Prawda w wychowaniu

[verdana]

No, to ja założę nowy wątek, bo temat mnie fascynuje od dawna.
Czy dziecko powinno słyszeć od rodziców całą prawdę i tylko prawdę (wiem,
wiem "Cóż jest prawda?" - chodzi mi o to, co rodzice za prawdę uważają),
nawet jesli prawda jest z róznych wzgledów bardzo niewygodna? Czy też nalezy
nieco naginać prawdę do potrzeb wychowawczych? (Tu nie chodzi mi o
dostosowywanie wypowiedzi do wieku dziecka - to inny problem). Czy pewne
rzeczy należy po prostu ukrywać? I jakie?
Bardzo mnie interesują Wasze wypowiedzi!!!

[marzek2]

Ach, od czegóż my mamy bibliotekę forumową
Na początek proponuję lekturę tych wątków -
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=35185495
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=28319296
Więcej jak się zastanowię.

[verdana]

Poczytałam sobie.
Chodzi mi raczej nie o wiarygodność i konsekwencję(powiedziałam, że tak ma być,
to tak ma być), tylko raczej o prawdę, która jest dla nas niewygodna, albo może
być dla dziecka szokujaca. Tu ten drugi wątek - o śmierci, bardziej by
mi "podpadał".
Myslę jedak raczej o ukrywaniu prawdy przed dzieckiem, zmienianiu jej dla
utrzymania koncepcji wychowawczej, albo dla innych celów.
Dla przykładu - czy mówić, ze wujek siedzi w więzieniu? Że nauczycielka jest
zdecydowanie niesprawiedliwa? I poważniejsze kwestie - mowić czy nie - ze część
rodziny np. jest niewierząca, czy innego wyznania? Że coś w życiu zrobiło się
złego? Że pewne nasze zasady sa kontrowersyjne? Że jednorazowe
zapalene "skręta" nie prowadzi od razu do narkomanii? No, można wyliczać w
nieskończoność.
Chodzi mi o mówienie niewygodnej prawdy. Inaczej nie ma problemu...

[anndelumester]

> Dla przykładu - czy mówić, ze wujek siedzi w więzieniu? Że nauczycielka jest
> zdecydowanie niesprawiedliwa? I poważniejsze kwestie - mowić czy nie - ze
część
>
> rodziny np. jest niewierząca, czy innego wyznania? Że coś w życiu zrobiło się
> złego? Że pewne nasze zasady sa kontrowersyjne? Że jednorazowe
> zapalene "skręta" nie prowadzi od razu do narkomanii? No, można wyliczać w
> nieskończoność.
O, to jest zupelnie studium porównania (komunikacja z dziecmi) mojej rodziny z
rodziną m.!!! Rożne wnioski i efekty ...ech

[verdana]

No napisz cos, napisz!
Ładnie to tak - rozbudzać ciekawość i nic nie napisać?

[anndelumester]

verdana napisała:

> No napisz cos, napisz!
> Ładnie to tak - rozbudzać ciekawość i nic nie napisać?
W skrócie bez szczegolow - chociaż te szczegoly to jest to, ale forum jest
otwarte ...
U mnie w domu byl model taki, że dzieci w wieku szkolnym( nastolatkowym??? nie
pamietam od kiedy bo dla mnie to bylo od zawsze)
, mw. brały udzial w zyciu rodziny tzn sie dzieciom mowilo. O smierci, o tym
skąd sa dzieci że bywają awantury, rozwody, zdrady, dzieci pozamalzeńskie,
aborcje ... Ze ktos siedzial w wiezieniu - siedzial jeden politycznie w latach
50 a drugi z rodziny bo byl złodziejem i bandziorem, a inny ma problemy z
alkoholem, kobietami upadlymi )) I jeden wyszedl a drugi sie stoczył.. W
sumei pelna perspektywa nie tylko z ksiązek ...
A u mojego m. sie nie mowiło. I generalnie mamy inne podejście do zachowań
ludzkich tzn ja sie nie dziwie (albo rzadko)a mąz sie zawsze dziwi , ja lepiej
wyczuwam ludzi (to zle okreslenie, ale nie mam chwilowo innego).
Jak wwroce tpo cos jeszcze dopisze

[verdana]

Wracaj szybko!

[mama_kasia]

Mówię niewygodną prawdę, szczególnie gdy dostaję pytanie
wprost. Nie wyobrażam sobie skłamać, choć mogę powiedzieć, że
nie odpowiem na pytanie, bo... tu w zależności od sytuacji, np.
bo muszę zachowac tajemnicę, bo ktoś mnie prosił, abym nie mówiła,
bo - sama nie wiem jeszcze co.
Mówienie o sobie, że coś zrobiłam złego, czy przedstawienie różnych
opinii na dany temat - też.
"Że jednorazowe zapalene "skręta" nie prowadzi od razu do narkomanii" -
zmieniłabym, że niektórzy uważają, że nie prowadzi, a ja uważam, że
może być początkiem. Ale powiedziałabym tak nie dlatego, żeby
utrzymać jakąś koncepcję wychowawczą (zresztą nie sądzę, żebym taką
miała )), a dlatego, że tak uważam.
Zastanawiam się nad poważną chorobą dziecka... czy swoją, kogoś
bliskiego. ...Też powiedziełabym. W jaki sposób to już inna sprawa.

