Mam dość! Boże pomóz (długie)

[izka100]

Witam wszystkich bardzo serdecznie!
Mam juz dosyć. Boli mnie głowa, mam w niej za duzo myśli!!!
Opowiem Wam o co mi chodzi.
Mam 29 lat, mój mąz 36 lat mamy slicznegi i mądrego 2 letniego Kubusia.
Kochamy się, super......
Ale.
Mieszkamy u rodziców w jednym pokoju, na stałe pracuje tylko ja - szkoła
wiadomo jakie zarobki.
Moj mąz nie może juz od 3 lat znależc stałej pracy. Tak bardzo marzę o drugim
dziecku, ale jak, gdzie?.
Jestem katoliczką, przez 10 lat byłam w oazie zaliczyłam wszystkie stopnie
zostałam moderatorką, teraz juz we wspólnocie nie jestem ale regularnie
chodze do Kościoła, mdlę się. Mój mąz był dlugo w seminarium, odszedł ale tez
jest praktykującym katolikiem. chodzimy wspólnie do Kościoła, wychowujemy w
ierze naszego syna. Czy Bóg juz o nas zapomniał? Modlimy się i co?
Mój mąz ma 36 lat. Przepracował na umowe o prace 3 lata w drukarni, to były
piekne czasym wszystko sie ukladalo, ale szef go zwolnił, bo.... na jego
miejsce zatrudnił kogos z roziny. Od tego czsu jest koszmar. Wysyłamy stki cv
i nic, nic, nic. Mąz jest mądrym człowiekim, ale co z tego ma? 36 lat i nic z
życia. Jaka on bedzie mial kiedys emeryture?
Boze czy ja tak wiele wymagam
Ja chce tylko mieszkania, pracy i stabilizacji? Czy to tak wiele?
Tyle laty bylismy blisko Ciebie Boże i dalej jestesmy. Dlaczego nam nie
pomagasz? My sie naprawde staramy. Szukamy pracy dla meza i nic nikt nie chce
36 latka, wszsyscy chcą mlodych, wykształconych....
Przepraszam Was musialam sie wygadac.
jest miźle
izka

[sion2]

Witaj,
ja też mam wszystkiego dość. Mam problemy ze zdrowiem takie,że nikomu nie życzę...
nie mam siły żeby pisac konkretnie
byłam w sob-ndz na krótkich rekolekcjach, na medytacji mialam taki w sob taki tekst:

"To wiara w siebie sprawia, ze w naszych sercach pierwszenstwo ma doczesnosć,
potrzeby nie duszy, ale ciala. Zaspokajanie przede wszystkim własnych pragnień
czyli własnej woli, a nie woli Tego, który jest Panem wydarzeń i Jedyną
Miłością. (...) Ciagle musimy nawracać się ku wierze w Jego obecność w drugim
człowieku - w rozmowach, w wydarzeniach, w tym, co przynosi nam smutek czy
radość. Że to wszystko pochodzi z rąk miłosiernego Pana, ze on wszytsko tak
ustawia, kontroluje, aby posłuzyło to naszej większej skrusze, większemu
otwarciu się na Jego miłość". (zeszyty RRN, nr. 41, s.58)

musze powiedziec, ze ten tekst przemówił do mnie...
"Panie czy nic cię nie obchodzi że giniemy?!"
"Czemu się lękacie, małej wiary..."

w sob było w czasie Mszy św czytanie z Ewangelii nie pamiętam jakiej ale
chodziło o to, że jednoczęsnie tłumy szły za Jezusem żeby Go słuchać a Jego
rodzinka wyruszyła w drogę żeby Go powstrzymać bo doszli do wiosku ze "postradał
zmysły"
ksiądz powiedział pare słów: jezeli w naszym życiu dzieją się rzeczy trudne,
niezrozumiałe i po ludzku bez sensu, uważajmy żeby mieć postawę tego tłumu z
ewangelii: "szli za Jezusem" a nie postawę "czyś Ty Boze oszalał, ze mnie to
wszystko spotyka?!" bo w tej drugiej postawie nigdy nie spotkamy sie z łaską
Bożą, a tymczasem tłumy były swiadkami cudów Bożych...

doświadczam absurdu w swoim życiu
nie ma to żadnego sensu poza Bożym sensem, w który staram się wierzyć

Kasia

[isma]

Izko,
radosc zamieszka w Was, jesli ja zaprosicie )).

