ja przepraszam, że o polityce...;-)))

[adzia_a]

...chociaż w sumie to nie o polityce, tylko o tym, jak traktujemy nasz udział
w sprawach kraju.

przy okazji wuborów do Parlamentu Europejskiego usłyszałam (jak zwykle
zresztą przy takich okazjach) że udział w wyborach jest obowiązkiem sumienia.

Co o tym myslicie? Czy uważacie, że nie idąc do urn popełniamy grzech
zaniedbania?

I szersze pytanie - jak postrzegacie swoje obowiązki wobec kraju? Jaką wizję
patriotyzmu chcecie przekazać dzieciom?

[neogobbo]

A do mnie chyba po raz pierwszy od ładnych paru lat argumenty o obywatelskim
obowiązku czy czymś takim nie trafiają. Ogólnie jestem zdegustowany, choć tu
pewnie oryginalny nie będę.
A w ogóle problem mi przypomina pewne zagadnienie, nad kjtórym kiedys się
zastanawiałem - czy chrześcijanin może uprawiać politykę. Problem jest złożony
i o odpowiedź nie jest prosto. Ja myślę że nie. To znaczy oczywiście można być
na przykład katolickim działaczem, ale chrześcijanin, poważnie traktujący swoją
wiarę, w pewnym momencie dojdzie do takiego miejsca, w którym będzie się musiał
opowiedzieć - albo Bóg, albo polityka. Im poważniej traktuje obie te sprawy -
tym wcześniej przed tym dylematem stanie.

[mika74]

Hmm...mam troche inne spojrzenie na ten temat.
Mysle,ze im jest dojrzalsza wiara tym człowiek jest bardziej zagłębiony w
rzeczywistośc w której zyje, tym bardziej odpowiedzialny staje sie za świat,
tym jest lepszym pracownikiem, obywatelem, rodzicem, przyjacielem.
Troche mam doczynienia ze środowiskiem "politycznym"w pracy i szkoda,ze wsrod
polityków tak mało jest prawdziwych, głeboko wierzacych chrzescijan. Wprawdzie
jest wielu którzy głosza konserwatywne wartosci, powoływuja się na
chrześcijaństwo, ale niekoniecznie zyja oni jak chrześcijanie. Często po prostu
moralnośc i konserwatyzm, a nawet nacjonalizm mylone sa z prawdziwym ,biblijnym
chrześcijaństwem.
Dla mnie takim wzorem jest chociazby św. Katarzyna ze Sieny, która była bardzo
zaangazowana w sprawy społeczne,polityczne, w tamtejsze układy władzy
kościelnej, która byla w tamtych czasach jednoczesnie władzą świecką w jakiejś
części. To własnie troska i miłośc do ludzi poprowadzila ją na te droge.
Mysle ,ze sa rózne powolania ijak ktoś czuje powłanie do bycia politykiem to
dobrze, powinien przez rzady jak najwięcej dobra wnosic do świata.
Takie moje skromne zdanie

[neogobbo]

Napisałaś chyba o tym samym, tyle że z drugiej niejako strony. Bo ja tak
włąśnie myślę - można być katolickim działaczem, jak najbardziej, ale to nie
zawsze idzie w parze z nauką Biblii. Sama piszesz:
"Troche mam doczynienia ze środowiskiem "politycznym"w pracy i szkoda,ze wsrod
polityków tak mało jest prawdziwych, głeboko wierzacych chrzescijan. Wprawdzie
jest wielu którzy głosza konserwatywne wartosci, powoływuja się na
chrześcijaństwo, ale niekoniecznie zyja oni jak chrześcijanie. Często po prostu
moralnośc i konserwatyzm, a nawet nacjonalizm mylone sa z prawdziwym ,biblijnym
chrześcijaństwem"

A myślę tak m.in. dlatego, że ten problem mnie samego trochę kiedyś dotyczył,
na przykład kiedy kandydowałem na radnego. No i na co dzień obserwuję władzę w
moim mieście. I widzę. I wnioski mam niezbyt wzniosłe.
Oczywiście można być chrześcijaninem i działać społecznie, jak najbardziej, a
nawet trzeba. Ale chrześcijaństwo i bycie działaczem politycznym nie idzie -
moim zdaniem - w parze.

