Rodzice starzy czy mlodzi ?

[mader1]

Pamietam , jak moja kolezanka czesto, gdy temat schodzil na rodzicow ,
mowila " ja to nie wiem, ja mam starych rodzicow" - i uwazala to za jakies
obciazenie. Jedna zz cioc mojego meza pozbyla sie ciazy "bo byla za stara" (
zreszta potem gorzko zalowala). A przeciez w Biblii dzieci starych rodzicow -
i to naprawde starych - byly takie niezwykle. Ja mialam mlodych rodzicow -
moja mama byla 20 lat starsza ode mnie. Pamietam, ze byli tacy troche "
niefrasobliwi" jezeli chodzi o moje sprawy )) ....

[isma]

Ha. Ja jestem dzieckiem wzglednie starych rodzicow )).

Obserwujac znajomych mysle, ze generalnie jest taka prawidlowosc, ze dzieci
starszych rodzicow (zwlaszcza jedyne, albo majace duzo starsze rodzenstwo) sa
lepiej rozwiniete intelektualnie, ale tez mniej samodzielne. Chyba z wiekiem
rodzice robia sie nadopiekunczy )). No, kultura zaczyna przewazac nad
natura, cywilizacja nad instynktem )).

A co do niefrasobliwosci, to, rodzac Miniature w wieku lat 30 z gorka, w
szpitalu z wytrzeszczonymi slepkami pelnymi niegasnacego podziwu obserwowalam
dziewietnastolatki, ktore "obslugiwaly" swoej noworodki jak lalki, w sensie
naturalnej odwagi i braku jakiejkolwiek "frasobliwosci" w tej dziedzinie. A ja
sie trzeslam, ze jej cos zlamie albo skrece...

[mader1]

pamietam, jak moja mama twierdzila, ze nie bedzie wybierac mi przyjaciol. Nie
slyszalam wiec ani slowa krytyki, gdy przychodzila najprzerozniejsza (
naprawde) mlodziez. Moja babcia umierala ze strachu - ale bywala rzadko ))
Co do tych laleczek - moja mama wlasnie tak myslala o mnie, gdy bylam mala...
Przebierala mnie, 2 latke, cala na bialo ( "jak laleczka, jak laleczka") i
dostawalam bure za to, ze sie przewrocilam ( " zawsze musi sie pobrudzic,
niezdara..."). Dzis sie z tego smiejemy.

[alex05012000]

moja mama miała mnie w wieku lat 32, ojciec miał wtedy 36 bodajże.... wszystkie
dzieci znajomych były kilka lat starsze... rodzice byli konserwatywni i byłam
chowana nieco pod kloszem, ale czy to zależy od wieku .... zresztą wychowywała
mnie głównie babcia... ja urodziłam Olkę mając prawie 35 lat, a mój mąż niecałe
46; w szpitalu czułam sie nieco jak mastodont czy inny dodo..... nasi znajomi
mają dzieci mające od lat 20 do 1 roczku .... rozrzut jest duży... co do
późnego ojcostwa i maciezyństwa powiem tyle, że po prostu czasami mam mało sił
fizycznych i czasami gderam, że jestem za stara na bycie matką czterolatki.
zarówno wczesne jak i późne macieżyństwo ma swoje wady i zalety, moim zdaniem
wszystko zależy od indywidualnych sytuacji rodzinnych..... pozdrawia stara
matka polka - maria

[anek.anek]

Nie jest dobre ani jedno ani drugie.
Dzieci bardzo dojrzałych ("starych"?) rodziców są chowane z reguły w inny
sposób. Owszem często są inteligentniejsze (albo raczej mają większy zasób
wiedzy), ale z drugiej strony często mają problemy z rówieśnikami. W domu
spotykają się z bardzo dojrzałym podejściem do życia. Rodzice starzy, to
również znajomi rodziców starzy. A co za tym idzie, takie dzieci często mają
ograniczony kontakt z rówieśnikami, bo wśród znajomych rodziców, albo w
rodzinie ich już nie ma.
Mam okazję obserwować kolegę mojego synka z piaskownicy, którego rodzice
mogliby być niemal moimi rodzicami.To jeszcze niespełna trzylatek, ale jest
inny. Powazny, grzeczny, ułożony. Brak w tym maluchu takiej beztroski i
słodkiego nieposłuszeństwa. Ciekawe jak będzie później.

