Osoby starsze

[mader1]

Przeglądam sobie lutowy numer "Rodziców i przedszkola" - to takie pisemko,
które leży w przedszkolach, niektórzy je znają.A tam "Kochani staruszkowie".
" To bardzo ważne, żeby dziecko choć trochę czasu spędzało z osobami
starszymi." I już mam wrażenie jakbym czytała " dobrze jest mieć w domu
zwierzątko ze względu na rozwój dziecka..." Potem jest o tym, że dzieci
widują się z dziadkami krótko i rzadko. Tak bywa.
"Rezultat jest taki, że nasze dzieci coraz częściej boją się osób starszych".
Jak myślicie czy tak naprawdę jest ?
Cały ten artykulik ( krótki) tak brzmi, jakbyśmy ze swoimi dziećmi poruszali
się po osiedlach,ulicach, na które nie mają wstępu staruszkowie.
Jaka jest skala tego zjawiska ?

[minerwamcg]

Ja też uważam, że dla dziecka towarzystwo osób starszych jest niezbędne.
Pamiętam swoje rozmowy z prababcią i fascynujące opowieści "jak było dawniej",
pamiętam starsze rodzeństwo babci, od którego zyskałam sporą część swojej
ówczesnej wiedzy o świecie, pamiętam kochających mnie kto wie czy nie bardziej
niż własne wnuki braci i szwagrów dziadka - bez tych starych ludzi moje
dzieciństwo byłoby o wiele uboższe: i o konkretną wiedzę, i o wpojony mi przez
nich stosunek do wielu spraw, i o niezbędne quantum ciepła. Więc z założeniem
artykułu się w zupełności zgadzam, tym bardziej, że nie wiem dokładnie, w jakim
tonie owo założenie zostało sformułowane.
A teraz postawiona przez mader kwestia. Hm. Tego nie wiem. Wydaje mi się, że po
pierwsze, dziadkowie małych dzieci na ogół jeszcze nie są staruszkami. W
większości wypadków są aktywni, pracują zawodowo, żyją wasnym życiem i ani im
się śni myśleć o sobie jako o staruszkach. Po drugie, rodziny są coraz mniejsze
i coraz bardziej zatomizowane. Dzisiejsi dziadkowie to już nie są ci, co mieli
po siedmioro, ośmioro rodzeństwa, które do końca życia utrzymywało kontakt nie
tyko ze sobą, ale i z następnym pokoeniem. Jest gdzieś jakiś jeden czy drugi
wujeczny dziadek, żyje jakaś ciocia-babcia, ale ani się ich nie zna, ani nie
utrzymuje kontaktów - ot, widziało się raz z okazji czyjegoś pogrzebu i to
wszystko, na podtrzymywanie więzi rodzinnych czasu brak.

[pawlinka]

dobry temat i nareszcie o dzieciach
Nie znam całego artykułu, ale możliwe, że chodzi trochę o postawienie sprawy w
kategoriach: zjeść ciastko i mieć ciastko.
Dziś mieszkamy z reguły osobno, młodzi mają być niezależni, dziadkowie pracują,
zatrudniamy nianie częściej chyba niż babcie do pomocy w wychowaniu; martwimy
sie o to, jak konflikty rodzice -dziadkowie mogą wpłynąć na dzieci i wnuki.
Jakiś taki ideał nam się marzy: uśmiechnięta zadbana starsza pani-babcia
zdrowa, realizuje się może niekoniecznie zawodowo, ale może towarzysko, ma swój
wolny czas atrakcyjnie zaplanowany i masę czasu, żeby nasze dziecko dopieszczać
tak, jak byśmy chcieli, bo to w końcu rodzice są od wychowywania, nieprawdaż?
A tutaj...rzeczywistość skrzeczy...jest inaczej, generalnie brak czasu,
odległości...pozostają święta, no czasem wakacje.
Nie ma już za wiele rodzin wielopokoleniowych pod jednym dachem, dzieci nie
widzą niedołężnych prababć i pradziadków na codzień, śmierć i
pogrzeb...zobaczcie na forach emamowych i podobnych jak często ten problem się
pojawia!
To, o czym pisze Minerwa było też częścią mojego dzieciństwa i to bardzo
znaczącą, ale...teraz sobie uświadomiłam, że ja mieszkałam 400 km od babć i ich
duuużych rodzin!!!...kontakt owszem, ale tylko wakacyjny, chociaż całe wakacje
spędzałam na wsi u dziadków. Święta raczej nie. Ale to wystarczało w takim
razie, żeby poznać tradyje i historie rodzin. Żeby w tym się zakorzenić, że tak
górnolotnie powiem.
A na codzień byli jeszcze starsi sasiedzi. Czesto moi rodzice byli proszeni o
pomoc, często odwiedzali staruszków zza ściany, kiedy własne dzieci nie mogły.

