konflikty

[magdalena_76]

Niedawno mój mąż powiedział do mnie z uśmiechem: "a pamiętasz, jak kiedyś się
nie odzywaliśmy do siebie?"
W związku z tym pomyślałam sobie o tym: jak rozwiązujecie konflikty w swoich
rodzinach? Jak się kłócicie? Jak pokazujecie dzieciom, że różnica zdań wcale
nie musi oznaczać końca miłości?
To chyba św. Paweł napisał "gniewajcie się, ale nie grzeszcie". Jak to
wyglada u Was?
Wybaczcie, że nie piszę o swoich doświadczeniach, ale nasz pędraczek właśnie
się budzi - innym razem
Pozdrawiam
Magda

[kramla]

Fajny temat, na pewno coś napiszę jak tylko nakarmię męża)

[piotrsko]

Nam pomaga codzienna wspólna modlitwa, która robimy rano jeszcze przed pracą.
Od czasu gdy modlimy się z moją żoną razem konflikty nie trwają nigdy długo. A
jeśli się pojawiają łatwiej jest się jednać. Wspólna modlitwa "wymusza" niejako
pojednanie. Od kiedy modlimy sie razem nie pamiętam żadnych cichych dni w
naszym małżeństwie. Sam jestem tym zdumiony i uważam to za owoc modlitwy.
Piotr.

[marzek2]

My w naszej przysiędze małżeńskiej mieliśmy zdanie: "i nie pozwolę, żeby słońce
zaszło nad moim gniewem" - cudowne uchronienie przed cichymi dniami! Nam czasem
zdarza się mieć inne zdanie (w kwestiach zasadniczych jesteśmy zgodni do bólu
) i czasem jest nieprzyjemnie, ale nie da się tak na dłuższą metę - bo
naprawdę doświadczamy realnie jedności w małżeństwie i jeśli się poprztykamy to
mnie boli podwójnie za siebie i za niego. Żartuję czasem, że "nawet się pokłócić
nie można" bo Duch Święty tak szybko działą ) Poza tym kiedy zmieniamy ton
przy dzieciach Zuzia od razu przywołuje nas do porządku ("tak nie można,
najpierw mama, a potem taka, nie wsyscy na raz" albo "mamo dlacego ksycys na
tate?"), no nie da się po prostu )

[addria]

Czasem zdarza nam się pokłócić, bo obydwoje jesteśmy w sumie dość
temperamentni, ale talerze nigdy nie były tłuczone
Przez cały okres trwania naszego małżeństwa (chyba?) nigdy słońce nie zaszło
nad naszym gniewem Nawet jak kładliśmy sie spać naburmuszeni, to zawsze coś
się w nas łamało i już zasypialiśmy przytuleni do siebie. My jakoś nie
potrafimy się na siebie gniewać. Wypracowaliśmy sobie taką metodę, że kiedy się
pokłócimy i zalega cisza, to znaczy, że emocje już wyparowały i wtedy możemy na
spokojnie usiąść i wyjaśnić sobie co nas boli, czego oczekujemy od siebie, itp.
Kiedy jedno mówi, drugie uważnie słucha. Zwykle jest tak, że w trakcie tej
rozmowy, ktos widzi swój błąd, czy swoją winę, przyznaje się, przeprasza i
obiecuje poprawę Emocje opadają zupełnie i znów jest dobrze Jeśli jest
kwestia sporna i każde z nas ma swoje zdanie, to przedstawiamy sobie nawzajem
swoje argumenty przemawiające za tym, że to "ja mam rację". Oczywiście robimy
to spokojnie i staramy się być jak najbardziej konkretni. I wtedy jeśli ja
przekonam męża, to wychodzi na moje, jeśli mąż mnie, to na jego, ale często też
w wyniku dyskusji pojawia się całkiem nowe rozwiązanie, które i on i ja możemy
zaakceptować.
Wracając do kłótni. Staramy sie nie kłócić przy dziecku, niestety czasem nam
się to zdarza i nad tym musimy intensywniej popracować. Poza tym brakuje nam
notorycznie czasu na to, by zwyczajnie ze sobą pobyć, porozmawiać "o życiu" i w
ogóle.... ale to już temat na inny wątek

i jeszcze jedno

[addria]

