czy każdy musi przejść kryzys wiary ?

[magdalaena1977]

Weszłam przez główną na temat :
forum.gazeta.pl/forum/w,46,115734329,115734329,I_klasa_gimnazjum_dziecko_nie_chce_na_religie.html
sion2 napisała 30.08.10, 11:48
Mam na mysli to ze kryzys w rozwoju czlowieka, jakikolwiek, jest
sytuacja potencjalną, nie determinuje jeszcze żadnego rozwiazania.
Rozwijamy sie psychicznie w zasadzie głownie dzieki kryzysom,
przemianom, przełomom. Z kryzysem wiary jest tak samo. Taki kryzys
jest wrecz konieczny aby przejsc do wiary swiadomej i
dojrzalej, która bedzie wyborem wlasnym a nie przejetym bez
reflekleksji od rodziców.
Kryzys wiary, motywacji religijnych jest dobry, nawet jesli
chwilowo wiąże sie w z wyborem niewiary czy chwilowym zniecheceniem
do praktyk, religii itp. Takze jesli ta chwila trwa 5 czy 8 lat.
Nie znaczy to ze dorosli powinni nie zauwazac kryzysu u dziecka, ze
nie powinni reagowac, interesowac sie. jesli tacy beda to dziecko
uzna ze wiara na serio jest do niczego nie potrzebna i łatwiej
zrezygnuja na dluzej albo na zawsze.
Rodzic powinien towarzyszyc dziecku w takim kryzysie. nie zmuszac
do praktyk, nie straszyc pieklem, nie zalamywac rąk ale starac sie
przede wszystkim swoim zyciem pokazywac dlaczego warto wierzyc, to
jest czas dawania świadectwa wiary a nie nauczania
nastolatka i prowadzenia na sile do kosciola. Trzeba umiec podsunac
odpowiedna ksiazke, spytac czy nie chcialoby dziecko pogadac z
jakims "odjechanym" ksiedzem ktory byc moze wskaze jakies tresci,
cos wartosciowego co pomoze odzyskac kiedys rownowage?
jest tez mnostwo wspanialych ksiazek dla nastolatkow,
opowiadajacych prawdziwe historie ich rowniesnikow, jak oni
odnalezli sie w wierze, nieraz po skrajnie trudnych doswiadczeniach
np nalezenia do gangu mlodziezowego itp.

Kryzys wyzwala jakas energie, rolą rodzica jest probowac troszkę
pokierowac tę energię na wlasciwy rozwoj dziecka. I przede
wszystkim okazywac milosc dziecku, bez wzgledu na wybór, predzej
czy pozniej dziecko samo zrozumie ze fundamentem tej milosci jest
wlasnie Bóg.

[magdalaena1977]

Jaj je odpowiedziałam

magdalaena1977 30.08.10, 21:41 Odpowiedz
sion2 napisała:

> Taki kryzys
> jest wrecz konieczny aby przejsc do wiary swiadomej i
> dojrzalej, która bedzie wyborem wlasnym a nie przejetym bez
> reflekleksji od rodziców.
Skąd ten pomysł ? pytam zupełnie poważnie.

Urodziłam się w rodzinie katolickiej, zostałam ochrzczona, byłam u komunii i u
bierzmowania. Przez 13 lat chodziłam na religię.
Nigdy nie miałam wątpliwości, że jest to właściwy sposób postępowania. Cały czas
wierzyłam i wierzę w Boga, regularnie praktykuję. I większość moich znajomych
katolików praktykuje nieprzerwanie od dzieciństwa i nie zwierzała się z jakichś
kryzysów wiary.
A wszystkie odejścia od Kościoła jakie obserwowałam w swoim otoczeniu są na
razie nieodwracalne.

[magdalaena1977]

Co o tym myślicie ? czy Wy też przechodziliście takie kryzysy ? Czy znacie
osoby, które powróciły na łono Kościoła po dłuższej przerwie ?

