazuje
znajomość Dziejów i ośmiu listów Pawła. Ewangelie nazywa "Pamiętnikami
Apostołów" i mówi, że czytano je na zgromadzeniach chrześcijan na zmianę
z "Prorokami".

Bazylides, gnostycki heretyk, nauczający w Aleksandrii za panowania Hadriana
(117-138); głosił, iż posiada sekretne tradycje przekazane przez Apostołów. W
pismach swych stara się podważyć przyjętą ogólnie naukę chrześcijańską. Cytuje
Mateusza, Łukasza, Jana, Rzymian, 1 Koryntian, Efezjan, Kolosan, uznając je
za "Pisma".

Marcjon, inny heretyk, ok. 140 AD. W interesie swojej herezji ułożył własny
kanon składający się z: Łukasza, Rzymian, 1 i 2 Koryntian, Galacjan, Efezjan,
Filipian, Kolosan, 1 i 2 Filemona.

Ireneusz, 130-200 AD, uczeń Polikarpa, cytuje większość ksiąg Nowego Testamentu
jako "Pisma", które w jego czasach zaczynały być znane jako "Ewangelie i
Apostołowie" - podobnie jak Stary Testament znano pod nazwą "Zakonu i Proroków".

Tertulian, 160-220 AD - z Kartaginy, żyjący w czasach, gdy jeszcze istniały
oryginalne rękopisy listów apostolskich. Chrześcijańskie "Pisma" nazywa "Nowym
Testamentem". Tytuł ten pojawia się po raz pierwszy w pismach nieznanego
autora, ok. 193 AD. W obszernych pracach Tertuliana znajdujemy 1800 cytat z
Nowego Testamentu. W swym dziele: "Przeciw heretykom" pisze: "Jeżeli chcecie z
pożytkiem zaspokoić swoją ciekawość w interesie waszego zbawienia, odwiedźcie
zbory apostolskie, w których znajdziecie jeszcze na swoim miejscu krzesła, na
których siadali apostołowie, w których do dziś odczytuje się ich autentyczne
listy, które utrwaliły mowę i postać każdego z nich. Jeżeli mieszkacie blisko
Grecji - to macie Korynt. Jeżeli niedaleko Macedonii, to macie Filipię i
Tesalonikę. Jeżeli możecie iść do Azji to macie Efez. A jeżeli jesteście blisko
Italii, to macie Rzym".

Fragment Muratoriego, ułożony w Rzymie ok. 170 AD zawiera rejestr Pism
chrześcijańskich. Brak w nim Hebrajczyków, 1 i 2 Piotra, Jakuba, ale zawiera
Księgi Mądrości i Apokalipsę Jana.

Przekład starosyryjski dokonany ok. połowy 2-go stulecia opuszcza: Jakuba, 1 i
2 Piotra 1, 2, 3 Jana, Judy, Objawienie.

Starołacinskie tłumaczenie dokonane w połowie 2 w. opuszcza Hebrajczyków,
Jakuba, 2 Piotra.

Origenes 185-254, z Aleksandrii, uczony chrześcijański, podróżnik, człowiek
dużej wiedzy, poświęcił całe życie na studiowanie Pisma Św. Pisał tak
intensywnie, że nieraz zatrudniał aż 20 kopistów. W jego obszernych pracach
możemy znaleźć 2/3 Całego Nowego Testamentu w cytatach. Uznawał on 27 ksiąg
Nowego Testamentu w takim stanie jak my obecnie, chociaż nie był całkowicie
pewny autorstwa Hebrajczyków i wyrażał wątpliwości co do Jakuba, 2 Piotra, i 3
Jana.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz3

[dusk-till-dawn]

Jakie księgi miały utworzyć Nowy Testament?

Z powyższych wypowiedzi, z tego co podaje Euzebiusz widzimy, że przez jakiś
czas istniały pewne różnice poglądów co do tego, jakie księgi można uznać za
kanoniczne. Wynikało to po prostu z faktu, że komunikacja po rozległych
terytoriach Imperium Rzymskiego odbywała się powoli, a również z powodu
nieustających prześladowań w ciągu pierwszych trzech wieków. Zbory nie miały
żadnej okazji do odbywania publicznych konferencji w czasie których można by
uzgodnić, jakie księgi posiadają pierwotną apostolską aprobatę. Nastąpiło to
dopiero w czasach Konstantyna, który na pocz. 4 w. wydał Edykt Tolerancyjny.

A co z księgami "spornymi"? Przede wszystkim nie uważano je za takowe w
miejscowościach, w których pojawiły się po raz pierwszy. Warunki współczesne
nie pozwoliły na to, by stały się one od razu znane szeroko. Fakt, że
powszechne uznanie otrzymywały stopniowo jest dowodem troskliwości i
ostrożności zborów przed podejmowaniem decyzji w tej sprawie.