Zapomniałam dodać, że jak już się pokłócimy przy dziecku, to potem też przy
dziecku się godzimy, czyli przytulamy, dajemy sobie buziaczka i potem we trókę
przytulamy się razem z synkiem, który jest tym zachwycony, ale tylko przez 3-4
sekundy, bo przecież ma ważniejsze sprawy na głowie ))

[kulinka3]

Myślę,że to świetny i bardzo wychowawczy sposób. Nie zawsze uda się pokłócić
bez obecności wszystkowidzących, słyszących i ciekawskich dzieciaków.A ten
sposó łaczy w sobie przeprosiny , z nauką ,że nie zawsze może się ze sobą
zgadzamy, ale to nie znaczy,że się nie kochamy i jakież to miłe umocnienie
więzi rodzinnych( ten uścisk ma się rozumieć)
Sposób podkupuję i pozdrawiam

[kulinka3]

Zazwyczaj nie kłócimy się siarczyście i przy dzieciach.Nawet jeżeli chodzimy
naburmuszeni to staramy się, by inni tego nie widzieli i nie doświadczali
naszej gorszej kondycji.Bardzo pomaga mi fakt,że przy dzieciach jest tyle
wspólnej pracy, że nasze spory nie trawają długo, bo jest okazja by zacząć
rozmawiać.Poza tym usłyszałam kiedyś zdanie,które zapadło mi w pamięć, i które
staram się pamiętać właśnie przy sprzeczkach,że spory i konflikty nigdy nie
biorą się z winy tylko jednej ze stron.Zakładam dobrą wolę mojego męża, wiem że
nie chce mi specjalnie zrobić przykrości( podobnie , jak ja jemu)więc widocznie
kłótnia to czasami wynik: niedogadania, niezrozumienia, innej oceny sytuacji
( przesławne różnice płci).Trzeba więc usiąść i pogadać,wyjaśnić co leży na
sercu i żyć dalej.No i nie bać się zrobić pierwszego ruchu. To czasami trudne,
ale z uczę się w tym miejscu pokory.Chrystus też mi przebacza i wybiega na
spotkanie, zanim ja to sobie do końca uświadomię.
Pozdrawiam słonecznie i życzę tylko konstruktywnych kłótni i jeszcze słodszych
przeprosin.

[adzia_a]

Strasznie mi się podoba to, co napisał Piotr i spróbuję do tego wrócić (bo
kiedyś zdarzało się nam razem modlić, ale raczej okazjonalnie).

Natomiast co do tego słońca, które zachodzi nad gniewem - u nas zachodzi,
prawie zawsze (my się budujemy i mąż jest w domu tylko wieczorami, czyli nie
mamy się kiedy kłócić, a niedzieli nam szkoda ). natomiast zawsze jakoś
koło trzeciej nad ranem się godzimy.

Co do kłócenia się przy dzieciach - mając takie małe dzieci jak nasze, nie da
się tego niestety uniknąć. Ale staramy się, żeby widziały też, że się kochamy i
akceptujemy - jakaś równowaga musi być...

Rzeczywiście, nie jesteśmy ideałami...

[magdalena_76]

W moim rodzinnym domu wszystkie urazy dusiły się we własnym sosie - b. długie
ciche dni rodziców. Brrrr. Wyrosłam w przekonaniu, że różnica zdań to tragedia
i nie wolno dopuścić, żeby w ogóle miała miejsce. Uciekałam od różnych
konfrontacji w relacjach z ludźmi, nawet jeżeli mogły być okazją do wzrostu i
rozwoju. Błąd wielki i długo trwało, zanim pozbyłam się leku przed tym.
Mój mąż jest osobą raczej milczącą, która długo przeżwa w sobie różne rzeczy i
powoli dojrzewa do rozmowy - a ja na początku nie mogłam zupełnie tego
zaakceptować, musiało być rozwiązane zaraz i już bo inaczej miałam poczucie, że
wszystko się wali. Po ślubie bardzo mocno doświadczyliśmy obecności Pana Boga
poprzez ten sakrament w naszym życiu i Jego pomocy we wzajemnym zrozumieniu.
Teraz ja potrafię trochę poczekać, a mój mąż się wcześniej otworzyć - jakoś
spotykamy się w połowie drogi. Bardzo ważna jest też wspólna modlitwa -
Piotrsko, super określenie, że Wy ją "robicie" !!!
A poza tym bardzo bardzo ważne jest poczucie humoru, żeby nie patrzeć na siebie
tak strasznie poważnie - wtedy połowa powodów do kłótni znika