Zaaranżowane spotkania

[mader1]

Pamiętacie ? Kiedyś, a w niektórych kulturach jeszcze do dziś, rodzice
starali się połaczyć młodych w parę. Była też wykorzystywana swatka, kuzyni.
Dziś radzimy sobie sami.
Czy to lepiej ? Co mówili rodzice o Waszych sympatiach ? Czy naprawdę lepiej
widzą katastrofę? Czy starali się przekonać was do jakiegoś dziecka
znajomych ?
Hindusi mówią, że oni stawiają zimną zupę na gorącym piecu i ją podgrzewają,
Europejczycy zaś gorącą na zimnym i ona... stygnie.

[kramla]

No cóż myślę, że takie zaaranżowane małżeństwa w naszej kulturze to
rzadkość.Rodzice nie stanowią zbytniego autorytetu w tym względzie, zwłaszcza
gdy w grę wchodzi odradzanie partnera na przyszłego małżonka.Tak właśnie było u
mnie.Mój tata postawił szlaban totalny mojemu chłopakowi, a kiedy on mi się
oświadczył odmówił mu z hukiem mojej ręki.Sytuacja ta podziałała na nas jak
magnes: tym bardziej mimo przeszkód garnęliśmy się ku sobie, jednakże zamiast
poznawać się na wielu płaszczyznach i w pokoju przeżywać nasz związek
narzeczeński, skupiliśmy się na walce o wspólną przyszłość.Wygraliśmy. Tata
wyprawił nam jednak wesele i dzis jesteśmy 10 lat poślubie.Niestety, muszę
przyznać, że stawiając silny sprzeciw naszemu związkowi mój tato dopatrzył się
rzeczywistych zagrożeń dla mojego małżeństwa i w kilku rzeczach niestety miał
nosa.Czy dzisiaj żałuję , że nie posłuchałam taty? Myślę ,że na ówczesny moment
nie mogłam inaczej postąpić.Moi rodzice nie prowadzili ze mna rzeczowych i
życzliwych rozmów na temat mojego związku , były głównie moralizmy, kazania,
upkorzania, a ja zwyczajnie chciałam od tego uciec.Im bardziej atakowali, tym
bardziej ja marzyłam o nowym wspólnym domu z moim mężem.No i teraz go mam.Dom i
męża.Życie nielandrynkowe.Ale jednak Życie.I mimo, że przyszły takie momenty,
ze zwątpiłam w jakikolwiek ogień pod naszą zupą, pewien Palacz ciągle na nowo
ja podgrzewa i nie pozwala zupce zupełnie wystygnąć.Myślę, jestem przekonana,
że mimo tych wszystkich poważnych faktów i ciemnych stron naszego małżeństwa
mój tata sie mylił wątpiąc w sens naszego małżeństwa.Bo od samego poczatku
naszego może ciut nieodpowiedzialnego związku był z nami Bóg.Chcieliśmy, mimo
naszych grzesznych natur by On z nami był.On ciągle o nas walczy i patrzy na
nas oczami naszych córeczek.A kiedy na nie patrzę (zwłaszcza jak śpią)) nie
żałuje że nie posłuchałam taty.No, nie tylko dlatego nie żałuję .

[alex05012000]