Kształtowanie się Nowego Testamentu

Euzebiusz, 264-340 AD - biskup Cezarei, historyk Kościoła, żył i był uwięziony
w czasie prześladowań chrześcijan przez Dioklecjana. To prześladowanie było
ostatnim, desperackim wysiłkiem Rzymu zmierzającym do wymazania imienia
Chrystusa z powierzchni ziemi. Jednym, z głównych celów tego prześladowania
było zniszczenie wszystkich Pism chrześcijańskich. Przez 10 lat agenci Rzymu
polowali na Biblie i palili je publicznie na rynkach. W tych trudnych czasach
dla chrześcijan nie było rzeczą błahą ustalenie, jakie księgi tworzą ich Pismo
Święte.

Euzebiusz dożył do panowania Konstantyna, który przyjął chrześcijaństwo i
uczynił je religią swego dworu i państwa. Euzebiusz stał się głównym doradcą
Konstantyna w sprawach religijnych. Jednym z pierwszych aktów Cesarza po
wstąpieniu na tron, było wydanie rozporządzenia, by dla zborów Konstantynopola
przygotować pod kierunkiem Euzebiusza 50 BIBLII. Mieli tego dokonać zręczni
pisarze, pisząc na najlepszym pergaminie. Biblie te miały być przywiezione z
Cezarei do Konstantynopola powozami cesarskimi. W swym rozkazie Konstantyn
pisał do Euzebiusza: "uważam za rzecz pomyślną polecić Waszej Ekscelencji
sporządzenie 50 egzemplarzy Pisma Świętego. Zaopatrzenie się w nie i
korzystanie z niego jest, jak wiesz, rzeczą niezwykle potrzebną dla pouczenia
Kościoła. Mają być one napisane na przygotowanym pergaminie i w sposób
czytelny, przez fachowych przepisywaczy w dogodnym poręcznym formacie.

Na mocy tego listu masz prawo użyć dwóch powozów państwowych dla ich
przetransportowania, dzięki czemu te księgi po ich dokładnym napisaniu, będzie
można łatwo dostarczyć mi do wglądu. Wykonanie tego polecenia powierzysz
jednemu z diakonów twego zboru, który po przybyciu do nas doświadczy mojej
łaskawości.

Niech cię Bóg strzeże, drogi bracie".

Jakie księgi wchodziły w skład Nowego Testamentu przygotowanego przez
Euzebiusza? Dokładnie te same, które tworzą nasz Nowy Testament.

Euzebiusz, dzięki usilnym badaniom sprawdził, jakie księgi zostały powszechnie
uznane przez zbory. W swej Historii Kościoła mówi o czterech grupach ksiąg:

1. powszechnie przyjęte;
2. "dyskutowane": Jakuba, 2 Piotra, Judy, 2 i 3 Jana, które chociaż włączono do
jego Biblii, były przez niektórych kwestionowane;
3. "sporne księgi". Wśród nich wymienia "Dzieje Pawła", "Pasterza Hermasa" -
"Apokalipsa Piotra", "List Barnaby" i "Didache";
4. mistyfikacje heretyków : "Ewangelie Piotra", "Ew. Tomasza", "Ew.
Macieja", "Dzieje Andrzeja", "Dzieje Jana".

Sobór w Kartaginie, 397 AD, formalnie ratyfikował znane nam 27 księgi Nowego
Testamentu. Sobór ten nie stworzył Kanonu Nowego Testamentu, ale jedynie
wyraził jednomyślną opinię zborów i zaakceptował zbiór ksiąg, który stał się
NAJCENNIEJSZYM SKARBEM LUDZKOSCI.

Krytyka tekstu, to porównywanie różnych rękopisów, w celu ustalenia dokładnego
brzmienia tekstu pierwotnego, z którego te rękopisy zostały przepisane. Jeżeli
chodzi o Stary Testament, to jest to hebrajski tekst masoretów, a jeżeli chodzi
o Nowy Testament, to jest to grecki tekst opracowany przez Westcotta i Horta.
Razem te opracowania podają w zasadzie dokładny, oryginalny tekst biblijny.
Wynalazek druku wyeliminował niebezpieczeństwo popełnienia tekstowych pomyłek.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz4

[dusk-till-dawn]

Rękopisy

O ile nam wiadomo, oryginalne rękopisy wszystkich ksiąg Nowego Testamentu
zaginęły. Kopie tych drogocennych pism zaczęto sporządzać od samego początku, z
przeznaczeniem dla różnych zborów, podobnie sporządzono odpisy odpisów, w
miarę, jak starsze z nich się wyniszczały.

