czym jest dla Was pokuta?

[dorotkak]

i jak pokutujecie?
jesli mozecie podzielic sie ze mna swoimi osobistymi przemysleniami, bede
bardzo wdzieczna.

[barbie-torun]

chodzi Ci o pokutę zadaną przez księdza na spowiedzi
czy własną sobie obraną w jakijś intencji?

[dorotkak]

chodzi mi o wlasna pokute, z calym szacunkiem dla ksiezy, ale zadana na
spowiedzi pokuta w formie np odmowienia litanii nie jest w moim odczuciu
wystarczajaca pokuta

ad niewystarczająca pokuta...

[mary_ann]

Przeczytałam kiedyś w kapitalnym numerze miesięcznika "List" w całości
poświęconym spowiedzi, iż w dawnych wiekach pokuta była niezwykle dotkliwa,
czasem wiążąca się z wykluczeniem ze wspólnoty i trwająca do kilku lat. Dziś
pokuta jest symboliczna nie dlatego, że obnniżamy sobie wymagania, lecz raczej
po to, by uwypuklić fakt, iż każda ziemska, ludzka pokuta jest niewspółmierna
wobec wielkości Bożego Miłosierdzia i ofiary Chrystusa.

[mary_ann]

Oczywiście podkreślam, że chodzi o symboliczność POKUTY, a nie odstąpienie od
ZADOŚĆUCZYNIENIA, jeśli takowe jest możliwe. Zwracam uwagę na różnicę, bo
wydaje mi się, że w następnym poście te dwa elementy zostały potraktowane
niejako zbiorczo

Pokuta

[gintaras2]

www.rozwazania.box44.boo.pl/index2.php?page=pokuta_i_wiara
Napiasłam w jaki sposób pokutuję. Wyznaję swoje grzechy. Jest napisane żeby
wyznawać je tym przeciwko komu zgrzeszyliśmy. Ja nie idę przyznawać się komuś,
że zgrzeszyłam kiedy już uzyskałam od Boga przebaczenie, ide żeby je uzyskać od
tego przeciw komu zgrzeszyłam. To jest moja pokuta.

[gintaras2]

Kiedy przychodzi żal za to że zgrzeszyłam, modlę sie o przebaczenie. Jeśli
zgrzeszyłam przeciw komuś, ide do niego i wyznaję mu prawdę. Licze na jego
przebaczenie. Jeśli on mi przebaczy i Bóg mi przebaczył. No i staram sie
uwazać, zeby tego samego wiecej nie zrobić. Jest to niełatwe zadanie, dlatego
tym bardziej dziękuję Panu Jezusowi, że oddał za nas swoje życie, żebyśmy
pomimo naszego grzesznego życia mogli mieć z Nim społeczność. Milena

[sion2]

Ja mam swojego spowiednika i powiem szczerze że jeśli chodzi o pokutę po
sakramencie spowiedzi to od 17 lat dostaję takie, które są poleceniami podjęcia
wysiłku poprawy jakiegoś aspektu relacji do Boga, nigdy nie musze odmawiać
litanii czy modlitwa "klepać". Takie pokuty są bardzo dobre dla mnie bo są mocno
osadzone w mojej rzeczywistosci, w mojej słabości, w moich błędach duchowych.
Wiem ze one - jeśli są podejęte żarliwie jakos otwierają mnie na kolejne łaski.

Natomiast w ogóle przez pokutę rozumiem podjęcie wysiłku jakiejś współpracy z
łaską Boża. Owszem Chrystus zmywa moją winę, przebacza mi i przebacza mi też
drugi człowiek. Ale łatwo jest wtedy traktować Boże przebaczenie
instrumentalnie, jak "myjnię": wyznam i mam przebaczobne = jestem czysta. Jezus
obiecał łotrowi na krzyżu raj... ale zaraz po tym jak on uznał ze słusznie
cierpi czyli mozna się domyślec że zgadza sie iż popełnił wiele zła i żałuje.
Czyli przyjął cierpienie swoje jako zadośćuczynienie Bogu za grzechy mimo że to
Chrystus mu w tym momencie przebaczał i oczyszczał go.
Ja się staram jako pokutę przyjmowąc różne trudne rzeczy które mnie spotykają.
Nie jako "karę" ale jako okazję do powiedzenia Bogu "tak, słusznie cierpię".
Taka "pokuta" jest trudna bo ja jej nie reżyseruję tylko Bóg.
Czasem też podejmuję różne akty zewnętrzne ale muszę powiedzieć że wolę pokuty
duchowe i przyjmowanie cierpienia w uniżeniu gdyż np. odmówienie sobie ciastek
czy telewizji jeśli nie jest połączone z duchem uniżenia nie jest prawie nic
warte a może nawet budowac pychę czyli coś odwrotnego niż chcę osiągnąć.