Dziękuję Mader za fajny temat

[samboraga]

o, znam tę gazetkę, u nas też leży

dla mojego dziecka osoba starsza to prababcie (był i pradziadek, bo babcie i
dziadkowie to faktycznie jeszcze na pełnych obrotach, do tego stopnia, że weszli
nam, rodzicom na głowę i najlepiej czują się w roli...rodziców naszego dziecka
właśnie....ale to inny temat)

a z seniorami rodu moje dziecko spędza mało czasu, nie boi się, ale - jakby to
powiedzieć - bliższego kontaktu nie łapie, bo oni w przeciweństwie do babć i
dziadków już za bardzo schorowani i sił im braknie do rozmów dłuższych z
prawnukiem (i chociaż opiekujemy się bardziej jedną z prababć, pomagamy w
konkretnych, prozaicznych rzeczach to nie jest to pełny kontakt, brak czasu na
'posiedzenie u prababci')

mam takie wrażenie, że moje dziecko nie ma 'prawdziwych' babć i dziadków, bo
jedni już 'bez sił', a drudzy 'jeszcze nie chcą' być brani za staruszków...
i żadni nie są tacy spokojni, pogodni, dostojni starością - a z taką postawą
kojarzy mi się 'idealna' babcia/dziadek...

[mary_ann]

mader1 napisała:

> Przeglądam sobie lutowy numer "Rodziców i przedszkola" - to takie pisemko,
> które leży w przedszkolach, niektórzy je znają.A tam "Kochani staruszkowie".
> " To bardzo ważne, żeby dziecko choć trochę czasu spędzało z osobami
> starszymi." I już mam wrażenie jakbym czytała " dobrze jest mieć w domu
> zwierzątko ze względu na rozwój dziecka..."

Oj, maderku, ja bym broniła tego, co to napisał, bo "dobrze człowiek chciał".
To nie prezentacja babci jako chomika, raczej zwróceie uwagi na pewien deficyt
naszej rzeczywistości. Chyba, że chodzi Ci o to, że takie stwierdzenie
oczywistośc? Oj, chyba nie dla każdego...