My mieszkamy we trojke w pokoju z kuchnia z wielkiej plyty, fakt, wlasnym.
Pracuje tylko ja, maz ma 39 lat, jest cudzoziemcem, w Polsce pracy dla niego
nie ma. Emerytury, ba, nawet renty, nie bedzie mial nigdy, nie przepracowal tu
ani jednego dnia na etacie. Kiedys, w Moskwie, byl menedzerem, zatrudnial
kilkadziesiat osob ;-O. Inna rzecz, jaka to byla praca - pewnie bysmy oboje
powrotu do tamtych czasow i tamtego miejsca nie chcieli.

Izko, duzo bysmy dali za drugie dziecko. Duzo wiecej bysmy dali za pelne
zdrowie tego, ktore mamy. Wiem, jak brak pracy potrafi byc frustrujacy,
zwlaszcza dla mezczyzny. Ale moj maz cudownie odnalazl sie jako opiekun corki,
fantastycznie ja wychowuje, a procz tego robi zakupy, zalatwia wszystkie drobne
sprawy domowe, znakomicie gotuje )). Nauczylismy sie doceniac to, co mamy. A
mamy tak duzo: siebie wzajemnie, corke, rodzine, przyjaciol. Boga - chociaz,
szczerze mowiac, sformalizowanych "aktywistow" to On w nas nie ma i pewnie miec
nie bedzie ))

Nie "liczymy" na wiecej. "Panie, sludzy nieuzyteczni jestesmy, wykonalismy, co
do nas nalezalo...".

Ty tez zapros radosc do swojego domu ))).

[mmmonika]

Dziękuj Bogu za to co masz i nie grzesz więcej takim gadaniem!! Dla wielu osób
sytuacja w jakiej się znajdujesz jest szczytem marzeń. Wstydź się!!!!

[carla7]

Izka, kiedyś myślałam, że mogłabym pracować z dziećmi np. w szkole nawet za
darmo, byle było mi to dane. Niestety nie było. Zajęłam się więc czymś innym i
choć początki bywały trudne to czuję się z tym dobrze. To prawda, że radość jest
w nas. A problem (jeśli w ogóle jest) tkwi nie w braku pracy, ale umiejętności
przyjęcia tego co jest. Paradoksalnie, jeśli człowiek zaakceptuje swoją
sytuację, oswoi ją, przychodzą do głowy świeże pomysły, o których wcześniej się
nie śniło. Nie bój się, bo troska o byt potrafi zatruć życie a samo przejmowanie
nie zmieni niczego na lepsze.
A jeżeli chodzi o nasze dobre życie i troskę Pana Boga o nas to dobrze wiesz, że
mogłoby być lepiej i znaaacznie gorzej. A jest właśnie tak jak ma być.

[mader1]

Izuniu,
kazdy ma gorszy dzien. Materialne rozterki dopadaja kazdego, wiec
chrzescijan takze.
Pewnie patrzysz, jak kolezanki wokol bogaca sie, narzekaja, choc wszystko u
nich uklada sie lepiej, niz u ciebie... W takich chwilach Bog bardzo jest
potrzebny. Pomodl sie do Niego , by dal Ci sily do pracy ( ktora ciezka
jest...), by dal Ci sily, zeby przezwyciezyc pokuse zazdroscii, by otworzyl
Ci oczy, bys zobaczyla co juz masz...
Rozejrzyj sie - wokol tyle dziewczyn chce miec rodzine, chce miec dziecko,
chce miec zdrowe dziecko...
Wiele razy bedziecie mieli jeszcze gorsze i lepsze lata. Bog pomoze Ci
niee stracic " ducha".Bo najgorzej sie poddac, wiem cos o tym
A moze to dobrzee, ze Twoj maz jest w domu z synkiem ? To jeszczee male
dziecko.A gdybyscie razem znikali na caly dzien ? Moze potrzebny mu kazdy
dzien spedzony z rodzicem ?
Moze jezeli jestescie w takiej sytuacji, lepiej, ze jeszczee nie
zaciagneliscie kredytu i nie kupilisciee mieszkania. Trudniej wrocic z
powrotem do mamy - to wieksza porazka. Wieksza odpowiedzialnosc, gdy placi
sie pek rachunkow.
A moze maz powinien sprobowac sam zorganizowac sobie prace ? Sprobowac w
bardziej niezaleznym zawodzie ? Ma dopiero 36 lat. A gdyby go wyrzucili w
wieku 56 ?
Bedzie lepiej. Mina zle dni. Potem moze byc gorzej. Ale Wy, wspomaganii
przez Boga, przetrwacie. Nawet w tym pokoiku, w tej Waszej lupince.
Ja drugie dziecko moglamm urodziic 6 lat po pierwszym