[mika74]

neogobbo napisał:

> Napisałaś chyba o tym samym, tyle że z drugiej niejako strony. Bo ja tak
> włąśnie myślę - można być katolickim działaczem, jak najbardziej, ale to nie
> zawsze idzie w parze z nauką Biblii. Sama piszesz:
> "Troche mam doczynienia ze środowiskiem "politycznym"w pracy i szkoda,ze
wsrod
> polityków tak mało jest prawdziwych, głeboko wierzacych chrzescijan.
Wprawdzie
> jest wielu którzy głosza konserwatywne wartosci, powoływuja się na
> chrześcijaństwo, ale niekoniecznie zyja oni jak chrześcijanie. Często po
prostu
> moralnośc i konserwatyzm, a nawet nacjonalizm mylone sa z
prawdziwym ,biblijnym
> chrześcijaństwem"
>
> A myślę tak m.in. dlatego, że ten problem mnie samego trochę kiedyś dotyczył,
> na przykład kiedy kandydowałem na radnego. No i na co dzień obserwuję władzę
w
> moim mieście. I widzę. I wnioski mam niezbyt wzniosłe.
> Oczywiście można być chrześcijaninem i działać społecznie, jak najbardziej, a
> nawet trzeba. Ale chrześcijaństwo i bycie działaczem politycznym nie idzie -
> moim zdaniem - w parze.

No własnie! A ja bym chciała takiego radnego jak Ty!
Myslę ,ze taka jest nasza skrzywiona mentalnośc ,ze sprawy duchowe oddzielamy
od spraw spolecznychm polityczntych, rzadów itd.Niesłuszenie!Ja jestem za tym
aby bylo duzo chrześcijan w naszym rzadzie, duzo uczciwych ludzi, moze wtedy
nie byłoby takiej korupcji. A jak chrześcijanie beda odrzucac polityke jako coś
brudnego to sami beda sie skazywac na rzady nieuczciwych ludzi.
Mysle ,że nasza mentalnośc bierze sie z długoletnich działn rządów
komunistycznych, które wmawiały ludziom,że religia i wiara to sprawa prywatna
kazdego człowieka. A to przeciez nieprawda, my mamy to chrześcijaństwo nieśc
światu, chociazby w polityce ,jesli ktos umie i ma talent ku temu. Jestesmy
odpowiedzilni za śiat nie tylko wokól własnego nosa, ale powinnismy odpowiadac
na kazdą taka mozliwośc wpłyniecia na swiat, na rzadzacych chociazby poprzez
wybory.
Pozdro

[isma]

Mysle, ze grzech zaniedbania popelniamy wtedy, kiedy nie idziemy do urn z
lenistwa, a nie z glebokiego przekonania, ze zaden z kandydatow nie bedzie
reprezentowal nas w taki sposob, jak bysmy tego oczekiwali )).

Ja jestem wielbicielka biografii niejakiego Tomasza Morusa (tego utopisty, co
to bardziej calowal swoje dzieci, niz je bil, a jesli, to "tylko ogonem pawia")
i mysle sobie, ze udzial w zyciu spolecznym, w tym politycznym, to jest jeden z
elementow "czynienia sobie ziemi poddana", a zatem jest jak najbardziej
wskazany )).