Zauważ, jak w prasie, przede wszystkim w czasopismach dla rodziców
(przynajmniej tak było jeszcze parę lat temu, kiedy moja starsza córka była
malutka) lansuje się obraz rodziców niezaleznych od dziadków. Toksyczne babcie
dokarmiające wnuki karmione nowocześnie piersią na żądanie (żeby nie było - ja
też potępiam te panie), niemądrzy dziadkowie rozpuszczający i faszerujący
słodyczami nasze postępowo-zafluoryzowane dzieci,a tu próchnica
czai się za rogiem Któryś z psychologów (Jagielski? Niesławnej pamięci
Samson?) posunął się wręcz w "Twoim Dziecku" do stwierdzenia, że babcia to
świetny wynalazek, ale pod warunkiem, że mieszka kilkaset kilometrów od nas.
Hmmm. Racji w tym sporo jest, pamiętam, jak działały na mnie po urodzeniu Zuzki
kontakty z teściową, zwolenniczką sztucznego kamienia i pulchnych bobasów. Z
drugiej strony wylewamy czasem dziecko z kąpielą. Kontaktu z osobami starszymi
nasze dzieci mają mniej, niż poprzednie pokolenia, babcie - jak słusznie
zauważyła Minerwa - często jeszcze pracują, a w dodatku niektóre a nich uparcie
trzymają sie młodzieńczego image'u. Zostaja prababcie , ciotki - zwykle
nieliczne, a na kontakty czasu nie ma. Do tego częśc młodych rodziców mieszka w
nowych dzielnicach, zammkniętych osiedlach, w trzydziestolatkowych gettach, w
których osób starszych właściwie się nie widuje.
I myślę, że w chrześcijańskim zwłaszcza wychowaniu warto o ten kontakt ze
starszymi zadbać - zwlaszcza teraz, gdy starość nie jest w cenie, nie cieszy
się szacunkiem, bo utraciła status depozytariusza mądrości, wypadła z obiegu,
nie nadąża za tempem przemian technologicznych. No, i taka
przecież "nieestetyczna"(


Potem jest o tym, że dzieci
> widują się z dziadkami krótko i rzadko. Tak bywa.
> "Rezultat jest taki, że nasze dzieci coraz częściej boją się osób starszych".
> Jak myślicie czy tak naprawdę jest ?

Boja się? eee, małe chyba nie. A starsze? Jesli sami odczuwamy (jako
społeczeństwo) lek przed starością, to może zarażamy nim nasze dzieci?


> Cały ten artykulik ( krótki) tak brzmi, jakbyśmy ze swoimi dziećmi poruszali
> się po osiedlach,ulicach, na które nie mają wstępu staruszkowie.
> Jaka jest skala tego zjawiska ?


Nie wiem. Ale w duzych miastach coraz większa. A jesli do tego poruszasz się
samochodem (między pracą, przedszkolem, szkołą, sklepem i domem), zakupy robisz
w biegu w supermarkecie - to... zoostają sporadyczne "mijanki" w kościele i w
aptece

[verdana]

A mnie okropnie denerwuje (jak autorkę wątku) wtłaczanie "ludzi starszych" do
jednego worka. I denerwuje mnie też żądanie od ludzi starszych specjalnego
zachowanie, dostojnej starości. To trochę tak, jaby się było człowiekiem
niezależnym tylko do pewnego wieku - potem wybija te 60, 70 lat i koniec - mamy
zostać wtłoczeni w schemat "dobrych babć", spokojnych, dostojnych,
niezabieganych. A ja nie chcę. To dla mnie swoista dyskryminacja - podobnie jak
traktowanie ludzi starszych - przez to, że są starsi - jako dobrego towarzystwa
dla dziecka.
Ja bym raczej sądziła, że dzieci bojące się ludzi starych miały z nimi
kontakt... niedobry kontakt.
Mój ojciec jest stary wg. normy wiekowej - ma 75 lat. Ma dwie posady - już
usłyszałam na jednym forum, że nie ma godnosci, bo posady są dla młodych. To
jest dyskryminacja. Zarówno ta, kiedy traktujemy starszych ludzi jako
swoiste "maskotki", babunie szepczace bajki, jak i ta, gdzie uważamy, ze nie
mają prawa być nadal aktywni.
Dziecko powinno spotykać sie z ludźmi dobrymi, sympatycznymi,lubiącymi dzieci,
a nie z reprezentantami określonych grup wiekowych i społecznych.

[kulinka3]

verdana napisała:

> Dziecko powinno spotykać sie z ludźmi dobrymi, sympatycznymi,lubiącymi dzieci,
> a nie z reprezentantami określonych grup wiekowych i społecznych.