Z jednej strony wiec pokuta moja zawsze jest pełniona w świadomości że jest
tylko moją współpracą niewielką z łaską, która buduje i oczuszcza a z drugiej
strony jest jakąś formą przyblizenia do Boga "sercem pokornym i skruszonym, Ty
nie gardzisz Boże" ps 51.

[gintaras2]

Mam nadzieję że nie myślałaś, że ja traktuję spowiedź instrumentalnie?
Jezus za nas wycierpiał wszystko, za każdy nasz grzech. Człowiek nie musi już
brać na siebie bólu, bo zgrzeszył. Ofiara Jezusa była ostateczna. Nie znaczy to
jednak, że można grzeszyć. Trzeba zrobić wszystko, żeby sie ustrzec od grzechu.
Jeśli wiem, że jak gdzieć pójde, czy jak się z kimś spotkam to
najprawdopodobniej zgrzeszę, to trzeba sie zastanowić, czy iść. Na tym polega
dobra nowina, że zbawienie mamy jako dar od Boga, za darmo, a nie z nas samych.
Pokuta w takim znaczeniu, "umartwiania ciała" jest dla ludzi, którzy chcą się
lepiej poczuć, przed Bogiem. Bóg nie potzrebuje tego od nas, dał nam Jezusa i
to jest najlepszy na to dowód. Myslę że trzeba się modlić, wyznawać, a
prawdziwy żal pokazać przez to, że będziemy się ustrzegać grzechu.

[sion2]

nie, no co ty przeciez pytanie było jak rozumiecie i przezywacie pokutę i ja
napisałam jak JA przeżywam

przyjmowanie cierpienia w uniżeniu nie jest dodawaniem niczego do Ofiary Jezusa
- to chyba jasne

myslę że dobrze jest koncentrowac się na dawaniu świadectwa, pisaniu o sobie,
natomiast kwestie "nie, to nie tak bo.." zostawmy powaznym teologom

pokuta - potrzeba jej jest zawarta w wielu miejscach nauki Jezusa, jest niczym
innym jak wysiłkiem nawrócenia, z którego podjęcia nie zwalnia nas darmowość
Bożego daru, pokuta to pewnego rodzaju postawa duchowa wg mnie, dlatego zgadzam
się ze wiele aktów czysto zewnętrznych choć są w zamierzeniu wykonawcy "pokutne"
w istocie mogą kryć intencję "wykazania się" przed Bogiem - tak ja rozumiem
jednakże w celu uniknięcia grzechu wykazania się przed Bogiem nie jest dobrze
zaniechać wszelkiego wysiłku duchowego - bo przeciez łaska jest za darmo
pokuta jest jakby "otwraciem furtki" Panu Bogu

oczywiście nie sugeruję niczego odnośnie ciebie tylko piszę swoje przemyslenia i
swoje spostrzeżenia
nie potrzeba mi mówić że zbawienie jest za darmo gdyż wierzę w to całym swoim
sercem )))

[gintaras2]

) Masz rację.

a propos:)

[samboraga]

Tak a propos ludzkiego wymiaru spowiedzi

serwisy.gazeta.pl/metro/1,50145,3430455.html
Cytat: "Spowiedź, która miałaby polegać na wyliczeniu grzechów przez wiernego, a
potem zadaniu przez kapłana modlitwy do odmówienia w ramach pokuty, nie
rozwiązuje problemów wiernego. Do tego potrzebna jest szczera, głęboka rozmowa
kapłana z wiernym"

I jeszcze: "My oczywiście nie konkurujemy z psychologami: gdy widzę, że moje
kompetencje się kończą, odsyłam wiernego do psychologa, tak samo jak do mnie
psychologowie odsyłają tych, którym nie mogą pomóc"

[alex05012000]

a nie wydaje się wam czasami że życie jest jedną wielką pokutą?

[sion2]

nie można powiedzieć że życie jest pokutą bo pokuta to nie tylko coś przykrego
czy ciężkiego do zniesienia tylko świadoma postawa człowieka dążącego do
nawrócenia, żałującego za grzechy i chcącego zadośćuczynić za nie Bogu tyle ile
potrafi