[alex05012000]

Anek-anek,
nie tak do końca, nie wiem czy czytałaś co napisałam powyżej, mój mąż skończy w
tym roku 50 lat ja mam 39 a nasi znajomi między 30 a 55 i naprawdę wiele z nich
ma dzieci w wieku przedszkolnym, może dlatego że granica posiadania dzieci się
przesuwa ...
Ja np. mojej Olce staram sie zapewnić towarzystwo dzieci naszych znajomych, ale
i innych, tzw. znajomych piaskownicowo-przedszkolnych czy np. z e-dziecka ...
są to ludzie/mamy w różnym wieku .... poza tym i dzieci są różne, jedne są
poważne, grzeczne i ułożone inne rozbrykane, co moim zdaniem nie wynika li
tylko z wieku rodziców; są rodzice dojrzali wcześnie, są wiecznie młodzi i
beztroskonieuporządkowani czterdziestolatkowie; nie wiem ile ty masz lat i
rodzice tego trzylatka, o którym piszesz, ale nie wszystkie dzieci muszą być
pełne słodkiego nieposłuszeństwa.... a poza tym co masz na myśli pisząc, że nie
jest dobre ani jedno ani drugie? to kiedy te dzieci ??? - maria

[anek.anek]

Mario, ja nie chciałam cię urazić. Ja jestem mamą młodą (jutro kończę 29 lat, a
mój syn we wrześniu ledwo 3 latka), ale zostałam nią wtedy kiedy byłam na to
psychicznie gotowa. Gdybym urodziła wcześniej, nawet rok wcześniej, to byłoby
inaczej.
Przykład, który podałam oczywiście nie może być potraktowany jako reguła.
Na pewno zupełnie inaczej jest kiedy w późniejszym wieku rodzi się kolejne
dziecko, a kiedy rodzi się pierwsze dziecko (i w związku z wiekiem często już
jedyne).Generalnie uważam, że każdy wiek jest dobry, ale na pewno inaczej się
dzieci wychowuje w rónym wieku. Im jesteśmy młodsi tym większą mamy beztroskość.
Częściej podrzucamy dziecko włąsnym rodzicom na noc, albo i kilka nocy, a nawet
jeśli nie ekspediujemy go poza dom, to b. często babcie i dziadkowie aktywnie
uczestniczą w wychowywaniu malucha. Po prostu nam pomagają. To jest np. różnica
o której jestem przeknana, żę tak by było gdybym urodziła syna kilka lat
wcześniej. Swojego syna nie podrzucam rodzinie - w przeciągu 3 lat dopiero (w
stosunku do innych znajomych mi mam) 3 razy spędził noc bez nas. Dzieci
starszych rodziców więcej czasu spędzają tylko z nimi - albo tylko z opiekunką.
To wynika ze stylu życia, który - jak obserwuję - zmienia się z wiekiem, Co to
znaczy: w młodym wieku z reguły nie jestesmy jeszcze ustabilizowni psychicznie.
Nawte 30-letnia osoba często jeszcze nie wie sama jakie priorytety ustalić w
swoim życiu. Często niestety jest to sławetna pogoń za karierą i pieniądzem
(rzeczywistość). W starszym wieku z reguły (chyba) mamy ustabilizowaną sytuację
materialną (przynajmniej mamy własne mieszkanie, albo spłacony w dużej mierze
kredyt na nie, bardziej cenimy sobie spokój niż niepokój życie skupia się na
czymś innym - to włąsnie mozę być dzieck. To jest chyba też powód, dla którego
starsi rodzice mogą być nadopiekuńczy. Mają o tysiąc więcej różnych doświadczeń
życiowych, więc o ten tysiąc więcej będą chcieli dziecko ustrzec.
Największym problemem jest moim zdaniem to, jest większa różnica pokoleniowa.
oczywiście to też nie musi być reguła. Bycie starszym rodzicem wymaga chyba
więcej wysiłku, bo dziecko musi mieć rodziców, a nie kolejnych dziadków. Z
drugiej strony nie można kogoś zmusić do łażenia na czworaka (w przenośni)jeśli
on sam czuje, że to już nie wypada. Fajnie jeśli Twój maluch i Ty sama masz
kontakt z mamami. To wydaje mi się bardzo ważne.
chłopiec o którym napisałam, ma kontakt z dziećmi w piaskownicy - ale chodzi
tam wyłącznie z opiekunką. Jego rodzice nie mają znajomych ani rodziny z
dziećmi w jego wieku, więc w domu spotyka wyłącznie dorosłe osoby. Jest cichy
spokojny i faktycznie rozwinięty psychicznie ponad przeciętną (fizycznie
niestety pozostaje troszkę w tyle). Pójdzie do prywatnego przedszkola, jest już
zapisany do jakiejś cudownej szkoły (!!!). KIedy ma najmniejszy katar nie może
wyjść z domu nawet na pięć minut i jest od razu wzywany lekarz. Kiedy ma
najdrobniejszą plamę na spodniach sam jest tym przerażony i trzeba iść do domu
zmienić spodnie. Nie potrafi wchodzić na drabinkę, ale potrafi już rozpoznać
większość liter. Boi się bardzo wielu rzeczy. Brak mu po prostu takiej
naturalnej dziecięcej chęci poznania świata i doświadczania go - co się stanie
jak wejdę w kałuże? on nie wchodzi. Ma niespełna trzy lata. Mój obraz
szczęśliwego dzieciństwa to łażenie po drzewach, podarte portki, poobijane
kolana i bardzo duuużo śmiechu. On jest bardzo powazny.Oczywiście zgadzam się,
że co dziecko to charakter, ale w jego przypadku jestem przekonana, że połowa
zachowań wynika z nadopiekuńczości rodziców. I jestem też przekonana, że w tym
przypadku nadopiekuńczość spowodowana jest wiekiem rodziców. Mały jest jedynym
ich dzieckiem i raczej już ostatnim, bo mama ma 43 lata. Nadopiekuńczość możę
wynikać również z fktu, że baaardzo długo na to dziecko czekali. Zwracam na
niego uwagę, bo wydaje mi się smutny i zbyt poważny, a dla mnie nie ma nic
piękniejszego niż roześmiana łobuzerska mina diecka.Ale mogę się też mylić i
wiek rodziców może nie mieć w tym przypadku żadnego znaczenia.