[kramla]

Dziękuję dziewczyny za wasze słowa, one jakoś ustawiają.Szczególnie Ismo
Tobie dziękuje, bo Ty z nas wszystkich stosunkowo mało psioczysz a też byś
mogła.Cóż Izo, tak na prawdę to dużo wymagasz...Myślę, że stabilizacja dla
chrześcijanina może byc zgubna.Dynamizm i przeciwności, również te wewnętrzne
częściej budują niż spokojne ciepełko.Zresztą Chrystus nigdy o takim ciepełku
nie zapewniał.O przeciwnościach owszem.Poczytaj nasze archiwalne wątki.Są pełne
życiowej dynamiki.Choroby, kryzysy, zdrady, śmierć, brak pracy (oczywiście
sporo też dobrych wiadomości)...A w tym wszystkim mimo wszystko odnajdujemy
uśmiech Boga, który się o nas troszczy.Choćby w tej świadomości, że gdzieś tam
ktoś za nas się modli.Że nie jestesmy innym obojetni.Że Bogu nie jesteśmy
obojętni.W każdym razie ja tego doświadczam.A też nie jest mi łatwo.Wprawdzie
mamy mieszkanie, ale żyjemy w pięcioosobowej rodzinie z jednej pensji.Na nasze
małżeństwo cień rzuciła choroba, którą bardzo ciężko akceptować.Kilkanaście dni
temu musieliśmy sprzedać samochód aby "rozliczyć się" ze skutkami tej
choroby.Nasze życie ulega zmianom.Innym niż te, o których marzyłam na poczatku
mojego życia w małzeństwie,kiedy to chciałam po prostu uciec z domu
rodzinnego...I trochę uciekłam z deszczu pod rynnę.I mimo wszystko widzę w
tym sens.Ty też go zobaczysz.I zobaczysz, ze na pewno wtedy poczujesz się
lepiej.Swoją drogą wierzę , że uda Wam się pokonać trudności.Nie odchodźcie
od Boga.Pozdrawiam.

Kramla!!!!!

[isma]

Po pierwsze, ciesze sie, ze jestes )).

Po drugie, prosze mi tu zaraz napisac na priv, co jest grane!!!! I prosze mi
nie sciemniac, celem uspokojenia oraz troski o moje sprawy )). Moje maja sie
nie naj-naj-najgorzej, przynajmniej pod wzgledem finansowym. Sama zreszta tez
napisze, jak tylko mi sie w pracy przewala prezydenci supermocarstw, ktorzy nam
skutecznie dzis i jutro beda zajecia dezorganizowali.

A po trzecie, to ja tez psiocze, tylko troche inaczej, i Ty, Kramlo, o tym
wiesz. Tylko, ze moje psioczenie jest raczej forma babskiego "wygadania sie",
bo ja doskonale wiem, ze nic na pewne rzeczy nie poradze. Nie poradze np., ze
mam taka wade genetyczna, jaka mam, ze moja corka (oprocz paru innych
zdrowotnych defektow) tez ja bedzie miec ;-(((. Ale faktem jest, ze poniewaz po
ludzku biorac, nic z tym nie mozna zrobic, tylko, co najwyzej, zaakceptowac, to
ta nieuchronnosc oszczedza troche duchowej szarpaniny.

Tak, chyba cos w tym jest, ze fundamentalne poczucie nieuchronnosci otwiera
perspektywe przyjmowania wszystkiego jako uszczesliwiajacy dar. Czyzby latwiej
bylo zyc pesymistom ))?