mader!, przypomniałaś mi jedno śmieszne zdarzenie z młodości, kiedy mama moja
zaprosiła na herbatę jedną panią z synem, co by ewentualnie myśmy byśmy itd...
oczywiście nic z tego nie wyszło, może zresztą to było tak pół żartem pół
serio...ale w pewnym (moim) wieku mama się martwiła, że nikogo nie mam, jak to
sie mawiało, tylko, że nie wzięła pod uwagę czynników, które do tego stanu
prowadziły, no, ale nie będę sie na forum rozpisywać o tych sprawach...
co zaś do mojego przyszłego męża, to przedstawiłam go rodzicom, po tym jak już
u mnie zamieszkał! (miałam własne M) i mając 28 lat!!! więc nikt nie śmiał
skomentować nawet jednym słówkiem....., o odradzaniu nie wspomnę, zresztą jak
napisałam ja miałam 28 lat a mój facet 39 więc nie byliśmy "dziećmi" ....
jedynie po kilku miesiącach i mama i teściowa nalegały na szybką legalizację
urzędową związku (na kocią łapę w niektórych środowiskach nie uchodzi...);
przedtem nikogo nie przedstawiałam, więc rodzice nie mieli kogo komentować...
ani krytykować... ani odradzać.... w tym roku obchodziliśmy 11 rocznicę ślubu i
mimo pewnych problemów (finanse i kiedyś poczęcie dzieci) jesteśmy jak
przysłowiowe wino - im starsze tym lepsze... - maria/alex

[mader1]

Ja sama wybrałam męża i muszę powiedzieć, że chociaż może z ulubieńcami
rodziców miałabym łatwiej finansowo i prościej - wybrałam na męża dużo lepszego
czlowieka, mężczyznę. I płacę za to jego skomplikowanie , wrażliwość,
błądzenie. Ale to jest to życie właśnie i wspólne wzrastanie.
Ale napisałam o tym, bo słyszalam o historii, która zdarzyła się kilka lat temu
w małej miejscowości.
Pracowały ze sobą dwie panie - jedna przyszła właśnie do pracy, po szkole,
druga była już doświadczoną pracownicą. Zbliżyły się, miały coraz więcej
wspólnych tematów, bardzo się polubiły. I starsza pomyślała sobie, że cudownie
byłoby miec taką córkę. Przyniosła album do pracy, z zadowoleniem zauważyła, że
młodsza uśmiecha się na widok jej syna. Zaprosiła ją. Zaaranżowała spotkanie.A
dzieci poznały się, spodobały się sobie i pokochały. I ma synową juz przez
kilka lat. Ciągle jest z niej zadowolona.
Sama mam ulubionych kolegów mojej córki )))) choć jest jeszcze bardzo młoda.
Patrzę. Zastanawiam się na ile rozmowy ze mną wpływaną na jej wybory.

[glupiakazia]

> Ja sama wybrałam męża

ja tez

i muszę powiedzieć, że chociaż może z ulubieńcami
> rodziców miałabym łatwiej finansowo i prościej

ano wlasnie. ja sobie mysle, ze te "aranzacje" mialy jakis swoj sens i
uzasadnienie w czasach, kiedy rodzina byla w pewnym sensie "firma" zapewniajaca
przetrwanie jednostkom. Sto lat temu na porzadku dziennym byly przy rodzinach
rozmaite ciotki rezydentki, bo samotna kobieta nie miala szans sie utrzymac,
jesli oczywiscie nie miala duzego wlasnego majatku. Dzisiaj to juz nie jest
problem, bo nawet ludzie, ktorzy dzis sa uwazani za zyjacych na tzw. granicy
ubostwa, wedlug dawniejszych miar, maja sie calkiem niezle. Zniknal 'przymus
ekonomiczny' - zniknal 'argument' o zapewnieniu godziwej przyszlosci. Ale
dzisiaj naprawde raczej sie z glodu nie umiera


> Sama mam ulubionych kolegów mojej córki )))) choć jest jeszcze bardzo
młoda.
> Patrzę. Zastanawiam się na ile rozmowy ze mną wpływaną na jej wybory.

A to juz duzo wiekszy klopot - te "aranzacje" w sferze duchowej... Kurcze, tez
bede miala ten problem x 3)
Mader, pisz, na pewno cos madrego podpatrze

[marzek2]

Hmmm ciekawy temat. Kiedyś byłam absolutnie przeciw takim aranżacjom, ale teraz
jak się człowiek starzeje to ....
Nie no poważnie to tak - oczywiście nie podoba mi się w ówczesnym swataniu
zupełny brak uwzględniania zdań i upodobań stron najbardziej zainteresowanych
czyli przyszłych małżonków. To nie tak ma być - jasne.

