Nasze Anioły...

[mader1]

Wieczór. Jedziemy drogą przez las - do nas na wieś. Dość wolno, bo wprawdzie
tuż za nami ani przed nami nikogo, ale... znacie te wiejskie drogi... To ktoś
nieoświetlony na rowerku pędzi, to pijak w rowie...
Ślisko, ale nawet niespecjalnie. Dzieci jakioś zgodnie siedzą z tyłu, muzyka
gra cicho. Nagle ! Samochód... na tej drodze... obracamy się, widzę przed
maską grupę drzewek, rów, światła zamiatają drogę, mąż coś stara się z
kierownicą.Przez chwilę widzę rów z boku - to dobrze. Nie drzewa, tylko
dachowanie, to chyba lepiej ? Znowu obracamy się , a jak widzę drzewa na
wprost,to przemyka mi myśl - " no dwa razy się nie uda !". Udało się. 2x 360
i jeszcze 45 na dokładkę. Drzewa nie ruszone.My nie ruszeni. Mały przytulony
ramieniem przez Najstarszą ma buzię w podkówkę. Pokazał się za nami samochód.
Gdy stanęliśmy już w miejscu, w świetle zamajaczyły sylwetki dwóch kobiet...
Dobry samochód, zimowe opony, dobry kierowca.Ale jeszcze...
Ilu Aniołów pomagało nam wszystkim w czasie tego wypadku ?
Żaden się nie spóźnił. Ani nie pospieszył.

[pawlinka]

"Ilu Aniołów pomagało nam wszystkim w czasie tego wypadku ?
Żaden się nie spóźnił. Ani nie pospieszył."

Myślę, że to lata praktyki anielskiej))... Bogu niech będą dzięki!

[kulinka3]

Pawlinka ma rację! Wieki całe doświadczenia.Dziękujcie swoim Aniołom Stróżom, a
chyba szczególnie Aniołowi kierowcy!
Niech Bóg Was prowadzi szczęśliwie z powrotem.

[pysio8]

Dobrze, że jesteście cali!!! Bogu dziękować i aniołom )

Re :))))

[mader1]

ale mam nauczkę. Wiem już, że modlić to muszę się całe swoje życie, bo w tej
ostatniej chwili może być na to za mało czasu

[mharrison]

>Ilu Aniołów pomagało nam wszystkim w czasie tego wypadku ?
>Żaden się nie spóźnił. Ani nie pospieszył."

Mader, bardzo się cieszę że nic się Wam nie stało.

Tylko czasem sobie myślę, co Ci aniołowie robili w czasie innych wypadków...
Zagapili się?
Skupili się na innym?
Czy po prostu nie zrobili nic bo "Bóg tak chciał"?

[mader1]

Mharrison. Wiem, że jeszcze żyjemy. I wszyscy, ktorzy znaleźli się w pobliżu -
też.
Parę razy byłam o włos od śmierci.Także jako dziecko. Dane mi było nieraz
zastanawiać się ( od tych dziecięcych lat) - dlaczego ? Nie znajduję w swoim
życiu żadnego usprawiedliwienia. Choć staram się to życie przeżyć jak
najlepiej - nie wiem. Nie wiem dlaczego nie ja.
Pamiętam , jak kiedyś moja babcia miała operację. Byłam małą dziewczynką,
wszyscy wokół się przejmowali, ja też. Pamiętam, jak byłam u niej w szpitalu a
ona tak się bała, płakała. Wyszłam wieczorem i odmówiłam swoją dziecięcą,
bardzo głupią i naiwną modlitwę. Poprosiłam Boga, że skoro babcia jest takim
dobrym, gotowym człowiekiem... wychowała dobre dzieci, pracuje, kochana jest,
to może Bóg zabrałby mnie ? Ze mnie nie wiadomo, co wyrośnie... Pewnie mama
zdenerwowałaby się ale się nie dowiedziała, co za głupoty gadałam
Ani babcia wtedy nie umarła, ani ja. Po wielu latach ... no dokuczyła mi trochę.
Można domyślać się. Można znaleźć pocieszenie.Można pytać.
Nie wiem : dlaczego ?

[kulinka3]

mharrison napisała:

>
> Tylko czasem sobie myślę, co Ci aniołowie robili w czasie innych wypadków...
> Zagapili się?
> Skupili się na innym?
> Czy po prostu nie zrobili nic bo "Bóg tak chciał"?
>
Myślę,że aniołowie w chwili śmierci są naszymi przyjaciółmi, którzy prowadzą nas
bezpiecznie na "drugą stronę".
A pytanie -dlaczego- jest tu na ziemi pytaniem nie do rozwikłania.
Zresztą czy odpowiedź na nie, uczyni cierpienie znośniejszym?

