Mam ochotę go udusić! Albo się śmiertelnie obrazić

[direta]

Czy Wy też tak macie? Co wtedy robicie?
Chodzi mi o sytuacje kiedy wasz ukochany mąż okazuje się nagle idiotą albo
nosorożcem. Postanowił (i słusznie) że dziś pojedzie do W-wy. Załatwi ważne
sprawy i wieczorem wróci. Przyklasnęłam pomysłowi do wczorajszego późnego
wieczora kiedy na 5 vminut przed pójściem spać oznajmił mi radośnie, że
pojedzie samochodem.
Z Poznania do W-wy jest co najmniej 5 godzin. Ekspres jedzie trzy z kawałkiem
a cena za benzynę jest porównywalna z biletem dla jednej osoby (zwłaszcza, że
ma zniżkę).
A do tego żona będzie się denerwować.
Powiedziałam mu to wszystko, prosiłam, groziłam, poszliśmy spać.
Kiedy obudziłam się o 6, jego już nie było. Samochodu też nie. Komórka
oczywiście wyłaczona.
Nie wiem czy pojechał samochodem, czy też samochodem tylko na dworzec a dalej
pociągiem i od 6 chodze jak głodna lwica w klatce i niczym nie mogę się zająć.
I tak będzie az do jego powrotu.
Czy to naprawdę takie trudne dla mężczyzny, by liczyć się z uczuciami żony?

[justyna.ada]

Musiał mieć widać powód... ale szkoda że nie powiedział. Może w Wawie będzie mu
łatwiej poruszać się samochodem załątwiając sprawy?

Poczekaj, aż sam zadzwoni, jeśli wyłączył telefon.
Jak wróci, poczekaj, az ochłoniesz ( i on też, bo gorąco). Niech sam coś powie.
A jak nie, to potem go zagadnij.

Tak się zdarza facetom...

ps. Z Poznania do Warszawy jedzie się (jeśli się człowiek nie wlecze) 3,5 - 4
godziny, zależy jaki samochód

pozdr. justyna (nieraz wkurzająca się )

[direta]

justyna.ada napisała:

> Musiał mieć widać powód... ale szkoda że nie powiedział. Może w Wawie będzie
mu
>
> łatwiej poruszać się samochodem załątwiając sprawy?

Nie. Planuje zostawić gdzieś na peryferiach i poruszać się komunikacją, bo
wiadomo jak w W-wie się jeździ. Zresztą jedzie tylko w jedno miejsce w
Śródmieściu, niedaleko Centralnej.
Nie powiedział, bo wyszedł, kiedy jeszcze spałam, tak cicho, że nawet nie wiem
kiedy.
Wstałam o 6 żeby go obudzić a tu łóżko puste.
No i nie wiem - pojechł tym samochodem, czy jednak poszedł po rozum do głowy i
pojechał pociągiem?
Tak czy inaczej nawet jeśli on jedzie sobie bezpiecznie pociągiem, to ja się
denerwuję, bo może jedzie samochodem?

A to mógłby być taki miły dzień!
>
> Poczekaj, aż sam zadzwoni, jeśli wyłączył telefon.

Wysłałam mu SMSa. Ale wcale bym się nie zdziwiła gdyby komórka wyłaczona leżała
gdzieś w domu.

> Jak wróci, poczekaj, az ochłoniesz ( i on też, bo gorąco). Niech sam coś
powie.

Ale co ma mi powiedzieć?

>
> A jak nie, to potem go zagadnij.
>
> Tak się zdarza facetom...

Facetów należałoby wszystkich ... no nie powiem co.
Pan Bóg stworzył faceta chyba na złośc kobiecie. Wiedział, ze jakby nie miała
żadnych problemów to z nudów zrobiłaby się jędza. Niech przynajmniej ma jakiś
powód do bycia jędzą. Więc stworzył faceta.
>
> ps. Z Poznania do Warszawy jedzie się (jeśli się człowiek nie wlecze) 3,5 - 4
> godziny, zależy jaki samochód

Małe Tico. Dobrze, że chociaż opony przedwczoraj wymienił z łysych na
wyczesane
>
> pozdr. justyna (nieraz wkurzająca się )

Też pozdrawiam - jeszcze wkuŻONA (sorry za ort) (BTW wiesz kiedy żona nie jest
dobra? Kiedy jest obra żona)

[mader1]

mam tak )))
szczególnie boję się samochodów, a mój mąż jeździ tylko samochodem. Wszędzie.
Kiedyś bywało, że sniły mi się wypadki. Teraz Pan na szczęście zabrał ode mnie
takie sny...
Co robię : staram się zapomnieć. Jak najszybciej.Pamiętaj, że Twój mąż
poruszając się po Warszawie samochodem ma szansę przyjechać dużo wcześniej do
domu może o to mu chodzi ? A obrażać się o to, ze chce z Tobą być jak
najszybciej, nie możesz, co ? ))) Weź się więc lwico za prasowanie, albo idź
na basen z dziećmi. Przy prasowaniu dobra jest muzyka, która wprawi Cię w dobry
nastrój lub film
I poleć Go Bogu - Jego pobyt w Warszawie i powrót i nie myśl o Nim źle

[mader1]

a w kwestii wyjazdów... idziemy na układ mój mąż wysyła mi co jakiś czas
esmsy, gdzie jest i wtedy wiem, że jeszcze jest bezpieczny )))

[direta]

My mamy taki układ, że jak dojedzie to dzwoni. Już się prawie tego nauczył,
chociaż zdarza mu się zapomniec.
Ale skoro ma wyłączoną komórkę to może znaczyć, ze jedzie samochodem.
WRRRR....
Ja strasznie nie lubię jak jedzie samochodem sam gdzies dalej. Boję sie i już.
Mam takie przeświadczenie, ze to dobra okazja by nas rozdzielić. Uch!
Wolę jechać z nim, nawet jeśli wyjazd mi zupełnie nie na rękę, bo wtedy jakby
co, to jest duża szansa, że razem.

Czy mężczyzna naprawdę nie potrafi sobie wyobrazić co czuje kobieta kiedy on
tak sobie wesolutko jedzie? A wokół pełno wariatów wyprzedzających na
trzeciego...
Hej mężczyźni forumowi! Wszyscy jesteście tak mało empatyczni?

[pawlinka]

Direta!
"Ja strasznie nie lubię jak jedzie samochodem sam gdzies dalej. Boję sie i już."
Też się boję, o wszystkich, zwłaszcza o męża, jak gdzieś podróżuję, tylko tak
sobie myślę, gdzie tutaj jest, w takiej sytuacji, miejsce na zaufanie w opiekę
Anioła S.? Te "jakby co".... Nie myśl tak! To będzie dobry dzień. Zobaczysz!

Rozumiem Ciebie, bo też jestem ta żona wkurzająca się.

[justyna.ada]

Wiesz co... Mam znajomych, gdzie mąż ma taką pracę, że bardzo często
praktycznie w każdym tygodniu musi wyjeżdżać "w Polskę". I żona nie wie
dokładnie o której wróci, na pewno jest niebezpiecznie na drogach, jest to
częsta rozłąka (ale do licha, nie spisek!) No i trudno, taka praca.

Nie chcę sie wypowiadać jeśli nie znam więcej danych, ale nie można tak mówić
że facet nic nie myśli co czuje żona. Fakt, może w danej chwili nie myśli, ale
nie można go tak "osaczać" że wszystko co by się nie robił, to ma być tak, żeby
dostosować do uczuć (których mam się domyśłic) drugiej osoby.
Czasem się nie da dostosować.

Sorry za może ostry ton... I jeszcze jedno. Może akurat Ciebie to nie dotyczy,
ale jeśli się drugą stronę osacza, próbuje kontrolować ze wszystkich stron, i
zadręcza się co on/a w danej chwili nie robi - to samemu można zwariować, a
druga osoba poczuje się na króciutkiej smyczy...

pozdrawiam gorąco justyna

[mader1]

e tam... po prostu dziewczyna lokalnie się zdenerwowała i musiała się
wygadać

[direta]

mader1 napisała:

> e tam... po prostu dziewczyna lokalnie się zdenerwowała i musiała się
> wygadać

No chyba lepiej tu pozrzędzić niz potem męzowi. Ale piernik nie dzwoni a juz po
dwunastej. Uduszę jak wróci.

[mader1]

pewnie, że lepiej
No ale jak ma dzwonić, jak komórkę zostawił ? ))))
I piernik ? ))) chłopina ? ))) - ile Wy lat po ślubie ? )))

[direta]

mader1 napisała:

> pewnie, że lepiej
> No ale jak ma dzwonić, jak komórkę zostawił ? ))))


No właśnie nie wiem czy wziął czy nie, wiem tylko, że jakaś pani w jego komórce
mówi, ze jest niedostępny. Ale w domu nigdzie na wierzchu nie widzę, więc
pewnie ma, tylko wyłączoną.
Jakby był kobietą i zostawił komórkę, to by kupił kartę i zadzwonił z automatu
ale mężczyzna na coś takiego nie wpadnie. Za wysoki poziom abstrakcji.
"Idą Jaś z Małgosią przez las i Małgosia mówi:
- nie wiem czy ja moge z tobą iść, bo co będzie jak zechcesz mnie pocałować?
- No Małgosiu! Jak mógłbym cię pocałowac skoro w każdej ręce niosę wiadro a pod
każdą pachą trzymam żywą kurę? Nie masz się czego obawiać.
- Ale mógłbyś każdą kurę nakryć wiadrem, wiadra postawic na ziemi i wtedy
mógłbyś mnie pocałować - szepnęła Małgosia.

> I piernik ? ))) chłopina ? ))) - ile Wy lat po ślubie ? )))

A poczytaj sobie w Twoim własnym wątku "dlaczego wciaż się kochacie"
posting "obrączki"

[mader1]

już wiem ))) piernika bym na jego miejscu nie darowała ))) zemściłaś się
stokrotnie )))

[direta]

Jak się zemściłam?

[mader1]

nazywając go piernikiem po raptem 9 latach od ślubu ))

piernik

[direta]

A wiesz co się dzieje z miodem z miesiąca miodowego?
Wsiąka w męża i tak powstaje stary piernik.