Materiałem piśmiennym znajdującym się w powszechnym użytku był papirus.
Wykonywano go z płatów włókien tej wodnej rośliny rosnącej w Egipcie. Dwa płaty
włókien prasowano razem, układając je poprzecznie, a następnie wygładzano.
Atrament robiono z węgla drzewnego, gumy i wody. Dla krótkich utworów używano
pojedynczych arkuszy. Dla dłuższych, sklejano przeciwległe brzegi arkuszy i
tworzono zwoje. Długość zwoju wynosiła zazwyczaj 10 m, a szerokość około 25 cm.
W 2 w. AD zaczęto składać księgi Nowego Testamentu w formie tzw. Kodeksów, to
znaczy tak, jak współczesne książki, z ponumerowanymi stronicami. Dzięki temu
można było zmieścić większy zbiór ksiąg Nowego Testamentu w jednym tomie iż w
wypadku zwoju.

Papirus nie był zbyt trwały. Z upływem lat stał się kruchy albo przegniwał w
wilgoci i szybko się niszczył. Nie dotyczyło to Egiptu, gdzie suchy klimat,
piaski zachowały dla współczesnych odkrywców wspaniałe zbiory starożytnych
dokumentów.

W 4 w. AD papirus został zastąpiony przez materiał welinowy, który odtąd był
głównym materiałem piśmiennym. Był to doskonały pergamin, odznaczający się
większą trwałością, składano go w formie książek, a nie zwojów.

Wszystkie znane dotychczas rękopisy biblijne, aż do czasów odkrycia Papirusu
Egipskiego, były pisane na pergaminie. Z wynalezieniem druku w 15 w. ustało
ręczne przepisywanie Biblii.

Obecnie znanych jest ok. 4000 rękopisów całej Biblii, bądź jej części,
napisanych między 2-im i 15-tym wiekiem. Może uważamy, że jest to skromna
liczba, ale w porównaniu z innymi zachowanymi rękopisami dzieł pisarzy
starożytnych, jest to liczba imponująca. Na przykład, nie znamy kompletnego
zbioru dzieł Homera, z okresu wcześniejszego niż 1300 AD, jeśli chodzi o
Herodota, to sprzed 1000 AD.

Znane nam manuskrypty pisane na pergaminie, zostały sporządzone między 4-ym
wiekiem. Nazywa się je "Uncjałami" i "Kursywami". Uncjały pisano dużymi
literami. Jest ich około 160. Pochodzą z okresu pomiędzy 4-tym i 10-tym
wiekiem. Kursywy pisano drobnym, ciągłym pismem, przy czym poszczególne wyrazy
łączyły się ze sobą. Powstały między 10-tym i 15-tym wiekiem. Uncjały, jako
wcześniejsze, uważa się za wartościowsze.

Trzy spośród nich, które są najstarsze, najpiękniejsze i najlepiej znane,
nazywa się "Kodeksami", a mianowicie: Codex Sinaiticus, Vaticanus i
Alexandrinus. Pierwotnie zawierały one całą Biblię.

Rękopis Synajski, albo Codex Sinaiticus. Znalazł go w 1844 r. uczony niemiecki
Tischendorf, w klasztorze świętej Katarzyny na Górze Synaj. Zauważył mianowicie
w zniszczonym koszu zawierającym zapisane arkusze przeznaczone na spalenie,
pergaminowe karty z tekstem greckim. Po dokładnym zbadaniu okazało się, że są
to części bardzo starego rękopisu Septuaginty, Starego Testamentu. Były tam 43
karty. Szukał starannie w dalszym ciągu, ale nic nie mógł znaleźć. W 1853 r.
powrócił więc do klasztoru, by kontynuować poszukiwania, ale również nic nie
znalazł. Powrócił tu również w 1859 r. W czasie rozmowy ze służącym klasztornym
o Septuagincie dowiedział się od niego, że ten ma jakąś starą kopię i przyniósł
ją zawiniętą w papierze. Była to reszta rękopisu, którego 43 karty znalazł
Tischendorf przed 15 laty. Przeglądając je, uświadomił sobie, że trzyma w ręce
najcenniejszy zabytek pisarski jaki kiedykolwiek istniał. Po długich
międzynarodowych negocjacjach zapewniono wreszcie rękopisowi opiekę w
Bibliotece Cesarskiej w St. Petersburgu, w której pozostawał aż do 1933 r.,
kiedy to sprzedano go Muzeum Brytyjskiemu za pół miliona dolarów. Rękopis ten
zawiera 199 kart Starego Testamentu i cały Nowy Testament łącznie z listem
Barnaby i Pasterzem Hermasa, na 148 kartach, co razem daje 347 kart zapisanych
pięknym pismem na najdoskonalszym pergaminie. Karty mają następujące wymiary 38
x 34 cm. Sporządzono go w pierwszej połowie 4 wieku. Jest to jedyny starożytny
manuskrypt zawierający cały Nowy Testament. Czterdzieści trzy karty tego
manuskryptu, które Tischendorf odnalazł za pierwszym razem znajdują się w
Bibliotece Uniwersyteckiej w Lipsku.