Czytając to zdanie przypomniałam sobie dyskusję o szkole i Twoje obawy o to,jak
człowiek nie wyedukowany w szkole powszechnej, gdzie ma możliwość kontaktu z
różnymi grupami społecznymi, może być dobrym psychologiem,nauczycielem czy
kuratorem.
Czy człowiek, który nie ma kontaktu z osobami starszymi nie jest o coś uboższy,
czy nie postrzega starszych jako "plemion afrykańskich"? W przypadku szkoły ta
wiedza o "innych" od nas była pozytywna, konieczna.Do tych "innych" należą też
ludzie starzy, więc tej wiedzy nie powinno nam chyba zabraknąć?

[samboraga]

żądanie od ludzi starszych specjalnego
> zachowanie, dostojnej starości.

problemem nie jest, do jakiego wieku 'wypada' jeździć na nartach, a od kiedy
siąść na zydelku przed domem i grzać stare kości, ale że powoli z jeżdżenia 'na
krechę' czy ślizgiem trzeba przejść na łagodny, coraz sszerszy pług)

[mader1]

[kulinka3]

Moje dzieci uwielbiają swoich dziadków i prababcię. Widzę jak tęsknią, jak chcą
się z nimi spotykać, rozmawiać,bawić.To ważny element ich życia.
Dziadkowie wnoszą ( między innymi rzecz jasna) w naturalny sposób wiedzę o
życiu,której chciałabym żeby im nie zabrakło,że oto babcię może coś boleć lub że
ma pomarszczoną skórę lub, że brakuje jej sił,że trzeba pomoć.
Gdybym nie miała moich bliskich blisko, moje dzieci pewnie nie często miałby
okazję zobaczyć kogoś starszego, a już o bliższym kontakcie nie wspomnę.

[mama_kasia]

Ci "kochani staruszkowie" nie zawsze musza byc "kochani", jak juz
pisala Verdana

Moje dzieci maja dwie babcie (przy czym jedna w innym miescie) i tylko
jednego dziadka, ktory nie jest dziadkiem ksiazkowym, bawiacym sie z
wnukami, chodzacym z nimi w rozne fajne miejsca, opowiadajacym
ciekawe historie z przeszlosci. Nie, jest dziadkiem niepelnosprawnym,
niemowiacym. Inne dzieci maja innego dziadka. Jeden jest aktywny, inny
chory, jeden zgorzknialy, inny radosny. Nie o wiek tutaj chodzi, a o
charakter czlowieka.
Czy dzieci boja sie osob starszych z tego powodu, ze nie maja
kontaktu z takimi osobami? Nie sadze. Przeciez na ulicy sa ludzie
starsi. W kazdym razie ja ich spotykam dosyc czesto
Strach czy inne odniesienia biora sie tez z tego, jak do
tych osob odnosza sie rodzice. Jesli rodzice lekzewaza napotykane
osoby starsze, jesli ich nie lubia, jesli nie zauwazaja, boja sie ich,
bojac sie starosci w ogole, jest duze prawdopodobienstwo, ze ich dzieci
tez beda tak sie zachowywac.
I nie chodzi tylko o osoby starsze, ale o kazdego czlowieka w kazdym wieku.

ps. Przepraszam za brak polskich liter. Mamy w domu reorganizacje
komputerowa i na razie polskich liter brak

[mamalgosia]

Na razie nie zastanowiłam się głębiej nad tym tematem, ale prawda jest taka, że
moje dzieci nie mają w swoim otoczeniu żadnego staruszka. moi rodzice jeszcze
nie podpadają pod ten wyraz, a teściów widujemy rzadko. Sąsiedzi też jacyś w
miarę młodzi, tylko za płotem taka jedna babunia (ale zimą nie wychodzi, a
latem tylko siedzi na krzesełku, niestety nie słyszy jak sie do niej mówi).