[alex05012000]

Anek-anek,
ależ nie uraziłaś mnie, wcale sie nie gniewam, tylko myślę, że tak ogólnie za
dużo sie podkreśla ostatnio tę "starość" rodziców - "jak sie o czymś za dużo
mówi to w końću człowiek zaczyna się zastanawiać czy to aby nie prawda ..."
masz na pewno częsciowo rację, poza tym ta pani rzeczywiście wyjątkowo późno
miała synka, no i w dodatku materialnie chyba jest bardzo dobrze sytuowana -
prywatne szkolnictwo, itd... co czasami też na umysł źle działa! podkreślam
czasami, zeby nie uogólniać. Z podrzucaniem dzieci rodzinie to różnie bywa, ja
np. zostawiłam swoją pociechę na wakacjach na cały miesiąc z babcią i opiekunką
gdy miała 1,5 roku!!! wracając znad morza wyłam za kierownicą przez pół drogi a
dziecko nie uroniło za mną jednej łzy..... poniewaz pracuje moja mama
uczestniczy w wychowaniu Olki np odbierając ją z przedszkola... moje dziecko
spędzało i spędza dużo czasu z babciami, miało też nianię, ze znajomymi
różnymi, staram sie zagwarantować jej różnorodne bogate towarzystwo, ale masz
rację, wynika to z mojej wyraźnej świadomej chęci dostarczenia jej
jaknajszerszego grona przyjaciół, rówieśników, innych osób, miejsc, itd.
właśnie aby nie była odizolowana ... no i staram sie nie być nadopiekuńcza,
także być mamą ale i przyjaciółką, osobą do której przyjdzie sie pożalić i
zapytać o istotne sprawy (czego mnie np. brakowało w kontakcie z moją mamą)
co do gotowości do macieżyństwa pisałam już dziś do mamałgosi, u mnie przyszła
późno, a w dodatku potem nie mogliśmy zostać długo rodzicami...
jeszcze jedno, też bez generalizowania, obserwuję dużo młodych ludzi, z małymi
dziećmi, którzy sie rozchodzą, a dzieci niewątpliwie cierpią na tym bardzo,
mozę późniejsze macieżyństwo i małżeństwo - dojrzalsze, bardziej przesmyślana,
chroni przed rozpadem rodzin?.. tak mi sie wydaje....
pozdrawiam serdecznie - maria

i jeszcze

[anek.anek]

alex05012000 napisała:

a poza tym co masz na myśli pisząc, że nie
>
> jest dobre ani jedno ani drugie? to kiedy te dzieci ??? - maria
Sama odpowiedziałaś na to pytanie, i muszę się z Tobą zgodzić.Najważniejszy
jest wiek psychiczny a nie kalendarzowy. Czyli być dojrzałym na tyle, żeby
wiedzieć i umieć przewidzieć konsekwencje macierzyństwa + odpowiedzialność, a
drugiej strony być na tyle młodym, żeby róznica pokoleniowa nie była zbyt
doskwierająca.