[kiwwinka]

ważny temat
mówię prawdę dostosowując treść do wieku i zrozumienia dziecka,
przykład: Asia wie że jej mama biol. jest bardzo chora i nie mogła się nią
opiekować,zna całą historię swych pobytów w placówkach od urodzenia(to czego się
dowiedziałam) ale nie powiedziałam jej jaka to choroba mamy,gdy pyta mówię że
ciężka,mama jest często w szpitalu,leży w łóżku ale mama sama jej powie jak ją
kiedyś zobaczy,
może zle robię ale po co dziecku takie obciążenie na start że mama ma
schizofrenię,będzie pytać co to i wystraszy się chociaż zamierzam powiedzieć jej
za 3-4 lata.
W innych sprawach mówię nawet tę niewygodną prawdę, o śmierci, dlaczego tata
koleżanki zostawił jej mamę lub skąd się biorą dzieci itp

[kulinka3]

Ja też mówię prawdę przystosowując ją, rzecz jasna, do wieku dziecka. W ciągu 2
ostatnich lat umarła 3 znajomych dzieci.Powiedziałam o tym swojej 6 letniej
córce i było to przyczynkiem do ważnych rozmów mi. o rzeczach ostatecznych.Nie
ukrywam też przed nią trudnej prawdy o stanie zdrowia jej brata.Czynię to jednak
z delikatnością,biorąc pod uwagę jej wrażliwość.
Ja w domu wiedziam o wszystkim i o chorobach,śmierciach,alkoholu,"wpadkach",
Byłam jednak nastolatką.
Dlatego jestem za prawdą. Uzależniam ją jednak od wieku.

[nulleczka]

Na pewno nie powiedziałabym jednej rzeczy, gdyby taka miała miejsce, a
mianowicie tego,że dziecko było niechciane. Moje były chciane i oczekiwane,
więc problem odpada, ale gdyby bylo inaczej, to nie mówiłabym prawdy.
A poza tym staram się odpowiadac szczerze na wszystkie pytania.

[kulinka3]

Trochę nie wiem, co tak do końca, znaczy niechciane? Dla mnie emocje
towarzyszące poczęciu czy przyjściu na świat dziecka nie są jedynymi emocjami,
jakie z nim się wiążą.To,że dziecko było "niespodzianką" dla rodziców nie
znaczy,że przez całe życie jest niechciane.
Gorzej rzecz jasna, jak rodzice czują tak cały czas.Pewnie wtedy nawet nic nie
muszą mówić, dziecko samo to wie.

[isma]

Jest taki wstrzasajacy tekst o. Stanislawa Musiala, o jednym z jego przyjaciol,
ktory jako dorosly czlowiek zapoznal sie z dokumentami dotyczacymi rozwodu
wlasnych rodzicow - okazalo sie, ze rozeszli sie, bo matka chciala go urodzic,
a ojciec zadal od niej usuniecia ciazy. Byl wiec dzieckiem na tyle przez jedno
z rodzicow niechcianym, ze okazalo sie to silniejsze od ich malzenstwa ;-(((.

To chyba o cos takiego chodzi ;-(((.

[mader1]

To straszne. Ale z drugiej strony - jak bardzo przekonał się o milości matki...
Ja byłam dzieckiem niechcianym przez tatę. Ale to nic szczególnego - każda
możliwa ciąża była przez niego niechciana.Pomimo, że nie pozamałżeńska. Bał się
zmiany, odpowiedzialności. Mama mówiła, że gdyby mieli dzieci, ktore chciał, w
domu byłoby pusto.Nie ukrywała tego przede mną. Nie powiem, żeby było to dla
mnie przyjemne. Przykro mi było. Myślałam sobie, że mogłaby o tym nie mówić.
Ale z drugiej strony bardzo "pasowało to" do obrazu taty - taki
był.Przynajmniej spójny Może nauczyłam się, jaki facet ma " nie być" ?
Za to widziałam też, jak potem chodzil ze mną do kina i był zazdrosny o moich
kolegów. Zobaczyłam, że co innego wpaśc w panikę przed, a co innego podjąć
odpowiedzialność po...
Mojego męża też tato nie chciał. Mieli już synka, zmarła im córeczka... to była
decyzja teściowej.
a
Jezus wzywa nas po imieniu
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=33483765&a=33483765

[isma]

W moim rodzinnym domu w zasadzie jak u Anndelumester. O co zapytalam,
otrzymywalam odpowiedz, zgodna z prawda, nie przypominam sobie nawet, zeby
jakos szczegolnie "przykrawana" do wieku. I za to jestem rodzicom bardzo
wdzieczna.

Ale...

W moich stosunkach z rodzicami zawsze panowala pewna symetria: oni mnie o
niektore sprawy nie pytali, szanujac to, ze sa to moje sprawy osobiste,
intymne, i ja tez rodzicow o rozne ich sprawy osobiste nie pytalam, a sami sie
nie zwierzali. W ten sposob dosc pozno dowiedzialm sie, ze nie bylam
jedynaczka, tj. ze moje rodzenstwo umarlo przed przyjsciem na swiat. Dopiero
przed kilkoma laty dowiedzialam sie tez np., ze tesciowa mojej Mamy nie
akceptowala jej do tego stopnia, ze jeszcze w kilka miesiecy po slubie cywilnym
Rodzicow usilowala wyslac mojego Tate na wspolny wyjazd z "lepsza" kandydatka
na synowa...

Zastanawiam sie wiec, jak to zrobic, zeby mowic M. takze i o tym, o co ona nie
zapyta - jak sie z nia, kiedys, zaprzyjaznic (a jednoczesnie, nie obciazac jej
swoimi sprawami niepotrzebnie)?

