brak skruchy

[malgog]

Dziewczyny pomóżcie mi...

Popełniłam grzech, mam tego świadomość i gryzę się tym straszliwie,
najbardziej jednak tym, że tak naprawdę...wcale tego nie żałuję.

Najważniejsze - nie mogę odbyć spowiedzi.
Nie umiem wzbudzić w sobie prawdziwego żalu, sama świadomość popełnienia
grzechu nie jest wystarczającym warunkiem odbycia dobrej spowiedzi.

Rozważam to na wszystkie sposoby i ... nie dochodzę do żadnych wniosków
Skruchy nadal brak.

Co ja mam zrobić ???
Zagmatwało się to okrutnie,
brak spowiedzi i przede wszystkim możliwości przyjmowania Komunii Św.
Moja modlitwa to ciągłe wołanie o żal którego nie czuję w sercu.

Jestem rozdarta, ciągle o tym myślę ale nie potrafię wzbudzić w sobie
prawdziwej, szczerej skruchy.

A może moja świadomość "powagi" grzechu jest niewystarczająca.
Co robić?

[sion2]

Napisałam juz raz i znikło wszystko zamiast się wysłać....


Pozostaje chyba tylko własnie prosić Boga o łaskę skruchy. On jest źródłem
wszelkiej doskonałości, świętości i cnoty. Bez łaski Bożej nie jesteśmy w stanie
być skruszonym. Stawaj przed Bogiem taka jaka jesteś, bo taka jesteś kochana.
Jeśli szczerze CHCIAŁABYŚ żałować to sądzę że Bóg to przyjmuje, resztę On sam
musi "dodać".
Wcale nie trzeba skruchy czy żalu "czuć" i przezywać, wtedy czasem człowiek
ulega upodobaniu w samym sobie, w swojej duchowej "doskonałej skrusze". A ubogi
w duchu nie ma nic czym mógłby zabłysnąć przed sobą, Bogiem i bliźnimi. Także
nie ma doskonałej skruchy bo ona jest dziełem Boga a nie człowieka. Oczywiście
człowiek musi współpracować z Bożą łaską, a najlepsza współpraca to taka "Ty
możesz wszystko a ja nic". Sami z siebie nie jesteśmy zdolni do dobra
nadprzyrodzonego, uzdalnia nas do niego Bóg.
Najważniejsza jest świadomość winy, może ty nie bardzo rozumiesz dlaczego to i
to jest grzechem, nie przekonują cię argumenty i dlatego trudno ci wzbudzić żal?
Wtedy trzeba powiedzieć na spowiedzi to. Bo udawana skrucha to żadna skrucha.
Czasem rozum jest przeszkodą do uznannia winy, wtedy to też trzeba uznac.

Wszystko co napisałam sama przeżywam, nie wyczytałam nigdzie .

[malgog]

Kasiu
piekne to co napisałaś
to właśnie tak jest, że rozum jest przeszkodą w uznaniu winy....
tak to sobie tłumaczę
To wszystko takie skomplikowane.
Samo uznanie uczynku sprzecznego z przykazaniami za grzech jest
niewystarczające,
dla mnie niewystarczające, dla Boga też jak się domyślam
Zresztą moje sumienie tego nie przyjmuje do wiadomości.
jakoś tak zawsze było, że popełnianiu grzechów towarzyszyła skrucha i szczery
żal no i wola naprawy zła.

teraz tego nie czuję

czy jestem już takim grzesznikiem, który nawet nie potrafi żałować wyrządzonego
zła ???
chciałabym i nie mogę jednocześnie
sprzeczność, której nie mogę wyeliminować

[verdana]

Mam jedno pytanie, dosyć jak mi się wydaje ważne. Czy czujesz, ze to grzech
(sama uwazasz, ze źle zrobiłaś), a nie odczuwasz skruchy? Czy też inaczej - nie
czujesz, abyś w swoim rozumieniu i sumieniu zrobiła coś złego, a za grzech uwaza
to Kościół?
Bo dla mnie to dwie zupełnie różne moralnie sytuacje.
Przy tej pierwszej to skomplikowany problem, barziej psychologiczny, niż
religijny - bo pozostajesz w konflikcie sama z sobą. W drugim wypadku powstał
konflikt pomiędzy Twoim sumieniem a zasadami religii czy przykazaniami
koscielnymi. Ja sama oczywiście słabo się w tym orientuję - ale pewien b. mądry
ksiądz powiedział kiedyś mojemu mężowi, że jeśli on absolutnie nie odczuwa
czegoś jako rzeczy złej, ani grzesznej i jest przekonany, że robi dobrze i
właściwie, to powinien oprócz zaleceń Koscioła słuchać także swego sumienia - bo
ono jest nie mniej ważne. (Chodziło tu o antykoncepcję).
Moim zdaniem jedyną osobą, która może pomóc, jest bardzo dobry spowiednik.
Przeciez masz wyrzuty sumienia - nie przez to, co zrobiłaś, ale przez to, że nie
odczuwasz skruchy. I chyba tu naprawdę masz "mocne postanowienie poprawy" - bo
chciałabys tę skruchę odczuwać. I z tego można sie wyspowiadać.