"nie", czyli o posłuszeństwie

[mama_kasia]

Ostatnio wiele razy słyszę "nie" od moich dzieci (i to wcale
nie od dwulatki) lub dowiaduję się o takim "nie" ze szkoły.
Prosty przykład: pani kazała synowi i jego koledze zrobić coś
tam w grupie z dwiema dziewczynkami. Powiedzieli "nie", dostali
uwagę. Słusznie. 6-latka krzyczy w domu, że "nie" będzie sprzątać.

Szczerze? Mam dosyć. Co robić z tym "nie"? Macie sprawdzone pomysły?
Kary, upomnienia, przeczekanie, schowanie się do mysiej dziury......

[isma]

Negocjujemy.
Miniatura na ogol przy trzeciej wymianie ripost wysiada (no, ale to niespelna
trzylatka, zakladam, ze na kazdy kolejny rok potrzeba bedzie co najmniej
jednego dodatkowego argumentu):
- Zjedz kaszke.
- Nieeeeeee!!!
- Dlaczego?
- Nie lubieeeeee!!!
- A mama, na przyklad, lubi.
- To mama zjeeeee!!!
- Zjemy na pol?
- Taaaaak!!!
(Didaskalia: mama zjada "pol", no, raczej "mniejsze pol" - moj Tata, matematyk,
dostaje w tym czasie palpitacji serca spowodowanej odstapieniem od artymetyczno-
nazewniczej ortodoksji - tym niemniej "mniejsze pol" jest niestety dla mamy
rownie tuczace, a nawet, jakby... bardziej).

Rozwala mnie tez stosowany przez mojego meza ze smiertelna powaga trik
pt. "uzasadnij". Wypytuje ja mianowicie o przyczyny odmowy dlugo i szczegolowo -
zazwyczaj udaje mu sie skupic jej uwage na tyle, ze pozadane zadanie jest
wykonywane machinalnie. A jakie zdziwko potem, ze np. jest chwalona za
posprzatanie zabawek, czego nawet nie zdazyla zauwazyc, zajeta tlumaczeniem,
dlaczego nie bedzie sprzatac )).

No, ale to sa triki uwarunkowane osobniczo, nie wiem, czy nadaja sie do
szerszego zastosowania. Nasze dziecie jest jeszcze male, a gadac lubi )).

Mamokasiu, kibicuje serdecznie poszukiwaniom skutecznej metody.

[anndelumester]

z kuferka dobrych rad moich rodziców i moich teściów:
przeczekać, czasami nawet długo trzeba przeczekiwać to "nie" )
a bardziej serio - moje dziecko nie ma jeszcze 2 lat, ale nie już sie
pojawia.... oczywiście, jestem dorosła i wiem, że mogłabym jego "nie" w jakiś
tam sposób złamać, ale szczerze - wolałabym go wychować na samodzielnego
człowieka, dla którego mówienie nie, nie bedzie problemem (w przyszłości),a nie
na coś bezwolengo, co bedzie ze strachu (lub innych przyczyn) potakiwać,
zgadzać się, wycofywać .....
Oczywiście , trzeba to "nie" jakoś wyszlifować do standardów dobrego
wychowania ) ale też nie za bardzo
osobiście bardziej do mnie przemawia nauka na cudzych/własnych błędach niż
absolutne posłuszeństwo wykluczające dociekanie i stawianie pytań.

[mama_kasia]

Właśnie, anndelumester, trafiłaś w sedno. Tak to się stało
w mojej rodzinie, że dzieci są charakterne, co znaczy dociekliwe,
stawiające pytania i buntujące się. I nie mają problemów z mówieniem
nie. I to mnie z jednej strony cieszy, bo ja byłam potulna i często
bez własnego zdania... Ale z drugiej strony dochodzi do przegięć,
szczególnie w szkole. Te standarty dobrego wychowania... To co?
Zaprotestować może, ale grzecznie, a i tak pracę ma wykonać... Uffff,
jak ja nie lubię szkoły...