[mader1]

Bardzo się staram i chyba mówię. No jest jakaś granica intymności - o pewnych
rzeczach nie gadam z nikim
Była między mną a moją nastolatką już taka na przykład rozmowa:
rozmawiali i na jakiejś lekcji w szkole o współżyciu przed ślubem i na religii -
puszczono im film na marnym poziomie. Potem jeszcze na nauki do bierzmowania
przyszedł gość i ... był żenujący.Rozmawiałyśmy już o tym sporo wcześniej.
Przyzwyczajona do prawdziwego podawania faktów... pyta, drąży oburzona
uproszczeniami. Tak - chrześcijanie starają się postępować zgodnie z Pismem Św.
Tak, starają się nie współżyć przed ślubem. I tak, tu jestem bezbronna wobec
faktów, ale fakty są takie... wielu się to w praktyce nie udaje. Nie mogę
kłamać, tworzyć innej rzeczywistości. Mówię - jeżeli dwoje ludzi kocha się,
pragną się, nawet jeżeli bardzo się starają utrzymać czystość, nie zawsze im
się to udaje.
Ona to wiedziała. Widziałam, że odetchnęła, że nie staram się jej oszukiwać.

[verdana]

Moi rodzice mowli mi prawdę - ale wielu rzeczy nie mówili.
Nie było problemu w rozmowach o seksie, śmierci, "grzechach" młodości. Gdy
zapytałam - dostawałam odpowiedź.
Tylko jak można pytać o rzeczy, o których nie ma się pojęcia?
Czy ukrywanie pewnych spraw jest do przyjęcia, skoro celem jest "dobro dziecka"?
Ja w kazdym razie pewnego dnia znalazłam się nieco innym świecie, niz
dotychczas, nawet moja tożsamość była nie do końca prawdziwa.
I powiem szczerze - mam żal. Nie popieram, ale rozumiem. Ale żeby to jakoś na
mnie wpłynęło? Chyba nie. Nawet zaufania do rodziców nie straciłam...

[isma]

No, wiec wlasnie (Verdano, domyslam sie, o czym mowisz). Jak postepowac w
sytuacji, kiedy, zeby zapytac, trzeba byloby wiedziec, o co pytac?
Ja tez mam zal, chociaz rozumiem, i tez na mnie to nie wplynelo jakosc
szczegolnie traumatycznie - tyle tylko, ze wolalabym wiedziec.

[mama_kasia]

> Tylko jak można pytać o rzeczy, o których nie ma się pojęcia?

A z kolei jak i kiedy zacząć o tym mówić? A mówić dobrze by było.
O śmierci już rozmawialiśmy. Ale seks?

[sion2]

Takie ciekawe te dyskusje na forum się robią a ja akurat nie ma czasu .

No wiec z tą prawdą to ja bym powiedziała że wydaje mi się w przypadku
wychowywania że nie ma czegos takiego: albo prawda albo kłamstwo. Uważam ze
dziecko należy chronić przed prawdą zbyt brutalną, przed taką, z którą ono sobie
w tym wieku nie poradzi. Nikt przecież nie nazywa zakazu oglądania przez 4latka
filmu kryminalnego "ukrywaniem prawdy o świecie". Podobnie słusznie według mnie
postępuje kiwwinka nie mówiąc swojej adoptowanej 12-letniej córeczce że jej
matka jest ciężko chora psychicznie. Ja tą prawde powiedziałabym nie wczesniej
niż 16latce.

W moim domu nikt mnie nigdy nie oszukiwał, nikt przede mna świata nie ukrywał.
Dziecko normlanie chodzące do szkoły, zyjace w normalnej rodzinie samo napełnia
się wiedzą o tym że swiat nie jest całkiem i wyłacznie dobry. Ale jednocześnie
pamiętam mojego dziadka - ateista, surowy, oschły i nie będący w najlepszych z
żadnym ze swoich dzieci (a juz najbardziej ze swoja najmłodszą córką która mu
takie swinstwo zrobiła ze zakonnicą została ). Dla nas wnuków też zbyt dużo
serca nie miał ale nie pwoiem żeby jakoś specjlanie był dla nas "zły", zyczliwie
nas tolerował biegającyh po jego domu. Umarł gdy miałam 11 lat, kiedyś
rozmawiałam z babcią na temat jak zareagowała gdy ja się urodziłam, a jak się
cieszył dziadek? Powiedziała mi bez mrugnięcia okiem że bardzom się cieszyła a
dziadek wszystkim mówił jaką piekną wnuczkę ma (byłam pierwszym wnuczęciem). Po
kilku latach dowiedziałam się, poznając dzieje rodziny i różne historie, ze
dzieadek był calkowicie obojętny na moje narodziny, że 2 po porodzie
nawrzeszczał na mamę za dwa nieumyte talerzyki i nawet mnie nie obejrzał tylko
stwierdził ze "to wasza prywatna sprawa to dziecko". Co bym czuła gdyby babcia
powiedziała mi to w wieku 11 lat? Byłabym piekielnie zraniona i na pewno taka
"prawda" wyszłąby mi na złe.