[kim5]

U mnie kryzys zaczął się wraz z dorosłym życiem.
I niestety trwa do dziś.

Wychowałam się w rodzinie, gdzie chodzenie do kościoła było
obowiązkiem, nie było innej opcji.
Chyba za dużo mam w sobie pytań bez odpowiedzi i z czasem przestało
mi brakować kościoła instytucjonalnego, choć trudno by mi było
powiedzieć, że jestem niewierząca.
Modlitwa towarzyszy mi niemal na codzień. Raczej dziękczynna niż
prosząca, więc na pewno nie jest to model "jak trwoga, to do Boga".
Tak więc dziwnie to wygląda... Wiem.
Ale nawet nie wiem, z kim mogłabym na ten temat porozmawiać.

[andrzej585858]

magdalaena1977 napisała:

> Co o tym myślicie ? czy Wy też przechodziliście takie kryzysy ? Czy znacie
> osoby, które powróciły na łono Kościoła po dłuższej przerwie ?

Ja przechodziłem - był taki okres , że fascynował mnie marksizm, ale nie ten
który był propagowany przez oficjalne partie niby-komunistyczne - tylko ten
żródłowy - to co pisał Marks, Engels.
Do dzisiaj mam zeszyt w którym notowałem co bardziej interesujące cytaty, tylko
że nie interesował mnie to co klasycy pisali o ekonomii, lecz wyłącznie o religii.

Tylko że w moim przypadku sprawdziło się pewne powiedzenie, nie wiem czyjego
jest autorstwa , ale utkwiło mi mocno w pamięci - "Nie znam nikgo kto został
ateistą czytając Marksa, ale za to znam wielu ateistów którzy stali się nimi
obserwując swojego proboszcza".

Coś w tym jest na rzeczy - w każdym bądź razie Marks poszedł w kąt, a rozpoczęło
się szukanie książek o historii Kościoła, przyszła fascynacja Ojcami Kościoła -
a trudno było w 70-tych latach zdobyć książki na ten temat.
Wróciłem - ale czy na pewno moja wiara jest przepisowa? - Trochę nadal chadzam
swoimi ścieżkami.

[sulla]

Ja nie wiem, czy każdy musi? To tak jak z pytaniem, czy kadży związek musi
przejść kryzys? Czy jeśli nie miałam (to nie ja kryzysu w związku, to coś z
tym związkiem nie tak?

Myślę, że w tym, co napisała Sion, ważne jest to, że kryzys jest czyms
naturalnym. Że jest potencjalnie twórczy i nie trzeba się go bać ani traktować
jak koniec świata. Znowu jak ze związkiem - jak się pojawia kryzys, to często
wpadamy w panikę, chcemy uciekać, myślimy, ze to koniec. A to jest kolejna faza
rozwoju związku, dołek w całym ciągu górek i dołków. Jeśli jest wola wytrwania z
obu stron, to kryzys można przejść i przeobrazić w coś dobrego.
W kryzysie wiary jest o tyle lepiej, że jedna ze stron nigdy nie traci woli
wytrwania ani miłości I jest gotowa nam pomagać w wyjściu z tego kryzysu.


No i jeszcze nasuwa mi się myśl, ze kryzys kryzysowi nierówny. Dla kogoś to może
być utrata wiary w Boga, dla kogoś innego - odejście od Kościoła i szukanie boga
"na własną rękę", jeszcze dla kogoś trwanie w Kościele ale w letargu i
nieświadomości. Chyba każdy z nas jednak jakieś mniejsze lub większe kryzysy
przechodzi. A może nie?

[wiesia140]

w zasazie to mój kryzys się nie skończył , raczej złagodniał , stał się
znośny,nawet cieszę się ,że go mam , bo po coś jest dany, staram się
odkrywać po co i tyle

[wiesia140]

Sion ma rację kryzys wyzwala energię, bo człowiek dąży do równowagi i
próbuje tą równowagę sobie zbudować bez tego , co mu się z tym kryzysem
wiąże. Ja mam np od bardzo dawna kryzys ducha , no i zobaczymy dokąd ten
kryzys mnie doprowadzi.