Ale... z drugiej strony... trochę rozumiem podejście, że "miłość przyjdzie
potem" - to znaczy nie uważam, że tak się dzieje, to znaczy, że trzeba zawierać
małżeństwo z rozsądku itp, bo oczywiście są pary, które żadną miarą od siebie
nie pasują i tyle. Tylko - w tym podejściu do sprawy jest cień tego, co mi się
podoba - a mianowicie przekonania, że dobre małżeństwo buduje się na pracy nad
związkiem, na wspólnym przerabianiu trudnej i czasem nudnej codzienności. To nie
znaczy oczywiście, że miłość jest nieważna!
Małżeństwo to nie miesiąc miodowy trwający całe życie - tak uważam. Emocje
pojawiają się i znikają, pokażcie mi żonę, która CAŁY CZAS czuje się jak w dniu
ślubu, a zapytam się jej, jak to robi.... Ja przynajmniej przez parę określonych
znanych każdej kobiecie dni w miesiącu NIE czuję się jak w dniu ślubu bynajmniej
))

Nie podoba mi się panujące dość często podejście do związku, że to głównie
emocje, namiętność, romantyczność, super seks cały czas i w ogóle. A jak to
wszystko czasem opada - do widzenia, "już cię nie kocham". Pytanie tylko, czy to
była miłość, czy po prostu hormony...

Napiszę tak - moim marzeniem jest, żeby moja relacja z córkami była taka, żeby
brały jednak pod uwagę moje zdanie dotyczące ich przyszłego męża, spotykanie się
z chłopakami w ogóle. Nie będę nic narzucać, jasne. Ale wiadomo, chcę dla nich
jak najlepiej itp...
Jak na razie dobrze mi idzie, przynajmniej z Zuzią - jak dziewczyny kiedyś
rozmawiały z kim się ożenią, Zuzia na jakąś tam propozycję Miki zareagowała tak:
"Mika, nie możesz się ożenić z Marcinem! Przecież nie wiemy, czy Marcin kocha
Pana Boga!. No tak, ale to jest moja mądra, rozsądna Zuzia. Mika ma swoje zdanie
.... i już. Ma to niestety po mnie

W przypadku mojej wielkiej nastoletniej miłości, która dzięki Bogu nie skończyła
się ani ciążą, ani ślubem - moja mama miała rację ze swoimi obiekcjami.
Dzięki Ci Panie za mojego męża, że poukładałeś mi w głowie na tyle, że mi się
spodobał i zrozumiałam kogo warto szukać...

[mamalgosia]

A ja uważam, że nie ma w tym nic głupiego. Oczywiście zostawiając ostateczny
wybór osobom zainteresowanym. Przyznaję, że sama trochę zajmuję się takim
swataniem Mam już na swoim koncie jedno małżeństwo, jedną parę, trzy
niepowodzenia i jedno w trakcie, więc jeszcze nie wiem, czy i co z tego wyjdzie.
Jestem osobą, która późno zawarła związek małżeński i wiem, że w pewnym wieku
trudno poznać tę drugą połówkę. Bo niby gdzie? Na ulicy podejść do obcego
faceta? W kościele zagadać? Niektórzy uczęszczają na spotkania jakiejś
wspólnoty, czy studiują - to jeszcze jakieś szanse są. Ale czasem człowiek po
prostu zaczyna pracować i chodzi tylko do pracy, potem jest w domu, pomaa
rodzicom, odwiedza rodzinę czy znajomych. I naprawdę nie ma jak kogoś poznać.
Swego czasu "Gość Niedzielny" zaczął taką akcję - osoby samotne miały pisac
listy. Ale potrwało to chyba dwa numery, potem zrezygnowali - podobno
zainteresowanie było tak duże, że nie dali rady.
A swoją drogą: mam fajną koleżankę , pannę, samotną, inteligentną, no, może ma
swoje dziwactwa, ale dusza- człowiek. Lat 37

[samboraga]

>Hindusi mówią, że oni stawiają zimną zupę na gorącym piecu i ją podgrzewają,
>Europejczycy zaś gorącą na zimnym i ona... stygnie.