[sion2]

Mój trick przedszkolny - aczkolwiek daje się nie zawsze zastosowac i tylko do
ok.4 roku życia - wyglądał tak, że w ogóle unikałam takiego zadawanie pytań na
które odpowiedź mogłaby brzmieć "nie" lub "tak".
Przykładowo nie pytałam się "czy zjesz kaszkę?" lecz "na śniadanie zjesz kaszkę
czy kanapkę z serkiem?" no i dziecko musiało konkretnie wybrać. Zauważyłam
bowiem, że na ogól dzieci gdy cos same zdeklarują że wybraly to i to, częściej
się tego trzymają niż gdy jest im coś narzucone. podobnie z ubieraniem rano:
"wybierasz rajstopki granatowe czy czerwone?" a nie "załóż rajstopki!"

a ze starszymi - przyznaję ciężka sprawa...

[verdana]

Dlaczego w szkole nie moga dzieci mowić "nie"? Oczywiscie, ze powinny słuchać
nauczycieli, ale też nie bezwzglednie. Nie z każdym w grupe da się pracować,
nie kazde polecenie mozna i należy wykonywać. A dla mnie umiejętność
mówienia "nie" poza domem to zawsze była trudna sprawa. Bo z jednej strony,
posłuszeństwo, dobre wychowanie itd. z drugiej własne zdanie, umiejetność nie
podporzadkowania się poleceniom, które dziecku z jakiś przyczyn wydają się złe,
głupie, błędne (nie mówie tu o zwykłym lenistwie czy bezczelności).
Strasznie trudne jest nauczenie dziecka kiedy moze mówić nie. Jednak najgorszym
rozwiązaniem jest nauczenie, ze "nie" jest słowem zakazanym, wywołującym
natychmiast reprymendę. Bo grzeczne, posłuszne dziecko narazone jest na bardzo
wiele niebezpieczeństw, jesli nie umie odmawiać zdecydowanie i bez poczucia
winy.

[mama_kasia]

Wiesz, Verdana, u mojego syna to "nie" w szkole jest po prostu czasami
bezczelne. I naprawdę zastanawiam się nad tym. Myślę, że uczeń ma prawo
powiedzieć "nie", ale chyba nie zawsze za tym "nie" powinien pójść czyn.
Czy w momencie, kiedy pani mówi, aby coś zrobił, a on tego nie robi tylko
dlatego, że ma pracować z dziewczynką (dziewczyny dla niego to drugi gatunek
człowieka), to to jest właściwe "nie"? Rozumiem, zaprotestował, ale co dalej?
Kiedy protest jest naprawdę uzasadniony, a kiedy przesadzony? Tego nie mogę
wyczuć...

QK

[pawlinka]

ja na to popatrzyłam ze strony nauczyciela, którym też jestem. Są sytuacje,
kiedy można negocjować. Obie strony umawiają się, współtworzą pewne zasady, są
sytuację, że nauczyciel coś zleci i to on dyktuje warunki. Nie wyobrażam sobie
bowiem partnerstwa w szkole. Mamo Kasiu, pytasz co po tym "nie"? Powiedzmy, że
można negocjować, nauczyciel zgadza się na pewną modyfikację. Sytuacja jednak
taka, zakładamy, nie doprowadza do chaosu i nie traci się za dużo energii
(powiedzmy, że mądry nauczyciel wie, że w tym wieku lepiej nie tworzyć zespołów
koedukacyjnych, uszanuje propozycję ucznia). Jeśli jednak nie ma miejsca na
negocjację, zasada jest sztywna, konsekwencją "nie" jest uwaga.
No ale konieczny jest szacunek, z dwóch stron.

sprostowanie

[pawlinka]

nie wiem dlaczego pojawiły mi sie w tytule postu te literki, chochliki majowe,
albo przewrażliwiona klawiatura, może ma alergię? w końcu maj...
w każdym razie, tytuł postu nic nie znaczy

do mama_kasia

[sion2]