Ostatnio tez przerabiałam temat "złej wychowawczyni" z Emilką. Dzieckoz rodziny
patologicznej, zacofane, trudności z nauką duze a trafiła na najbardzoej surową
nauczycielkę w szkole (serio - zdanie innych nauczycieli). Pani zaczeła "tępić"
dziecko i w końcu gdy posądziła ją że lekcje odrbaia za nią siostra "bo czasem
są zrobione bezbłednie" podczas gdy doskonale wiedziała że ja dziekcu pomagam i
z nią odbrabiam - oburzyłam się, rodzice małej także i wszyscy pomagający i
doszło do rozmowy z wychowawczynią w obecności pani dyrektor. Ale zanim do tego
doszło, niestety - stwierdziłam to za późno - w obecności dziecka było wszystko
mówione co jest niesprawiedliwego w postępowaniu jej pani. Częściowo wynikało to
z warunków, ze jak spotykam się z rodzicami dziecka to tam jest jeden pokój z
kuchnią i nie ma możliwości zeby dzieci nie słuchały co mówią dorośli ale jednak
mam wyrzuty sumienia że mała usłsyzała az tyle. Rezultat był taki, ze zaczęła
mówić wszem i wobec "moja pani mnie nienawidzi" oraz lekceważyć sobie jawnie
pewne sprawy związane z lekcjami "bo moja pani jest zła". I musiałam to
wszytskow Emilce "odkręcać", uświadomić na nowo obowiązki, tłumaczyć ze pani
owszem czasem jest niesprawiedliwa ale trzeba jej słuchac gdy czegoś wymaga itd.
Mam jednak nauczkę ze chocby wychowawczyni była potworem przy dziecku
niekoniecznie trzeba o tym mówic, to sprawa dorosłych i pomiędzy nimi powinna
być załatwiana, dziecka dotyczyć będzie efekt ale nie musi znac szczegółów.

Uważam że dziecko musi odkrywac świat stopniowo, być wprowadzane w niego przez
rodziców, musi poznawac tylko tą "prawdę" która nie zachwieje jego poczuciem
bezpieczenstwa.

[verdana]

Stopniowo - na pewno. Toteż pisałam o tym, że nie o prawdę "przykrojoną do
wieku" mi chodzi, ale o prawdę jako taką.
Czy Emilce byłoby lepiej, gdyby sądziła, że z Panią jest wszystko OK, tylko ona
jest taka "nieudana". I że Pani krzyczy nie dlatego, ze jej nie lubi, tylko
dlatego, ze ma rację? Ja taki błąd zrobiłam przy pierwszym dziecku - i do dziś
żałuję. A pani i tak nie znosił.
Ja wcale nie jestem taka fanatyczką całej prawdy i tylko prawdy. Mój najmłodszy
wie, że jest "kinder niespodzianką" (trudno to ukryć, skoro starsze dzieci
wiedziały i widziały jak się denerwowałam. Trudno było wytłumaczyć, że to
nie "wpadka"). Ale nie wie, że część rodziny usilnie doradzała przerwanie
ciąży. I wcale nie mam ochoty, by się kiedykolwiek dowiedział. Po co?
Kiedy miałam 11 lat, Pani w szkole poinformowała nas, ze sytuacja
miedzynarodowa jest fatalna i chyba będzie wojna. W swojej opinii mowiła
prawdę. Mogła ją spokojnie zachować dla siebie. Takich dwóch tygodni , jakie
wówczas przeżyłam - wrogowi nie życzę.
Tylko czasami brak prawdy=brak poczucia bezpieczeństwa. Prawda zaś jest dla
dziecka z jakiegoś wzgledu niewskazana. Co wtedy?

[sion2]

No tak verdano ale własnie przykładem z Emilką - jesli dobrze rozumiem -
stawiasz sprawę tak jakby istniały tylko dwie opcje:
1. Emilka wie że pani ja krzywdzi, ze jej nie lubi, ze się uwzięła, że
zaniedbuje swoje obowiazki wzgledem niej
2. Emilka dowiaduje się że pani jest cacy a tylko na taka głupia i nieudolna

Przeciez nieprawda że nie ma "trzciej prawdy" . Prawdą odpowiednią dla dziecka
uwazam w tej sytuacji jest - wiem to za późno - powiedzenie dziecku że owszem
jakieś problmey ale wspólnie z panią postaramy sie je rozwiązac, ze poprosimy
panią aby inaczej ją oceniała gdyż pani nie wie że ona ma szczególne trudnosci
wiec jej powiemy, a wszelkie sytuacje gdy zostanie osądzona o coś
niesprawiedliwe natychmiast z panią wyjasnimy. I tyle. NIe jest to przekaz który
uprawni Emilkę do wydawania sądów że "pani mnie nienawidzi" oraz zaniedbywania
obowiązków z tytułu "jestem prześladowana i cierpię" ale także nie spowoduje ze
dziecko będzie się czuło winne i zostawione bez pomocy gdy jakiś dorosły
zachowuje się niesprawiedliwie wobec niej.

[verdana]

Wszystko jest pięknie, póki Pani daje sobie coś wytłumaczyć.
Problem powstaje, gdy Pani jest niereformowalna.