[mader1]

Szanuję, bardzo szanuję osoby starsze. Nie cierpię tego protekcjonalnego tonu w
jaki się o nich mówi czy z nimi rozmawia...
Opowiem Wam coś. Pamiętam kiedyś sytuację na wigilii klasowej.Nauczycielka -
osoba młoda lecz nie młodziutka, raczej z prostej, choć porządnej rodziny,
niegłupia, ale zupełnie " normalna".Jeszcze kończąca studia. Był tam dziadek
jednej z dziewcząt. Arystokrata w każdym calu - elegancki, po francusku mówił,
jak po polsku, mężczyźni w Jego rodzie od wieków byli senatorami, jego zięć
także zajął się polityką ( On sam nie - w PRL to oczywiste). Uwielbiałam go,
choć miał czasem takie, wiecie, wypowiedzi o życiu typowe dla starszego
człowieka. Ale patrzyłam na niego, jak w orazek, bo czasem ta jego wypowiedź
rozpoczynająca się banalnie, kończyła się arcyciekawą historią. Wracając do
wigilii... Mówi ten człowiek coś do owej nauczycielki, a ona chwilę udaje, że
słucha, a potem tak jakoś lekceważąco go zbyła. Jej mina mówiła - " co on może
wiedzieć na temat polityki ? " Aż mi się żal zrobiło tej dziewczyny - osoby, o
których ona czytała w gazetach, on widział, a czasem znał osobiście.....
W artykuliku, którego autorka chciała dobrze, uderzyło mnie takie przedmiotowe
traktowanie owych staruszków - " żeby dzieci się nie bały..." " żeby dobrze się
rozwijały..."
Przecież te starsze osoby " potrzebne" są wszystkim, tak jak "potrzebni"
jesteśmy my , dzieci... one są częścią życia - takie jakie są.
Niecierpliwe, apodyktyczne, aktywne, badź łagodne, chore, spolegliwe. Blisko i
daleko... Te, które pokochaliśmy aktywne i samowystarczalne, po latach
potrzebujące pomocy i nieszczęśliwe. Nikt nie wie, kiedy jego godzina.
A swoją drogą, czy naprawdę kiedyś w tych rodzinach wielopokoleniowych było ich
tak dużo ? Przecież kobiety jeszcze wcześniej rodziły dzieci, babcie stawały
się nimi jeszcze wcześniej, panowały choroby, duża śmiertelność wśród starców i
dzieci... Czy to nie jest jednak mit ?

[verdana]

Było dużo o tyle, ze koło czterdziestki ludzie (szczególnie damy) robiły
się "starsze", siedziały na kanapie i miały "za za złe".
W książce z końca XIX wieku(Księżniczka " Urbanowskiej), czytam "Mój ojciec
jest starcem i ma lat sześćdziesiąt".
Problem w tym, że dziecku nic nie przyjdzie , zgodnie z tym artykułem, ze
stykania się z aktywnymi i czynnymi osobami starszymi - one nie
są "odróznialne" od ludzi w śrenim wieku. Chodzi więc o spotykanie sie z
wybraną grupa "staruszków", takich co już są trochę niedołężni, pomarszczeni,
siedzą w domu. Oczywiscie, jeśli sa tacy w rodzinie, to jak najbardziej jestem
za spotykaniem się, a nie spychaniem ich na margines (no, pod warunkiem, ze ich
dzieci nie męczą, bo i tak może być). Ale specjanie wyszukiwać? Po co?

[mader1]