[mader1]

Jak sobie radzisz, kochanie ?
Byc moze przede mna tez stoi takie przemeblowanie zycia, jakiego bym sie
niee spodziewala. Nie wiem na pewno jeszcze. Ale poradze sobie, jezeli Ty
sobie radzisz

[mama_kasia]

Tak, chyba cos w tym jest, ze fundamentalne poczucie nieuchronnosci otwiera
> perspektywe przyjmowania wszystkiego jako uszczesliwiajacy dar. Czyzby latwiej
> bylo zyc pesymistom ))?

Tak twierdzi mój mąż, który nazywa siebie optymistą ) Zachowuje się
jak pesymista, ale nie przyjmuje tego do widomości. On tylko stara się
rozpatrywać sprawy od tej najgorszej strony, a gdy się miło rozczaruje,
to samo szczęście. I na tym według niego polega optymizm.
Czysty optymizm ))

[mader1]

Ja mam to samo, co Twoj maz i wiecie... to jest chyba optymizm, bo
jak dostane cos, na co nie liczylam... moge sie naprawde cieszyc.

[pysio8]

Cześć Izo!

No, to podaj 'łapkę' )- też mieszkamy u mojej mamy, z premedytacją
zdecydowaliśmy się na drugie dziecko mieszkając w jednym pokoiczku
Teraz we czwórkę jesteśmy, żyjemy na powierzchni kilkunastu metrów
Łatwo nie jest, sytuację ratuje garaż, gdzie mąż z synem spędzają sporo czasu
odpoczywając od krzyków małej i... mojego zrzędzenia
W mojej rodzinie, to mąz zarabia na życie, ja kura domowa) chwytam się prac
dorywczych.
Dziękuj za to, co masz - kochacie się, regularnie uczestniczycie we Mszy św. -
to mało???
Rozumiem Cię jednak znakomicie- uwielbiam sobie ponarzekać i pofantazjować, co
by było gdyby... A inni to...mają to czy tamto, jacyś w czepku urodzeni, czy
jak?
Głowa do góry, zyczę Wam spełnienia marzeń.

A jesteście może z Warszawy? Mogę spytać, czy moi sasiedzi nie potrzebują
pracownika do introligatorni.

Stany ducha

[carla7]

Wklejam link do ww. artykułu. Może trochę pomoże zrozumieć.
www.mateusz.pl/mt/dp/dp-sdc.htm

Przepraszam: Stany duchowe człowieka

[carla7]

www.mateusz.pl/mt/dp/dp-sdc.htm

[mader1]

dziekuje ci za ten artykul. Slowa o pocieszeniu duchowym sa bardzo
proste, ale baaardzo prawdziwe.

A tak na marginesie ))
Izu, skoro maz i tak jest jeszcze w domu i nie macie zadnych obciazen...
wiem, ze to jest cos , co wydaje Ci sie absurdalne... ale moze to
jedyny moment, zeby miec to drugie dziecko ?
Powiedzmy, ze jest na wychowaczym.
Jak juz jest w domu, za jednym zamachem pilnowalby dwojga dzieci. Jak
znajdzie prace, nie bedzie go caly dzien w domu, wtedy bedziecie chcieli
wziac kredyt, kupic mieszkanie i moze sie okazac, ze nie ma pieniedzy na
nianie - znowu nie bedzie warunkow na dziecko. A tak... jak wreszcie
przyjda tlustsze lata, dwoje dzieci bedzie odchowanych
Przyszlo mi do glowy, i mysl ta mnie rozbawila, ze moj syn ma jedna z
drozszych nian, jezeli nie najdrozsza, w Polsce. Zwazywszy na to, ile przed
utrata pracy zarabialam.... ))) To znaczy - ma co najlepsze ))) nawet
jakby to przeliczyc na pieniadze )))

Skrajna nieodpowiedzialnosc
A rachunki przychodza co miesiac

A jesli chodzi o emmerytury - i tak beda zatrwazajaco niskie.
Dletego )) my ))) mielismy polisy )))) na ktorych odkladalismy na
te emerytury ))) i to... co zesmy zebrali , musielismy wybrac, zeby oddac
dlugi )))) alesmy sie zabezpieczyli ))))
Chyba dostalam glupawki.
Prosze nie zamieszczac tegoo postu na innych forach jako przykladu
nieodpowiedzialnosci katolikow. Jestesmy wyjatkiem.