[mamalgosia]

Czasami życie tak się układa, że mamy do wyboru: albo zostać starymi rodzicami,
albo nie zostać nimi w ogóle. Ja wybrałam opcję pierwszą. Nie wiem, czy moje
dzieci będą miały z tego powodu przykrości, ale przecież żyją, a to chyba
największy dar, jaki mogłam im dać

[alex05012000]

"Czasami życie tak się układa, że mamy do wyboru: albo zostać starymi
rodzicami, albo nie zostać nimi w ogóle. Ja wybrałam opcję pierwszą. Nie wiem,
czy moje dzieci będą miały z tego powodu przykrości, ale przecież żyją, a to
chyba największy dar, jaki mogłam im dać" - ja też wybrałam pierwszą opcję
tyle, że dziecko mam jedno.... nie sądzę aby miały przykrości w życiu z tego
powodu...czy siwy tata jest gorszy czy mniej kochany/kochający od
dwudziestolatka ? czy matka która jeździ z dzieckiem na wrotkach/rolkach musi
być lepsza od tej chodzącej po ziemi i powoli .... - pozdrawiam maria

[mamalgosia]

ja też mam jedno dziecko, ale właśnie jesteśmy na etapie poważnego myślenia o
drugim (przechodzimy do czynów)

[alex05012000]

sorry, napisałaś dzieci w l. mnogiej, więc... ja nie mam szans na następne
dzieci, ale tak myślę, że późne macieżyństwo na pewno stanowi jakiś ogranicznik
co do liczby dzieci, jak któś zaczął w wieku lat dajmy na to 25 to ma czas sie
na tym polu rozwijać, jak przed 40-tką to raczej wielodzietnej rodziny nie
utworzy... nie mówiąc o teraźniejszości gospodarczej w naszym kraju.....
p.s. życzę owocnego przechodzenia do czynów!

[mamalgosia]

wiem, że napisałam dzieci w liczbie mnogiej, właśnie dlatego, że tak już
poważnie myślimy o drugim, że ono neimalże z nami już jest
Oczywiście wiem, ze późne macierzyństwo ogranicza ilość dzieci.
A tak nawiasem mówiąc, to gdy sobie przypomnę siebie w wieku np. 22 lat, to nie
wiem, co byłoby z wychowywaniem dzieci, że nie wspomnę już o małżeństwie -
byłam bardzo nieodpowiedzialna, jak również mój ówczesny kandydat.
Widocznie tak miało być jak jest

[alex05012000]

no właśnie pokrewna duszo, ja do wieku lat 27-28 lat to w ogóle alergicznie
reagowałam na słowa dzieci, małżeństwo..., związek - owszem, wolny!, całkowita
niezależność i basta. nie to że byłam nieodpowiedzilna, po prostu te tematy
mnie nie interesowały... a potem "znalazłam" męża, wyszłam za mąż mając 29 lat,
no i chciałam pożyć troche we dwoje, no a potem się okazało, że nie możemy mieć
dzieci.... na koniec wpadłam w obsesję ich posiadania, po czym po 6 latach Pan
Bóg się ulitował i za pomocą nowoczesnej medycyny i cudu zesłał nam Olkę...
naszego aniołeczka rodzinnego. ale tak nawiasem teraz bym nie miała sił na
kolejne dziecko, moze dlatego, że za dużo pracuję.... - pozdrawiam maria

[isma]

Czy my tu wszystkie takie wykolejone jestesmy, czy to tylko statystyczna
nadreprezentacja w zwiazku z nowoczesnoscia medium, jakiego uzywamy?

Aha, Alex, ja odpisze, slowo, ale jako ta obsesyjna perfekcjonistka musze
zebrac mysli troche dluzej, niz na potrzeby forum to wystarcza ))

alex

[mamalgosia]

Trafiłaś w mój bolesny punkt: ja też właśnie nie mam siły na drugie dziecko,
bardzo się boję, ale wiem, że powinniśmy spróbować

[unruzanka]

Moich rodziców możnaby zaklasyfikować jako "starych". Kiedy się urodziłam mama
miała 36 lat a tata 46. Byli (tata umarł na 4 dni przed narodzinami mojej
Oleńki, nawet na pogrzeb nie mogłam jechać((, leżałam w szpitalu z gestozą)
najwspanialszymi rodzicami dla mnie i mojego starszego brata. Kochali
(kochają!) nas bardzo. A przede wszystkim byli wzorem - 44 lata w małżeństwie,
bez nieuczciwości, zdrad itp. I nie ciążył mi ich wiek - naszym sposobem na
wypoczynek i relaks były wędrówki po Beskidach (ja w wózku, potem u taty na
barana, potem na własnych nogach...). Dawali mi poczucie bezpieczeństwa. To
dla dziecka najważniejsze. Rodzina to jedność, opoka.
My (mąż i ja) jesteśmy starymi rodzicami. Mąż miał 35 lat, a ja 30 lat, gdy
urodziła się Ola. Oj, z resztą dzieciaków musimy się spieszyć )).
pozdrawiam
Ania i Ola (22.01.2004)