Poza tym, jakby nie patrzeć czterdziecha nam juz obojgu stuknęła, a jemu jakoś
szybciej niż mi
Ale dalej nie dzwoni

[direta]

mader1 napisała:

> Pamiętaj, że Twój mąż
> poruszając się po Warszawie samochodem ma szansę przyjechać dużo wcześniej do
> domu może o to mu chodzi ? A obrażać się o to, ze chce z Tobą być jak
> najszybciej, nie możesz, co ? )))

Nie wierzę. Mężczyźni nie są zdolni do takich uczuć )) Na mecz to może by się
śpieszył, ale do żony? Chyba w książkach, albo na filmie.

> Weź się więc lwico za prasowanie, albo idź
> na basen z dziećmi. Przy prasowaniu dobra jest muzyka, która wprawi Cię w
dobry
>
> nastrój lub film

Prasowania nie cierrpię. Dopiero bym się zdenerwowała. Dziecko jeszcze śpi. Jak
się obudzi, pojedziemy rowerami po zakupy.
A na razie siedzę w sieci

> I poleć Go Bogu - Jego pobyt w Warszawie i powrót i nie myśl o Nim źle

Polecam, polecam od wczoraj. Ale mogłby się już odezwać, nie?
Jak wróci to nie wiem co mu zrobię.

[pawlinka]

No, zważywszy, że następny mecz w sobotę, to nie ma pośpiechu))

[direta]

pawlinka napisała:

> No, zważywszy, że następny mecz w sobotę, to nie ma pośpiechu))

I to mnie martwi. Gdyby był dzisiaj, to przynajmniej bym wiedziała kiedy wróci.
A w ogóle to mógł nas zabrać - odwiedziłabym rodzinę.
Ech faceci!

[mader1]

>
> Polecam, polecam od wczoraj. Ale mogłby się już odezwać, nie?
> Jak wróci to nie wiem co mu zrobię.

Hmmm To może być Wam miło )))))

Tak, Direto, może oni nie potrafią tego okazać, ale czasem spieszą się do nas
bardzo i martwią naszymi nastrojami Tylko wydaje im się, że muszą być
cały czas tacy cool ))
Ja wiem, że mój mąż wariuje beze mnie... Ale muszę to sobie przypominać, bo
słowo tęsknię przechodzi mu przez gardło tylko w odpowiedzi na pytanie ))
Siedź w sieci, jak mała śpi. To fajne w ten sposób wszystkie czuwamy nad
Twoim mężem.
>

[direta]

mader1 napisała:

>
> >
> > Polecam, polecam od wczoraj. Ale mogłby się już odezwać, nie?
> > Jak wróci to nie wiem co mu zrobię.
>
> Hmmm To może być Wam miło )))))

Obawiam się, ze bedzie wolał pograć w szachy ((
>
> Tak, Direto, może oni nie potrafią tego okazać, ale czasem spieszą się do nas
> bardzo i martwią naszymi nastrojami Tylko wydaje im się, że muszą być
> cały czas tacy cool ))

Obawiam się znowu, że nie masz racji, bo mąż jest typem z którym da się
porozmawiać i który potrafi powiedzieć, że kocha. Jest czasem szczery aż do
bólu (to znaczy jeśli o Tobie nie myślał, to jak zapytasz to powie prawdę i
w ogóle rzadko mówi to, co kobieta chciałaby usłyszeć, raczej to, co jest)
Nie jest też typem, który cokolwiek komukolwiek bedzie udowadniał, a już jeży
się zupełnie jak go usiłujesz wziąć pod włos.
Tak więc n ie podejrzewam, by (przynajmniej planując podróż) brał pod uwagę, że
będzie śpieszył się do żony. Chociaż nie wykluczam, że z czasem zatęskni i z
przyjemnością powróci.

> Siedź w sieci, jak mała śpi. To fajne w ten sposób wszystkie czuwamy nad
> Twoim mężem.

Mały. Na szczęście rano lubi długo spać. Typowa sowa. Wieczorem ciężko go za to
zagonić do łóżka.

Fajnie, że jest to forum. Można się wygadać i od razu jest lżej. Dzięki
dziewczyny.
(Czasem przyjemnie jest ponarzekać na męża, co?)

[pawlinka]

"Fajnie, że jest to forum. Można się wygadać i od razu jest lżej".
Fajnie Mader nam matkuje i chawała jej za to!
A propos Chmielewskiej, to Ty jesteś ta uwalniająca książki Direta z Poznania?

[direta]

pawlinka napisała:

> "Fajnie, że jest to forum. Można się wygadać i od razu jest lżej".
> Fajnie Mader nam matkuje i chawała jej za to!
> A propos Chmielewskiej, to Ty jesteś ta uwalniająca książki Direta z
Poznania?

tak to ja A Ty tam działasz jako kto?

[mader1]

direta napisała:

> mader1 napisała:
>
> >
> > >
> > > Polecam, polecam od wczoraj. Ale mogłby się już odezwać, nie?
> > > Jak wróci to nie wiem co mu zrobię.
> >

> Obawiam się znowu, że nie masz racji, bo mąż jest typem z którym da się
> porozmawiać i który potrafi powiedzieć, że kocha. Jest czasem szczery aż do
> bólu (to znaczy jeśli o Tobie nie myślał, to jak zapytasz to powie prawdę
i
> w ogóle rzadko mówi to, co kobieta chciałaby usłyszeć, raczej to, co jest)
> Nie jest też typem, który cokolwiek komukolwiek bedzie udowadniał, a już jeży
> się zupełnie jak go usiłujesz wziąć pod włos.
> Tak więc n ie podejrzewam, by (przynajmniej planując podróż) brał pod uwagę,
że
>
> będzie śpieszył się do żony. Chociaż nie wykluczam, że z czasem zatęskni i z
> przyjemnością powróci.

To on jest raczej typowy... choć dla Ciebie wyjątkowy i zapewne wyjątkowo
męczący Ta szczerośc też jest typowa )))
Ale tęskni, bądź pewna
>
> > Siedź w sieci, jak mała śpi. To fajne w ten sposób wszystkie czuwamy n
> ad
> > Twoim mężem.
>
> Mały. Na szczęście rano lubi długo spać. Typowa sowa. Wieczorem ciężko go za
to
>
> zagonić do łóżka.
>
> Fajnie, że jest to forum. Można się wygadać i od razu jest lżej. Dzięki
> dziewczyny.
> (Czasem przyjemnie jest ponarzekać na męża, co?)

No jest ta adrenalinka czasem Może to jest to, co wbrew pozorom, choć tak
nas denerwuje, spaja nas ?
Moja córka ma ( miała ?) sympatię. Widziałam, że czasem robił lub mówił coś
dziwnego. Ona się wtedy denerwowała i było to widać. Patrzyłam na niego ze
zdziwieniem - miał wtedy rozanieloną minę ( ona tego nie widziała, bo była
przejęta sytuacją). Jakby szukał dowodu na to, że jeszcze go lubi...
Z boku widać więcej...
>

[direta]

mader1 napisała:

> No jest ta adrenalinka czasem Może to jest to, co wbrew pozorom, choć tak
> nas denerwuje, spaja nas ?
> Moja córka ma ( miała ?) sympatię. Widziałam, że czasem robił lub mówił coś
> dziwnego. Ona się wtedy denerwowała i było to widać. Patrzyłam na niego ze
> zdziwieniem - miał wtedy rozanieloną minę ( ona tego nie widziała, bo była
> przejęta sytuacją). Jakby szukał dowodu na to, że jeszcze go lubi...
> Z boku widać więcej...

He, he... mój mi mówi wprost, że lubi mnie wkurzać, bo wtedy ładnie wyglądam

[mader1]

direta napisała:


>
> He, he... mój mi mówi wprost, że lubi mnie wkurzać, bo wtedy ładnie
wyglądam

A to nie przyszło mi do głowy ))) że lepiej wygląda wkurzona )))

Masz więc odpowiedź na samochód do Warszawy

[direta]

A mówiłam, że Pan Bóg stworzył mężczyznę na złość kobiecie.
Czyżby antycypując karę za grzech pierworodny?

[mader1]

cytat z Chmielewskiej:-)

[pawlinka]

"Co dla kobiety nieznośne, to dla mężczyzny upragnione. Co ją wpędza w
depresję, to jego w stan euforii.
Co dla niej elementarnie proste, łatwe i użyteczne, to dla niego codzienna
udręka. Do prawdziwego, automatycznego i najszczerszego w świecie
niedostrzegania zdolni są tylko mężczyźni. Wypadek, żeby mąż czekał na żonę,
siedzać w domu, nic nie robiać i gorzko płacząc, wedle naszej osobistej wiedzy
jeszcze się nie przytrafił. A gdyby się przytrafił, bezwzględnie wymagałby
interwencji psychiatry."
("Jak wytrzymać ze sobą nawzajem")

[direta]

Dzięki Pawlinka. Uśmiałam się do łez. Masz tą książkę na własność?

[pawlinka]

Właśnie ją dostałam.
Czytałam wcześniej "Jak wytrzymać z kobietą?" i "Jak wytrzymać z mężczyzną?"
Teraz przyszła pora na resume))
Wprawdzie mieszkam daleko (raczej) od Poznania, ale namy pocztę, no nie? Chcesz?

[direta]

Jasne! A masz coś jeszcze? Ja mogę Ci podesłać kilka jej kryminałow, niestety
tych zabawniejszych nie mam. Przechodze na priv w tej sprawie. Twój gazetowy
działa?

[pawlinka]

Obawiam się, że chyba wszystkie kryminały przeczytałam, ale kto wie?
Poczta działa

A to znacie? Też z Chmielewskiej:-)

[minerwamcg]

Pewien mąż, wracając po pracy do domu, zastawał zawsze to
samo. Mianowicie żona czas oczekiwania na niego spędzała, siedząc
na krześle w czapce na głowie i płacząc. Dopiero po jego powrocie
ożywiała się, pośpiesznie ocierała łzy, pędziła po zakupy,
gotowała obiad, sprzątała mieszkanie i w ogóle zachowywała się
prawie normalnie, pod warunkiem, że nie traciła go z oczu.
Na pytanie o przyczyny tej drobnej osobliwości odpowiadała,
że po każdym jego wyjściu z domu nabiera natychmiastowej
pewności, że on już nie wróci i ona go więcej nie ujrzy. Po cóż
zatem miałaby się wysilać?
Zdaje się, że po dziesięciu latach małżeństwa i pójściu
dziecka do szkoły przemogła jakoś swoje poglądy.
Na marginesie: nigdy nie udało nam się dociec, do czego jej
była ta czapka na głowie...?