Właśnie. Ale one obiektywnie wcale nie były stare ! Jak czytamy różne
wspomnienia, to okazuje się, że niektóre były bardzo aktywne - zarządzały
jeszcze majątkiem, jeździły konno, organizowały imprezy charytatywne czy bale.
Trzęsły domem. Nie było ich wiele, oczywiście. Natomiast wcale nie wiem, czy
teraz też jest tak dużo kobiet " które nie mają za złe". Co za różnica, czy
siedziały na kanapie i piły herbatkę, czy siadają przed telewizorem i oglądają
seriale jak leci, nawet po pracy.
Jedna z moich babć była nietypowa. Drobna, szczupła, chodziła tylko w
sukienkach ( niezbyt długich, kolorowych), zawsze się spieszyła.Różańca nie
miała, bo miała za mało czasu na " takie rzeczy" Apodyktyczna, bardzo
zazdrosna, czynna i sprawna.Potrafiła krzyknąć, zakazać, powiedzieć coś
krzywdzącego. Miała okropny charakter do końca swoich dni.I nie zamierzała nad
nim pracować Ale.....
To Ona nauczyła mnie mojej pierwszej poważnej modlitwy, gdy byłam mała - ze 3
lata miałam - 10 Przykazań.Krótko razem mieszkaliśmy,a wtedy mama zawiozła mnie
do niej na parę dni na działkę. Do tej pory to pamiętam - wieczorne klękanie do
modlitwy przy zapalonej lampie naftowej.
Pamiętam też, że kiedyś wpadła i uznała, że mama czegoś nie dopatrzyła w
edukacji jej wnuka - rozłożyła więc koc i nauczyła go fikołków , jak
powiedziała, czyli przewrotów w przód )))))))))
Druga babcia była od razu gruba, stateczna,łagodna, starsza. Nie przytuliła i
nie wzięła na kolana - była taką ikoną babci.Nie nauczyła wierszyka.Nie
krzyknęła nigdy. Nie przyszłoby mi do głowy, by wejść z Nią w jakiś bliższy
kontakt. Ale lubiłam nocować tam raz w roku na przyciasnym tapczaniku, słyszeć,
jak dorośli wychodzą na pasterkę ( była dla mnie wspaniałą , niedostępną dla
dzieci mszą). Lubiłam to jej "posapywanie", brak emocji, wyciąganie z szuflad
czekolady, przesuwany w palcach różaniec... Żadnych emocji, żadnych złych
wspomnień, niczego mnie nie nauczyła... A jednak, gdy przygotowywałam pierwszą
w swoim zyciu Wigilię we własnym domu, kompot z suszonych owoców ugotowałam na
Jej cześć.
Nie ma przepisu na babcię. Te z Klubu Seniora nie są "lepsze", niż inne.

[pawlinka]

tak myślę, czy jest coś takiego jak ikona babci? Dla mnie "babciowość" to
bedzie jednak pewne ciepło i przytulanie. Mówię o sobie oczywiście.
Chyba nie ma jednego określonego wzoru babci, tak jak matki czy ojca.
Pozdrawiam

[mader1]

Chyba nie ma jednego określonego wzoru babci, tak jak matki czy ojca.

tu się zgadzamy
także pozdrawiam

[samboraga]

> W artykuliku, którego autorka chciała dobrze, uderzyło mnie takie przedmiotowe
> traktowanie owych staruszków - " żeby dzieci się nie bały..." " żeby dobrze
się rozwijały..."

ja bym powiedziała, że to jest (przede wszystkim) przedmiotowe traktowanie
rodziców i dzieci, dość częste w pismach 'o dzieciach' właśnie
'matko pamiętaj, dziecko twój skarb'...czytaj mu przynajkmniej 20 min. dziennie
codziennnie, przynajmniej raz w tygodniu zaprowadź na widzenie z babcią
o, i to o zwierzątkach też się wpisuje tu idealnie - kup dziecku rybki, niech
się uczy empatii i obowiązkowości...

coraz mniej jest zaufania w zwykłe, naturalne wychowywanie dziecka, w zwykłe
życie z dzieckiem, coraz więcej 'pomysłów' na 'pracę nad dzieckiem'

[lolinka2]

Boją się, ale nie wiem czxy to efekt niewielopokoleniowości rodzin, czy po
prostu taka faza rozwojowa. MOje dziecko ma wstręt do osób starszych od pewnego
czasu i niby jest do przekonania (ale po jakimś czasie), niemniej reakcją nr 1
jest taka sama: boję się, ona jest stara, ona jest brzydka, a czy ona jeszcze
żyje???
I nie zmuszam jej w związku z tym żeby np całowała prababcię którą widzi raz na
rok (co większość rodziny ma mi wybitnie za złe), ale też próbuję dać prabaci
szansę żey jakoś z nią weszła w kontakt (i np w ostatnie wakacje bawiły się
razem, nieźle wyszło). Osobiście z babcią rozmawiałam, powiedziałam jej na jaką
przypadłość cierpi młoda (ona się z tym nie kryje i komentarze puszcza na głos
wszystkie), zrozumiała (o dziwo, a mnie nie rozumiała...?) i poczuła sie w
obowiązku przekonać do siebie prawnuczkę na początku kilkudniowego pobytu.
Podziałało. Za rok pewnie tak samo będzie...

