Czy trzeba odejść?

[carla7]

Wychowali mnie wierzący i praktykujący rodzice. Często widziałam jak modlą się
z różańcem w ręku, chodzą na Mszę św. nie tylkoo w niedzielę. Chodziliśmy
razem do kościoła, zachęcali mnie do modlitwy i do uczestnictwa w różnych
nabożeństwach.
Dzieciństwo było pełne ufności, że jest Bóg, wszystko jest w Jego rękach.
Chodziłam na piesze pielgrzymki do Częstochowy, rekolekcje, oazy na których
"ładowałam akumulatory" na cały rok. Wspominam to wszystko cudownie. Byłam
bardzo szczęśliwa, miałam pokój w sercu. Potem odeszłam, nie stało się nic
nadzwyczajnego. Proza życia. Praca, dom, obowiązki i duchowe lenistwo a potem
pustka...i poszukiwania. Ostatnio poszłam na niedzielną Mszę św. mam w sobie
dużo energii i siły i cieszę się bardzo. Nie chcę robić nic na siłę, chcę aby
moja wiara odradzała się na nowo, aby wypływała z serca. Do tego potrzebny
jest Dar od Boga...
A moje pytanie? Czy trzeba odejść od wiary dzieciństwa, odwrócić się,
zaprzeczyć wszystkiemu, aby potem na nowo ją odkryć w głębszym wymiarze?
Jak było z Wami?
Pozdrawiam Carla

[justyna.ada]

carla7 napisała:

> Chodziłam na piesze pielgrzymki do Częstochowy, rekolekcje, oazy na których
> "ładowałam akumulatory" na cały rok. Wspominam to wszystko cudownie. Byłam
> bardzo szczęśliwa, miałam pokój w sercu. Potem odeszłam, nie stało się nic
> nadzwyczajnego. Proza życia. Praca, dom, obowiązki i duchowe lenistwo a potem
> pustka...i poszukiwania.

Taaa.... skąd ja to znam...
Ja tez jestem przypadkiem, gdzie założenie rodziny i praca zawodowa zbiegły się
jakoś dziwnie w czasie ze "spadkiem zainteresowania Panem Bogiem"
(paradoksalnie tam, gdzie On jest strasznie potrzebny, ale trzeba uczynić
wysiłek, żeby mieć dla Niego czas i jakąś przestrzeń w swoim myśleniu)
I świadomość tego nie jest przyjemna...

>aby wypływała z serca. Do tego potrzebny
> jest Dar od Boga...

No tak. I trzeba prosić o ten dar, żeby nawet kiedy wydaje się że w sercu nie
mam żadnej wiary, żeby to On mi pomagał. Tak jak Duch Święty "kiedy nie umiemy
się modlić, przyczynia się za nami"

> A moje pytanie? Czy trzeba odejść od wiary dzieciństwa, odwrócić się,
> zaprzeczyć wszystkiemu, aby potem na nowo ją odkryć w głębszym wymiarze?
> Jak było z Wami?

Wiesz co - chyba nie trzeba. Ja myślę swoją drogą, że takie odejście (chociaż
nie można go gloryfikować, bo może być groźne) jeśli się z niego wraca, to
okazuje się korzystne bo człowiek w nowym świetle widzi swoje życie.
Ale znam takich, którzy nie odeszli.
Ale najgorzej chyba to jest stać się "letnim" w wierze, niby się praktykuje,
niby w nic się nie zwątpiło, chrześcijanin ze mnie wzorowy, tyle że ani modlić
się nie udaje, ani te sakramenty nic nie dają, w ogóle pustka tak jakby Boga
nie było. Trudno się nawrócić.

CZego sobie i Tobie życzę
justyna

[kulinka3]

Myślę,że nie zawsze receptą na dojrzałą wiarę jest odejście od niej. Choć
często tak się zdarza.To chyba raczej sprawa pogłębienia tego co się wyniosło z
dzieciństwa i nieustannej potrzeby życia blisko Boga w codzienności.Wbrew
lenistwu( Carla brawo za odwagę nazwania rzeczy po imieniu )i pysze, że
poradzimy sobie bez Pana Boga.
Pozdrawiam ciepło i życzę dużo wytrwałości

[dusk-till-dawn]

1 Koryntian 13:11  Gdy byłem dziecięciem, mówiłem jak dziecię, myślałem jak
dziecię, rozumowałem jak dziecię; lecz gdy na męża wyrosłem, zaniechałem tego,
co dziecięce.

[ogolone_jajka]

dusk-till-dawn napisał:

> 1 Koryntian 13:11 Gdy byłem dziecięciem, mówiłem jak dziecię, myślałem jak
> dziecię, rozumowałem jak dziecię; lecz gdy na męża wyrosłem, zaniechałem tego,
> co dziecięce.