Rękopis Watykański. Sporządzony w 4 wieku, znajduje się w bibliotece
Watykańskiej od 1481 r. Brak w nim niektórych fragmentów Nowego Testamentu.
Wraz z Rękopisem Synajskim jest uważany za najstarszy i najcenniejszy.
Tischendorf uważał, że sporządziła go ta sama osoba, i że był jednym z 50-ciu,
które nakazał przygotować Konstantyn.

Rękopis Aleksandryjski, sporządzony w 5 w. w Aleksandrii, znajduje się w Muzeum
Brytyjskim od 1627 r. Zawiera całą Biblię (z wyjątkiem pewnych zagubionych
fragmentów) oraz Listy Klemensa i Psalmy Salomona.

Inne. "Ephraem" z 5 w., obecnie w Paryżu około połowy Nowego
Testamentu. "Beza", 5 w., obecnie Uniwersytet w Cambridge, Ewangelie i Dzieje
Apostolskie.

Biblie drukowane

Wynalazek druku, ruchomej czcionki przez Jana Gutenberga, 1454 AD, umożliwił
sporządzanie tanich i licznych Biblii. Początkowo cena Biblii wynosiła wartość
wieloletnich zarobków. Pierwszą księgą wydrukowaną przez Gutenberga była
Biblia. Jedna z nich znajduje się w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie.
Zapłacono za nią 350. 000 dolarów.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz5

[dusk-till-dawn]

Papirusy

Ich odkrycie

Flinders Petrie, pracując nad wykopaliskami w środkowym Egipcie, zwrócił uwagę
na stare karty papirusów znajdujące się w stertach gruzu przysypanych piaskiem.
Wyraził przypuszczenie, że mogą to być cenne znaleziska. Dwaj jego uczniowie,
Grenfell i Hunt, studenci z Oxfordu, rozpoczęli w 1895 r., systematyczne
badania nad tymi papirusami. W ciągu następnych dziesięciu lat znaleźli oni w
Oxyrhynhus i w okolicy, około 10 000 całych rękopisów lub ich części. Również
inni kopacze znaleźli dużą ilość podobnych rękopisów. Wykopano je ze stert
gruzów przysypanych piaskiem. Wypełniały one wierzchnie skrzynie mumii i
zabalsamowane cielska krokodyli. Po większej części były to listy, rachunki,
przepisy, dzienniki, zaświadczenia, kalendarze itp. Niektóre z nich były
cennymi dokumentami historycznymi z roku 2000 p. Chr. Większość jednakże
pochodziła z okresu od 300 p. Chr. do 300 AD. Wśród nich znaleziono również
nieco pism wczesnochrześcijańskich i to najbardziej zainteresowało uczonych
biblistów.

Fragment Ewangelii Jana. To mały skrawek papirusa, o wymiarach 9 cm na 6 i pół
cm, zawierający na jednej stronie tekst z Jana 18:31-33, a na drugiej stronie
Jana 18: 37-38. Jest to część jednej strony rękopisu, który pierwotnie liczył
130 kart o wymiarach 21 cm na 20 cm. Przez porównanie kształtu liter i stylu
pisania z innymi, datowanymi rękopisami, uczeni doszli do przekonania, że
pochodzi on z pierwszej połowy 2-go wieku. Jest to najstarszy znany rękopis
biblijny, który świadczy zarazem o tym, że Ewangelia Jana istniała i była w
obiegu w Egipcie w latach tuż po śmierci Apostoła Jana. Rękopis znaleziono w
1920 r. obecnie znajduje się on w Rylands Library w Manchesterze, w Anglii.

Ewangelie i Dzieje Apostolskie. Wśród papirusów można znaleźć 30 niepełnych
kart, zawierających części Mateusza, Marka, Łukasza, Jana i Dzieje Apostolskie,
sporządzone na początku 3 wieku. Jest to część tzw. kolekcji Chester Beatty.