(Jak wytrzymać ze sobą nawzajem)

[marzek2]

Oj Direta, mam tak samo Gdy mój mąż wchodzi na miasto na piwko z kolegami i
nie umawiamy się o której wróci tak mniej więcej w porze pójścia spać (np 1 w
nocy) dzwonię na jego komórkę, żeby usłyszeć rozbawione i jednocześnie
zatroskane "co, pewnie nie możesz usnąć..." - no a ja tak faktycznie mam. Jeśli
wiem, że wróci o którejś w nocy, nie daję rady sama usnąć

Też każę wysyłąć sms-y, meldować się i w ogóle jestem histeryczka

A Ciebie rozumiem, wolę nie myśleć, co ja bym pisała na forum, gdyby mi Ciumak
taki numer wyciął )

[direta]

marzek2 napisała:

> Oj Direta, mam tak samo /../Jeśli
> wiem, że wróci o którejś w nocy, nie daję rady sama usnąć

Ja mam tak samo - nie mogę zasnąć póki nie wróci i nasłuchuję silnika samochodu
jeśli pojechał samochodem, lub autobusu, jeśli korzystał z miejskiej
komunikacji.
>
> Też każę wysyłąć sms-y, meldować się i w ogóle jestem histeryczka
Ja nie zdążyłam nakazać, bo wyjechał cichaczem jak spałam No i wychodzi na
to, że sam na takie rzeczy nie wpadnie. WRRRRRRR...

A tyle miałam zaplanowane na ten dzień i guzik. Niczego nie mogę zrobić.
>
> A Ciebie rozumiem, wolę nie myśleć, co ja bym pisała na forum, gdyby mi Ciumak
> taki numer wyciął )

A co robisz żeby nie wycinał?
Chyba się na niego śmiertelnie obraże o to niedzwonienie jak wróci.

[samboraga]

Ja też tak mam NIestety I z podróżami po naszych zatłoczonych drogach, i to
ze spaniem...
Jazda samochodem psuje mi radość z wakacji( I dwa lata temu zdobyłam się na
odwagę i postanowłam, że to ja zawiozę, tym razem, rodzinę na wakacje, nad
morze, ponad 500 km. Efekt uboczny był taki, że mój mąż już wie jak JA się czuję
siedząc obok kierowcy, gdy on 'nie chce się wlec za trzema tirami, bo przecież
nie możemy jechać dwa dni'...) Bo kierowca wwszystko widzi jakoś tak
'spokojniej', bym powiedziała))
I - inaczej zaczął reagować na moje okrzyki w samochodzie... W każdym razie
stara się (nawiązując do wątku MAder inaczej reagować...

[mader1]

Efekt uboczny był taki, że mój mąż już wie jak JA się czuję
siedząc obok kierowcy, gdy on 'nie chce się wlec za trzema tirami, bo przecież
nie możemy jechać dwa dni'...)

Ufff... też tak ma ? " Tylko tego wyprzedzę i już zwalniam... " (((
Kochani " chłopcy" ))

Dobra rada

[a_weasley]

marzek2 napisała:

> Gdy mój mąż wchodzi na miasto na piwko z kolegami i
> nie umawiamy się o której wróci tak mniej więcej w porze pójścia spać (np 1 w
> nocy) dzwonię na jego komórkę, żeby usłyszeć rozbawione i jednocześnie
> zatroskane "co, pewnie nie możesz usnąć..." - no a ja tak faktycznie mam.

Strzel sobie piwko. Albo dwa.

> Jeśli wiem, że wróci o którejś w nocy, nie daję rady sama usnąć
> Też każę wysyłąć sms-y, meldować się i w ogóle jestem histeryczka

Matka, która tak reaguje, jest nadopiekuńcza. A żona?

[direta]

Tylko facet może takie gruboskórne rady dawać. WRRRRRR......
Ale cóż... przekleństwo grzechu pierworodnego:
"ku niemu będziesz kierowała swoje pragnienia (po cholerę?) on zaś będzie
panować nad tobą"

Zrozum mężczyzno, że od chwili gdy stajesz się mężem jesteś przez żonę
postrzegany (mniej lub bardziej świadomie) jako cząstka jej samej. Jak bys się
czuł, gdyby połowa Twojego ciała nagle cię opuściła i powędrowała niewiadomo
gdzie?
Z nadopiekuńczością nie ma to nic wspólnego, choć na pierwszy rzut oka wydaje
się podobne.
"Mężowie miłujcie żony i nie bądźcie dla nich przykrymi"

[a_weasley]

direta napisała:

> Tylko facet może takie gruboskórne rady dawać.

Primo: jakie tylko? Nas jest circa połowa ludzkości.
Secundo: jeżeli masz problem ze swoimi nieadekwatnymi reakcjami, to rozwiązuj go
sama, a nie ciosaj kołków na głowie Bogu ducha winnemu człowiekowi. Czy on w
analogicznej sytuacji wydzwania i sprawdza, co się z Tobą dzieje, bo przecież
mógł Cię kopnąć tramwaj, pogryźć koń albo przejechać pies?

> Zrozum mężczyzno, że od chwili gdy stajesz się mężem jesteś przez żonę
> postrzegany (mniej lub bardziej świadomie) jako cząstka jej samej.

Wolałbym, żebyś nie przypisywała Minerwie sposobów postrzegania, które być może
zdarzają się innym kobietom. Minerwa widziała z bliska mój dowód osobisty i wie,
że jestem dorosły.

> Jak bys się czuł, gdyby połowa Twojego ciała nagle cię opuściła i
> powędrowała niewiadomo gdzie?

Jeżeli moja druga połowa opuszcza mnie i wędruje do pracy, to ja przyjmuję do
wiadomości, że wróci. Jeśli ma wrócić, dajmy na to, o czwartej, to ja
przynajmniej do piątej jestem spokojny jak chomik w styczniu. Dużą dziewczynką
jest, a napadnie kto, to jego problem, sam zaczął, niech sam się broni.

> Z nadopiekuńczością nie ma to nic wspólnego, choć na pierwszy rzut oka wydaje
> się podobne.

Rzuciłem okiem po raz drugi i trzeci i podobieństwo nadal jest uderzające.
Klasyczne objawy rodziców kontrolujących.

> "Mężowie miłujcie żony i nie bądźcie dla nich przykrymi"

"Żony, bądźcie posłuszne swoim mężom, bo to jest miłe Panu".

[direta]

a_weasley napisał:

> direta napisała:
>
> > Tylko facet może takie gruboskórne rady dawać.
>
> Primo: jakie tylko? Nas jest circa połowa ludzkości.
A co to ma do rzeczy ilu was jest? Nas też jest circa połowa ludzkości.

Nie zmienia to faktu, że namawianie marzka do strzelenia sobie piwka było
gruboskórne.

> Secundo: jeżeli masz problem ze swoimi nieadekwatnymi reakcjami, to rozwiązuj
g
> o
> sama, a nie ciosaj kołków na głowie Bogu ducha winnemu człowiekowi.

Jakiego człowieka masz na myśli?

> Czy on w
> analogicznej sytuacji wydzwania i sprawdza, co się z Tobą dzieje, bo przecież
> mógł Cię kopnąć tramwaj, pogryźć koń albo przejechać pies?

Nie miałabym nic przeciwko temu. Powiem, ze byłoby mi miło. (oczywiście nie
piszę o patologicznej zazdrości i kontoroli, bo ani ja tak nie sprawdzam męża
ani nie o to mi chodzi. Chodzi mi o podtrzymywanie kontaktu. Jest to sposób
okazania sobie miłości.
Poza tym jest to wyraz liczenia się z drugą osobą. Ja bardzo chętnie dostosuję
swoje plany do planów męża, ale muszę te plany znać (na przykład o której
wróci) I nie mam nic przeciwko temu żeby zadzwonił i mnie uprzedził, że np nie
pojedziemy dziś kupować dziecku butów, bo własnie sobie przypomniał, że dziś
jest mecz. Ale jeśli mnie nie uprzedzi, to wpadnę w furię.
Ty też byś wpadł, gdyby żona bez uprzedzenia zaprosiła psiapsiółki właśnie
wtedy gdy są półfinały mistrzostw świata (zakładam, ze oglądasz i że macie
jeden pokój)

>
> > Zrozum mężczyzno, że od chwili gdy stajesz się mężem jesteś przez żonę
> > postrzegany (mniej lub bardziej świadomie) jako cząstka jej samej.
>
> Wolałbym, żebyś nie przypisywała Minerwie sposobów postrzegania, które być
może
> zdarzają się innym kobietom. Minerwa widziała z bliska mój dowód osobisty i
wie
> ,
> że jestem dorosły.

Nie przypisuje Minervie tylko kobietom jako kobietom. Krzywa Gaussa to krzywa
Gaussa i Minerva może być bardziej odporna na "wędrówki ciała bez zapowiedzi"
lub... lepiej wytresowana. Ale lepiej niech mówi za siebie.
Poza tym nie piszę o przypadkach jak niżej:
> Jeżeli moja druga połowa opuszcza mnie i wędruje do pracy, to ja przyjmuję do
> wiadomości, że wróci. Jeśli ma wrócić, dajmy na to, o czwartej, to ja
> przynajmniej do piątej jestem spokojny jak chomik w styczniu. Dużą dziewczynką
> jest, a napadnie kto, to jego problem, sam zaczął, niech sam się broni.