[wiesia140]

Jeśli coś tu w całej w swojej kadencji kogoś skrzywdziłam to przepraszam
,ale z tym kryzysem będę musiała poradzić sobie sama ( bez obaw nie
nigdzie nie odchodzę),magdaleno trafiłaś w dziesiątkę z tym wątkiem ,
już od dłuższego czasu miałam zamiar założyć podobny , bo czasem nie
wiem jak sobie z tym poradzić i przyznam się szczerze czasem potrzebuję
wsparcia.

[wiesia140]

to dotyczy sfery prywatnej

[sion2]

O widzisz, odpowiedzialam ci tam a ty tymczasem tutaj
zalinkowalas .

Mialam na mysli rozumienie hasla "kryzys" nie jak "kryzys
gospodarczy" itp bo wtedy jednoznacznie sie kojarzy z klęską, zlymi
nastepstwami, porażką i determinuje pejoratywnie. Mialam na
mysli "kryzys" w sensie sytuacji potencjalnej, która moze
doprowadzic do dobrego rozwiazania albo do dobrego.
kazdy przechodzi kryzys przejscia od wiary dziecka do wiary
czlowieka dojrzalego - przeciez dorosli nie wierza wiara infantylną
ale (przynajmniej powinni) wiara rozumną, dojrzała, krytyczną (nie
mylic z krytykanctwem) i swiadomą.
ja tez taki kryzys przeszlam, mialam nawet okres w wieku 14 lat gdy
mi sie wydawalo ze Boga nie ma choc nie bylo to az utrata wiary ale
nie cchialo mi sie chodzic na msze i religię
gdy mi sie zachcialo znowu to juz dlatego ze odkrylam Boga dla
siebie, weszlam z Nim w swiadomą relację i przyjazn

nie jest mozliwe wierzyc infantylnie w wieku doroslym, bo czlowiek
normalny dorosly nie jest w stanie we wszystkich sferach byl
dojrzaly a tylko w wierze zachowywac sie jak male dziecko (nie
mylic z prostotą wiary do ktorej jestesmy wezwani) bezkrytycznie,
bez osobistego zdania i refleksji

[kim11]

nigdy nie przezylam czegoś takiego jak kryzys wiary - w wieku 16 lat sie nawróciłam z wiary tradycyjno-katolickiej na katolicką - przed nawróceniem, pytań dotyczących Boga sobie raczej nie zadawałam, był, bo był, od niedzieli, do niedzieli, a po nawroceniu generalnie pytań nie mam To znaczy na te ktore sie pojawiają szybko znajduje odpowiedzi.
Bo w sumie tak sobie mysle, kryzysy wiary wynikają chyba stąd ze sa pytania na które odpowiedzi sie nie znajduje

[otryt]

kim11 napisała:

> nigdy nie przezylam czegoś takiego jak kryzys wiary
> - w wieku 16 lat sie nawróciłam z wiary tradycyjno-katolickiej na katolicką.

Witaj! Pięknie napisane. U mnie jest dosyć podobnie. To raczej w moim życiu pojawiają się kryzysy, które dzięki wierze znajdują rozwiązanie, często w cudowny sposób. Kolejny kryzys życiowy przynosi ze sobą kolejny etap w przeżywaniu wiary.