Listy Pawła, zawierają 86 kart ze zbioru, który uprzednio liczył 104 karty.
Zawierają: Rzymian, Hebrajczyków, 1i 2 Koryntian, Efezjan, Galacjan, Filipian,
Kolosan, 1 i 2 Tesaloniczan. Sporządzono je około 200 AD. Obecnie należą do
kolekcji papirusów Chester Beatty.

Kolekcja Chester Beatty, zawiera również pewne rękopisy Genesis, Numeri,
Deuteronomium, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Estery i około 1/3
Objawienia. Opublikowano je w 1931 roku. Częściowo stanowi własność
Uniwersytetu w Michigan. Uważa się, że jest to jedno z największych odkryć obok
znalezienia Rękopisu Synajskiego i stanowi cenny dowód autentyczności i
integralności ksiąg Nowego Testamentu.

Logia. Obok licznych fragmentów kart papirusów z fragmentami Biblii znaleziono
również takie, które zawierały nie spisane gdzie indziej wypowiedzi Jezusa,
będące w obiegu w 3 w. Niektóre z nich były częścią jakiejś nieznanej Ewangelii
z miejscami paralelnymi do Ewangelii kanonicznych i licznymi fragmentami,
zawierającymi podobne wydarzenia z życia Jezusa.

Język papirusów. Uczony niemiecki, Adolf Deisman, zauważył, że język grecki
papirusów był ten sam, w jakim napisano Nowy Testament, a nie klasyczna
greczyzna z okresu Peryklesa. Znaleziono w nich 500 greckich słów NT, których w
ogóle nie spotyka się w klasycznej greczyźnie. Odkrycie faktu, że Nowy
Testament napisano w języków który był w codziennym użytku wśród szerokich
warstw ludności dało impuls do nowych tłumaczeń Nowego Testamentu na język
współczesny.

Najstarsze przekłady

Stary Testament napisano po hebrajsku, Nowy Testament - po grecku. Przekład
Starego Testamentu na język grecki dokonany 3 w. p. Chr. był w powszechnym
użyciu w czasach Jezusa. Język grecki był językiem powszechnie używanym w
świecie rzymskim.

Przekład starosyryjski, dokonany w 2-im wieku AD na użytek Syryjczyków. Nie
zachował się ani jeden pełny rękopis.

Przekład starołaciński. Dokonany w 2 wieku. Stary Testament tłumaczono z
Septuaginty, a nie z hebrajskiego .

Wulgata, poprawiony przekład starołaciński, dokonany przez Hieronima, 382-404
AD. Stary Testament, z wyjątkiem Psalmów, tłumaczono bezpośrednio z
hebrajskiego. Przez 1000 lat była to Biblia Zachodu.

Przekład Koptyjski. Język, którym mówiono w Egipcie. Dokonany w 2 w. AD. Za nim
nastąpiły dalsze przekłady.

Inne przekłady. W 4 w. etiopski i gocki. W 5 w. armeński, w 5 w. arabski i
słowiański.

W miarę rozwoju papiestwa Biblia wychodziła z powszechnego użytku. Zastępowano
ją dekretami i dogmatami soborów i papieża.

Od czasów Reformacji datuje się odnowienie zainteresowania Biblią. Obecnie całą
Biblię, lub jej części, przetłumaczono na przeszło 1000 języków i narzeczy.
Obliczono, że 9/10 ludności świata może czytać lub słuchać Biblii we własnym
języku.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz6

[dusk-till-dawn]

Zwyczaj czytania Biblii

Każdy z nas powinien kochać Biblię. Powinien czytać Biblię. Każdy! Jest ona
Słowem Bożym. Przynosi rozwiązanie problemów życiowych. Opowiada o Najlepszym
Przyjacielu, jakiego kiedykolwiek posiadała ludzkość, o najszlachetniejszym,
najżyczliwszym i najprawdziwszym człowieku, jaki kiedykolwiek chodził po tej
ziemi. Jest to najpiękniejsza opowieść. To Najlepszy Przewodnik postępowania
człowieka. Dodaje życiu znaczenia, blasku, radości, zapewnia zwycięstwo i
chwałę, gdzie indziej nie znaną. Nie ma niczego podobnego w historii lub w
literaturze, co moglibyśmy porównać z tą kroniką opisującą życie tego
Galilejczyka, który aż do śmierci dniem i nocą służył i uczył ludzkiej
życzliwości. Umarł za grzechy świata i powstał do życia, które nie będzie miało
końca. Przyrzeka wieczną pewność i wieczne szczęście tym wszystkim, którzy
zechcą przyjść do Niego.