[mader1]

Sionku, dopiero stawiasz w szkole pierwsze kroki. Panie bywają niereformowalne
dość często. Bywa, że wcale nie chcą się przyznać do błędu i na siłę
udowadniają sobie, że ich postępowanie z tym dzieckiem było jedynie słuszne

[sion2]

mader1 napisała:

> Sionku, dopiero stawiasz w szkole pierwsze kroki. Panie bywają niereformowalne
> dość często. Bywa, że wcale nie chcą się przyznać do błędu i na siłę
> udowadniają sobie, że ich postępowanie z tym dzieckiem było jedynie słuszne


no tak ale w tym przypadku po prostu zmieniłabym dziecku klasę, niekoniecznie
demonizując przy tym wychowaczynię
w ogóle wydaje mi się że owszem dziecko powinno mieć świadomośc że dorosli
święci nie są i że czasem postępują sprawiedliwie ale im młodsze dziecko tym
bardziej powinno się je chronic przed utratą całkowitego szacunku do dorosłych,
zwłaszcza tych odpowiedzialnych za wychowanie....

[verdana]

Czyli jesli nauczycielka jest niesprawiedliwa, krzywdzi dziecko, dziecko
powinno zaostać ukarane i zabrane od kolegów, z którymi się zaprzyjaźniło?
I ma pozostać w przeświadczeniu, ze rzeczywiscie z nim było coą nie tak, bo
najpierw Pani mówiła, ze jest leń, głupek i do niczego się nie nadaje, a potem
mama go przeniosła? No więc chyba Pani miała rację.
Czasem, w imię szacunku dla dziecka, trzeba powiedzieć dziecku prawdę. A prawda
jest czasem taka, że do tej konkretnej nauczycielki szacunku mieć nie można.
Przykład z życia. Pani postawiła przed klasą ucznia (z podobnej rodziny co
Twoja Emilka). I powiedziała dzieciom - Tomek jest brudny, niegrzeczny i głupi,
nawet lekcji nie potrafi odrobić. Popatrzcie na Tomka i powiedzcie, czy chcecie
się z takim kimś bawić, czy powinniście omijać go z daleka. Po czym dzieci
wstawały i mówiły, ze nie chcą. Oprócz mojej córki.
Córka (8 lat) wróciła do domu w stanie skrajnego wzburzenia. Czekała na moją
opinię co do Pani. Na pewno moja opinia nie wyrażała cienia szacunku.
Wcale sobie nie życzę, aby moje dziecko szanowało osobę okrutną, nawet jesli
omyłkowo pełni funkcje nauczyciela. Nie będę dziecku kłamać, że Pani miała
gorszy dzień. Pewne zachowania wymagają potępienia. I że do tej Pani szacunku
mie nie tylko się nie musi, ale wręcz nie powinno. Jakakolwiek próba obrony
Pani byłaby jednoczesnie obroną zachowania niedopuszczalnego. A powiedzenie, ze
Pani jest osobą zasługującą na szacunek - kłamstwem.

[sion2]

Verdano ja nie nazywam dobra złem w imię jakiś zasad, nie zrozumiałaś mnie. NIe
powiedziałam nigdy Emilce że jej pani jest wspaniała a ona jest głupia. Mówiłam
jej że pani to i to zrobiła źle ale nie znaczy to ze nalezy przestać odrabiąc
lekcje, pisać z tablicy to co inni robią i gadac na lekcji.
Czyli ty pozwoliłabyś dziecku olać sobie naukę "bo pani jest zła i nie zasługuje
na szacunek"?

Uczę Emilkę - że dorosłych nalezy szanowac i słuchac gdy chca czegoś co jest dla
nas dobre. A to że pani zadała lekcje nie jest przejawem jej okrucienstwa wobec
dziecka, nieprawdaż?

[verdana]

Dziecko nie uczy się dlatego, ze szanuje czy nie szanuje Pani. Uczy się dla
siebie, bo trzeba umieć. Nigdy w zyciu nie powiedziałam dziecku, ze istnieje
związek pomiędzy tym, czy nauczy się czytać i pisać, a tym, czy jej
nauczycielce należy się szacunek.
Nie widze związku między szacunkiem do nauczycielki, a wymogiem, by dziecko
odrobiło lekcje. Nie ma też związku gadanie na lekcji - bo nie tyle przeszkadza
nauczycielce, co innym dzieciom i sobie w nauce.
natomiast nie powiedziałabym tez dziecku, ze Pani zniewazając inne dziecko chce
tego, co dla dzieci dobre. Dziecko jest istota myślącą - powinno wiedzieć, ze
ma uczyć się mimo wszystko, mimo braku zaufania. A zaufania jednak miec nie
powinno.

[pawlinka]

"Nie ma też związku gadanie na lekcji - bo nie tyle przeszkadza nauczycielce,
co innym dzieciom i sobie w nauce. "

O przepraszam, nauczycielce też przeszkadza! W pracy!

Cóż, jak gadają, to uspokajam. Szanuję każdego wypowiadającego się ucznia i
uważam, że każdy siedzący w ławce powinien okazać szacunek zarówno kolegom, jak
i nauczycielowi.

[anndelumester]

> Dziecko nie uczy się dlatego, ze szanuje czy nie szanuje Pani. Uczy się dla
> siebie, bo trzeba umieć. Nigdy w zyciu nie powiedziałam dziecku, ze istnieje
> związek pomiędzy tym, czy nauczy się czytać i pisać, a tym, czy jej
> nauczycielce należy się szacunek.
Wypisz wymaluj szkoła moich rodzicow .. )
Uczysz sie dla siebie , a Pani XY no cóz, bywają takie panie (w szkole
podstawowej mialam ich sporo), trzeba to przeżyć.
To samo z szacunkiem - szanować nauczyciela bo jest Nauczycielem, raczej nie,
szacunek dla ludzi w ogóle, z tym że na szacunek plus autorytet trzeba sobie
zapracowac.
BTW Mój ojciec pozwalał sobie na mocnoniepedagogiczne, ale jakże celne
określenie niektórych elementów ciała pedagogicznego - cóz kiedyś uczył i
widzial wiele.