Tylko o przypadkach, gdy połowa twego ciała znika bez zapowiedzi i nie wiesz co
się z nią dzieje.
Nie uważasz, że to nieco lekceważące zachowanie? A przynajmniej gruboskórne.
Ja męża nie sprawdzam. Jak mówi, ze idzie do pracy, to widać tam idzie. A jeśli
ktoś mi powie, ze go widział na miescie to pewnie miał powód by tam być. Ale
jesli powiedział, ze bedzie na 18 to powinien mniej wiecej w tym czasie do
domu zlądować. Choćby dlatego, zeby mi nie wystygły kotlety. A jesli nie
zląduje, to powinien zawiadomić. Normalna kultura tego wymaga.
U nas w domu mieliśmy zwyczaj, ze ktokolwiek gdziekolwiek wychodził, to
komunikował "wychodzę" i podawał albo cel wyjścia (do sklepu, wyrzucić śmieci)
albo przypuszczalny czas powrotu (będe za godziene, bede kolo 19, wroce późno,
nie czekajciez kolacją)
I wcale nie chodziło o kontrolę, tylko o normalne zasady współżycia.
Bo jesli do sklepu to reszta rodziny mogła miec prosbe by kupił cos dla nich.
jesli ze smieciami, to moze ktos miał akurat cos do wyrzucenia, a jesli gdzies
dalej, to zeby wiedziec chocby na ile osob robic kolację.
Takie jasne sytuacje bardzo ułątwiają życie i nie mają nic wspołnego ani z
nadopiekunczością ani z kontrolą.
To miłośc i empatia, drogi Weasleyu.

Swoją drogą list Minervy był OK i nie nazwałabym go gruboskórnym. Twój tak, ale
to nie pretensja tylko stwierdzenie faktu.
>
> > Z nadopiekuńczością nie ma to nic wspólnego, choć na pierwszy rzut oka wy
> daje
> > się podobne.
>
> Rzuciłem okiem po raz drugi i trzeci i podobieństwo nadal jest uderzające.
> Klasyczne objawy rodziców kontrolujących.


Możliwe. Wiele rzeczy jest podobnych do siebie a przy bliższym zbadaniu okazuje
się kompletnie różnymi. Na przykłąd opętanie i choroba psychiczna. Wrodzone
upośledzenie umysłowe i zaniedbania wychowawcze z deprywacją bodźców. Byli
nawet tacy, którzy delfiny, czy wieloryby uważali za ryby. W koncu podobne.
>
> > "Mężowie miłujcie żony i nie bądźcie dla nich przykrymi"
>
> "Żony, bądźcie posłuszne swoim mężom, bo to jest miłe Panu".
a czy ja piszę, że zona ma być nieposłuszna?

[a_weasley]

direta napisała:

> namawianie marzka do strzelenia sobie piwka było gruboskórne.

No to lufę nalewki z pigwy, albo setkę ajerkoniaku, albo co jej tam dobrze
wchodzi. Ale najlepsze na kłopoty z zaśnięciem jest piwko. Nauczyłem się tego od
Minerwy. Moja żona to mądra kobieta.

> Jakiego człowieka masz na myśli?

Twojego męża, któremu wskutek swoich nieuzasadnionych lęków stawiasz dziwne
żądania - na przykład arogujesz sobie prawo do pozwalania albo niepozwalania na
jazdę samochodem.

> Tylko o przypadkach, gdy połowa twego ciała

Nie możesz się doliczyć rąk czy nóg? Bo jeśli tą połową, która

> znika bez zapowiedzi i nie wiesz co się z nią dzieje.

ma być mąż, to przecież wiesz, co się z nim dzieje. Jedzie do Warszawy, jest w
Warszawie albo wraca z Warszawy.
Zastanowiło Cię kiedyś, jak ludzie żyli, kiedy nie było komórek, a rozmowę
międzymiastową trzeba było zamawiać i czekać dłużej niż się jechało z Warszawy
do Poznania? Co więcej, w wielu miejskich domach nie było telefonów?

> To miłośc i empatia, drogi Weasleyu.

Empatia? Chyba na ocenę poczynań ślubnego męża już Ci jej nie starczyło.

[minerwamcg]

> Zrozum mężczyzno, że od chwili gdy stajesz się mężem jesteś przez żonę
> postrzegany (mniej lub bardziej świadomie) jako cząstka jej samej. Jak bys
> się czuł, gdyby połowa Twojego ciała nagle cię opuściła i powędrowała
> niewiadomo gdzie?

No cóż, zaraz ktoś powie, że jestem facetem, i że moje małżeństwo z Weasleyem
to taki bardziej "nowoczesny" związek.
Bo ja uważam, że "odtąd jedno, choć nadal dwoje" - jesteśmy jednością, ale też
dwiema zupełnie różnymi osobami. Każda ma swoje sprawy: pracę, zajęcia, także
niektóre rozrywki. Nie mam odruchu sprawdzania, czy wszystkie cząstki mnie są
na właściwym miejscu i czy czasem druga połowa nie wymknęła mi się spod
kontroli. Pojechał? Widocznie trzeba, żeby pojechał. Samochodem? I bardzo
dobrze, wiem, że lubi i umie to robić, niech ma trochę frajdy. Wróci jutro? No
to do jutra jestem słomianą wdową, mogę przeleżeć pół dnia z książką a na obiad
zjeść kanapkę, albo obejrzeć ciurkiem siedem odcinków "Czterech pancernych".
Martwić się zacznę dopiero jakby NIE wrócił jutro, ale do tej pory wychodzę z
założenia, że w okolicznych lasach nie żyje nic groźniejszego od niego.
Co innego, gdyby miał wrócić DZISIAJ a wrócił JUTRO, nie dawszy w międzyczasie
znaku życia. O, to tak, martwiłabym się okropnie, a cudem odzyskanego obdarła
za skóry, powiesiła na lampie, nakarmiła obiadem i powiedziała, że go kocham
(koniecznie w tej kolejności).
Nie widzę potrzeby trzymać męża na smyczy. Jest dorosły, chwilami całkiem
odpowiedzialny, a skończoną niedojdą też być nie może, bo w końcu jakoś dożył
swoich lat i nawet zdobył taką wspaniałą kobietę jak ja
Dlatego jeszcze raz powtarzam - ufam Opatrzności i swojemu mężowi. Święty Paweł
skakałby z radości

[direta]

Ależ Minervo! Nic dodać nic ująć! Mogłabym się pod twoim tekstem podpisac
tylko właśnie dziś siedzę i czekam żeby tego mojego obedrzeć ze skóry, powiesić
na lampie, i nakarmiłabym obiadem tylko nie wiem na którą ten obiad szykować i
czy w ogóle, bo może coś zje po drodze. Więc jak już gu uduszę i obrażę się
śmiertelnie to mu przecież też powiem, że go kocham,nie?
I uwierz mi, że męża nie trzymam na smyczy. Ale na pewne rzeczy nie pozwolę i
już.

Przecież pisałam, że jego pomysłowi przyklasnęłam i nawet sama go wypychałam do
stolicy. I juz sobie myślałąm na co przeznaczę taki ładny słomiany dzień
Tyle, że wszystko poszło nie tak...

No bo gdzie tu racjonalne myślenie by zamiast wygodnie i bezpiecznie pojechać
pociągiem to w takim upale tłuc się tyle godzin w puszce po sardynkach, wydawać
bajońskie sumy na benzynę i dojechać na miejsce brudny, spocony i zmęczony?
I mój mąż, którego miałam za inteligentnego ośmielił się podjać tak głupią
decyzję?
No to mógł mnie przynajmniej do niej przekonać, a nie stawiac przed faktem
dokonanym. ja go nie stawiam (choć mogłabym) bo wiem, że tego nie znosi.
Nauczyłam się tego w pierwszych tygodniach bycia razem. On też by mógł, nie?

I własnie o takie potraktowanie, ktore odbieram jako lekceważenie - mam
najwieksze pretensje.
Co nie zmienia faktu, ze nie lubie gdy jedzie sam samochodem, o czym pisałam
szeroko w innych listach w tym wątku.

[a_weasley]

direta napisała:

> No bo gdzie tu racjonalne myślenie by zamiast wygodnie i bezpiecznie pojechać
> pociągiem to w takim upale tłuc się tyle godzin w puszce po sardynkach,
> wydawać bajońskie sumy na benzynę

Bez przesady z tymi bajońskimi sumami. Ekspres też nie jest tani, nawet ze zniżką.

> i dojechać na miejsce brudny, spocony i zmęczony?

Ale co Cię to, do jasnej polędwicy, obchodzi? Ty się zmęczysz? ON JEST DOROSŁY.
Może lubi. Może jest masochistą. Gdybyście mieli jechać razem, to i decyzję
powinniście podjąć razem.

> I mój mąż, którego miałam za inteligentnego ośmielił się podjać tak głupią
> decyzję?

Jakie znowu ośmielił się? Miał prawo. Głupia? Tobie się nie podoba. WOlno Ci. A
jemu się podoba. Też mu wolno. To on jechał, a nie Ty, więc to jego zdanie
decydowało. Wszystko, co mogłaś, to mu to odradzać.

> No to mógł mnie przynajmniej do niej przekonać,

Ale z jakiego paragrafu? To była jego sprawa. Wyłącznie. Powiedział Ci, co
zamierza, Ty powiedziałaś, że uważasz, że to głupi pomysł, a on z tym zrobił, co
uważał za stosowne. Tak pojechał, widno tak mu było wygodnie. Widocznie podróż
autem miała zalety, lub podróż koleją niedogodności równoważące te, które
opisałaś. Nie mebluj dorosłemu czlowiekowi życia.
To mniej więcej tak, jakby mąż się obrażał, że pojechałaś w upalny dzień do
ciotki w Plewiskach autobusami, chociaż dawał Ci na taksówkę.

[minerwamcg]

Coś w tym jest - każdy ma prawo być tak głupim, jak tylko ma ochotę, pod
warunkiem, że sam będzie za to pokutował.
Ubrudzi się? No to co, ciuchy i tak byłyby do prania, a facet się umyje i
będzie jak nowy Chciał sobie poprowadzić w upale? A niech. Pewnie i tak ma
auto z klimatyzacją. Zmęczy się? To albo uzna, że wartało, albo na drugi raz
będzie mądrzejszy. Gdyby chciał Ciebie wlec do tego Poznania na arkanie... tfu,
pardon, autem - miałabyś święte prawo stanąć okoniem. Ale skoro sam chciał?
Chcącemu nie dzieje się krzywda. Na męską głupotę czasem się można powściekać,
ale IMHO nie ma sensu zastępować jej naszą mądrością

[direta]

Chyba załapałam o co Ci chodzi Arturze
Ty mi po prostu dajesz dobrą radę!