Większość ludzi myślących poważnie interesuje fakt, jak to będzie kiedy
nadejdzie kres ich życia. Bez względu na to, czy ktoś się z tego śmieje, czy
fakt ten ignoruje - jednak ten dzień przyjdzie. A co wtedy? I właśnie Biblia
daje odpowiedź na to pytanie. A jest to odpowiedź autorytatywna. Jest Bóg. Jest
niebo. Jest piekło. Jest Zbawiciel. Będzie Dzień Sadu. Szczęśliwym jest
człowiek, który w tym ziemskim życiu, znalazł pokój w Chrystusie, którego
opisuje Biblia.

Dlaczego myślący człowiek ma się trzymać z dala od Chrystusa i od księgi, która
o Nim opowiada? Każdy z nas powinien kochać Biblię. Każdy. Każdy!

A jednak Biblia jest Księgą zaniedbaną przez Kościoły i lud kościelny. Owszem,
mówimy o Biblii, bronimy Biblii, chwalimy Biblię i zachwycamy się Biblią.
Oczywista! Ale wielu członków Kościoła rzadko kiedy zagląda do niej, a nawet
wstydzi się, by ktoś nie zobaczył, że ją czyta. Przełożeni zborów nie czynią
wiele wysiłków, by lud kościelny zaczął czytać Biblię.

Jesteśmy dobrze poinformowani o wszystkim co się dzieje w świecie. Dlaczego nie
moglibyśmy poznać wszystkiego o naszej wierze? Czytamy gazety, czasopisma,
powieści, wszelkiego rodzaju książki, słuchamy godzinami radia. A jednak
większość nie zna nawet wszystkich nazw ksiąg Biblii. To powinno nas
zawstydzać! Niestety, nawet ambona, która mogłaby łatwo zaradzić sytuacji, poza
rzadkimi wypadkami, nie troszczy się o to.

Osobisty, bezpośredni kontakt ze Słowem Bożym jest podstawowym czynnikiem
rozwoju chrześcijaństwa. Wszyscy wielcy duchowi przewodnicy w historii
chrześcijaństwa byli gorliwymi czytelnikami Pisma Świętego. Biblia jest księgą,
którą żyjemy. Czytanie Biblii jest środkiem przy pomocy którego uczymy się, i
odświeżamy te ideały, które kształtują nasze życie. Nasze życie jest wytworem
naszych myśli. Aby żyć właściwie - musimy myśleć właściwie. Dane myśli
wywierają wpływ na nasze życie wtedy, gdy często nimi się zajmujemy. Jeżeli
czytamy Biblię często i regularnie, tak że Boże myśli mamy często i regularnie
na uwadze - wtedy Jego myśli stają się naszymi myślami, a nasze ideały są
zgodne z Bożymi ideałami, przekształcamy się na podobieństwo Boże i stajemy się
godni wiecznej społeczności z naszym Stworzycielem.

Oczywista, możemy w jakimś stopniu przyswoić sobie prawdy chrześcijańskie przez
uczęszczanie na nabożeństwa, słuchanie kazań, lekcji biblijnych, świadectw,
przez czytanie literatury chrześcijańskiej. Ale w tych wypadkach, jakkolwiek są
one dobre i pomocne, prawdę Bożą przyjmujemy pośrednio, rozcieńczoną i w pewnym
stopniu obarczoną ludzkimi pojęciami i tradycjami.

Taka sytuacja nie może zaistnieć, gdy czytamy samą Biblię dla siebie i budujemy
naszą wiarę, nadzieję i życie bezpośrednio na Słowie Bożym, a nie na tym, co
ludzie mówią o Słowie Bożym.

Samo Słowo Boże jest narzędziem, bronią Ducha Świętego służącą odkupieniu i
udoskonaleniu ludzkiej duszy. Nie wystarczy tylko słuchać jak inni mówią, uczą
i każą o Biblii. Musimy bowiem sami, każdy z nas zetknąć się bezpośrednio ze
Słowem Bożym. Ono może stać się mocą Bożą w naszych sercach.

Czytanie Biblii to podstawowy nawyk chrześcijanina. Nie czcimy Biblii jak
jakiegoś fetysza. Czcimy bowiem tylko Boga i Zbawiciela, o którym Biblia nam
opowiada. A ponieważ miłujemy naszego Boga i Zbawiciela, miłujemy również
serdecznie, z przywiązaniem i tę księgę, która pochodzi od Niego i o Nim mówi.
Nie uważamy również, aby zwyczaj czytania Biblii był cnotą sam w sobie. Można
bowiem czytać Biblię i jednocześnie nie wprowadzać jej nauk w życie. Są tacy,
którzy czytają Biblię, a jednak pozostają ludźmi nikczemnymi, fałszywymi, po
prostu nie chrześcijanami. Ale to są wyjątki.