Natomiast, powiem szczerze, tzw. patriotyzm to juz wchodzi w to w ograniczonym
zakresie. Patriotyzm, owszem, tak, lokalny, w tym sensie, ze wiecej mam do
zrobienia wsrod tych, ktorych mam blisko, niz na europejskich salonach )).
No, ale zeby orzel w koronie i szarze husarii robily na mnie jakies szczegolnie
oszalamiajace wrazenie, to nie moge powiedziec ))

Przypomina mi sie, jak bodaj w 1990 r. poszlam na doroczny miedzynarodowy
festiwal filmow krotkometrazowych w towarzystwie znajomego lekarza. Faworytami
byly dwa obrazy –polski i rosyjski, co oczywiscie przed ogloszeniem werdyktu
jury wzbudzalo zrozumiale emocje. Pamietam, jak moj towarzysz powiedzial mi: a
wiesz, mnie zupelnie nie obchodzi, czy wygraja „nasi” czy „nie nasi”. W sporcie
mnie to tez zreszta nie interesuje. Bialo-czerwona flaga mnie nie wzrusza.
Rownie dobrze moglbym spiewac „God save the Queen”...
Wydawalo mi sie to niemozliwe, egzotyczne, jednostkowe (tenze znajomy nie mial
telewizora, bo, jak twierdzil, nie interesowalo go nic poza zywymi ludzmi).

Ale dzis, gdyby mnie ktos dzis zapytal, jak kiedys w „Weselu” Wyspianskiego,
kaz ta Polska, powiedzialabym, ze w zasiegu wzroku. Moja Polska – na dzis -
konczy sie na lokalnym samorzadzie i zamyka w „trzecim sektorze” - w
organizacjach pozarzadowych. Moja Polska jest na mojej ulicy, na moim osiedlu,
w moim miescie. Tam, gdzie moge ja zobaczyc naocznie i dotknac wlasnorecznie,
nie za posrednictwem mediow. W jakims sensie wrocilam do myslenia mojego
festiwalowego towarzysza, ktorego interesowali tylko jego pacjenci ))).

Moja Polska jest tam, gdzie moge cos dla niej zrobic – realnie, juz nie za
posrednictwem kartki wyborczej, ktora nastepnie przemiela mechanizmy metody
jakiegos d’Hondta, czy innego St. League'a, nadajac jej zupelnie inny sens niz
przeze mnie zamierzony. Moja Polska, Polska lokalnego samorzadu i organizacji
pozarzadowych ("trzeciego sektora"), jak lubie mowic, to "trzecia Polska".

[mamalgosia]

Nie wiem, czy grzech, ale na pewno nie jest dobrze nie iść na wybory. Gdybym
byłą królem tego państwa, mogłabym nim rządzić jak chcę. Ale ponieważ jest
demokracja, mogę jedynie oddać głos - i powinnam to zrobić. Częstą motywacją
nie chodzenia na wybory jest to, ze co tam mój jeden głos. W sumie fakt, ale
może akurat będzie nas więcej?

[adzia_a]

No własnie, ja mam podobnie jak Neogobbo - zawsze kupowałam to o obowiązku
obywatelskim, a teraz, jak patrzę na to towarzystwo, które się wybiera do
Brukseli, to aż mi wstyd iść na wybory (jeszcze chyba Cicciolina do kompletu by
się przydała

Ale tak w ogóle, strasznie mi smutno. Smutno, kiedy słyszę te
wszystkie "jesteśmy we własnym kraju", "jesteśmy dumni, że jesteśmy
Polakami", "Polska nas potrzebuje"...smutno i szkoda mi tej Polski, którą sobie
wycierają gęby kryminalisci u władzy (przepraszam, że tak ostro, ja do tego
podchodzę bardzo emocjonalnie). Smutno, kiedy mówi się, że idziemy do Europy,
po czym nasi władcy cieszą się, że wykształceni młodzi ludzie będą mogli
znaleźć pracę na Zachodzie Smutno, kiedy mówi się, że chrześcijanin
powinien głosować na chrześcijanina, a po jakimś czasie okazuje się, że ten, co
mówił o wartościach, nie ma elementarnego poczucia przyzwoitości...

Mnie się wydaje, że bardziej "we własnym kraju" to byliśmy za czasów
zaborów...bo ojczyzna była w ludzkich sercach, bo się ludzie dla niej
poświęcali, a nie wymagali, żeby ona im coś poświęcała...

PS. Na wybory pójdę, zawsze chodzę, uważam, że to mój obowiązek. Chociaż od
prau lat wypełniam go z coraz cięższym sercem...