>

[mama_kasia]

Nawet nie wiadomo, co napisać... Dobrze, że
nic się nie stało.

A pytanie Mharrison ciągle zostaje bez
odpowiedzi...; nikt nie wie, dlaczego...

[pawlinka]

"A pytanie Mharrison ciągle zostaje bez odpowiedzi"

Łatwiej mi napisać do Mader - "to Bóg tak chciał". Nie potrafię natomiast tak
pewnie niczego powiedzieć Mharrison Nie potrafię Niczego...

[mary_ann]

Cieszę się, że nic Wam się nie stało.

Mocno przytulam i Ciebie, i m_harrison (bo ja też nie rozumiem, a że "Bóg tak
chciał" nie przechodzi mi w takich sytuacjach przez gardło)

mary_ann

[marzek2]

A właśnie dziś opowiadałam moim dziewczynom o aniołach i o tym, że one naprawdę
są i naprawdę chronią ludzi. No to mam kolejną historię do opowiedzenia...
Dobrze, że Bóg Was zachował a Anioły stanęły na wysokości zadania...

[lolinka2]

Wieczór. Zima. Wracamy ze zgromadzenia, boczną drogą, bo blizej znacznie z
zmęczeni jesteśmy. Droga boczna tj. asfalt ale wąska zdecydowanie. My
nieprzypięci pasami (pierwszy i ostatni raz), młoda bezpiecznie w foteliku, ja z
nogą w gipsie na całej długości. Zaraz po skręceniu w tę nieszczęsną drogę
zaczyna nami szarpać, samochód tańczy, nawierzchnia - szklaneczka, przed nami
drzewa i rów. Zaparłam się tą zagipsowaną nogą o podłogę, przycisnęłam męża do
siedzenia z całej siły, krzyknęłam "Jehowo ratuj!" i juz frunęliśmy nad rowem.
Wpasowaliśmy się idealnie między drzewa, po 10 cm max z kazdej strony było.
Urwał się zderzak, popękał mi gips, noga i cała reszta mnie i rodziny bez
szwanku.....

Albo inne zdarzenie:
Miałam 18 lat, byłam świeżo po maturze i dla zrelaksowania spedzałam tygodniowe
wakacja w Krakowie, w ich trakcie pojechałam do Zakopanego i dość lekkomyślnie
jako pierwszą w zyciu górę (Łysej Gory nie licząc) na jaką wejdę wybrałam
Giewont. Ubranie w miarę, ekwipunku jakiegokolwiek poza tym brak, komórek wtedy
nie znałam, reszta swiata nie miała pojęcia gdzie będę, szłam sama. W połowie
drogi zerwała się burza, lał deszcz, było slisko. Ja sie nie poddawałam - nie
zdawałam sobie sprawy z powagi sytuacji a po wtóre taką mam naturę. I kiedy po
tysiącu metrów pośliznęłam się na wąskim szlaku na jakimś mokrym korzeniu i
trzymałam się chudawego drzewka obiema rękami zaczynając sobie przypominać z kim
ewentualnie nie jestem pogodzona, pojawił się on. Zwyczajny zdawałoby sie
młodzieniec, w zielonym sztormiaku z plecaczkiem. Bez słowa wział mnie za rękę,
podniósł z tego korzenia i zaczął sprowadzać na dół. Nie powiedział przy tym ani
słowa, ja też nie, bo byłam totalnie oszołomiona - nie bardzo wiedziałam skad on
się tam wziął, szlak był pusty a jeśli już ktoś szedł to raczej wcześniej mozńa
go było usłyszeć. Jego nie słyszałam. Kiedy bezpiecznie sprowadził mnie na hale,
powiedział krótko - ja idę w tamtą stronę, tam jest moje schronisko, szybko się
obrócił i zanim powiedziałam 'dziękuję' czy cokolwiek, juz go nie było widać (na
puściuchnej łace). Po chwili zdałam sobie sprawę, ze z tamtej strony nie ma
żadnego schroniska, są łąki po prostu.........
Przemokłam okrutnie i przemarzłam tego lipcowego dnia, ale nawet lipny katar
mnie nie wziął.

[kropka415]

dzięki Bgou ze zyjesz, 3maj sie ciepło