Dodaj do ulubionych

25 rocznica czerwca

04.06.14, 10:41
4 czerwca - dzień który ma szczególne znaczenie. Zwłaszcza dla mojego pokolenia, pokolenia które urodziło się i osiągnęło wiek dojrzały jeszcze w latach PRL. Ten dzień nie był zwykłym dniem, emocje jakie towarzyszyły wyborom wraz z oczekiwaniem na wyniki były niezwykłe. Mozna je górnolotnie porównać do emocji towarzyszących pierwszej randce. - o ile dobrze jeszcze pamiętam smile)
Pamiętam dobrze ten dzień. Byłem członkiem komisji wyborczej i było to naprawdę przeżycie, emocje siegnęły zenitu w momencie gdy po zamknieciu lokalu wyborczego nastąpiło otwarcie urny wyborczej i przystąpiliśmy do liczenia głosów. Nie było wtedy komputerów, nie wspominając o innych udogodnieniach - nawet z telefonami był problem, a jednak głosy zostały sprawnie policzone.
Do domu wracałem o 4 rano i pomimo przysługującego wolnego dnia poszedłem do pracy. Adrenalina nie pozwalała na odpoczynek.
Nadzieja na zmiany była olbrzymia. I nie chodziło tylko o zmiany ekonomiczne. Ludziom towarzyszyła naiwna wiara że odtąd to co jest dobrem będzie już zawsze nazywane dobrem, a zło - złem. Że do lamusa historii przejdzie pojecie "mniejszego zła" i cwaniactwa. Że nie bedziemy już ani w domach, ani w szkołach czy też zakładach pracy nieustannie atakowani różnymi ideologiami. Oczekiwania były naprawdę duże, podobnie jak kapitał zaufania jakimi obdarzeni zostali ludzie opozycji.
Niestety - w 1989 roku przegrał komunizm jako ideologia, ale na pewno nie przegrali ludzie którzy służyli poprzedniemu systemowi. Ponownie górę wzięło kunktatorstwo i koniunkturalne myślenie. Oczywiście, zmiany nastapiły i to zmiany naprawdę pozytywne. Ale wszystkie te pozytywne zmiany dotyczyły sfery materialnej. Wzrosła zamozność społeczeństwa, świat stanął przed nami otworem. To co nas otacza staje się coraz bardziej kolorowe i nowoczesne - tylko co stało się z naszym człowieczeństwem?
Ideologia socjalizmu z ludzką twarzą została zastąpiona ideologią poprawności politycznej. Ponownie próbuje się eksperymentów ideologicznych.

„Gdy dziękujemy Opatrzności za ćwierćwiecze wolnej Polski, w trosce o kolejne pokolenia musimy również wołać: nie czas na ideologicznie motywowane eksperymenty na człowieku, gdy zagrożone jest proste następstwo pokoleń Polaków! Nie eksperymentujmy z edukacją, z małżeństwem, z rodziną. Jeśli chcemy z dumą świętować kolejne polskie jubileusze, musimy już dziś przywrócić właściwe miejsce prostym wartościom: wiernej miłości, zdolności do poświęceń, uczciwej pracy i międzyludzkiej solidarności” – wzywa kard. Nycz."

Gorzkie słowa kard. Nycza wypowiedziane w trakcie uroczystości święta Dziękczynienia. $ czerwca nie jest datą zmiany, datą odzyskania prawdziwej wolności. Ponownie jedną ideologie próbuje się zstąpić inną ideologią:

"Czy dopuszczamy Chrystusa do głosu, gdy mówimy o Polsce?

Czy dopuszczamy Jego zdanie, gdy myślimy o własnym szczęściu, gdy tęsknimy za miłością? Czy dopuszczamy Chrystusa, gdy mówimy o małżeństwie i rodzinie? Czy wierzymy, że człowieka nie da się zrozumieć bez Chrystusa? Niestety, dziś kwestionuje się to rozumienie człowieka, które wynika z ewangelii Jezusa Chrystusa. Twierdzi się, że rewolucji przemysłowej, naukowo technicznej i kulturowej musi towarzyszyć "rewolucja człowieka", rozumiana jako odrzucenie dotychczasowych sposobów rozumienia jego natury i przeznaczenia. Szukamy nowych dróg do szczęścia, próbujemy nowych form życia społecznego. Próbujemy też redefiniować małżeństwo i rodzinę. Czy wolno nam jednak to czynić?"
ekai.pl/wydarzenia/polska/x79068/kard-nycz-w-przeslaniu-na-swieto-dziekczynienia/
Rewolucję komunistyczną obejmująca całe społeczeństwa próbuje się zastapić "rewolucją człowieka". Tylko czy wolno nam to czynić i w imię jakich racji?