[alex05012000]

Aniu, no nie pisz, zę jesteście starymi rodzicami!!!! bom sie obśmiała jak
norka - maria mama też Oli i też ze stycznia (05.01.2000)

[unruzanka]

alex05012000 napisała:

> Aniu, no nie pisz, zę jesteście starymi rodzicami!!!!
dzięki za pocieszenie))
Ania i Ola (22.01.2004)

[mader1]

No wlasnie. Pierwsza corke mialam w bardzo rozsadnym wieku 25 lat. I
zeby bylo smiesznie, ona miala wokol najmniej rowiesnikow - bo nikomu
nie chcialo sie jeszcze miec dzieci. Druga miala genialnie - a
przeciez matka 31 letnia. A teraz juz jestem tropicielem rowiesnikow -
moj synek juz ma przyjaciela w tym samym wieku, kuzyna w tym samym
wieku.... smiesznie, ale w miare uplywu lat czlowiek jest bardziej
swiadomy... swoich niedoskonalosci

[neonka693]

Ja mialam dosc mlodych rodzicow 26-27 lat, ale juz moj najmlodszy braciszek
sporo starszych: 44-45 lat. I kiedy rozmawiam z rodzicami to trudno im
powiedziec jakie rodzicielstwo lepsze czy latwiejsze, mowia ze to pozniejsze
jest spokojniejsze. Za to brat (11 lat) kocha rodzicow nad zycie, choc czasem
zwierza mi sie ze troche sa "staromodni" ale widze ze on ich skutecznie
odmladza (uczy ich obslugiwac komputer, komorke, wyciaga z domu na spacery).
Rzeczywiscie jest madry, ale nie przemadrzaly, samodzielny (dzieki temu ze
Rodzice pracuja i Ewangelizuja), sprytny, ma mnostwo kolegow.
A mnie i brata traktuje jak takich "mlodych rodzicow" z ktorymi jezdzi sie na
rolkach, gra w gry komputerowe i rozmawia o dziewczynach.

[mamalgosia]

rodzice starzy

[mamalgosia]

Nasunęła mi się na myśl jeszcze jedna refleksja.
Po trzydziestce chyba cłowiek jest nie tylko dojrzalszy, lepiej ustawiony
finansowo itp. (zalety), ale niestety jest już chyba bardziej zmęczony. Jak
każde uogólnienei - także i to nie stosuje się do wszystkich. Ale 40 letni
rodzic chyba jednak w większości przypadków ma mniej sił i ochoty na bieganie
za rowerkiem synka niż 25latek.
Tylko, ze tak jak powiedziałam w swoim poprzedniem poście - czasami są takie
sytuacje, że nie ma innego wyjścia. Czasem późne rodzicelstwo nie wynika z
odkłądania go na później z powodu kariery czy egoizmu. czasami tak po prostu
sie w życiu układa - a to właściwego partnera spotka się późno, a to zdrowie
nie pozwalało...

[pesteczka5]

Ja mam zaraz, zaraz... 32,5 lat i dwójkę dzieci (3 i 1,5) i wcale się stara nie
czuję!!!

Wcześniej nie tęskniłam za macierzyństwem, studiowałam, potem wyszłam za mąż
i... kilka lat czekaliśmy na dzieci...

Bardzo dobrze pamiętam, jak sama byłam dzieckiem i przez pryzmat tych uczuć
patrzę na to, co może czuć mój obrażony trzylatek lub rozzłoszczony
półtoraroczniaczek.

Apetyt na życie, ciekawość, otwartość, mobilność można przekazać dziecku
niezależnie od wieku. Zmęczona? Owszem. Ale na studiach też bywałam zmęczona))

Faktem jest, że bardzo młode siksy traktują macierzyństwo bardziej naturalnie,
instynktownie, ale czy nasze dzieci coś przez to tracą? Nie sądzę.

No i, naprawdę nie uważam, że mama około trzydziestki to jest stara mama...
choć tak czasem mówię)

P.S.1 Uważam jednak, ze świadome odkładanie macierzyństwa na bardzo późno nie
jest dobre.

i P.S.2 W głębi duszy myślę o tym, co jem, ile ważę, co czytam, jak żyję... w
perspektywie - chcę jak najdłużej za moimi dziećmi nadążać )