[utka]

Moje najpiekniejsze wspomnienia z dziecinstwa wiaza sie wlasnie z moimi
babciami i dziadkami. To dziadzio sadzal nas na grzbiet kobyly jak jechal ja
kapac w Sanie, to dziadzio wlasnie, w dobie, kiedy w sklepach nie bylo zadnych
zabawek, wymyslil dla nas gre w kozy i wilki i zrobil plansze z dykty a
pionkami byly fasolki, to dziadzio robil dla nas najpiekniejsze szopki, i
zawsze mial kieszenie drelichowej kufajki wypchane pachnacymi jablkami i
gruszkami ... i jak nikt godzinami potrafil o wojnie i swojej wojennej tulaczce
opowiadac ..... I najwieksza rybe (pysznego suma) tez dziadzio wlasnie
zlapal ...
A babcie ... czestowaly pajdami pieczonego domowego chleba z odsmazanymi
tluczonymi ziemniakami z obiadu, przeslodkim mazurkiem z masa kajmakowa ...

kiedys dziadkom bylo latwiej byc dziadkami - dzieci rodzily dzieci, starsi szli
na emeryture, rente, pole przepisywali mlodym i sobie siedzieli przed domkiem i
fajke pykali lub pierze darli ... Po prostu mieli czas dla siebie, czas na
zasluzony odpoczynek, czas na refleksje nad swoim zyciem, czas na 'kolejne jego
przezycie'- chocby wlasnie w snuciu tych opowiesci dla wnukow ... Na
uporzadkowanie i zamkniecie pewnych rozdzialow i spraw. Wydaje mi sie, ze male
dzieci potrzebuja takich wlasnie dziadkow, takich 'innych' od rodzicow i to nie
tylko wielkiem, takich 'lacznikow' miedzy, dalszymi pokoleniami znanymi juz
tylko z dziadkowych/babcinych opowiadan a mama i tata.

to co napisalam wyzej, to taki obraz 'wiejskiego dziadka i babci' - takich,
jakich ja malam szczescie miec.

Nie chce tu bynajmniej ublizac osobom czynnym zawodowo nawet w wieku lat 80
jeszcze; niech pracuja jak najdluzej nawet na 5 etatach, jesli taki ich wybor
i jesli sil starcza.
Zreszta wydaje mi sie, ze teraz taka aktywna starosc jest bardzo modna i w
kolorowych pismach bardzo lansowana.

Nasze obie rodziny mieszkaja ok. 300 km. od nas, tak naprawde zauwazylam to
dopiero, kiedy urodzilam dziecko. Zaluje troche zesmy sie tak daleko od babc i
dziadkow wyprowadzili ...

[madasia]