Z reguły czytanie Biblii, jeśli się odbywa we właściwym duchu, jest zwyczajem,
z którego wyrastają wszystkie cnoty chrześcijańskie, zwyczajem, który stanowi
najpotężniejszą siłę twórczą charakteru.

Czytanie Biblii jako akt pobożności. Nasza postawa względem Biblii jest dość
dobrym sprawdzianem naszej postawy względem Chrystusa. Czyż nie jest tak, że
jeżeli kogoś kochamy, to lubimy o Nim czytać? Gdybyśmy traktowali nasze
czytanie Biblii jako wyraz pobożności w stosunku do Chrystusa, to nasza lektura
byłaby mniej powierzchowna. Być chrześcijaninem to wspaniała rzecz. Najwyższym
przywilejem śmiertelnego człowieka, jest iść przez życie ręka w rękę z
Chrystusem-Zbawicielem i Przewodnikiem, iść przy Jego boku jak małe dziecko
uczące się chodzić, które chociaż się potyka, to jednak nigdy nie wypuszcza
ręki z dłoni opiekuna. Nasz osobisty kontakt z Chrystusem to jedna z
najintymniejszych dziedzin życia. Niewiele o tym mówimy, świadomi, że nie
zawsze jesteśmy godni nosić Jego imię. Ale głęboko w naszych sercach, w naszej
jaźni, uświadamiamy sobie, że mimo naszych słabości, zeświecczenia,
frywolności, samolubstwa i grzechu, miłujemy Go bardziej niż kogokolwiek w tym
świecie i w momentach trzeźwego zastanowienia się, czujemy, że nie moglibyśmy
Go o cokolwiek oskarżyć lub dotknąć. Ale nieraz jesteśmy bezmyślni.

Philosophusa - Jak powstal nowy testament? Cz7

[dusk-till-dawn]

A zatem, Biblia jest księgą, która opowiada o Chrystusie. Czy można miłować
Chrystusa i jednocześnie wykazywać obojętność względem Jego Słowa? Czy można?

Biblia jest najlepszą książką do nabożeństw. Broszurki do codziennego
nabożeństwa, tak szeroko obecnie propagowane przez różne denominacyjne domy
wydawnicze, mają swoje znaczenie. Ale nie mogą zastąpić Biblii. Biblia to Słowo
samego Boga. Żadna książka nie może jej zastąpić. Każdy chrześcijanin, młody
czy stary winien być wiernym czytelnikiem Biblii.

Jerzy Muller, który przez założenie sierocińca w Bristolu (Anglia), dzięki
modlitwie i ufności, dokonał jednego z najwspanialszych dzieł w historii
chrześcijaństwa, przypisywał swój sukces, m. in. przywiązaniu do Biblii.
Powiedział: "Wierzę, że jedyną, główną przyczyną, iż poświęciłem się tej
szczęśliwej i pożytecznej służbie, było to, iż jestem miłośnikiem Pisma
Świętego. Jest moim zwyczajem przeczytać Biblię czterokrotne w ciągu roku, i z
modlitwą przyjmować do serca i wcielać w życie to, co w niej znajduję. Już
przez 69 lat jestem człowiekiem szczęśliwym, szczęśliwym, SZCZĘŚLIWYM".

Lektura pomocnicza do biblijnego studium. Biblia jest wielką księgą, jest
biblioteką ksiąg pochodzących z bardzo odległej przeszłości. Pożyteczna jest
każda pomoc umożliwiająca zrozumienie tej księgi. Najwartościowszym nabytkiem
będzie dobry słownik biblijny. Równie cenny jest dobry komentarz. A każdy
powinien mieć konkordancję. Ale nawet bez tych pomocy, Biblia potrafi w
zadziwiający sposób tłumaczyć samą siebie, jeśli wiemy co w niej jest zawarte.
Trudności pochodzą z bogactwa Biblii, których nie może całkowicie ogarnąć nawet
najbardziej wykształcony człowiek. Ale podstawowe Nauki Biblii niewątpliwie są
tak proste, że "którzy tą drogą pójdą, i głupi nawet nie błądzą" (Izaj. 35: 8).

Uznaj Biblię za to, za co ona siebie sama uważa. Nie przejmuj się teoriami
różnych krytyków. Pomysłowe, wypowiadane z tupetem opinie współczesnego
krytycyzmu zmierzające do podważenia historycznej wiarygodnych Biblii,
przeminą, a sama Biblia ostoi się jako światłość ludzkości aż do końca czasów.
Uchwyć się Biblii z wiarą. Jest ona Słowem Bożym. Nigdy cię nie zawiedzie. Dla
ludzkości jest Skałą Wieków. Zaufaj jej nauczaniu, a bądź zawsze szczęśliwy.