Przeczytalam Twój ostatni list, skądinąd fajny i racjonalny i otworzyła mi się
w głowie klapka z jakiejś książki o różnicach między kobietą i mężczyzną.
Była tam opisana podobna sytuacja, jak żona przyszła do domu i zaczęła narzekac
na wrednego szefa. no i mąż wyłaził ze skóry żeby dac jej dobrą radę a ona w
końcu się na niego obraziła. Bardzo to przypominało naszą wymianę listów.

Ile Wy jesteście z Minervą po ślubie?

No bo jeśli ktoś wobec mężczyzny narzeka, to mężczyzna jest święcie przekonany,
że ma tej osobie jakoś pomóc. dać jej dobrą radę, albo dać szefowi w zęby albo
nie wiem co jeszcze, Ty pewnie wiesz lepiej.
A kobieta potrzebuje się przede wszystkim powywnętrzać i poczuć się zrozumiana.
I wtedy ta złość jej przejdzie. I może nawet zacząć myśleć racjonalnie i
znależć rozwiązanie z sytuacji (sama! chyba, że wprost poprosi o pomoc w
podjęciu konkretnej decyzji)
I ja dzięki dyskusji na forum uporządkowałam swoje niepokoje, żale i złości,
poczułam się zrozumiana (to znaczy normalna) i dzięki temu, kiedy mąż wróci
przywitam go z uśmiechem i moze nawet nie obedrę go ze skóry
Natomiast w dyskusji z Tobą próbowałam to wszystko zracjonalizować i zaczęłam
plątać się coraz bardziej. A nie tędy droga.
Chociaż oczywiście spojrzenie na całą sprawę oczami mężczyzny też jest cenne.

BTW - w tej książce radzili jak kobieta przychodzi w takim nastroju, to mąż
powinien ja przytulić i powiedzieć coś w rodzaju "wiem co czujesz, doskonale
cię rozumiem"
Śmialiśmy się z mężem z tego zalecenia i nawet kiedy zdarzała się nam taka
sytuacja i mąż mówił "wiem co czujesz" to się śmialiśmy, ale okazało się, że
mimo "przytulania z przymrużeniem oka" jednak taka reakcja męża (zwłaszcza
przytulenie) była o wiele bardziej owocna niż gdyby zaczynał od dawania dobrych
rad.

No cóż... takie są kobiety.
Pozdrawiam

Ania

Bogu dzięki, mamy jasność

[a_weasley]

direta napisała:

> Chyba załapałam o co Ci chodzi Arturze
> Ty mi po prostu dajesz dobrą radę!

Coś koło tego.
Słusznie bowiem zauważyłaś, że

> Dziewczyny jakoś załapały,

(nawiasem mówiąc Minerwa akurat najmniej),

> natomiast z Tobą jakbyśmy mówili (pisali) innym językiem.
> Te same słowa znaczą chyba co innego u mnie i u Ciebie.

Owóż z dziewczynami mogłabyś sobie o tym rozmawiać do chrypki i doszłybyście do
wspólnego wniosku, że faceci są fatalni. Wniosek to rozsądny, atoli posunąłby
Was do przodu tak samo jak w analogicznej sytuacji Twojego męża i kolegów,
którym opowiada przy piffie o tej całej historii, wniosek, że diabli nadali z
babami. Czyli wcale.

> Może Minerva Ci wytłumaczy?

Wytłumaczyć toby potrafiła, ale rozumieć to zdaje się też nie rozumie.

> Ile Wy jesteście z Minervą po ślubie?

O wiele mniej niż by się można było spodziewać w naszym wieku. Ale lepiej późno
niż wcale.

> mężczyzna jest święcie przekonany, że ma tej osobie jakoś pomóc.
> dać jej dobrą radę, albo dać szefowi w zęby albo
> nie wiem co jeszcze, Ty pewnie wiesz lepiej.

Ja akurat wiem, że

> kobieta potrzebuje się przede wszystkim powywnętrzać i poczuć się zrozumiana.
> I wtedy ta złość jej przejdzie.

i tę metodę potrafię twórczo stosować... chyba, że przyczyna złości wiąże się z
moimi poczynaniami. Wtedy bywa różnie.

> I ja dzięki dyskusji na forum uporządkowałam swoje niepokoje, żale i złości,
> poczułam się zrozumiana (to znaczy normalna) i dzięki temu, kiedy mąż wróci
> przywitam go z uśmiechem i moze nawet nie obedrę go ze skóry

No i super. Znaczy nie na próżno tutaj dyskutowaliśmy.

> Natomiast w dyskusji z Tobą próbowałam to wszystko zracjonalizować i zaczęłam
> plątać się coraz bardziej. A nie tędy droga.

Jest to w każdym razie jakiś sposób - zadać sobie pytanie "a tak konkretnie to o
co mi/nam chodziło?".

> Chociaż oczywiście spojrzenie na całą sprawę oczami mężczyzny też jest cenne.

Też mi się wydawało, że najlepszą drogą do zrozumienia punktu widzenia drugiej
strony w konflikcie z osobnikiem rażąco odmiennej płci jest dowiedzieć się, jak
to wygląda z perspektywy innego osobnika tejże odmiennej płci.

[direta]

a_weasley napisał:

> Owóż z dziewczynami mogłabyś sobie o tym rozmawiać do chrypki i doszłybyście
do
> wspólnego wniosku, że faceci są fatalni. Wniosek to rozsądny, atoli posunąłby
> Was do przodu tak samo jak w analogicznej sytuacji Twojego męża i kolegów,
> którym opowiada przy piffie o tej całej historii, wniosek, że diabli nadali z
> babami. Czyli wcale.

Nie wiem jak mają faceci, ale kobieta zwykle jak sobie ponarzeka, to jej
przechodzi i nawet potrafi docenić faceta i stwierdzić, że taki głupi do imentu
to on nie jest, bo i mówić potrafi a czasem nawet czytać a z niektórymi to się
nawet pogadać da (ewentualnie kobieta przypomni sobie inną cechę męża którą
najbardziej w nim ceni) i koncowym efektem takiego gadania będzie - wbrew temu,
co sugerujesz - dojście do wniosku, że faceci jednak nie są tacy źli

Czyli - jesli dobrze zrozumiałam, co napisałeś - facet narzekając się nakręca a
kobieta odkręca.
Oczywiscie są wyjątki. na przykład kobiety spotykające się by ponarzekać po to,
aby w ten sposób usprawiedliwić własne świństewka. ale to nie to forum.

Pozdrawiam
(BTW pamiętasz panią Weasley wypędzającą bogina w Zakonie Feniksa?)

Moja mama, kiedy rzuciła palenie...

[minerwamcg]

...przeżywała jak Hitler wojnę każdą moją nieobecność w domu. Przyjście z pracy
dwie godziny później wywoływało łzy, awanturę i wyrzuty "przecież wiesz, że ja
się tu martwię". Nie skutkowały żadne argumenty, kategorycznie domagała się
telefonów ("przecież masz komórkę, mogłaś zadzwonić"), nigdy jednak nie
zadzwoniła do mnie sama - wolała siedzieć i płakać, a potem zrobić awanturę.
Wyjazd na dwa dni - rozpacz. Zadzwoń jak dojedziesz, zadzwoń jak przyjedziesz,
zadzwoń jak wyjedziesz, zadzwoń jak będziesz, zadzwoń jak nie będziesz. "Bo
wiesz, że ja się będę denerwować".
Pomogło dopiero to, że się zeszłam z Weasleyem (który nawiasem mówiąc mocno się
wahał, widząc, że zapowiada mu się teściowa z takimi odpałami i żona-dorosła
kobieta uwiązana mamusinej spódnicy). Dzwoniłam rzadziej, w końcu przestałam
(chcesz, to sama zadzwoń), wreszcie stanęła decyzja, że wyprowadzam się do
Warszawy. Mama ozdrowiała błyskawicznie i moje wyniesienie się z domu, gdzie
mieszkałam od zawsze zniosła zdumiewająco dzielnie.

Po co to opowiadam? Żeby nieśmiało zasugerować wszystkim żonom z sobą na czele,
że niepokój o bliską osobę to mogą być cholerne kajdany. Nakładane na obie
strony. Mnie w takich razach ratuje trochę wiary w Bożą Opatrzność i w chłopa,
że nie taki on znowu łajza i sobie poradzi.

[glupiakazia]

Direto Droga, bardzo dobrze Cię rozumiem i życzę, żeby wrócił szybko, cały i
zdrów. Mam to za każdym razem, kiedy mój mąż gdzieś jedzie. Po latach
obrażania się (śmiertelnego) wywalczyłam tyle, że nigdy nie wyłącza telefonu.
No i co z tego? Byliśmy w sklepie, ja ładowałam zakupy, on z dziećmi siedział w
dziale z zabawkami. Umówiliśmy się, że zadzwonię do niego, jak skończę.
Dzwoniłam 20 minut, po czym wkurzona poszłam po niego, pytam dlaczego nie
odbierał, a on na to, że rzeczywiście coś tu ciągle dzwoniło, ale on myślał, że
to te zabawki dookoła. No słowo daję, homo ledwo sapiens ci faceci.

jak to z tymi mężczyznami jest?

[direta]

A mój homo denervans nadal ma niedziałającą komórkę.

BTW czy lubisz Orzeszkową?
W zeszłym roku trafiłam w bibliotece sanatoryjnej na pokaźną kolekcję jej mniej
znanych dzieł (tzn nie lektur) i po przeczytaniu wyszło mi, ze obraz mężczyzny
jaki się wyłania z jej powieści to taki homo unmaturus. Ociężałe umysłowo
indywidua bez hatru i bez woli, bez rozumu i bez inteligencji, które o tyle
tylko są w stanie dobrze żyć o ile odpowiednio pokieruje nimi mądra i
szlachetna kobieta. Taka, która cierpienie i boleść ukryje głęboko a mężowi
taką twarz pokaże, jaka akurat potrzebuje zobaczyć. Mężczyzn tam trzeba
wychowywać i nieustannie na różne sposoby nimi kierować, bo jeśli tylko
pozostawi się ich samym sobie natychmiast się zagubią, wpadną w nałogi i
zniszczą wszystko, co spotkają na swej drodze włacznie z najbliższymi.
Czy rzeczywiście takie było postrzeganie mężczyzn XIX wiecznych przez
współczesne im kobiety, czy Orzeszkowa była w swej wizji odosobniona?
Chociaż fakt, że mężczyźni to duże dzieci (nawet jeśli zdarzają się bardzo
inteligentne) i że o wiele mniej mężczyzn garnie się do nauki niż kobiet za to
więcej chce się bawić, brylować i błyszczeć. Jeśli garną się do nauki to raczej
w takich dziedzinach w których włąsnie mogliby zabłysnąć.
Więc jak to z tymi mężczyznami jest?