Czy jest to wolność o jaką nam naprawdę chodziło? Symboliczna jest data śmierci Wojciecha Jaruzelskiego - 25 maja, słusznie okreslany jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci naszej historii. Człowiek ktory nigdy nie został osądzony za swoje czyny - uniknął kary za swoje czyny. Pomimo tego został pochowany z honorami na Powązkach. Tego samego dnia 25 maja ale w roku 1948 został zamordowany strzałem w tył głowy bohater wojenny, walczący o wolna Polskę - rotmistrz Pilecki. Nie doczekał się honorowego pogrzebu - wrzucony do bezimiennej mogiły wraz z cialami innych zabitych.

"Patrząc na komentarze, które przetoczyły się niczym nawałnica po śmierci Wojciecha Jaruzelskiego przez media mam wrażenie, że ta nawałnica miała zmieść resztki zdrowego rozsądku. Miała zahipnotyzować społeczeństwo i dać znak do rozpoczęcia kolejnego w naszej historii chocholego tańca.

Pytanie, kto przerwie ten zaklęty krąg? Bez owijania w bawełnę i bez salonowej poprawności politycznej, która jest po prostu kłamstwem ubranym w piękne słówka o miłosierdziu, o pozostawieniu osądu Panu Bogu. Niestety, miesza się dwie rzeczywistości: duchową i świecką. To, że Jaruzelski przyjął przed śmiercią sakramenty, nie oznacza, że została przekreślona jego przeszłość jako człowieka piastującego najwyższe funkcje państwowe i wojskowe. Miesza się rzeczywistości państwa ziemskiego i państwa Bożego, a każda z nich rządzi się swoimi prawami. Pominięcie tych praw prowadzi do bezprawia i do chocholego tańca. I nie służy zdrowej atmosferze społecznej i politycznej, a przede wszystkim moralnej."

www.areopag21.pl/prawda-was-wyzwoli/artykul_4639_dwie-daty--chichot-historii-i-chocholi-taniec.html
Czy w ten sposób miała wyglądać nasza rzeczywistość? Nie pochwalam w żaden sposób demonstracji jakie miały miejsce na pogrzebie. W ten sposób nie zdaje się egzaminu z chrześcijaństwa, ale też nie można gloryfikować ludzi i ich zachowań powołując się na teorie "mniejszego zła" gdyż prowadzi to do zanegowania podstawowych norm moralnych.

Smutna to rocznica, cukierkowa oprawa towarzysząca uroczystościom z okazji 25 lecia wyborów z 4 czerwca nie jest w stanie ukryć faktu że ciągle musimy jako społeczenstwo odpowiedzieć na pytanie jakie stawia przed nami historia - czy sprostaliśmy oczekiwaniom, czy dopuszczamy Chrystusa do głosu, gdy mówimy o Polsce.
Obserwuj wątek
    • otryt Re: 25 rocznica czerwca 06.06.14, 08:23
      Długo można by pisać na ten temat.

      4 czerwca 1989 roku był dla mnie wspaniałym i niezwykłym dniem. Entuzjazm, radość i nadzieja na lepszą przyszłość, połączyła wielu ludzi, którzy w podobny sposób przeżywali ten dzień a raczej dzień następny, kiedy ogłoszono wyniki wyborów. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie przeżyłem czegoś takiego. 5 czerwca chodziłem od komisji do komisji i wszędzie to samo: na wywieszonym na drzwiach listach z wynikami wyborów kandydaci Solidarności rozgromili kandydatów wywodzących się z dotychczasowego obozu władzy, głównie z PZPR. Te wybory nie były wolne. W kontrakcie Okrągłego Stołu strona rządowa zapewniła sobie już z góry 65% mandatów do Sejmu. Pozostałe 35% mandatów były z wolnego wyboru. Widać więc, ze co najmniej 65% mieli z definicji zapewnione. Takie to były „wolne wybory”. Te wybory pokazały przede wszystkim fakt, że strona Solidarnościowa wzięła wszystko to, co było możliwe do wzięcia, czyli wzięła 35% głosów do Sejmu. Ten wynik pokazywał, że Polacy jako całość odrzucili rządy PZPR. Po raz pierwszy w sposób tak oczywisty widać było, co społeczeństwo sądzi o władzach stanu wojennego. Wybory do Senatu były całkowicie wolne, Solidarność zdobyła 99% mandatów. Pozostały 1% nie przypadł PZPR, ale kandydatowi niezależnemu.