[isma]

adzia_a napisała:

> No własnie, ja mam podobnie jak Neogobbo - zawsze kupowałam to o obowiązku
> obywatelskim, a teraz, jak patrzę na to towarzystwo, które się wybiera do
> Brukseli, to aż mi wstyd iść na wybory (jeszcze chyba Cicciolina do kompletu
by
>
> się przydała

Adzia, z ta egzotyka na listach, to niestety nie jest wynalazek ostatnich lat ;-
(((

NIGDY nie zapomne, jak prowadzilismy ongi dlugie, a zasadnicze dysputy na temat
roznic w wizji Polski Mazowieckiego i Walesy. Obfitujace zreszta w smieszne
epizody - polowa mojego roku trudnila sie w przerwach miedzy zajeciami
kopertowaniem przynoszonych przez mnie listow do wyborcow, popierajaych
Mazowieckiego, o ktorych pewien wykladowca od drzwi powiedzial "skandal",
albowiem sam dzialal w komitecie wyborczym Walesy.

I pamietam, jak spotkalismy sie w powyborczy poniedzialek rano, kiedy juz
wiadomo bylo, ze wieksza liczba rodakow wolala peruwianskiego oszoloma z czarna
teczka, niz pierwszego niekomuniastycznego premiera RP. On zapytal: "no i co
tam u was?" Ja: "no, co ma byc, zaloba. A co tam u was?". A on na to: "No, bo u
nas tez zaloba, wyobraz sobie".

adzia-prywata

[mamalgosia]

od dłuższego czasu zastanawia mnie Towja sygnaturka. Nie rozumiem jej, możesz
mi wytłumaczyć, o co chodzi?

[adzia_a]

Małgoś, ja najczęściej wrzucam w sygnaturki fajne zdanka, które ostatnio
przeczytałam. tym razem John Varley - "Złoty wiek", klasyka SF ))

[mader1]

Chodzimy, chodzimy do wyborow - bo juz lepiej jak my sie wypowiemy niz ktos za
nas. Tez mnie denerwuja gadki o obywatelskim obowiazku.Obowiazek to maja
politycy, zeby tak sprawowac wladze, zeby obywatele chcieli w niej
uczestniczyc. Zeby byli zainteresowani, zeby wiedzieli, ze maja na cos
wplyw.Wydaje sie, ze wladze coraz czesciej sprawuja potegi gospodarcze...
Patriotyzm ? Dla mojego domu patriotyzm to pamiec. Gadamy sobie o pewnych
wydarzeniach w ich rocznice, przy okazji czytania ksiazek, artykulow. Chce zeby
dzieciaki znaly polska historie.
Pokazujemy im rozne miejsca w Polsce, zeby zobaczyly jak jest tu pieknie. Ale
jednoczesnie nie ukrywamy, ze jest pieknie i nawet piekniej gdzie indziej

P.S.

[anek.anek]

[mama_kasia]

Chodzimy do wyborów, ale nie kandydujemy
Nie mamy takich umiejętności. Mój mąż był nawet
przez jakiś czas kierownikiem pracowni, ale podał się
do dymisji (zupełnie dobrowolnie; zaskoczył tym przełożonych),
bo nie bardzo mu to wychodziło.
O patrotyzmie z dziećmi rozmawiamy, przekazując im to i owo
z historii Polski. Uważam że to ważne, aby dzieci czuły się
z Polską związane (my jesteśmy związani).