[mader1]

sionku no pewnie, że Twoja sytuacja z Emilką jest trochę inna, trudna i
bardzo złożona. Poprzez to, że jesteś jej opiekunką a nie mamą i w dodatku
Emilka ma zły przykład w domu , musisz działać rozważnie i z wyczuciem - co
jest dla niej właściwe, a co już jest zgorszeniem.
Oczywiście, że musi się uczyć i odrabiać lekcje - to przede wszystkim dla
siebie i swojej przyszłości, nie dla pani.
I Verdana i ja piszemy ogólnie o sytuacji w szkole. Niestety, nie zawsze da się
obronić godność nauczyciela, jeżeli on sam nie zachowuje się godnie.
Nie zawsze da się dogadać z nauczycielem, jak z osobą dorosłą, wolną od
uprzedzeń i pełną dobrej woli.
I trudno. Czasem wybierając dobro dziecka, trzeba przyznać otwarcie to, co ono
w głębi duszy i tak przeczuwa - ta pani cię nie lubi. Mało tego, trzeba
przekazać, że tak bywa - czasem nie lubi się kogoś bez jego winy. Prawdziwy
profesjonalista powinien mimo wszystko zachować bezstronnośc w ocenianiu,
jeżeli jest inaczej, przykro i rodzicowi i dziecku.

[sion2]

Dziewczyny, ja chodziłam do szkoły, moje rodzieństwo chodziło, chodża dzieci
wokół i chodzą dzieci którymi się zajmuję.
Mam wrażenie ze verdana próbuje mi wmówić ze pognębiam Emilkę kosztem
nauczycielki, że nazywam jej złe zachowanie wobec dziecka "dobrym", że nie
stanęłam w obronie dziecka. A to wszystko jest nieprawdą.
Ja wskazałam tylko że omawianie przy dziecku ze wszystkimi szczegółami co jej
pani robi jej źle, ocenianie pani wylacznie negatywnie i w emocjach -
zaowocowało że dziecko
1. nabrało przekonania że pani ją nienawidzi (wczesniej tego nie było)
2. uznało ze może nie odrabiać lekcji i nie uważać w szkole

zauważcie że napisałam "przy dziecku" a nie "w rozmowie z nim" - czyli że
dziecko usłyszało, z naszej winy, treści dla dorosłych
nie rozumiem dlaczego verdana stara mi się wmówić (po chyba 5 postach mogę to
napisac) że nie powiedziałam Emilce że pani niesprawiedliwie ją oceniała -
nieprawda, od tego się zaczeło i w dodatku każdy sprawdzian Emi napisany
fatalnie i tek oceniony jest przeze mnie oceniany tak aby zauważyc każdy
najmniejszy postęp dziecka

Powtaram jeszcze raz: Emilka usłyszała i wie że pani niesprawiedliwie ją
oceniała, co do incydentu z posadzeniem ze siostra odrabia lekcje za nią ,
kazałam jej głośno upierac się przy klasie ze robiła je z ciocią Kasią a nie
ktoś zrobił za nią i że gdyby pani miała wątpilowści to ma pisac w dzienniczku
na ten temat - ja wiem jakie karty pracy robię z dzieckiem

Nie wiem też dlaczego verdana twierdzi że zrobiłąm wykład Emi ze ma odrabiac
lekcje "ze względu na szacunek do pani" - sama to sobie jakoś przeczytała w moim
poście, choć tego tam nie ma. Robię wręcz przeciwnie: Emilka dobrze wie że
nieodrobienie lekcji bądź ich ściągnnięcie jest szkodzeniem sobie samej i nawet
podczas rozmowy na ten temat sama potrafiła dojśc do tego wniosku.

Reasunując: w pierwszym poście napisałam że uważam że jest szkodliwe mówienie
przy dziecku w taki spsosób o dorosłych że stracą WSZELKI szacunek, respekt oraz
nabiorą jeszcze niewłaściwego przekonania. Bo pani Emilki jędzą nie jest - i w
toku różnych ustaleń wyszło na jaw że wiele razy zachowała się nie w porządku a
na lekcjach dzieci skrażą głośno pani "prosze pani, ona ściąga i mi przeszkadza"
oraz wyszło na jaw że owszem - Emilka wiele razy dawała do odrobienia lekcje
siostrze starszej, pokazano mi karty pracy w których pismo absolutnie do Emilki
nie nalezy. A z tym posądzeniem po prostu raz pani rzeczywiście posądziła ją
niesprawiedliwie.

[mader1]

No tak... na pewno nie można przy dziecku obgadywać wszystkich dookoła, w tym
pani Dorośli mają czasem bardzo cyniczne uwagi. Ale jako, że chcrześcijanin
powinien wszystkich kochać i generalnie uważać na krzywdzące słowa, to bardzo
się dorosłym przydaje ))) Z czasem uczą się nie gadać za dużo o kimś
źle )))) Sion, tylko nie odbieraj tego do siebie. Po prostu zauważyłam taką
prawidłowość.
Czuwaj nad Emilką, cieszę się, że tak dobrze odrabia lekcje, że Pani aż nie
może uwierzyć, że to ona

[anndelumester]

> Uczę Emilkę - że dorosłych nalezy szanowac
w porządku, ale też nie każde zachowanie dorosłego zasługuje na szacunek tylko
dlatego, ze jest Dorosłym. I moim zdaniem to jest kluczowa sprawa.