Czytaj Biblię otwartym sercem. Nie próbuj wcisnąć wszystkich jej tekstów w
ciasną kamizelkę małostkowych, mających w rzeczywistości małą wagę, doktryn.
Nie usiłuj wyczytać w jej tekście idei, których w niej nie ma, nawet dla
kazania. Staraj się badać lojalnie i uczciwie jej główne nauki i lekcje
wypływające z każdego tekstu. Wtedy będziemy wierzyć w to, w co winniśmy
wierzyć. Biblia potrafi doskonale sama zatroszczyć się o siebie, jeśli damy jej
szansę.

Czytaj Biblię w skupieniu. Czytając Biblię winniśmy bardzo zważać na siebie,
aby nasze myśli nie błądziły, a czytanie nie stało się machinalnym zwyczajem,
bez znaczenia. Starajmy się zdecydowanie skoncentrować uwagę na tym, co
czytamy, wyrobić sobie właściwą koncepcję, wyciągnąć lekcję dla siebie.

Czytaj z ołówkiem w ręku. Dobrze będzie, jeśli podczas czytania zaznaczymy
teksty, które nam się podobają, a potem, przewracając stronice, na nowo
będziemy czytać, przeglądać zaznaczone miejsca. Z czasem Biblia, zawierającą
sporo podkreślonych miejsc, stanie się dla nas bardzo droga, będziemy coraz
bliżsi jej autora.

Zwyczaj systematycznego czytania Biblii to rzecz cenna. Dorywcze, wyrywkowe
czytanie nie znaczy wiele. Dopóki nie przyjmiemy jakiegoś systemu, nie będziemy
trzymać się zdecydowanego postanowienia, okaże się, że właściwie odnosimy małą
korzyść z czytania Biblii. Nasze życie wewnętrzne, podobnie jak ciało,
potrzebuje codziennej porcji pokarmu.

Wyznaczenie określonej pory dnia, jest konieczne bez względu na to, jaki
przyjmiemy plan. W innym wypadku czytanie niedługo zarzucimy.

Jeśli na to zezwala nasz układ czasu, to najlepiej czytać rano. Dobrze też
wieczorem, pod koniec dnia, gdy nie jesteśmy już w napięciu, gdy się nam nie
spieszy. A może i rano i wieczorem. Dla kogoś może być bardziej odpowiedni czas
w środku dnia. Pora dnia nie gra większej roli. Rzeczą najważniejszą jest
wybranie takiego czasu, który nam najlepiej odpowiada w ramach naszej pracy
codziennej. Starajmy się tej pory trzymać, nie zrażajmy się jeśli jakieś sprawy
obiektywne przeszkodzą w wykonaniu tego. Szczególnie w niedzielę powinniśmy
poświęcić sporo czasu na czytanie Biblii. Jest to dzień Pański, poświęcony dla
Jego spraw.

Zapamiętanie nazw ksiąg biblijnych. To musi być pierwszym naszym zadaniem.
Biblia składa się z 66 ksiąg. Każda z ksiąg mówi o czymś specyficznym. Na
wstępie należy poznać te księgi i porządek w jakim są ułożone i posiąść pewną
znajomość tematu każdej z nich.

Zapamiętanie ulubionych wersetów. Usiłujmy zapamiętać te teksty, często je
powtarzać, żyć nimi; jakże przydadzą się nam, gdy będziemy sami, lub gdy
będziemy chcieli zawierzyć swój los wieczności. Gromadzenie myśli Bożych w
naszym umyśle nada mu kształt Boży. Gdy nasze myśli będą się obracać wokół
spraw Bożych, będą według Niego ukształtowane, wówczas całe życie przekształci
się w jego podobieństwo. To najlepsza pomoc duchowa jaką możemy otrzymać.

---
Na podstawie zlg opracował Philosophus / grupa Jonatan
---

pz. DtD

[addria]

Dzięki DtD za zamieszczenie tego tekstu Choć dopiero dzisiaj
wygospodarowałam trochę czasu na przebrnięcie przez całość, to przyznam się, że
zrobiłam to z zainteresowaniem.
Pozdrawiam,

[dusk-till-dawn]

nie mi dziekuj, to nie moj tekst

[addria]

Jasne
Tobie podziekowałam "tylko" za jego zamieszczenie

[brutt]

Dusk,
Jakbys jeszcze mogl napisac skad ten teksy wyszarpnales i z jakis zrodel
skorzystales to by bylo super.
Pozdrawiam

[dusk-till-dawn]

Zapytaj pana ph. - [e-mail]

pz. DtD