Pozdrawiam serdecznie

[wiesia140]

Kolejny kryzys życiowy przynosi ze sobą kolejny etap w przeżywaniu wiar
> y.

zbbyt silny może ją zabić, pamiętam swój w ciągu dwóch lat : urodziła wcześniaka 36tc , ale w złym stanie, zmarł mi ojciec , okazało się ,że dziecko jest chore, wypadek męża, druga ciąża ( nieplanowana) ze strachu przed naciskami na aborcję nie powiedziałam dalszej rodzinie ( wiedział tylko mąż) nawe t mamie nie powiedziałam ( bo śmierci taty źle sobie raziła psychicznie, choć jeast przeciwniczką aborcji nie pomogła by mi wtedy) , drugie dziecko okazało się chore, miałam wrażenia ,że to się nie skończy, miałam tyle żalu , gniewu , złości do Boga,że zrzuciłam krzyż ze ściany, pamiętam ,że zaczęłam płakać, a potem przyszło "coś" , co sprawiło ,ze mój cały gniew , żal runął , pamiętam jak mówiłam Boże weź tn gniew , , o ja sobie z nim nie radzę. w zasadzie równo z tym wydarzeniem zrozumiałam czym jest Krzyż i co to znaczy go nieść świadomie Go przyjmując. Pamiętam ,że w tym okresie byłam bliska utraty wiary ( na bakier z kościołem) ludzie zawiedli , dla nich mój problem był czystą abstrakcją , nawet wierzący nie umieli mi pomóc. Swoją drogą nie wiem dlaczego , na pytanie dlaczego tak jest większość ludzi spuszcza głowy nic nie mówiąc, albo zmienia temat przynajmniej w moim przypadku tak było ,szkoda ,,ze nikt mnie ni odesłał wtedy do Księgi Hioba, może bym się tak nie poobijała, a może Pan tak chciał. Wiarę pomógł mi uratować Bóg. Ludzie nie umieli sobie z tym porazić, choć wiem ,że nie chcieli źle , po prostu nie dali rady . Wiem ,że moja teściowa na pewno modliła się za mnie ,bo ona modli się za wszystkich , mama też mnie na swój sposób wspierała we wszystkim , ale nie w sprawach wiary, mój mąż cierpliwie mnie znosił, pomagał i pomaga w domu. Do czego zmierzam zbyt silny kryzys , przy braku pomocy może ją zabić , wiem i zdaję sobie z tego sprawę,że dużo ludzi w podobnych okolicznościach ją traciło , mam nadzieję ,ze Pan nigdy nie pozwoli mi jej stracić, a ci , któryz ją utraili za pomocą Pana ją odzyskają.

[otryt]

Dziękuję Wiesiu za to świadectwo.

>szkoda, ze nikt mnie nie odesłał wtedy do Księgi Hioba

Ja nie miałbym odwagi się wymądrzać, cytować Księgę Hioba lub podsuwać ją cierpiącemu. Najważniejsze jest chyba, aby być blisko. By stać przy czyimś krzyżu. Nie uciec.

[wiesia140]

a nie miałbym odwagi się wymądrzać, cytować Księgę Hioba lub podsuwać ją cierp
> iącemu. Najważniejsze jest chyba, aby być blisko. By stać przy czyimś krzyżu. N
> ie uciec.

Samo bycie jest bardzo trudne , ja o tym wiem . Ludzie nie chcą rozmawiać o śmierci , cierpieniu, dlatego nie mam do nikogo pretensji, a ja jeszcze dodatkowo zapewne nie należałam wtedy do miłych osób , długo nie umiałam się odnaleźć , z emocjami też sobie nie bardzo radziłam, byłam też uciążliwa dla otoczenia.


" Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście , a ja was pokrzepię" www.jezuufamtobie.pl/

(Hi 3,1-3.11-17.20-23)

[otryt]

wiesia140 napisała:

> Samo bycie jest bardzo trudne , ja o tym wiem .

Weźmy choćby Hioba z jutrzejszych czytań (28 września). Czy da się być razem z człowiekiem, który ma tak straszne myśli? Czy da się razem współodczuwać?