> słuchac gdy chca czegoś co jest dl
> a
> nas dobre.
I tu, moim zdaniem , jest pułapka. Bo z góry programujesz dziecko , że każdy
Dorosły chcąc coś od niego , chce automatycznie dobrze. A nie każdy chce.
Ja wiem, że Twoja Kasiu sytuacja z Emilką jest jeszcze inna, ale bardzo mi sie
nie podoba zakładanie z góry , że dziecko, a juz szczegolnie małe dziecko ma
sluchać we wszystkim rodziców /starszych i byc grzeczne bo tak trzeba.

[sion2]

anndelumester napisała:

> > Uczę Emilkę - że dorosłych nalezy szanowac
> w porządku, ale też nie każde zachowanie dorosłego zasługuje na szacunek tylko
>
> dlatego, ze jest Dorosłym. I moim zdaniem to jest kluczowa sprawa.
>
> > słuchac gdy chca czegoś co jest dl
> > a
> > nas dobre.
> I tu, moim zdaniem , jest pułapka. Bo z góry programujesz dziecko , że każdy
> Dorosły chcąc coś od niego , chce automatycznie dobrze. A nie każdy chce.
> Ja wiem, że Twoja Kasiu sytuacja z Emilką jest jeszcze inna, ale bardzo mi sie
> nie podoba zakładanie z góry , że dziecko, a juz szczegolnie małe dziecko ma
> sluchać we wszystkim rodziców /starszych i byc grzeczne bo tak trzeba.
>



nie no ja chyba piszę po japońsku (((((((

andu - zobacz co ja napisałam a co ty napisałaś że ja napisałam
nigdy, PRZENIGDY nie uczę nikogo że ma słuchac dorosłych dlatego ze są dorośli,
przecież napisałam "słuchac gdy chca czegoś co jest dla nas dobre." a tym
"dobrem" nazywałam pomoc mamie w domu, pomoc rodzenstwu, obowiązki szkolne,
polecenia dotyczące zdrowia

naparwdę - za przproszeniem - byłabym ostatnią idiotką, gdybym dziecku z rodziny
patologicznej, gdzie "k...wa" oraz kłamstwa na potęgę + wykorzystywanie dziecka
do włąsnych celów są na porządku dziennym - gdybym takiemu dziecku mówiła ze
kazdy dorosły zasługuje na szacunek, ze ma się ZAWSZE I WE WSZYSTKIM słuchac mamy!

dlaczego wy mnie tak oceniaicie, widzisz mader - pisałaś żebym się udzielała
takze w dyskusjach o dzieciach - zobacz musiałam napisać chyba 7 postów
tłumaczących co mam na mysli i co naprawde robię ((((

[anndelumester]

Mam jednak nauczkę ze chocby wychowawczyni była potworem przy dziecku
niekoniecznie trzeba o tym mówic, to sprawa dorosłych i pomiędzy nimi powinna
być załatwiana, dziecka dotyczyć będzie efekt ale nie musi znac szczegółów.(..)
(...)w ogóle wydaje mi się że owszem dziecko powinno mieć świadomośc że dorosli
święci nie są i że czasem postępują sprawiedliwie ale im młodsze dziecko tym
bardziej powinno się je chronic przed utratą całkowitego szacunku do dorosłych,
zwłaszcza tych odpowiedzialnych za wychowanie....
(...)
Reasunując: w pierwszym poście napisałam że uważam że jest szkodliwe mówienie
przy dziecku w taki spsosób o dorosłych że stracą WSZELKI szacunek, respekt oraz
nabiorą jeszcze niewłaściwego przekonania. Bo pani Emilki jędzą nie jest - i w
toku różnych ustaleń wyszło na jaw że wiele razy zachowała się nie w porządku a
na lekcjach dzieci skrażą głośno pani "prosze pani, ona ściąga i mi przeszkadza"
oraz wyszło na jaw że owszem - Emilka wiele razy dawała do odrobienia lekcje
siostrze starszej, pokazano mi karty pracy w których pismo absolutnie do Emilki
nie nalezy. A z tym posądzeniem po prostu raz pani rzeczywiście posądziła ją
niesprawiedliwie.

Sion te wyzej napisane slowa Ty napisałs, a ja sie z nimi po prostu nie zgadzam.
Skoro pani ocenia niesprawiedliwie , dziecku nalezy powiedzieć ze ocenia
niesprawiedliwie, że byc moze jest uprzedzona itd. Oczywiscie epitety pt jedza
etc., nie sa na miejscu, ale z tego co piszesz pani byc moze pani powinna sie
realizowac zawodowo gdzie indziej.
Pani wybrala zawód nauczycielki, i pewnie na studiach miala przedmioty o tym że
dzieci sa rożne, jedne ładne i przyjemne a inne nie. Z innymi sie pracuje latwo
a z innymi trzeba sie troszke nagimnastykować....itd. itd.

[sion2]

Andulemaster - POWIEDZIAŁAM Emilce że pani ją oceniała niesprawiedliwie,
usłyszała to chyba 10 razy ode mnie i 15 od rodziców.

pisałam o utracie CAŁKOWITEGO szacunku dla dorosłych, że dziecko nie musi znac
SZCZEGÓŁÓW (nie wszystkiego nie wiedzieć) itd.