To bardzo piękna metafora Do pamiętania dla siebie jak akurat ciężko w tej
miłości. I do uczenia dziecka, że to po ślubie trzeba zakasać rękawy, a nie
przed) Tak jak to napisała Marzek.

Męża poznałam juz w końcówce studiów, rodzice nie ingerowali. Chociaż wiem, że
jego komentowali... A moi, przerabiajacy mnie na nieustająco na 'człowieka
technicznego' (no a ja, na nieszczęscie, jedyna w rodzinie byłam inna) chyba
ostatecznie się poddali, gdy wybrałam sobie humanistę) Oczywiście nie
chodziło tylko o zawód, ale o całą, zupełnie inną, wizję życia... Nie tylko
o 'byt'. Ale - za dorosła juz raczej byłam, a może znali mój upór
A teraz jest tak, że sami przekonują sie kawałek po kawałku, że można żyć
zupełnie inaczej niż oni i...też fajnie. Ciekawa jestem czy to przyznają, czy
mi to kiedyś powiedzą sami z siebie

Myślę, że inaczej z tą ich ingerencją byłoby w wieku nastoletnim, ale nie
miałam tego problemu. Sama będę sie bała zauroczeń nastoletnich u mojego
syna. Ale chciałabym, aby juz w dorosłości mój syn potrafił sam zdecydować, sam
wybrać. Aby znalazł bliskiego mu człowieka i na pewno mu powiem o tej zupie))

[kramla]

I tym sposobem zaczłyśmy rozmawiać na temat naszych dzieci i aranżacji ich
związków.Czy mamy na to jakikolwiek wpływ za kogo wyjdą nasze córki, jakie żony
znajdą nasi synowie?Ja myslę, że jednak do pewnego stopnia tak, że mozna pomóc
dzieciom dbając i troszcząc się o dobór przyjaciół, albo przynajmniej próbować
bliżej poznać tych z którymi przyjaźnią się nasze dzieci.Wiecej rozmawiać ,
mniej osądzać.No i przedewszystkim dbać o dobór swoich znajomych.Zdaje się, że
trochę myślę sloganami, ale często jest tak, że jesli nasi przyjaciele mają
poukładane w głowie i są dobrymi ludźmi, jest mniejsze prawdopodobieństwo, ze
ich dziecko sie wyrodzi i zostanie na przykad złodziejem samochodów.No a
przecież wszędzie może się czaić potencjalny zięć albo synowa)).

[mader1]

Nie mogę zbyt szczegółowo pisać, bo świat jest mały ale mam spośród kolegów
córki swoich ulubieńców
Moja mama na ogół najbardziej lubiła tych kolegów, którzy się wedlug mnie w
ogóle nie nadawali na chłopców ))) Ciekawe dlaczego ? Może w gruncie rzeczy
wyczuwała, że nie ma niebezpieczeństwa ? )))
Zwierzenia prowokują bardzo ciekawe rozmowy na temat różnic między chłopcami i
dziewczynami niektóre są zabawne.
-Mamo, przez pół godziny tłumaczył mi zasady gry ( to byla gra komputerowa,
moja córka lubi planszowe, a nie cierpi komputerowych) ! Mówił z taką pasją,
jakby opowiadał o czymś ważnym !
- Bo dla chłopców to jest ważne. Dzielił się z Tobą tym, co mu sprawia radość.-
Niedowierzające spojrzenie. Postanowiłam podać przykład - Tato też opowiada mi
o markach samochodów.