Byłam niedawno na takim spotkaniu z okazji nadania honorowego
obywatelstwa miasta jednemu z ojców, kiedyś mieszkającemu w naszej
parafii. Był tam generał, taki z tamtych czasów. Powiedział
parę słów; prostych słów - Bóg, honor, ojczyzna, ale było
widać, że te słowa były dla niego autentyczne. On tak żył!
Cieszę się, że dzieci były wtedy z nami. No wzruszyłam się bardzo

[anek.anek]

Zgadzam się z tym, że to jest obowiązek społeczny. Nie można narzekać (a
większość z nas to robi) na to, że coś się dzieje złego jesli nie bierze się
aktywnego udziału w wyborach - których konsekwencją jest to do czego państwo
zmierza.
Niestety chyba po raz pierwszy ten obowiązek złamię i na wybory "europejskie"
nie pójdę. Ale nie pójdę właśnie w ramach protestu i jednocześnie bo jak na
razie nie widziałam NIKOGO (bo w tych wyborach powinno się głosować na
cżłowieka a nie partię) na listach warszawskich na kogo chciałabym oddać głos.
Jeszcze jest trochę czasu, na bieżąco będą przeglądać kandydatury - może coś
się zmieni w mojej głowie.
Ale generalnie - na wybory chodzić trzeba. A jeśli się nie chodzi to nie ma się
prawa krytykować.... NIe pójście na wybory może być manifestem, ale jest
bardziej szkodliwe niż pomocne.

P.S.

[anek.anek]

przepraszam, poprzedni p.s. mi się wcisnął nie tam gdzie trzeba.
Chciałam dodać, że pomimo uznawania przeze mnie chodzenie na wybory za
obowiązek nie jestem patriotką: nie mam problemu żeby jutro wyjechać gdzie
pieprz rośnie. Jestem patriotką ale wszędzie tam gdzie mieszkam...

[nulleczka]

Pójdę na wybory, chociaż łatwiej byłoby gdyby istniała opcja „nie mam swojego
kandydata’.
Też jestem tym wszystkim sfrustrowana, zdegustowana i jakoś tak mniej
interesuje się polityką – może dlatego że podchodzę do sprawy często zbyt
emocjonalnie i nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy słyszę o kolejnych oszustwach.
Co do wyjazdów z kraju, to nie posądzam tych, którzy opuszczają Polskę, o brak
patriotyzmuI _ czasem, niestety, życie zmusza do takich wyborów. I smutne jest
to, że muszą wyjeżdżać też ludzie, którym trudno będzie się odnaleźć w nowych
warunkach. W jakimś minimalnym procencie obserwuję to zjawisko, jako że mąż
udziela lekcji włoskiego i przychodzą naprawdę najprzeróżniejsze osoby
wybierające się do pracy do Włoch, bo tu stracili już nadzieje na znalezienie
czegoś albo od paru miesięcy pracodawca nie poczuwa się do obowiązku wypłacania
im wynagrodzenia. Ojczyznę człowiek ma w sobie niezależnie od tego, gdzie się
znajduje. Albo nie ma, nawet jeśli przez całe życie mieszka nad Wisłą.
Co do nauki patriotyzmu, to chyba chciałabym przekazać dzieciom poczucie, że
należą do wspólnoty ludzi połączonych określoną historią, kulturą itp.

[orvokki]

We mnie chyba też żyje tylko patriotyzm lokalny. Ja w ogóle rozumiem patriotyzm
pozytywistycznie, a nie romantycznie - wizja latania z karabinem oraz
szturmowania czegokolwiek nie bardzo do mnie przemawia, natomiast postulat
uczciwej pracy owszem.
Wyjechać chyba bym nie wyjechała - ale znowu przez taki patriotyzm lokalny -
kocham Wrocław, tu są moi przyjaciele, moja rodzina i mimo wszystko chyba
właśnie tu jest moje miejsce na ziemi.
A na wybory chyba pójdę, choć wciąż biję się z myślami...

[anek.anek]

No, to się wierzący postarali i spełnili "obywatelski obowiązek"! LPR na drugim
miejscu, no, no.....

[nulleczka]

A czy myślisz, że wszyscy wierzący to na „talibów” głosują ?

[anek.anek]

Oj, przecież to miało być z usmiechem Ale faktem jest, że elektorat LPR to
osoby wierzące - katolicy, i to oni okazali się najbardziej chyba
zdyscyplinowaną grupą społeczną (w stosunku do innych). chociaż to w sumie nie
powinno być zaskoczeniem dla mnie: po mszy na wybory, proste.