Dziecko nie musi natomiast słsyzeć jak matka wrzeszczy "pójdę do tej szkoły i
wygarnę tej babie" ani tego że "Emila ma trudna sytuację rodzinną i powinna ta
baba to uwzględniać"

Przeczytaj moze sobie jeszcze raz spokojnie wszystkie moje posty.
Po co ja się odzywałam w ogóle ((((.

[maadzik3]

Zasadniczo jestem przeciwna ukrywaniu czegokolwiek i raczej o wszystkim mowie
(choc nie zawsze ze szczegolami). Z wyjatkow uwazam ze:
- tematy typu smierc, cierpienie itp. obciazajace emocjonalnie a takze kwestie
skad sie biora dzieci z malymi dziecmi nalezy zaczac omawiac dopiero jak
zapytaja, nie wyprzedzac pytan. To tak do ok. 6 lat, jak pewne kwestie nie padna
w pytaniach to bym stopniowo szukala okazji do porozmawiania z dzieckiem o tym,
- ukrywac sie powinno konflikty miedzy rodzicami (tzn. nie ich fakt bo dziecko
wyczuje, ale wszelkie szczegoly, chyba ze zapyta - tez dotyczy raczej malych
dzieci) a w przypadku decyzji o rozstaniu rodzicow poinformowac dziecko dopiero
jak jestesmy pewni a nie jak losy zwiazku sie waza,
- nie wiem czy informowac dziecko o np. smiertelnej chorobie jednego z rodzicow
gdy ma on jeszcze kilka/ kilkanascie miesiecy zycia przed soba. Zalezy od wieku
dziecka (tez raczej dot. malych), ale po prostu nie wiem. Mam nadzieje ze nie
bede sie musiala dowiedziec.
O reszcie sie mowi.
Magda

[maadzik3]

Co do rzeczy o ktore trzeba zapytac, nie wiem, ale w moim domu rodzinnym po
prostu zawsze rozmawialo sie duzo i o wszystkim, z dygresjami. Wiec pewne
kwestie i pytania wychodza w czasie tych rozmow, tematy z czasow sprzed dzieci
itp. Rowniez te kontrowersyjne. Mysle ze nigdy nie zaskoczylo mnie cos co przede
mna ukrywano (a rzeczy trudnych, jak pewnie w wiekszosci rodzin bylo sporo, jak
nie u rodzicow to gdzie indziej). Aha (ale to mam nadzieje nie stosuje sie juz u
nas), ze wzgledow bezpieczenstwa o pewnych pogladach politycznych rodzicow i ich
dzialalnosci opozycyjnej nie mowi sie dzieciom. Pamietam historie jak moj wuj,
ktory lat kilka spedzil za Stalina za Syberii i cudem wrocil wtorowal corce ze
to byl wielki czlek gdy szlochala po jego smierci. Miala wtedy 8 lat, a
stalinizm trwal w najlepsze. Ryzykowac zycie i przyszlosc rodziny dla prawdy? Po
56 i jako podrosnieta nastolatka dowiedziala sie prawdy.
Magda

[pawlinka]

Moje dziecko zapytało nas wprost, dlaczego wujek, brat mężą, nie chodzi do
kościoła. Odpowiedziałam wprost również - że nie wierzy w Boga.
Zapytał "dlaczego"? Dostał odpowiedź, że są ludzie, którzy się nie modlą, nie
rozmawiają z Bogiem, bo nie wierzą w jego istnienie. Bardzo starałam sie, aby
ta odpowiedź nie miała w sobie żadnej oceny, nie powiedziałam: "robi
niedobrze", "nie robi tak jak my". Myślę, że ta odpowiedź nie zaszokowała go,
nie wystraszyła. Była "na miarę" sześciolatka.

[pszczolamaja]

Bardzo Ci polecam taką książkę - nie zauważyłam, by była o niej mowa -
"Kłamstwo u dziecka". Autorka, psychoanalityk dziecięcy, genialnie pokazuje,
że dla nas prawdą jest często coś innego, niż dla dzieci. Dlatego wg mnie
odpowiedź na Twoje pytanie jest trudniejsza, niż się wydaje. Jedna wątpliwość,
która mi się teraz pojawiła, brzmi: czy my - dorośli - zawsze znamy prawdę,
całą prawdę??? Ja myślę, że w wielu sytuacjach, zwłaszcza opisując/ oceniając
zachowanie innych, ryzykownym byłoby twierdzić, że znamy na temat intencji,
którymi się kierują, motywów ich działania całą prawdę - to są te przypadki z
nauczycielami w szkole itp. Tu bardziej chodzi o to, żeby dziecku pokazywać
różne perspektywy, mówić, co jest dobre, co złe, co z czego wynika. Natomiast
ukrywanie przed dzieckiem spraw kluczowych (choroba, śmierć, rozwód) nic
dobrego nie wnosi - dziecko doskonale wyczuwa fałsz, ale jest obciążone
niewiadomą. A sposób przekazania prawdy musi być odpowiedni do wieku. Prawda
ma służyć budowaniu, umacnianiu, wyzwalaniu, dla mnie to jest kryterium. A dla
kłamstwa nie ma miejsca w wychowaniu, które jest dialogiem, spotkaniem.
Temat - rzeka.

[ruda_kasia]

Dlatego ja zawsze mówię, to, co jest moją prawdą w danym momencie. I rzadko
nawet przycinam to do wieku, bo zauważyłam, że dzieci inaczej pojmują świat.