      Ten wynik wyborów przeraził zarówno władzę, jak i Solidarność. Władzę dlatego, że obawiali się, że Solidarność widząc swoje totalne zwycięstwo, zechce przejąć całość władzy.
      Przywódcy Solidarności byli przerażeni tym, że władza sama wpadała im w ręce, do sprawowania której de facto, nie byli przygotowani. Kontrakt Okrągłego Stołu przewidywał jedynie dopuszczenie Solidarności do roli tzw. „konstruktywnej opozycji” parlamentarnej.
      Wynik wyborów 4 czerwca sprawił, ze jednak ostatecznie, przedstawiciele Solidarności objęli władzę tworząc dopiero w sierpniu rząd Tadeusza Mazowieckiego. Wcześniej na premiera wyznaczono Czesława Kiszczaka, a na prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego. Pomimo pokazania przez Polaków czerwonej kartki rządom PZPR na główne stanowiska w państwie zaproponowano dwóch głównych twórców stanu wojennego. Ostatecznie Kiszczakowi w czerwcu i lipcu nie udało się uformować rządu, dlatego kolejny ruch należał do Mazowieckiego.

    • otryt Państwo polskie istnieje tylko teoretycznie 16.06.14, 14:33
      Ocena minionych 25 lat jest moim zdaniem dosyć trudna. Chciałbym jednak zwrócić Waszą uwagę na jaskrawą sprzeczność opinii w tej kwestii, jaka w tych dniach ujawniła się w całej okazałości. Otóż jeszcze 4 czerwca mówiono wieloma głosami, w tym prezydenta USA o niebywałym sukcesie państwa polskiego. 10 dni później dowiadujemy się z ust urzędującego ministra sprawa wewnętrznych Bartłomieja Sienkiewicza, że PAŃSTWO POLSKIE ISTNIEJE TYLKO TEORETYCZNIE. Czyli praktycznie już nie istnieje.

      Proszę zauważyć, że konflikt dzielący Polaków dotyczy także tej kwestii. Jedni mówią, że mamy wielki sukces, inni że klęskę. Tak skrajnie odmienne widzenie tego samego generuje postawy , które każą patrzeć na ludzi z tej grupy, jako niespełna rozumu, wymagających interwencji psychiatrycznej. Wątek psychiatryczny aż nazbyt często jest obecny w naszej debacie publicznej i prywatnej. Można jeszcze zrozumieć, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, że odbiór przemian jest subiektywny, beneficjenci transformacji mówią o sukcesie, ci, którym się nie udało są zawiedzeni i w czarnych barwach opisują rzeczywistość.

      Tutaj mamy jednak sytuację, gdy ludzie z tej samej strony wyrażają skrajnie odmienne opinie dotyczące Polski.


      www.bankier.pl/wiadomosc/Afera-podsluchowa-w-rzadzie-Minister-Panstwo-polskie-istnieje-tylko-teoretycznie-3145843.html
      • andrzej585858 Re: Państwo polskie istnieje tylko teoretycznie 18.06.14, 08:46
        Państwo istnieje, co do tego to nie mam zadnych watpliwości. Problem polega na tym, czy jest to państwo z ktorym identyfikują się obywatele. W chwili obecnej przypomina, niestety, PRL późnego Gierka. Buduje się, zmienia sie krajobraz, w sferze materialnej zmiany są jak najbardziej widoczne - różnica polega na tym że wtedy były to zmiany za pożyczone pieniądze, teraz też w większości za pieniądze przychodzące z zewnątrz. Nastepne podobienstwo to postrzeganie władzy - ponownie powraca podział na: my - społeczeństwo i oni - rządzący. Ten podział dobitnie obrazuje coraz większa absencja z jaką mamy do czynienia przy wyborach.
        Rządząca partia tak skutecznie wmowiła ludziom że tylko ONA jest zdolna do rządzenia i tylko ONA zdolna jest nas ustrzec przed smokiem Kaczyńskim , że część społeczeństwa po prostu przestaje wierzyć w państwo.
        Dochodzi do tego wyjątkowo obrzydliwa socjotechnika polegająca na dyskredytowaniu przeciwników politycznych jako osoby wymagające interwencji psychiatrycznej itd. Najbardziej interesujące jest to że po tego typu sformułowania siegają ci, którzy z racjo zajmowanej pozycji oraz wykształcenia uwazają siebie za warstwę najbardziej intelektualnie predysponowaną do sprawowania rzadu dusz. A tymczasem w podtekście ponownie pojawia się podział na panów, tylko tym razem bardzo postępowych i chamów tkwiących mentalnie w średniowieczu.
        Komunizm obalono - ale pozostała mentalność "resortowych dzieci". Nie chodzi o powiązania rodzinne, ale schematy myślowe które pozwalają na to że ludzie ktorzy wraz z zmianą ustroju powinni zejść na margines historii przepoczwarzyli się na obrońców demokracji i "ludzi honoru". Tylko że bardzo im w tym przeszkadza polskość i patriotyzm - pojęcia nieustannie dyskredytowane.