Tak sie niesmiało wtrące ale... o ile się nie myle Twój synek jest w III kalsie
tak? bo widzisz akurat w tym wieku "nie!" wobec pracy z dziewczynką jest
calkowicie zrozumiałe... moze zjarzyj do jakiejś psychologii rozwojowej ale
czytałm sporo - z ciekawości - i cóż ten wiek tak ma, że antagonizm płciowy
nauczycielka powinna to wiedzieć i uszanować, że dla dziecka w tym wieku
siedzieć z dziewczyną to najgorsza kara...
oczywiście nie powinno się to u dziecka przejawiać w odmowie pomocy komuś "bo
jest dziewczyną" ale sądzę ze akurat do tego przypadku trzeba się odnieśc z
odrobiną wyrozumiałości

[mama_kasia]

Tak Sion, trzecia klasa. Masz rację, do tego przypadku trzeba się
odnieść z odrobiną wyrozumiałości; tylko tej wyrozumiałości czasami
bardzo brakuje...

[gulasz6]

anndelumester - podzielam.
Dziewczyny, takie 'nie' to jest po prostu wspaniała sposobność znalezienia
prostych odpowiedzi, które już dawo temu sami zapomnieliśmy...
'Nie chcę odwiedzac dziadka' - no własnie,a dlaczego w ogóle JA chcę żebysmy
odwiedzili dziadka?
'Nie chcę iść do kościoła'- no własnie - własciwie to po co? (odpowiedź proszę
zmieścic w zdaniu nie dłuższym niż 7 wyrazów. Łatwych wyrazów. Ma być
prawdziwa, bo będzie trzeba jej udzielać wiele razy - prokuratorzy też kłamstwo
wykrywają pytając wielokrotnie o to samo.)
'Nie jestem teraz głodna' - Sam musialem pomyslec, dlaczego własciwie zalezy mi
na tym aby Marta jadła teraz. Wynik myślenia zakomunikowałem: 'No dobrze,
Marta, ale nie mogę przygotowywac dla każdego posiłków osobno. Nie zjesz teraz,
potem nie bedzie'. 'Dobrze. tato'.
Myslę dalej (Myśle przez kilka dni, wtedy poszła spac bez kolacji i w porzo.
Obudziła się zdrowsza.)
Nastepna okazja, mówię co sobie wymyśłiłem: 'MArta, ale nam (czyli mi i mamie)
jest naprawdę fajnie, jak jemy wszyscy razem. Przecież wiesz i widzisz'.
Zadiałało - przez kilka miesiecy ociaganie sie z siadaniem do stolu bylo
wyjatkowe (Zachodzą czasem 'okoliczności obiektywne', np. Mamoooo, teraz konczę
ciekawy rodział'.)

Oczywiście powyższe testowałem u 6-latka, a nie 2-latka, który dopiero sprawdza
czy może w ogóle miec własne zdanie i co to własciwie jest 'wlasne zdanie'.
Wczesniej działa taktykę 'rajstopki zólte czy czerwone' (ale to zalezy od cech
osobniczych).

'Nie' u 2-latka chyba tzreba przeczekać. U nas była to okazja pokazania, jak
dorośli ludzie reagują na spzreciwy ...ale tu się nie mam czym chwalić, bo
widze jak nasza 8-latka czasem reaguje na 'nie' z mojej strony. Po prostu pełne
zrozumienie i akceptacja...

Piotrek

[pawlinka]

Nie jestem pewna, czy to aby na temat (wiosną bywam roztargniona, ale jestem
ciekawa, co Wy na te metody:
www.calapolskaczytadzieciom.pl/nowa/rodzice_pigulka_nz.htm
Właściwie to już dawno to czytałam i chciałąm poddac pod dyskusję.
"Nie" nierówne "nie". Czasem zahacza o NZ...
Właściwie, to przydałoby się sprecyzować pojęcie "posłuszeństwo", bo czasami
mam wrażenie, ze to rozumiane jest potocznie jako "uleglość".
Ja coś dziś chyba jakoś tak mało poskładana jestem, to przez te tulipany na
stole... Są piękne!!! Zatem wybaczcie, jeśli nie na temat....