[isma]

Ciesze sie, ze Wam sie podoba, bo autorem jest moj byly student, b. madry,
chociaz mlodziutki chlopak. Inna rzecz, ze ja tego rodzaju teksty lubie czytac,
ale w konkretnych sytuacjach zyciowych, to wole byc zdana na wlasna pare rak i
na pamiec o Bozej wszechwiedzy i wszechmocy )).

[carla7]

Nie jesteście wyjątkiem. My też chcieliśmy się zabezpieczyć, bo na emerytury
naprawdę nie możemy liczyć. Prowadzimy małą firmę w której póki co zus jest dość
wysokim kosztem a emerytura z tego będzie żadna. Kilka lat temu wykupiliśmy
polisy i ... musieliśmy je zlikwidować, bo ważniejsza jest rata kredytu, prąd,
zus itp. Ot i tyle. Nie przejmuję się. Czasem nachodzi mnie niepokój, ale staram
się w niego nie zanurzać i nie rozbudowywać sztucznie. Gdybym to robiła, to ..
skończyłabym siedząc i płacząc. A tak po prostu robię swoje. Staram się, mieć z
tego jakieś zadowolenie.
A z tym drugim dzieciaczkiem, to nie taki głupi pomysł. W końcu największm
dobrem jakie możemy dać maluchowi to nasz czas. Ale prawda jest taka, że chcemy
"ubezpieczyć" się na różne ewentualności, choroby, przeciwności, na przyszłość.
A co z tego potem wynika? (Tak, zabrzmiało skrajnie nieodpowiedzialnie)

[tarba]

Mi się tylko przypomniało to co mnie osobiście zamknęło twarz na narzekanie.
Mój najstarszy syn w wieku 9 lat miał operację stopy, leżał z wysoką gorączką i
dużym bólem zawołał mnie na chwilę i powiedział "Mama to dobrze że to ja muszę
mieć te operacje bo inni z mojej klasy by sobie nie poradzili"( to była jego 14
operacja w życiu)

[mader1]

To moze zamknac twarz na narzekanie.

[izka100]

Witajcie!!
Dzięku wam kobietki za odzew. Akurat trafiłyście na mój dół
Teraz jak już ochłonęłam to przeszło!! Damy rade!! Najważniejsze ze mamay
siebie. Dziś radosna nowina, mąż chyba bedzie mieć prace, a ja już zwątpiłam w
Boga pfe nieładnie, musze dać sobie po łapach. CZytając rózne tutaj wątki
uświadomiłam sobie,iż brakuje mi chyba jakiejs wspólnoty. jednak 10 lat we
wspólnocie oazowej bardzo duzo mi dało. z chęcia poszłabym na jakies spotkanie
modlitewne. Może przejdę sie na jakies spotkanie Odnowy. Ja z katolicyzmam mam
na co dzien do czynienia, gdyż pracuję w szkole salezjaskiej i z salezjanami
byłam własnie zwiazana w oazie, a mó mąz był w Seminarium salezjańskim, więc
mam z tym do czynienia. Kocham Boga, przyjęłam Jezusa jako swojego Pana i
Zbawiciela, ale jakoś w tym codziennym życiu gdzies Go chyba zagubiłam. MAm
nadzieję ze go odnajdę. Dzięki jeszcze raz za odzew.
Postaram się zaglądać tu częściej
izka i 2 letni KUbuś

[direta]

Może spróbujesz Kościoła Domowego?

Duch ten sam (oazowy) a do tego nacisk na budowanie więzi małżeńskiej,
pogłebianie miłosci...

Domowy Kościół

[barbie-torun]

cześć
mam pytanko, czy nadal są te obostrzenia, że na rekolekcje można jechać z
dziećmi powyżej 7 lat?
należeliśmy przez 2 lata do DK,
teraz jestesmy w innej parafii, niestety nie ma tu żadnego kręgu DK
jesteśmy w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich
ale to żadna formacja duchowa, raczej pomoc dla parafii w zorganizowaniu świąt,
uroczystości itp.