Jeden temat, a tyle w nas wyzwala wspomnien na temat babc i dziadkow.
Ja jestem zwolenniczka, rodzice sa od wychowywania, a dziadki i babcie od
rozpieszczania. Na szczescie w moim zyciu sie to sprawdza. Majac
niepelnosprawne dziecko, wiem, jak moja corka jest silnie zwiazana z dziadkami.
Ma duze problemy z mowieniem, ale tych slow nauczyla sie dosz szybko.
Moi tesciowie ( mieszkaja w tym samym miescie) to osoby, ktorzy pamietaja o
wszystkich rodzinnych rocznicach i gdy przychodza w odwiedziny do swich wnukow,
zawsze maja cos, czasmi moze to byc zwykly cukierek.
Moja mama, ktora mieszka w sasiednim mieszkaniu, notarycznie zapomina o
zyczeniach ( nie chodzi mi o prezenty, tylko o sama pamiec) i jesli juz
przyjdzie, to nie sklada zyczen, bo po co, interesuja ja, to co jest na stole.
Jesli juz ma zostac z moja corka w domu to jej opieka polega natym, ze przynosi
z soba jakas robotke i najlepiej niech wnuczka sie rusza i nie stwarza
problemow.Zero wlasnej inicjatywy, zeby cos poczytac, pobawic sie.
Po co to pisze? Bo mama mojej mamy byla dla mnie najukochnsza babcia, to do
niej juz jako osoba dorosla wpadalam na herbate by porozmiwaiac o kobiecych
sprawach Zmarla, gdy mialam 25 lat. Ale do dzisiaj czuje o wiele wieksza wiez
duchowa z nia niz z moja mama. I zastanawiam sie tylko jak taka zlota kobieta
jak moja babcia mogla urodzic i wychowac tak egostyczna osobe jak moja babcia?
Jesli nie geny ani wychowania, to co to jest?

[mader1]

czasem się też nad tym zastanawiam. Niektórzy mówią - była za dobra, zbyt
opiekuńcza.
Ale czy mozna byc " za dobrą?" - może za bardzo pobłażliwa.
A z drugiej strony wydaje mi się, że nie tak prosto, by za wszystko yli
odpowiedzialni rodzice. Jeżeli Bogu można powiedzieć " nie", to tym bardziej
rodzicom, prawda ?

[pysio8]

Nie organizuję w sposób sztuczny spotkań z osobami starszymi dla córki.
Mieszkamy z moją mamą, która jest po siedemdziesiątce. Mała przepada za babcią,
która ją rozpieszcza,ale ma też 'zapędy wychowawcze'. Żeby jednak codziennie
nie wszczynać wojny domowej, przymykam oko na uwagi w stylu 'mała ma za duży
dekolt jak na taką pogodę'. Jak mnie za bardzo zaczyna coś uwierać w naszych
kontaktach, to przypominam mojej mamie, ze ona jest babcią, a ja matką z
wszelkimi konsekwencjami. Czasem nieźle 'iskrzy'...Kiedy w taką pogodę robi
się za daleko do parku ,spacerujemy sobie po okolicy, a spacerując spotykamy
staruszków np. mówiących do siebie pod nosem...Ostatnio pewna babuleńka, na oko
na dziewięćdziesiąt parę lat zmartwiła się przemoczonymi rękawiczkami małej.
Córka pogodnie roześmiała się do obcej babuni, ale to wyjątkowo odważna
dziewczynka ciekawa świata i ludzi..po kim ona to ma?

[esi1]

Kiedy byłam dzieckiem na każde wakacje jeździłam na wieś do dziadków. Dodatkowo
wpadało się do nich praktycznie w każdy weekend (wieś w okolicach naszego
miasta). U jednej mojej babci mieszkali do swojej śmierci pradziadek i
prababcia. Do drugiej babci bez przerwy przychodziły na pogaduszki sąsiadki
staruszki. Często ich słuchałam, ich opowieści o życiu kiedyś, widziałam
podejście do życia, rodziny, dzieci, codzienną wiarę. Widziałam pomarszczone
twarze, choroby, w końcu śmierć.
Teraz moje dzieci: Ich dziadkowie mieszkają 300 km od nas, więc kontakty są
sporadyczne. Mieszkają w blokach, moi rodzice jeszcze pracują. Już rodzice
mojego męża są bardziej "dziadkowi".
W mieście gdzie mieszkamy od 6 lat kontakty mamy w zasadzie z ludzmi młodymi
lub w średnim wieku, więc kontakt z osobami starszymi moje dzieci mają tylko na
ulicy, ale trudno nazwać to jakimkolwiek kontaktem.