[nulleczka]

Pawlinka
Przeczytałam na razie bardzo pobieżnie (bo o tej porze to ja juz z lekka
nieprzytomna jestem) i wstępnie się zgadzam . Prawo do mówienia "nie" jak
najbardziej, do wypowiadania swojej opinii (nawet krytycznej wobec rodziców)
też, ale nie NZ...To staram sie dzieciom wpoić, choc przyznam, że z
konsekwencją u mnie ciężko.
Bardzo często staram się dawać możliwość wyboru, o czym pisała sion i to dosyć
pomaga, kiedy np. pytam "córuniu, co ubierasz na spacer sukienkę czy spodnie?".
Dziecko czuje, że może miec jakis wpływ na decyzje dotyczące jej osoby, choć
zdarza mi sie tez usłyszeć "nic, bo nie idę na spacel".
Nie wiem, jak zdefiniować słowo "posłuszeństwo", ale chyba nie jest to coś, co
wyklucza dialog.Zastanowię się, bo przeciez mamy nasze dzieci uczyc
posłuszeństwa, a nie uległości.

[verdana]

Dla mnie metoda nie do przyjęcia! Zakłada, że rodzice sa nieomylni, bez winy i
maja zawsze rację. Bzdura!!!!!! Jeśli Ja się czuję winna, to znaczy, ze dziecko
jest niegrzeczne? A może ma rację? Jak cokolwiek powie matce, co ona uzna za
niedopuszczalne - nieżaleznie od tego co zrobiła - dziecko ma zostać ukarane?
Ludzie! Przecież to określenie NZ w poradach to właściwie powiedzenie - dzieci
i ryby głosu nie mają. Ja mogę czuć się urażona, gdy dziecko powie coś przeciw
mnie, ale, wybaczcie - to moze być prawda! Ta strategia nie daje dziecku
żadnych możliwości obrony, nawet przed wyraźnymi błędami wychowawczymi czy
pomyłkami rodziców.
I kolejna pułapka "Czuję się urażona, że..., zatem zostaniesz ukarany (nie
zabiorę cię do kina, na spacer). Pierwszy krok do nieszczęścia. Dziecko uczy
się, ze jego życiowym zadaniem jest spełniać życzenia innych i nikogo nie
urazić. I co mamy potem - "No jak to, nie napijesz się ze mną, naprawdę jestem
obrażony", "Jak się ze mną nie prześpisz, do będzie mi bardzo, bardzo przykro".
I dobrze wytresowane dziecko spełni życzenia - bo tego nauczyli je rodzice,
podporzadkowywania się cudzym życzeniom, przy ignorowaniu własnych!
Moim zdaniem lepiej powiedzieć "Nie wolno mówić w ten sposób." I tyle.
Niż "Jestem smutna, obrażona, urażona". I wbrew opinii psychologów nie uważam,
żeby kazdą wypowiedź i zachowanie dziecka należało komentować poprzez własne
uczucia. Uczy się bowiem dziecko, ze to, co pomyślą inni jest ważniejsze od
tego, co ono pomyśli, a jego uczucia nie licza się przy uczuciach innych.
A bałaganienie jako bierna agresja? Przesada. Dzieci wobec tego są w 100%
biernie agresywne.

zgadzam się z Verdaną

[anndelumester]

Najpierw się chyba należy zastanowić dlaczego dziecko prezentuje NZ.
A to używanie uczuć rodzica - dla mnie manipulacja dzieckiem i kompletne
nieliczenie się z uczuciami dziecka.

[madziaq]

Dla mnie to co tam jest napisane zakrawa na tresurę... A najbardziej mnie
wkurzył fragment pt 'powiedzieć dziecku, że jego zachowanie mnie
rani/obraża/smuci i w zwiazku z tym czeka je kara a potem je konsekwentnie
ignorować'... A jak to się ma do tego, że parę akapitów niżej jest napisane, że
brak możliwosci wyrażania uczuć przez dziecko powoduje bierną agresję?