Mader trafiłaś w temat

[anndelumester]

bo całkiem niedawno myslałam i nawet rozmawialismy ze znajomymi (pół serio) na
temat, no "odpowiedniej partii dla dziecka" )
tzn wyszło, że fajnie by było, gdyby rodzice się znali, pochodzili z podobnego
środowiska, mieli podobną wizję świata etc.
Sama zdaje sobie sprawę że bedę "trudną " tesciową,

[pawlinka]

e tam, skoro już wiesz, że będziesz trudna, to się będziesz starać i nie
będziesz trudna

[anndelumester]

no dobra, TRUDNO byłoby mi zaakceptowac osobę, no jak to delikatnie ująć ?????
małobystrą? nieciekawą , i w sensie osobowosci, ale też w sensie mało ciekawą
świata itd..
A może teraz akurat jestem trochę "nastawiona"- obserwując smutne efekty
pewnego mezaliansu, i jakoś tak pomyślałam o moim synu ..

[mader1]

Myślałam o tym (choć jeszcze sporo za wcześnie przecież), że są osoby na tym
świecie, z ktorymi moim dzieciom "łatwiej" byłoby zyć.Jakby " wychowywane dla
siebie" na pierwszy rzut oka - choć w innych rodzinach. No po prostu nie
musieliby się dogadywać co do najbardziej podstawowych rzeczy - systemu
wartości, zwyczajów, takich społecznych " odruchów".
Też obserwuję jedno małżeństwo i widzę jak tam jest trudno cokolwiek ustalić -
nawet to, czy pomagać dziecku w odrabianiu lekcji, do jakiej szkoły ma chodzić,
czy jeść wspólne posiłki, czy uczyć patriotyzmu, czy mają być zajęcia
dodatkowe, jaki sport, czy powinien przeklinać (!).
Z drugiej strony Bóg ma wobec naszych dzieci swoje plany. Może czasem, jeżeli
człowiek jest dobry, dobrze uformowany, myślący posyła Go w małżeństwo, by
pomógł innemu człowiekowi w drodze do Boga ? Żeby pokazał drugiemu
człowiekowi "inną rzeczywistość" ?
Tak jest w przypadku wcześniej wymienionego przeze mnie małżeństwa, choć jest
to droga baaardzo trudna i bolesna. Nie chciałabym takiej dla żadnego mojego
dziecka - choć problemów finansowych tam nie ma.....

[berek_76]

W moim przypadku klasycznie "A było słuchać mamusi..."

Sama sobie znalazłam męża, sama się przy nim uparłam i wyszłam za niego wbrew
woli mamy. Nie doszukując się, czy dlatego, czy mimo tego, czy kompletnie
niezależnie - od kilku miesięcy jestem samotną mamą. Obawy mojej may w dużej
mierze się potwierdziły.

Myślę, że to jest tak, że całkiem zimnej zupy nie da się do końca podgrzać ,
ale oprócz emocji, wolnej woli, hormonów, własnego zdania młodych, powinno się
też liczyć doświadczenie rodziców. Nie mówiąc już o tym, że z dystansu pewne
rzeczy lepiej widać.

O ile pamiętam, bardzo niegłupio pisała na ten temat Agata Christie w swojej
autobiografi - że za jej czasów nie narzucano pannom mężów, ale rodzice tak
działali, żeby dyskretnie zniechęcać do niewłaściwych adoratorów, a podsuwać
tych bardziej sensownych. Cos takiego uważałabym za najlepsze rozwiązanie
-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

You've got to kick a little

[maadzik3]

W jednym i drugim przypadku zdarzaja sie zwiazki udane i nieudane. Ale wole
odpowiadac za wlasne bledy (ewentualne) niz za bledy swatki i kuzynek. Nie
wspominajac o czestych aranzowanych malzenstwach 12-letnich dziewczynek z
40-letnimi facetami (konsumowane, a jakze) - jest to staly problem w kilku
krajach swiata Indii nie wylaczajac.
Magda

[barbie-torun]

sama się wyswatałam
żeby nie być starą panną
czy udany wybór? nie wiem, raczej letnia zupa,
czasem przesolona, czasem za gorąca, najczęściej mdła

może lepiej było żyć w samotności
teraz i tak nic nie zmienię