Oftop: Twórczość Elizy Orzeszko

[a_weasley]

direta napisała:

> obraz mężczyzny
> jaki się wyłania z jej powieści to taki homo unmaturus. Ociężałe umysłowo
> indywidua bez hatru i bez woli, bez rozumu i bez inteligencji, które o tyle
> tylko są w stanie dobrze żyć o ile odpowiednio pokieruje nimi mądra i
> szlachetna kobieta.

Aha. Zwłaszcza tytułowy bohater "Chama" i jego żona. I tytułowa bohaterka
"Dobrej pani". Takoż Benedykt i Witold Korczyńscy z jednej strony, a Emilia i
Leonia z drugiej... A Bohatyrowiczowie to normalnie banda szczawi, co jeden to
większy Piotruś Pan...

[direta]

UWAGA! Ja nie napisałam, że w powieściach Orzeszkowej mężczyźni są be a kobiety
cacy.
Napisałąm, że z tych, które czytałam ponad rok temu wynikało, że mężczyzna nie
zginie o ile trafi na dobrą i szlachetną kobietę. Pominęłąm całą plejadę kobiet
pustych i głupich, które ściągały mężczyzn na złe drogi, albo utrudniały im
rozwinięcie skrzydeł

Swoją drogą (o ile coś jeszcze pamiętam z Nad Niemnem) Emilia Korczyńska (jeśli
nie pomyliłam postaci - ta od globusa) to typowy przykład kobiety
niedopieszczonej

Ale dzięki za przywołanie Chama. W bibliotece go nie było, znam tylko z
adaptacji filmowej. No to całe szczęście bo już się martwiłam, ze to ogólne
postrzeganie mężczyzn w epoce pozytywizmu.
Chociaż zauważ, że Franka od początku taka nie była. To głupi i
nieodpowiedzialny mężczyzna sprowadził ją na złą drogę i już się nie dała rady
wywikłać.

A Pana Grabę czytałeś?

...i pełno zbójców na drogach...

[a_weasley]

direta napisała:

> Czy Wy też tak macie? Co wtedy robicie?
> Chodzi mi o sytuacje kiedy wasz ukochany mąż okazuje się nagle idiotą albo
> nosorożcem.

Mocne słowa. Co byś powiedziała, gdyby tymczasem rzeczony mąż zapytał na innym
forum innych facetów, co robią, gdy ukochana żona okazuje się kretynką albo
histeryczką?
Ja, szczerze mówiac, nie widzę w jego postępowaniu nic dziwnego.

> na 5 vminut przed pójściem spać oznajmił mi radośnie, że pojedzie samochodem.

O ile wiem, nie zapowiadano na dzisiaj gołoledzi ani śnieżycy, ani nawet
oberwania chmury. Warunki drogowe dzisiaj oceniam jako dobre do bardzo dobrych.

> Powiedziałam mu to wszystko, prosiłam, groziłam,

I jeszcze się dziwisz? To ostatecznie położyło sprawę. My bardzo nie lubimy, jak
się nam grozi.

> Nie wiem czy pojechał samochodem, czy też samochodem tylko na dworzec a dalej
> pociągiem i od 6 chodze jak głodna lwica w klatce i niczym nie mogę się zająć.
> I tak będzie az do jego powrotu.

Poważna sprawa. Tyle, że to z Twoimi reakcjami coś trzeba zrobić. Moi rodzice
tak mieli, jak chodziłem do podstawówki.

> Czy to naprawdę takie trudne dla mężczyzny, by liczyć się z uczuciami żony?

Twój mąż, o ile zdołałem zrozumieć, ma najmarniej koło trzydziestki. Pewnie
prawo jazdy też zdobył nie wczoraj. Wyprzedzających na trzeciego widział setki
razy i nie będzie to dla niego zaskoczeniem.
Dla mnie największym zaskoczeniem jest, że jedyną przytomną osobą, poza
oczywiście moją żoną, okazała się Justyna. Cała reszta zgodnym chórem wspiera
reakcje żony wobec męża, które w przypadku matki i syna nazwano by w najlepszym
razie nadopiekuńczością.
Załóżmy nawet, że samochodem pojechał faktycznie w trasę (a sprawdzałaś na Placu
Dworcowym i na Głogowskiej?). No i co?
Nic się nie stało. Pojechał facet w interesach do stolicy. Zwykła rzecz.
Pojechał samochodem. Też zwykła rzecz, po to jest samochód i po to aż do Konina
jest autostrada. Pojechał samochodem, chociaż żona wolała, żeby pojechał
pociągiem. Absolutnie zwykła rzecz, widocznie bardziej mu odpowiadało jechać
samochodem, dorosły jest, posłuszeństwa nie ślubował. Może chciał odwiedzić
Licheń? To parę kilometrów w bok.

[direta]

A bo widzisz - wszystko przez Pana Boga, bo stworzył człowieka mężczyzną i
niewiastą a przy tym uczynił ich tak kompletnie różnymi od siebie, że bardziej
się różnić już chyba nie można (dobrze to wyłapała Chmielewska, pewnie czytałeś
list Pawlinki)

> Mocne słowa. Co byś powiedziała, gdyby tymczasem rzeczony mąż zapytał na innym
> forum innych facetów, co robią, gdy ukochana żona okazuje się kretynką albo
> histeryczką?

A co miałabym powiedzieć? Doszłabym do wniosku, że coś go mocno dotknęło. Bez
urazy. Ty nigdy nie okazałeś się idiotą albo nosorożcem?
I tu wyłazi pierwsza różnica płci: kobieta wyleje taki żal na forum, a facet
niekoniecznie. Za to bardzo chętnie będzie opowiadał o swoich podbojach
(niekoniecznie miłosnych) (zakładając, że w ogóle lubi się wywnętrzać na forum,
bo są i tacy, którzy w ogóle się nie uzewnętrzniają)

> O ile wiem, nie zapowiadano na dzisiaj gołoledzi ani śnieżycy, ani nawet
> oberwania chmury. Warunki drogowe dzisiaj oceniam jako dobre do bardzo
dobrych.

To mnie cieszy. Znaczy, że jest szansa iż powróci cały z tej niebezpiecznej
podróży Chociaż zważywszy jaki jest upał...
Ech racjonalni mężczyźni...

> I jeszcze się dziwisz? To ostatecznie położyło sprawę. My bardzo nie lubimy,
ja
> k
> się nam grozi

A myślisz, że my lubimy? A jednak są pewne rzeczy, których nie zrobimy bo
wiemy, że mąż by się śmiertelnie obraził. Na przykłąd nie wyłączę korków kiedy
on gra w szachy albo ogląda mecz, chociaż miewam na to wielką ochotę.
Nie wezmę też udziału w tym czy w tamtym o ile nie uzyskam pozwolenia męża. bo
choć dla mnie nie ma w tym nic złego - jestem żoną i muszę mieć pewność, że on
się na to zgadza.
Dlaczego mąż również nie może respektować zakazów żony? Choćby podobnie
irracjonalnych?
(I nie ma to nic wspólnego z brakiem zaufania do tej drugiej osoby, po prostu
chodzi o postawę "jeśli nie chcesz, to nie będę tego robić" z jednej a "jeśli
to dla ciebie ważne, to nie mam nic przeciwko temu" z drugiej. I żadna ze stron
nie powinna nadużywać ani jednej ani drugiej opcji.

> Pojechał samochodem. Też zwykła rzecz, po to jest samochód i po to aż do
Konina
> jest autostrada. Pojechał samochodem, chociaż żona wolała, żeby pojechał
> pociągiem. Absolutnie zwykła rzecz, widocznie bardziej mu odpowiadało jechać
> samochodem, dorosły jest, posłuszeństwa nie ślubował. Może chciał odwiedzić
> Licheń? To parę kilometrów w bok.

Autostradą raczej nie, bo płatna, ale to nie istotne. Do jego umiejętności jako
kierowcy zaufanie mam. Do innych wariatów - nie. Ale najbardziej mnie dotknęło
to o Licheniu. Bo pokazało mi największą różnicę między kobietą a mężczyzną:
Chciał odwiedzić Licheń i nie powiedział o tym żonie? Nie podzielił się z nią
swoimi planami, cząstką siebie?
(abstrahuję teraz od planów mego męża, zwracam tylko uwagę, że nie masz racji w
swoim postrzeganiu rodziny)
Ja wiem, ze mężczyzna potrzebuje marginesu wolności i obszaru prywatności. Ale
nie zapominaj, że jednak ślubował. Nie posłuszeństwo wprawdzie, lecz miłośc,
wierność i uczciwość małżeńską, oraz, ze nie opuści az do smierci. I nie moze
zachowywac sie jak kawaler ani ja jak panna.
Decyzje powinny byc podejmowane wspolnie i plany tez konsultowane. Kobieta ma
to we krwi. Mezczyzna musi sie tego dopiero nauczyc i nie kazdy jest na tyle
pojętny by tę umiejętność zdobyć. Niektórzy do konca życia zostają kawalerami w
krótkich majtkach wymykającymi się w tajemnicy przed żoną...(gdziekolwiek, byle
w tajemnicy)

[a_weasley]

direta napisała:

> To mnie cieszy. Znaczy, że jest szansa iż powróci cały z tej niebezpiecznej
> podróży Chociaż zważywszy jaki jest upał...