Ja byłam dzieckiem tresowanym poświecającym calą energię na usatysfakcjownwanie
innych. Do tej pory odczuwam skutki i nikomu nie polecam takiej metody wychowawczej

[nulleczka]

Przeczytałam teraz dokładnie i rzeczywiście jest tam dużo bzdurnych wniosków
(zwłaszcza przy definicji NZ). Wcześniej, kiedy tylko "rzuciłam okiem" tego nie
zauważyłam. Jeśli zachowanie dziecka budzi we mnie poczucie winy, to nie jest
to powód, żeby dziecko karać, a raczej żeby zastanowic sie nad sobą (ja w
takich wypadkach moje dzieci przepraszam - jeśli zareagowałam np, zbyt
wybuchowo czy tp.)Ale na bezczelność czy chamstwo nie pozwalam i rzeczywiście w
takich przypadkach (było ich na razie bardzo niewiele) reaguję dość surowo. I
myślę, że wtedy (dziecko Cię np. bije, pluje na Ciebie (moi próbowali po
wizycie u swojego plującego na nich kolegi) uzasadnione jest mówienie o swoich
uczuciach. Nie mówię nigdy "jak nie zjesz zupki, to będzie mi przykro" czy "Jak
nie posprzątasz, to będzie mi smuto",bo to jest rzeczywiście bez sensu, ale gdy
na mnie pluli i mieli z tego wielka uciechę, powiedziałam, że jest mi bardzo
przykro (tym bardziej że oni tez odczuwali dyskomfort, gdy ten kolega na nich
pluł i rozmawialiśmy wcześniej na ten temat)i wycofałam sie na dłuższy czas ze
wspólnej zabawy.Zresztą chyba każdy przypadek trzeba traktować indywidualnie i
kierować się intuicją.

[pawlinka]

[nulleczka]

[mader1]

po przeczytaniu, tez muszę zgodzić się z verdaną
Na szczęście wierzący mają dekalog i jasne jest , czego robić nie wolno. Po
przeczytaniu światłych psychologów, niestety odrzuciłam ich propozycję - mówię:
nie kłam, bo to jest złe, a nie dlatego, że mi przykro. Potem w trakcie czasem
wywiązuje się rozmowa " dlaczego to jest złe ? " i wtedy mówię o mozliwych
odczuciach innych ludzi, swoich....
Poza tym, trudno, moje dzieci wiedzą, że jestem omylna. Ze starszymi rozmawiam
i przyznaję, że moja miłość do nich, choć najlepsza jaką mogę dać, jest tylko
cząstką Miłości Bożej.
Ale wiecie co ? Nie lubię też ukrywania swoich uczuć. Jeżeli jest mi przykro,
czy zezłoszczę się, to szczerze o tym mówię.Nigdy nie lubiłam, jak moja mama na
przykład chodziła po domu zła,obrażona a jednocześnie pytana, udawała, że nic
się nie stało To, że nie chciała o tym porozmawiać tez mnie jakoś tresowało
i bardzo karało - bo to tak, jakby nie dać prawa do obrony, tylko skazać kogos
zaocznie.

[pawlinka]

Cieszę się, że się wypowiedziałyście. Ten tekst mnie poraził serwowaną tam
surowością wobec dziecka, tym natychmiastowym karaniem... To buduje przecież
jakąś ogromną przepaść lęku miedzy rodzicem a dzieckiem. Zdaję sobie sprawę, ze
dzieci mogą zachowywać się strasznie i niegrzecznie, ale metodą na to najlepszą
w chyba nie jest tresura?
Wyrażanie swoich uczuć jest potrzebne, dziecko ma prawo wiedzieć, że jego
zachowanie w innych wywołuje określone uczucia. Pamiętam, że kiedy spóźniłam
się do domu o 2 godziny , jako młode dziewczę jeszcze i tym samym złamałam
umowę miedzy rodzicami a mną, inaczej na mnie zadziałało, kiedy powiedzieli mi,
że bardzo się martwili, niż gdy mi wykrzyczeli, że jestem bez serca i jestem
nieznośna.
Ewidentnie rady proponowane w tekście dla mnie to uczenie dziecka uległości.

[samboraga]

czytałam właśnie sobie tekst powtórnie i doszłam do wniosku że ja sama nie
jestem takim idealnym rodzicem jak tam podają więc jak mam wyuczyć dziecko
sama bym siebie musiała potrenować i popilnować, brrr(((((
ale sposoby reakcji typu 'tak nie mówimy'-jeśli rzeczywiścoie 'nie mówimy'-to
dobre przecięcie niektórych sporów, takich typu 'dlaczego nie mogę!!???!!!!
(czegoś tam)

no i jest różnica między zachowaniem niegrzecznym bo czupurnym, swojskim a
zachowaniem raniącym kogoś ale o tym już tram wcześniej było...

[jancze]

Przeczytałam, może trochę pobieżnie. To jest coś, czego doświadczyłam kilka
razy w relacji z moją córką. Po powrocie od koleżanki. Jej zachowanie było po
prostu bezczelne, nie było wulgarnych słów, ale lekceważący ton, szyderstwa i
stawianie na swoim. Pierwsza moja reakcja była taka, że nie mogłam wykrztusić z
siebie słowa. Po prostu zgłupiałam. Siadaliśmy akurat do obiadu - a ona, że
nie, i na wszystko "nie" w bardzo nieprzyjemny sposób. Generalnie chodziło o
to, że będzie robiła to, co ona będzie chciała. Spokojna rozmowa nic nie
zmieniła. Działania męża i moje - na siłę - przyniosły oczywiście przeciwny
rezultat. Kazałam jej wyjść do pokoju i dopiero jak się uspokoiłam, to
zrozumiałam, że w danym momencie, to mogę tylko poczekać aż jej przejdzie.
Przechodziło do następnego dnia. Przez ten czas nie byłam dla niej miła, ale
nie byłam też złośliwa, byłam po prostu obojętna. Przypomniałam to , co mówiła,
że będzie robiła to, co chce. Więc dla mnie oznaczało to, że nie będzie
słuchała rodziców tylko siebie i koleżanek. Nie będę zatem zachowywała się, jak
jej mama, bo dla mnie jest to jednoznaczne. Pokój, w którym mieszka nie jest
jej, a tylko ja zgadzam się, żeby tu sobie mieszkała. To było rozwinięcie tego,
co ona może robić, w swoim pokoju. Bo oprócz "zrobię, co zechcę", pojawiły się
oczywiście wymagania pod naszym adresem - zupa jest niesmaczana - nie zjem jej,
a po 10 minutach - zupa jest zimna, nie zjem jej, zagrzejcie mi itd. Nie wiem,
czy to moja obojętność, czy modlitwa sprawiły (to oczekiwanie sporo mnie
kosztowało, zwłaszcza, gdy chciałam ją przytulić, a ona się ostentacyjnie
odwracała), że w końcu sie przemogła, przeprosiła. Wypytałam ją jak zwykle, za
co mnie przeprasza i co zamierza z tym zrobić. Poprosiła o jeszcze jedną szansę
(bo w międzyczasie zamiast na kółko przyrodnicze, to poszła bawić się z
koleżanką, chociaż za karę nie pozwoliłam jej spotykać się przez tydzień z
koleżankami). Nie wiem, jak można własnemu dziecku nie dać szansy, gdy o nią
prosi. Porozmawiałyśmy jeszcze o karze "na koleżanki" i przyjęła ją ze
spokojem. Potem jeszcze dopytywała się, do kiedy dokładnie ta kara, bo
zapomniała. Mam wrażenie, że takie zachowania są jednak wynikiem wzorowania się
na innych, ale nie mogę zakazać spotykania się z koleżankami albo z tą jedną.
W domu nikt nie przeklina, ale na wycieczce trzy dziewczynki (w tym moja
ukochana) przeklinały tak, że mamie opiekującej się wycieczką zwiędły uszy. W
domu córka nie przeklina. To też jakiś plus, przy najmniej wie, że takie są
zasady - jakoś przeklinać nigdy nie próbowałą w domu.
I to tyle o wychowywaniu 11-latki.

[mader1]

problem leży w tym, że najłatwiej wychować dziecko albo aroganckie i chamskie
albo ciche, posłuszne, spokojne i bez własnego zdania. Kosztuje to mało pracy w
dzieciństwie i duuużo nerwów, jak dzieci są dorosłe... Reszta rodziców ciągle
balansuje między tymi dwiema opcjami - żeby wychować odpowiedzialne, mądre jak
na swoje mozliwosci dziecko, które będzie chciało byc dobre, ale jednocześnie
będzie miało swoje pomysły na życie i swoje zdanie.
Mam wrażenie, że w trakcie tego balansowania robimy jakieś drobne błędy. Bo co
innego jest wiedzieć coś teoretycznie, a co innego zastosować.
Nie podam Ci sposobu na bałagan w pokoju dzieci, bo u moich jest permanentny
bałagan. Przyznam się, że staram się nie wtrącać. Jak czytam wieczorem
książeczkę i modlimy się , staram się mieć przymknięte oczy ))))
Natomiast przypominam, że powinno byc inaczej - ale nie stawiam pod ścianą,
więc nie muszą mi odpowiadać "nie" w końcu to ich pokój.
Natomiast posprzątać muszą jak przychodzi jakis bardziej oficjalny gość. Czy
taka kolezanka, co to nie przychodzi codziennie. Sprawa jest jasna - oczywiście
im się nie chce - ale pozwolenie na koleżanke czy imprezę maja pod warunkiem
posprzątania Przy okazji imprez, na których mi zależy, to albo widzą, że mam
ręce pełne roboty i się starają, albo jak jestem wolniejsza, pomagam im, często
coś ozdabiamy albo przestawiamy.Czasem wtedy zirytowana pokrzykuję choć tego
nie lubię.
Nie uważam, żeby od sprzatania coś zależało.I żeby to był jakis bierny opór. Ja
traktuję to tak - dziecko musi mieć jakąs przestrzeń " niepsłuszeństwa" dla
swojego zdrowia psychicznego, my mamy prawo trochę na to pozrzędzić.
W szkole.
W szkole moje dzieci wiedzą, że jednego nie zniosę i będę baaardzo zła -
chamstwa w stosunku do nauczyciela. Pod wpływem koleżanki w klasie, moje
dziecko średnie spróbowało takiego manewru - jak pani poprosiła o zeszyt do
wpisania uwagi ( ma może dwie w ciągu roku), odmówiło podania ! O ! Co ona
miała w domu )))) Musiała pokazać przepraszającą notatkę od nas, musiała
przeprosić przy klasie - i nic jej nie pomogło, że jej koleżanka nie musi )))
I gadaliśmy jej przez cały dzień, jak nam wstyd, że tak się zachowała. Wiecej
się to nie powtórzyło !

[mama_kasia]

Sprawa szkolna wyjaśniła sie trochę
Podobnie jak Mader, nie znoszę chamstwa, a niestety zachowania syna
były ostatnio takie... Musiał przeprosić panią, co zrobił bez ociągania.
Przy okazji pani z nim porozmawiała. Pytała się, czy poczuł sie urażony uwagą.
Powiedział, że nie, bo wie, że źle zrobił. Dodał też, że nie lubi
pracować z dziewczynami. Pani, że wie o tym, że zawsze starała się, żeby jeśli
to była grupa mieszana, był z kuzynką (z nią może robić wszystko ,
ale teraz chciała urozmaicić (trochę jej nie wyszło )). Powiedziała też,
że nie mogą dobierać się sami w grupy, bo powstaje straszne zamieszanie.
I tak sobie pogadali, wyjaśnili. I wiecie, co? Bardzo mnie cieszy, że on
potrafi rozmawiać z nauczycielami. Ja nie potrafiłam... dla mnie to zawsze
była przepaść nie do pokonania.
Prosiłam też syna o modlitwę. Mówi, że się modli ))
Widzę, jak chce ...
Zresztą mówi, że chce dobrze, ale mu nie wychodzi. Idzie do szkoły z myślą,
że będzie dobrze, a potem... coś się nie udaje. Ale myślę, że będą z niego
ludzie )
Gorzej ze średnią )) Ale dzisiaj mąż przeczytał mi wiersz. Pasowałby
do naszego wątku o środkowych dzieciach; i tam go wkleję.