(Hi 3,1-3.11-17.20-23)
"Hiob otworzył usta i przeklinał swój dzień. Zabrał głos i tak mówił: Niech
przepadnie dzień mego urodzenia i noc, gdy powiedziano: Poczęty mężczyzna.
Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona, nie wyszedłem z wnętrzności, by
skonać? Po cóż mnie przyjęły kolana a piersi podały mi pokarm? Teraz bym
spał, wypoczywał, odetchnąłbym w śnie pogrążony z królami, ziemskimi
władcami, co sobie stawiali grobowce, wśród wodzów w złoto zasobnych,
których domy pełne są srebra. Nie żyłbym jak płód poroniony, jak dziecię,
co światła nie znało. Tam niegodziwcy nie krzyczą, spokojni, zużyli już
siły. Po co się daje życie strapionym, istnienie złamanym na duchu, co
śmierci czekają na próżno, szukają jej bardziej niż skarbu w roli; cieszą
się, skaczą z radości, weselą się, że doszli do grobu. Człowiek swej drogi
jest nieświadomy, Bóg sam ją przed nim zamyka."

[wiesia140]

Dzięki
Jakbym siebie czytała, mimo upływu tysięcy lat to wciąż jest aktualne , wciąż reagujemy tak samo , albo prawie tak samo.

[bratyska]

Byłam złamana i też nie przyszło i do głowy by sięgnąć po Księgę Hioba, a szkoda, bo trudno było mi pojąć, że to co mnie spotkało, to nie dlatego, że Bóg spojrzał w inną stronę akurat jak był potrzebny. Miło by było poczytać, że w Biblii są słowa, które tak dobrze oddają moje uczucia, a więc mam do nich prawo.

I też wcześniej bym nie pomyślała by polecić tę lekturę komuś. A przynajmniej samej odświeżyć sobie jej treść, jako formę bycia przy cierpiącym.

[wiesia140]

bratyska napisała:

> Byłam złamana i też nie przyszło i do głowy by sięgnąć po Księgę Hioba, a szkod
> a, bo trudno było mi pojąć, że to co mnie spotkało, to nie dlatego, że Bóg spoj
> rzał w inną stronę akurat jak był potrzebny. Miło by było poczytać, że w Biblii
> są słowa, które tak dobrze oddają moje uczucia, a więc mam do nich prawo.
>
> I też wcześniej bym nie pomyślała by polecić tę lekturę komuś. A przynajmniej s
> amej odświeżyć sobie jej treść, jako formę bycia przy cierpiącym.

Mądre bratysko słowa zwłaszcza dotyczące tego współtrwania to jest właśnie istota Krzyża Chrystusowego, teraz po tamtych wydarzeniach to rozumie , pamiętam też ,że będąc w ciąży z pierwszym dzieckiem powiedziałam sobie niech będzie takie jakie chce Bóg , no i widocznie takie jakie są takie chciał, choć chyba do końca wtedy nie rozumiałam , co mówiłam sobie, teraz już rozumiem, przyjęłam to pogodziłam się z tym i nadal się uczę pokory i poddania woli Bożej.

[wiesia140]

Jak w temacie , widocznie nie było innego sposobu na dotarcie do mnie jak pozwolić mi poznać znaczenie tych słów właśnie w ten sposób.
Pozostaje mi podziękować Bogu za wszystkie lekcje pokory i prosić ,żeby dalej mnie uczył.

[wiesia140]

ja też popełniałam wtedy błędy , błędnie podjęłam decyzję o studiach , których i tak jeszcze nie dokończyłam , bałam się przyznać do porażek , teraz już się tego nauczyłam , a w zasadzie to ciągle się uczę i ciągle na nowo próbuję sobie ułożyć życie z Jezusem, mam nadzieję ,że uda mi się choć trochę zbliżyć do Niego , będę Mu za to jeszcze wdzięczniejsza niż jestem teraz, za to ,że On ciągle na mnie czeka. Dostrzegam ,że teraz między mną , a Nim trwa rozmowa i dochodzimy do momentu w którym muszę odpowiedzieć na ważne pytanie ; Czy pójdziesz za mną bez względu na wszystko, czy jesteś w stanie Mi bezwaunkowo zaufać ? Chcę odpowiedzieć ,że tak , mam nadzieję ,że uda mi się tak odpowiedzieć na to pytanie.