Codziennie setki tysięcy mężczyzn wyruszają w trasę. Latem i zimą, w upale i w
śnieżycy. Za sprawami, które nie mogą czekać do odwilży czy ochłodzenia.
Większość z tych mężczyzn ma żony. Mąż wyjeżdża, żona robi dzieciom śniadanie,
wyprawia je do szkoły i idzie na zakupy czy do swojej pracy. Nie obgryza
paznokci, że co będzie, jak ON nie wróci. Wracał tyle razy, wróci i dzisiaj.
I wraca.
Inna żegna się z mężem, który poszedł, jak codzień, na sąsiednią ulicę do biura,
i widzi go ostatni raz, bo jakiś kretyn go skosił na pasach.

> A myślisz, że my lubimy? A jednak są pewne rzeczy, których nie zrobimy bo
> wiemy, że mąż by się śmiertelnie obraził. Na przykłąd nie wyłączę korków kiedy
> on gra w szachy albo ogląda mecz, chociaż miewam na to wielką ochotę.

Słusznie tego nie zrobisz, bo nie jest Twoim jednocyfrowym dzieckiem, żebyś mu
mogła pozwalać na takie rzeczy albo nie. I tak samo on nie potrzebuje Twojego
pozwolenia na użycie takiego czy innego środka lokomocji.
ON. JEST. DOROSŁY. I. NIE. JEST. UBEZWŁASNOWOLNIONY.
ON. NIE. JEST. TWOJĄ. WŁASNOŚCIĄ.

> Nie wezmę też udziału w tym czy w tamtym o ile nie uzyskam pozwolenia męża. bo
> choć dla mnie nie ma w tym nic złego - jestem żoną i muszę mieć pewność, że on
> się na to zgadza.

A to zupełnie nie wiem, dlaczego.

> Dlaczego mąż również nie może respektować zakazów żony? Choćby podobnie
> irracjonalnych?

Ponieważ mężczyźni są racjonalni i irracjonalnych zakazów nie cierpią?
Ponieważ jest nadal wolnym człowiekiem i nie ma obowiązku ich respektować?

> chodzi o postawę "jeśli nie chcesz, to nie będę tego robić" z jednej a "jeśli
> to dla ciebie ważne, to nie mam nic przeciwko temu" z drugiej.

Chyba w tej sprawie właśnie byłaś uprzejma zapomnieć o tej drugiej.

> to o Licheniu. Bo pokazało mi największą różnicę między kobietą a mężczyzną:
> Chciał odwiedzić Licheń i nie powiedział o tym żonie? Nie podzielił się z nią
> swoimi planami, cząstką siebie?

Nie wiem, może nie Licheń, może kolegiatę łowicką albo elektrociepłownię w
Pątnowie! Może po prostu chciał się przejechać autostradą! Co mnie to obchodzi,
i co Tobie do tego? Będzie chciał powiedzieć, to powie, i dobrze, a nie będzie
chciał, to nie powie i też dobrze! Pojechał samochodem, BO TAK.

> (abstrahuję teraz od planów mego męża, zwracam tylko uwagę, że nie masz racji w
>
> swoim postrzeganiu rodziny)

A to niby dlaczego ja mam, a Ty nie, a nie na odwrót?

> Ja wiem, ze mężczyzna potrzebuje marginesu wolności i obszaru prywatności.

Znakomicie!

> Ale nie zapominaj, że jednak ślubował. Nie posłuszeństwo wprawdzie,
> lecz miłośc, wierność i uczciwość małżeńską,

Obawiam się, że dana sprawa koło tych trzech deklaracji nawet nie leżała. Chyba,
że myślisz, że ma kochankę w Sochaczewie.

> oraz, ze nie opuści az do smierci.

Nie strzelaj z armaty do wróbla, bo zabraknie Ci amunicji na cele, do których
trzeba strzelać z armaty.

> I nie moze zachowywac sie jak kawaler ani ja jak panna.

O ile wiem, samodzielne podejmowanie decyzji we własnych sprawach nie jest cechą
tylko osób stanu wolnego.

> Decyzje powinny byc podejmowane wspolnie i plany tez konsultowane. Kobieta ma
> to we krwi. Mezczyzna musi sie tego dopiero nauczyc i nie kazdy jest na tyle
> pojętny by tę umiejętność zdobyć. Niektórzy do konca życia zostają
> kawalerami w krótkich majtkach wymykającymi się w tajemnicy przed
> żoną...(gdziekolwiek, byle w tajemnicy)

Jeżeli traktujesz go jak szczawia, któremu się sprawdza, czy włożył ciepłe
gacie, to masz szansę, że rzeczywiście tak się będzie zachowywał.

[direta]

Nie, nie traktuję go jak szczawia, ale wychodzi na to, że im dłużej z Tobą
rozmawiam, tym mniej się rozumiemy i tym bardziej zaplątana się ta rozmowa robi.
Może w realnej dyskusji byłoby to czytelniejsze, a moze też nie?

Dziewczyny jakoś załapały, natomiast z Tobą jakbyśmy mówili (pisali) innym
językiem. Te same słowa znaczą chyba co innego u mnie i u Ciebie.
Więc może skonczmy tę dyskusję, bo widzę, że się nie dogadamy.
Personalnie nic do Ciebie nie mam. Mam tylko wrażenie, że chodzi nam dokładnie
o to samo tylko wyrażamy to jakoś inaczej. Może Minerva Ci wytłumaczy? A może
nie? W koncu kobieta to skomplikowane stworzenie
A mężczyzna proste jak budowa cepa (to nie jest przytyk, tylko stwierdzenie
faktu)
I chyba tylko szczególna łaska boska sprawia, że taki cep i faramuszka
spotykają się i jakoś dają sobie radę razem.
Ale nie do każdego cepa pasuje każda faramuszka

Jedyna pretensja, którą w pełni rozumiem

[a_weasley]

direta napisała:

> Komórka oczywiście wyłaczona.

Tego to i ja nie cierpię. Komórka jest po to, żeby ją mieć przy sobie i być
dostępnym. A jeśli z jakichś powodów się człowiek uniedostępnia, należy przy
pierwszej okazji dać znak życia, z gralni chociażby.
Z drugiej strony jeżeli poszliście spać pokłóceni wskutek burzliwej rozmowy o
głupocie i nieliczeniu się z jednej strony, a włażeniu na cudze terytorium czy
coś w tym stylu z drugiej, to może mu być nijako...

[direta]

A no widzisz! Jednak się zrozumieliśmy!
Bo o tę komórkę mam największą pretensję a reszta to tylko otoczka.
A co do pokłócenia - nie wiem - ja nie miałam poczucia, że poszliśmy spać
pokłóceni.
Ja tylko powiedziałam co o tym myślę. Ostro jak to ja i że zrobi co zechce, ale
moje zdanie zna. I poszłam spać.
Ale faktem jest, że czasem ja mam poczucie, że jesteśmy pokłóceni (to znaczy ja
jestem "na niego" pokłócona) a on nawet nie wie, że mamy kryzys małżeński.
Więc może teraz jest odwrotnie? To znaczy ja nie wiem, że jesteśmy pokłóceni?
Zobaczymy jak się wreszcie mąż marnotrawny zjawi albo da znak życia.

[a_weasley]

direta napisała:

> A no widzisz! Jednak się zrozumieliśmy!
> Bo o tę komórkę mam największą pretensję a reszta to tylko otoczka.
[ciach]
> Ja tylko powiedziałam co o tym myślę. Ostro jak to ja i że zrobi co zechce,

No to właśnie zrobił.

Wrócił :)

[direta]

Nie obdarłam go ze skóry, ani nie powiesiłam na lampie
dałam mu buziaka i właśnie przed chwilą wstawiłam fasolkę szparagową.
I wiecie co?... Pojechał pociągiem
Jednak mam mądrego męża.

Szkoda tylko, ze komórkę miał rozładowaną i że nie wpadł na to, by zadzwonic z
automatu
Ale cóż nie wymagajmy zbyt wiele

:))))) b/t

[samboraga]

[marzek2]

>Nie obdarłam go ze skóry, ani nie powiesiłam na lampie

To jest jakiś postęp, prawda Weasley

>Jednak mam mądrego męża.

No to jest nadzieja, z "piernika" stał się mądrym mężem, idzie ku dobremu

>Szkoda tylko, ze komórkę miał rozładowaną i że nie wpadł na to, by zadzwonic z
>automatu

Jest nadzieja, mówię Ci - Ciumak parę lat temu w takiej sytuacji to by też nie
zadzwonił, a teraz to myślę, żeby zadzwonił

Nie dalej jak przed paroma godzinami zdarzyła mi się ciekawa sytuacja?
Pojechałam z dziećmi do jednego sklepu, Ciumak robił duże zakupy w innym.
Umówiliśmy się, że się zdzwonimy komórkowo, jak on skończy i przyjedzie po nas.
No więc ja już po moich zakupach, dzwonię, żeby się zorientować, gdzie on jest a
tutaj "abonent ma wyłączoną komórkę" itp.... no i klapa bo mieliśmy razem
gdzieś potem jeszcze jechać i nie wiem, czekać przed sklepem, wracać do domu,
jechać tramwajem z całym zestawem potrójnym (dzieci) do tego miejsca, gdzie
mieliśmy razem jechać... No i zgadnij, jaka sytuacja pewnej koleżanki z forum mi
się przypomniała ))
Postanowiłam nie panikować, choć przyznaję przeleciała mi przez głowę wizja
wypadku samochodowego, ale wizję ubiłam tłumacząc sobie, że gdyby miał komórkę
sprawną, wtedy by lekarze zadzwonili do mnie Postawiłam na rozładowaną
komórkę. I to był trafny strzał, bo okazało się, że faktycznie prawie się
rozładowała i jemu starczyło tylko baterii na krótki telefon z hasłem "gdzie
jesteście?".

Direta - parę lat temu to ja bym albo dostała histerii w takiej sytucji, albo
zrobiła karczemną awanturę itp... Ale - uwaga Weasley! - ja też się uczę...

w związku z tym gdy Ciumak już się pojawił na horyzoncie powiedziałam tylko, że
głupio wyszło z tą komórką i że już się zaczynałam martwić...