        Mamy demokrację, owszem - tylko dlaczego coraz mniej wolności? Dlaczego - znowu pojawiają się "oni"?
        Państwo istnieje, tylko że pojęcie "państwo polskie" powoli staje się coraz bardziej teoretyczne, i tutaj ponownie przed Kościołem pojawia się olbrzymie wyzwanie. Tylko że i tutaj mamy problem - Kościół też przespał 25 lat demokracji i spoczął na laurach. Pomimo wszystko jednak trzeba miec nadzieję że mamienie złudną wolnością i zdeformowanym pojęciem tolerancji nic nie da na dłuższą metę.
    • otryt Trzecia Rzecz Wykluczająca 13.02.15, 10:40
      Zapomnieliśmy już o fajerwerkach z okazji 25 rocznicy transformacji ustrojowej. Mamy już 26 lat od Okrągłego Stołu. Przyznam, że choć czasu upłynęło już sporo, to wciąż brakuje mi całościowej historii tych wszystkich lat, historii transformacji i zdarzeń, które ją poprzedziły, a więc lat 80-tych i wcześniejszych, bo tam trzeba szukać korzeni zjawisk, które dziś obserwujemy.. Gdy czytam jakieś książki lub publikacje na ten temat, to widzę jedynie zebrane do kupy fragmenty wycinków prasowych, które czytałem już kiedyś przed laty. Czyżbyśmy niczego nowego nie dowiedzieli się o minionym okresie?

      Weźmy na przykład małżeństwo z 26-letnim stażem. Z perspektywy czasu oni zupełnie inaczej będą opowiadać o tych latach, które minęły niż opowiadali wtedy, gdy wydarzenia były świeże i dopiero się działy. Zawsze pojawia się jakaś synteza, refleksje związane z przemyśleniami z perspektywy czasu, weryfikacji własnych i cudzych postaw oraz zdarzeń.

      Myślę, że jednym z takich wyjątków jest książka profesora Witolda Kieżuna „Patologia Transformacji”, która dotyczy głównie spraw gospodarczych. Bezkrwawa rewolucja, która się dokonała miała także inne wątki: polityczny, w sferze mediów i kultury, polityki społecznej, sojuszy, obronności, edukacji. Próbuję to wszystkie elementy łączyć z nowo zdobytą wiedzą i powstaje obraz z gruntu odmienny od tego oficjalnego.

      Podaję link do artykułu Krzysztofa Wołodźki, który pisze o sprawach społecznych a III RP nazywa państwem wykluczającym. Pod linkem fragment tekstu:


      consolamentum.salon24.pl/631393,trzecia-rzecz-wykluczajaca

      „III Rzeczpospolita okrzepła. Podział na bogatych i biednych, bogatszych i biedniejszych, najbogatszych i najbiedniejszych, stał się istotną częścią polskiego krajobrazu. A wraz z tym podziałem przyjęły się społeczne i państwowe strategie, które sprawiły, że III RP stała się Trzecią Rzeczą Wykluczającą. Jeśli cię nie stać na prywatne przedszkole, opiekunkę dla dziecka i trzypokojowe mieszkanie – twój problem. Jeśli twoje dzieci nie dojadają – to twój problem. Jeśli źle się urodziłeś – twój problem. Jeśli stoisz w bardzo długiej kolejce do lekarza – twój problem. Jeśli z przerażeniem obserwujesz, że znikają połączenia kolejowe i autobusowe, dzięki którym miałeś w miarę sensowny dojazd do pracy – twój problem. Jeśli zarabiasz grosze w małej pipidówce, której nie chcesz opuścić, bo to twój świat – twój problem. Jeśli nie jesteś dość elastyczny i nie umiesz, nie chcesz rozpychać się łokciami – twój problem. Jeśli w wielkim mieście oglądasz codziennie cudzy luksus w drodze do najtańszego spożywczaka – twój problem. Jeśli wiesz, że musisz być posłuszny i dyspozycyjny aż do granic głęboko frustrującego podporządkowania cudzej woli, aż do przekroczenia granicy, za którą twoja żona/twój mąż i dzieci będą traktować cię w domu jak gościa, bo przez najbliższe dekady masz do spłacenia kredyty – to wyłącznie twój problem. A może jesteś „patologią”?

      Tu ktoś powie: ale przecież istnieje prawdziwa patologia i prawdziwy margines. Czy na tych ludzi także mamy łożyć nasze ciężko zarobione pieniądze, my, ludzie zaradni, zapracowani, którym niedziałające państwo chce zabrać ile wlezie? Co nas obchodzą dzieci z małżeństw kryminalistów albo nieudaczników życiowych? Co nas obchodzi ten świat kilka pięter niżej, skoro mamy swoje problemy i swoje, nie do końca zrealizowane, ambicje, a w dodatku codziennie prześladuje nas socjalizm? My chcemy więcej wolnego rynku, dzięki któremu z całą pewnością biedniejszym też się coś dostanie. A poza tym taki już jest ten świat, więc nigdy więcej komunizmu.”





Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka