Dziwne przypadki

[mader1]

Miałam wczoraj niewesołe myśli. Myślalam sobie, że bliska mi osoba zrobiła
się nieprzewidywalna. Że boję się tego... Sprzątałam z synkem pokój
naladowana takimi myślami. Szło nam spokojnie i pogodnie pomimo tego. Przy
sprzątaniu klocków znależliśmy tatę i mamę z lego - gadali sobie odtąd. Potem
uporządkowaliśmy skrzyneczkę i usiedliśmy radośnie, żeby sprawdzić czy
przesunęliśmy ja w dobre miejsce... Z półki córki spadła książeczka.
Podeszłam i odruchowo juz przeczytałam na czym się otworzyła :
" Niczego się nie boję,
bo Bóg jest ze mną
cóż może uczynić mi człowiek?
Bóg jest ze mną,
mój wspomożyciel"
psalm 118

czy Wam też zdarzają się takie drobiazgi ? Takie przypadki ?

[pawlinka]

Tak.
Idę ulicą, miasto duże. Nagle intensywnie, pulsująco pojawia się myśl o kimś
dawno niewidzianym, jakaś tęsknota za spotkaniem...Po trzech sekundach ta osoba
wychyla się za rogu, a ja już jestem przygotowana na spotkanie i cieszę się od
3 sekund.
Ks. Jerzy Szymik, poeta, zwykł mówić: "przypadek jest to pocałunek Pana Boga"

[yen74]

Zdarzają się
To zapewne sprawka moich ukochanych Aniołów.
Anioły przemawiają do nas na różne sposoby.
Mi się najczęściej zdarza "poczuć" Anioła jak jestem na grobie córki. Czasami
pojawia się wiatr, który głaszcze mnie po karku.
Czasami jest to myśl natrętna, żeby nie jechać w dane miejsce, a przecież
racjonalnych powodów na " nie jechanie" brak.
Mój mąż raz sobie jechał z pracy do domu (15 km), nagle poczuł głód tak mocny,
że musiał się zatrzymać, bo ręce mu się z głodu trzęsły. Do domu na obiad miał
jakieś 5 min jazdy. Jednak się zatrzymał, zjadł i ... najechał na wypadek
drogowy, który zdarzył się kilka min wcześniej. Byłby tam zapewne gdyby nie ten
głód.
Będąc ze starszą córką w ciązy wracałam z pracy (zimą). Na przystanku pojawiła
się mój autobus. Kiedy drzwi autobusu otworzyły się ja się odwróciłam i poszłam
do sklepu meblowego (?!). Pojechałam następnym (10 min później) Gdy wysiadłam i
poszłam na przejście dla pieszych obok mojego domu zobaczyłam widok
przerażający. Samochód wjechał na przejście i zabił 2 osoby, 3 były ranne.
Zdarzyło się to jak mój pierwszy autobus "wypuścił" pasażerów.
Przykładów mam jeszcze mnóstwo, ale nie będę zanudzać

[luccio1]

Dzisiaj, mogła być 15, usiadłem na Plantach na ławce koło Franciszkanów;
naprzeciw mnie, po drugiej stronie alejki, siedziała młoda mama z dzieckiem w
wózeczku. Nagle na środek alejki, między nas, padła spróchniała gałąź, sporych
rozmiarów - nie robiąc nikomu nic złego.

[netus]

Opowiqdajcie o tym , to dla mnie wazne, bardzo wazne

[nulleczka]

Dużo takich "dziwnych przypadków" spotkało mnie w czasie choroby mojej mamy.
Było to parę lat temu. Pamiętam, że 17 maja byłam na czuwaniu nocnym w wigilię
Zesłania Ducha Świętego. Klęczałam przed dużym krucyfiksem i uświadomiłam
sobie, jak zawsze bardzo się bałam cierpienia.Całą noc modliłam się więc, żebym
umiała przyjąć cierpienie, żebym pod jego ciężarem się nie uginała itp.
I 19 maja zadzwoniła moja siostra z wiadomością, że mama ma raka mózgu.Myślę,
że to czuwanie mnie umocniło i przygotowało na tę wiadomość. Przed wyjazdem do
domu mamy zadzwoniłam jeszcze do mojego obecnego męża (wtedy traktowałam go
jako przyjaciela). I kiedy on modlił się za mnie, przypomniała mu się bolesna
ogrójcowa modlitwa Pana Jezusa, że wtedy umacniał Go Anioł. (aha, a wcześniej
opowiadał mi, że bardzo kocha swojego Anioła Stróża, którego nazywa Kubą -
słuchałam tego raczej obojętnie, bo sama jakos w pomoc Aniołów nie wierzyłam).
No i teraz poprosił tego swojego Kube, żeby się mna opiekował.
Musiałam dostać się jakoś na dworzec, a nie było akurat żadnego autobusu.
Postanowiłam więc złapać jakąś okazję. I przyszła mi do głowy myśl, że jest
przy mnie jakis Anioł. Było to o tyle dziwne, że przecież w żadne Anioły
specjalnie nie wierzyłam , no i nic nie wiedziałam o tej modlitwie mojego
przyjaciela.
_ dobra, jak juz przy mnie jesteś, to pomóz mi z ta "okazją"- powiedziałam.
Zatrzymał sie garbus z sympatycznym kierowcą w środku i podrzucił mnie na
dworzec.
Ośmielona taka natychmiatową pomocą poprosiłam Anioła, żeby mamie jak
najszybciej udzielono Sakramentu chorych i jeszcze o parę rzeczy. Wszystko
zostało wysłuchane.
Wiedziałam, że mama wybiera się do bioenergoterapeuty i juz rozmawiała na ten
temat z moja siotrą( a przed wyjazdem do domu przeczytałam Słowo Boże "nie
dajcie się uwieść różnym i obcym naukom"). Poszłyśmy z siostrą na Mszę, gdzie
dotarło do mnie, że ten Anioł to Kuba i poleciłam mu sprawę tej nieszczęsnej
bioenergo....
Wyobraźcie sobie, że po wyjściu z koscioła pierwsze pytanie mojej siostry
było "a czemu ta bioenergoterapia jest zła" i - co przedziwne - udało mi sie ja
przekonać. Ona przekonała mamę, która w dodatku spotkała kobietę, która bardzo
z powodu takich wizyt ucierpiała psychicznie.
Kiedy mama była tuż przed operacja, zmarł wujek. Wieczorem, po pogrzebie,
dzwoni mój przyjaciel. Pyta, co z mamą. A potem zadaje pytanie "a kto u Ciebie
w rodzinie zmarł, bo Kuba dał mi odczuc, żebym się modlił za zamrłego z Twojej
rodziny."
Wracałam do siebie pociągiem i szkoda mi było, że będę się musiała rozstać
Z Kuba.Zżyliśmy się bardzo. Spytałam mojego Anioła, jak ma na imie, ale jakoś
mi nie odpowiedział. Czytałam w pociągu Słowo Boże i bardzo do mnie przemówił
fragment, jak JONATAN obiecuje swoja przyjaźń Dawidowi. Czułam, że to słowa
jakoś szczególnie skierowane do mnie, ale nie wiedziałam o co chodzi.
Po Przyjeździe wpadłam do mojego przyjaciela. Powiedział mi że ja przecież tez
mam swojego Anioła, który ( jak mu się wydaje) ma na imię JoNATAN (a oczywiście
nie mówiłam mu nic o tym czytanym w pociagu Słowie Bożym). No i tak sie
zaprzyjaźniłam z moim Jonatanem. Stał sie kimś realnymw moim życiu.
Dużo jeszcze było takich przypadków w tym czasie i gdy przygotowałam się do
małżeństwa. Myślę, że Bóg po prostu przeniósł mnie przez to wszystko dając taka
bardzo namacalna pomoc.

[mama_kasia]

Nulleczko, Twoja opowieść brzmi jak bajka, ale ja też wierzę
w Anioły i proszę je o pomoc w różnych konkretnych sprawach

[glupiakazia]

Nulleczko, piekne to jest.
A mnie kiedys jedna zaprzyjazniona zakonnica powiedziala, ze zawsze dobrze jest
pomodlic sie do Aniola Stroza naszych przeciwnikow czy nieprzyjaciol. Niestety
u mnie jak na razie nie zadzialalo, ale u niej chyba tak

[nordynka1]

Trzy lata temu. Wynajmuję wspólnie z koleżanką mieszkanie. Jestem od dłuższego
czasu bez pracy. Ostatnie miesiące ratował mnie spory zwrot podatku za
poprzedni rok ale teraz kasa jest pusta...nie mam czym zapłacić za czynsz. No
nie mam! Przychodzi pismo ze spółdzielni "Nadpłata za wodę.." Zużycie wody dużo
mniejsze niż wniesiona z góry zań opłata. W efekcie nastepne trzy miesiące nie
musimy płacić czynszu. Po tym czasie znajduję pracę..

Dwa lata temu. Wrócilismy właśnie z mężem z naszego tygodnia poślubnego
spędzonego w Krakowie. Moja praca zaczyna mnie na serio drażnić - na czarno, za
marny grosz, niewiele się tu mogę nauczyć, traktują mnie tu jak narzędzie do
rysowania projektów w komp, a nie jak osobę. Zaczynam o tym intensywnie myśleć.
Postanawiam w myśli, że szukam innej pracy, od zaraz. W tym momencie dzwoni
telefon - "czy pani oferta jest aktualna?" . A cv wysłałam im ponad rok
wcześniej.. Tydzień później pracuję w Gdyni. Świetni ludzie, współpracujący ze
sobą i tworzący grupę przyjaciół. Etat. Mogę urodzić dziecko i mam gdzie
wracać. Dużo się uczę. I bardzo lubię to miejsce pracy. Nazwałam ją sobie
naszym prezentem ślubnym.

[mader1]

Ja chciałam tylko dodać, że zdarzyło się ( mnie osobiście - ale innym też )
cos z kategorii "dziwnych przypadków" na tym forum.
Czasem ma się jakieś kłopoty - nie bardzo duże, ale trochę załamujące w danej
chwili. Zdarzyło się, że choć nikt o tym jeszcze nie wiedział, ktoś pisal cos
miłego, co podnosiło na duchu smutasa.

[verdana]

Straciłam dobrą chałturę, co bardzo zmniejszyło nasze dochoy. Przez pół roku,
kiedy "wisiała na włosku" próbowałam dowiedzieć się, czy ktoś nie ma dla mnie
pracy - nic.
W dniu, gdy sprawa rozstrzygnęła się na "Nie"Napisałam CV i postnowiłam obejść
wyższe uczelnie. zaczęłam od najblizszej - 7 mint spacerowym krokiem od domu.
Wchodzę, zostawiam CV, wracam. Po 10 minutach telefon "Proszę przyjś". Idę.
Okazuje się, sprawami personalnymi zajmuje sie tam pani, która konczyła tę samą
szkołę co ja i mnie pamieta. Mówi, że moje podanie będzie pierwsze gdy się coś
zwolni. Schodziłam do "Pięciu Stawów" gdy zadzwoniła komórka. Przyjęli mnie. W
pierwszym i jedynym miejscu, do którego poszłam prosto z ulicy.

[luccio1]

Kto może wiedzieć, może jeszcze i mnie tak wypali? Podbudowałaś mnie Twoim
opowiadaniem.
Łukasz.

[nordynka1]

Marzec tego roku. To moja pierwsza ciąża. Termin rozwiązania minął już z
tydzień temu. Nie mogłam się juz doczekać końca, nachodziły mnie różne myśli o
tym co może się stać złego - i poprosiłam o pomoc świętego Józefa. 19 marca, 12
dni po terminie zaczyna się poród. Wreszcie! Jedziemy do szpitala. Badają,
stwierdzają, że poród się zaczął i..informują, że jest blokada oddziału i nie
mogą mnie przyjąć. A chciałam tam ,a chciałam w wodzie..trudno. Odesłano mnie
karetką do innego. Poród okazuje się być długi i bardzo wyczerpujący. Pod
wieczór jest zmiana dyżuru. I nagle w naszym pokoju pojawia się pani Dagmara,
położna, którą znamy ze szkoły rodzenia. Pomaga nam bardzo. I medycznie i przez
samą swoją obecność. A 19 marca jest uroczystość świętego Józefa...

[pysio8]

Latem ubiegłego roku, kiedy już MI-SIĘ nic nie chciało i nic nie podobało,
a całe życie przypominało totalny bałagan, to wydarzyło się parę zaskakujących
i dobrych rzeczy.
Szłam sobie ze starszą sąsiadką pod rękę , wędrowałyśmy do banku, i tak
myślałam, co ja właściwie tu robię, nie chcę tak żyć, nic MI-SIĘ nie układa,
nie mam siły... i wtedy jakiś przechodzień uścisnął mnie za rękę, taki gest
pomocy i wsparcia- no dalej idź pysio, nie łam się ). A jak się odwróciłam,
to nie wiedziałam kto to był, wmieszał sie w tłum Warszawy.
Któregoś razu idąc do tej samej sąsiadki znalazłam mały obrazek z przykazaniami
kościelnymi) i wtuloną w siebie na odwrocie Rodziną św.- dominuje przepiękny
pomarańczowy kolor. Obrazek stoi na honorowym miejscu na mojej półce, uwielbiam
się w niego wpatrywać.
A kiedy byłam u innej mojej wówczas podopiecznej natknęłam się na młodego
franciszkanina, który z uporem, ale w przemiły sposób mówił o posłuszeństwie
Bogu i przełożonym, i podarował mi medalik z wizerunkiem Matki Boskiej(noszę
go) i broszurę o świetym M.Kolbe.

[yen74]

To ja Anielsko
Rankiem po śmierci Ojca Świętego znalazłam na tarasie dwa białe pióra. Jedno
duże a drugie niewielkie. Uśmiechnęłam się szczerze, bo wiedziałam już, że moja
córeczka jest pod właściwą opieką Ojca Świętego...