Czyli zaniechałem naiwnej, dziecinnej, bezrozumnej, bezkrytycznej wiary w boga. Tak jak i w św. Mikołaja. Proste, nie?

[carla7]

Nie. Prostackie (Twoja interpretacja).

[krzys_s]

Witam
POniżej tekst z 3 rozdziału ew, Św. Jana.
To jest właśnie to - nowe narodzenie W Jezusie Chrystusie !
Pozdrawiam
Krzys_S

Jn 3:1-21
1. Był wśród faryzeuszów pewien człowiek, imieniem Nikodem, dostojnik żydowski.
2. Ten przyszedł do Niego nocą i powiedział Mu: Rabbi, wiemy, że od Boga
przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków, jakie
Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z Nim.
3. W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli
się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwo Bożego.
4. Nikodem powiedział do Niego: Jakżeż może się człowiek narodzić będąc
starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?
5. Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie
narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.
6. To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło,
jest duchem.
7. Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić.
8. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd
przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha.
9. W odpowiedzi rzekł do Niego Nikodem: Jakżeż to się może stać?
10. Odpowiadając na to rzekł mu Jezus: Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego
nie wiesz?
11. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym
świadczymy, cośmy widzieli, a świadectwa naszego nie przyjmujecie.
12. Jeżeli wam mówię o tym, co jest ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż
uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich?
13. I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna
Człowieczego.
14. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna
Człowieczego,
15. aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.
16. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy,
kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.
17. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale
po to, by świat został przez Niego zbawiony.
18. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został
potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.
19. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej
umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki.
20. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie
zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków.
21. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że
jego uczynki są dokonane w Bogu.

[krzys_s]

ogolone_jajka napisał:

> dusk-till-dawn napisał:
>
> > 1 Koryntian 13:11 Gdy byłem dziecięciem, mówiłem jak dziecię, myślałem ja
> k
> > dziecię, rozumowałem jak dziecię; lecz gdy na męża wyrosłem, zaniechałem t
> ego,
> > co dziecięce.
>
> Czyli zaniechałem naiwnej, dziecinnej, bezrozumnej, bezkrytycznej wiary w
boga.
> Tak jak i w św. Mikołaja. Proste, nie?

Wiara w Boga nie jest ani naiwna, ani dziecinna, ani nierozumna ale masz rację
być może jest bezkrytyczna. Taka samo jak bezkrytycznie wierzę w to że jak
zabraknie mi benzyny to samochód po prostu się zatrzyma.
Bóg jest po prostu RZECZYWISTOSĆIĄ - bez względu na to czy w nią wierzysz czy
nie. Naiwność polega na nieuznawaniu tego faktu - ponieważ konsekwencją będzie
twoja beznadziejna wieczność kolego !
Pozdrawiam Cię
Krzys

>

[carla7]

Dziękuję Wam za wszystkie słowa otuchy i wskazówki.
Myślę, że przede mną jest dużo pracy, ale i więcej radości i pokoju.
Próbuję znajdować więcej przestrzeni w sobie dla Boga (a może po porostu
odnajduję Boga, który jest w każdym z nas?), staram się zauważać Go wokół
siebie. Czasem patrzę na człowieka (tak innego ode mnie, tak dla mnie
niezrozumiałego) i świta we mnie myśl, że my ludzie jesteśmy jednością to samo
powietrze raz jest w moich płucach a za chwilę w płucach kogoś innego...To
pomaga, kiedy uruchamia się "automat - obojętność"
Tak w głębi serca czuję, że to Ta Droga.

[isma]

Ja bym nawet zaryzykowala opinie, ze to w ogole jest sytuacja dynamiczna -
odejscia i nawrocenia. We mnie one z czasem sa coraz mniej gwaltowne
(starosc? ))?), ale zawsze inspirujace.

[mader1]

Takie podejscie do wiary, o jakim pisze Isma jest mi bliskie
Poniewaz moj Tato byl niewierzacy, a mama miala z Nim dosc problemow,
by mocno sie skupiac nad moja wiara, roslam sobie w takiej
rzeczywistosci "dynamicznej". Sama, pierwsza czulam skutki swoich
upadkow, a poniewaz Tato raczej cieszyl sie z moich odejsc od Boga, za
kazdym razem musialo mocno zabolec, zeby wrocic. Z kolei dosc wczesnie
zrozumialam , ze Bog to moj Ojciec. Nieporownywalny z tym ludzkim. Nie
zawiedzie, czeka, kocha.

[sion2]

Myśle,że trzeba przeżyć w życiu dorosłym drugie nawrócenie tj. odkryć wiarę
głęboką , nie emocjonalną, która ładuje akulmulatory przez osobisty kontakt z
Bogiem, przez swiadome wybranie Jezusa na Pana swego życia, przez spotykanie
sie z NIm w sakramentach niezaleznie od tego, czy ksiądz się usmiecha czy
marudzi...
Powodzenia...