A tak poważnie w takiej sytuacji to myślę, że - jak zwykle - najlepiej jest,
gdy obie strony próbują zrobić wszystko, żeby tej drugiej ulżyć - żona próbując
nie zwariować z nerwów, a mąż próbując dać o sobie znać

Wymiana zdań między Weasley'em a Diretą to klasyczny przykład na różnice
damsko-męskie

i na koniec - Weasley - ja jednak przed zaśnięciem wolę mojego męża niż piwko

Wydaje mi się wręcz, że Ciumakowi to pochlebia troszkę, że jego obecność jest
dla mnie tak ważna

[direta]

Oczywiście Marzku. W małżeństwie oboje się uczymy. W końcu wchodzimy w nie z
odmiennymi tradycjami rodzinnymi chociażby. Na przykład w rodzinie męża nie
było zwyczaju opowiadania się gdzie kto idzie i kiedy wróci. A jednak potrafił
się nauczyć i zrozumiał, że to nie histeria, czy fanaberia tylko przyczyny
takiego zachowania są czysto praktyczne. A zarazem jest to wyraz miłości, bo
wykazujesz swoją dyspozycyjność gdyby ktos chciał jakoś "skorzystać" na Twoim
wyjściu. Wyłożyłam to juz zresztą Weasleyowi. Więc generalnie mąż dzwoni i
zawiadamia kiedy będzie, jeśli ma przybyć o jakiejś niezwykłej porze. Takie
sytuacje jak dzisiejsza są stosunkowo rzadkie.
Ja też się uczę.
Ale pamiętam bardzo śmieszną sytuację kiedy w podróży poślubnej się
zgubiliśmy
Byliśmy dosłownie kilka dni po ślubie i postanowiliśmy pojechać nad morze starą
rozwalającą się Skodą. Po drodze jeszcze mieliśmy stłuczkę (nie z naszej winy)
czyli skoda nie dość, że była stara, to jeszcze miała wgnieciony tył.
No i gdzieś na trasie ja wyskoczyłam do lasku na siusiu, a mój świeżo upieczony
mąż miał podjechać jeszcze parę metrów, bo lasek był na zakręcie i stanąć na
dobre, żeby zajrzeć do silnika, bo coś znowu zaczęło rzezić.
Wyszłam z lasku, rozglądam się, samochodu nie widzę, to ruszyłam przed siebie
(Skoda była czerwona, więc trudna do przeoczenia) Idę idę, lasek się skończył,
no to idę dalej. Przeszłam trzy wsie a Skody nie ma. Zastanawiałąm się jak
dojadę do domu bez pieniędzy i dokumentów, ale doszłam do wniosku, że
autostopem mogę mieć szansę. Ponieważ jestem pilotem wiedziałąm, ze idąc cały
czas prosto dojdę do czerwonej szosy lecącej prosto na miasto z którego
pochodzę. Ale przy czwartej wsi przyszło mi natchnienie żeby zapytać ludzi czy
widzieli Skodę. tak charakterystycznego pojazdu trudno nie zauważyć. no i
okazało się, że na pewno nic takiego nie jechało. Więc przynajmniej wiedziałam,
że mnie nie zostawił i nie pojechał sobie Bóg wie gdzie. Postanowiłam zawrócić
i sprawdzić jeszcze raz. Spotkaliśmy się przy pierwszej wsi.
Okazało się, ze zjechał w boczną drogę a ja jakimś cudem go przeoczyłam mimo,
że się rozglądałam. Najpierw czekał dziwiąc sie co ja tak długo robię w tym
lesie, potem zawrócił, by mnie poszukać, a potem postanowił jezdzic wahadłowo
po kilka km od miejsca naszego zgubienia (nie przyszło mu do głowy, ze mogłam
juz przejsc 4 wsie i gdybym nie zawrociła, to on by jezdził a ja bym szła)
"No to ty ładne zdanie masz o swoim mężu" - skomentował, gdy się dowiedział, ze
postanowiłam na własną rękę wracać do domu.
Znalismy się już ponad rok a jednak uznałam za prawdopodobne, że sobie pojechał
(choć miałam nadzieję, ze sie jednak mylę)
Do dziś się z tego śmiejemy.

No comments :))))

[minerwamcg]

Jeśli Marzek chce, może ten wątek skasowac, bo...

[direta]

...bo poniekąd spełnił swoją rolę. Chyba, że go zostawimy jako miejsce
wywnętrzania się stęsknionych żon albo jako miejsce na dyskusję o różnicach
między kobietą i mężczyzną

[mader1]

))) o ! nigdy ! to będzie wątek przestroga ))))
Pojechał pociągiem ? choć wydawało mu się to irracjonalne - to z miłości i
szacunku dla odczuć kobiety a komórka się rozładowala a nie wyłaczył ją a
ty, my powiesiliśmy na nim i wszystkich mężczyznach psy, w dodatku zwąc ich
piernikami ))) zaledwie kolo 40-tki ))
Nie kasować !

[pawlinka]

Nie kasować

[magdalaena1977]

Nie przeczytałam wszystkiego, bo idę do pracy, a chcę się wpisać:
Zupełnie Cię nie rozumiem - Twój mąż ma tłuc się pociągiem, zamiast jechać
samochodem tylko dlatego, że TY się denerwujesz. Przecież to nie ma sensu. Nie
wskazałaś żadnego racjonalnego powodu, dla którego się boisz (np. że ma
niesprawny samochód).
Dokładnie tak samo zachowuje się moja babcia i moja mama. Gdyby to od nich
zależało mój samochód nigdy nie zostałby kupiony, albo cały czas stałby w
garażu. Taki mały szantaż emocjonalny "Wiesz Magdusiu, ja się tak denerwuję...
proszę Cię bardzo nie jedź dziś samochodem ..."
Nie miałam wyjścia jak tylko zlekceważyć prośby bliskich mi osób jako absurdalne
i kompletnie nieuzasadnione (tzn. z początku tłumaczyły się moim
niedoświadczeniem, ale już mi minęło).
I nie rozumiem dlaczego nieuzasadnione lęki żony mają być bardziej brane pod
uwagę niż nieuzasadnione lęki babci.

Czym innym jest ogólny lęk o bezpieczeństwo i pragnienie pozostawania w
kontakcie, a czym innym chęć nieuzasadnionego sterowania życiem drugiej osoby.
Gdybym była Twoim mężem wymknęłabym się wcześniej właśnie po to, żeby uniknąć
awantury.

[marzek2]

> Czym innym jest ogólny lęk o bezpieczeństwo i pragnienie pozostawania w
> kontakcie, a czym innym chęć nieuzasadnionego sterowania życiem drugiej osoby.

Granica między tymi dwiema postawami może czasem być bardzo śliska, to prawda
Magdalaeno. Ale pozwólmy, że tą granicę ustalą już sobie indiwidualnie Direta
i jej mąż, ja i mój mąż i inne małżeństwa

[mmk9]

No co ty, Magdalaena, on sam przecież uznal, ze lepiej pociągiem. To Tico,
zwróć uwagę. W dodatku w W-wie przeszkadzaloby mu tylko. Wszystko przez tę
glupią komórkę

No to co, że Tico?

[a_weasley]

mmk9 napisała:

> No co ty, Magdalaena, on sam przecież uznal, ze lepiej pociągiem. To Tico,
> zwróć uwagę.

A Tico, przepraszam, ma kwadratowe koła czy wybucha w czasie jazdy bez podania
przyczyn? Przynajmniej nie może zapryczać dwie stówy na godzinę...

[mmk9]

)) Nie robię bynajmniej przytykow do małych samochodzikow, bo my mamy cc i
jak musimy, to jeździmy w sześcioro /wiem, jak bardzo to jest niemoralne, ale
jeszcze bardziej niemoralne jest to, ze nie stać nas na samochod adekwatny do
wielkości rodziny. uff/. Jest jednak rożnica miedzy wypasioną furą z klimą i
poduszkami, ktorą można bezpiecznie zapylać chociaz te 130, a pudeleczkiem, w
ktorym dusisz się przed każdym zamkniętym szlabanem, na przykład. Tak więc ja,
nawet jako pasazerka wolalabym jechac na tej trasie szybkim pociagiem, a co
dopiero kierowca, ktory w tym skwarze musi mieć jeszcze napiętą uwagę.
Opowiedziałam drogiemu małżonkowi, przyznał mi rację ))

[minerwamcg]

No ba. Dlatego bardzo gorąco polecam lekturę mojego postu o mamie, która
rzuciła palenie

Chyba coś dorzucę:)

[aka21]

Wczoraj podczytywałam, ale nie udało mi się nic napisać...a miałam ochotę
delikatnie zasugerować, że może On jednak pociągiem pojechał

Z moim męzem musiałam się "nauczyć" rozmawiać. Jak mówiłam np.nie jedź
samochodem tam i tam bo...(argumenty) lub zrób tak i tak, bo "coś tam" to
efekty nieraz były mierne, a często odwrotne (choć nie jest bynajmniej
złośliwy!). Jak zaczęłam zostawiać mu wolność wyboru (na jego prośbę) mówiąc o
swoich odczuciach i obawach i to on podejmował decyzję to wszystko było jakoś
tak spokojniej (i nie chodzi mi tu o jakąś manipulację męzem)
Człowiek, chyba lubi być wolny), a mężczyzna szczególnie

Pozdrawiam i cieszę się, że finisz doby był szczęśliwy
aga

Przepraszam:(

[aka21]

[aka21]

nie chciałam być przemądrzała, a tak niestety wyszło(

nie przeczytałam wcześniej całego wątku...
Direta, praszę wybacz mi!

[direta]

aka21 napisała:

> nie chciałam być przemądrzała, a tak niestety wyszło(
>
> nie przeczytałam wcześniej całego wątku...
> Direta, praszę wybacz mi!

Nie ma tu nic do wybaczania
To jest wątek "kobiecy" który pokazuje nam jakie jesteśmy.
Nie ma to, jak popatrzec na siebie z boku, a ja najlepiej widzę jaka jestem
kiedy czytam swoje listy.
Co do dawania wolności - to ja też się bardzo staram robić tak, jak piszesz,
choc przyznam się, że nie zawsze mi to wychodzi. Ale staram się.
Nie wiem jak u Was dziewczyny - ale mi wychodzi kiedy ogólnie jestem spokojna.
Natomiast kiedy dzień w ogóle był nerwowy albo co gorsza mąż mrukliwy (bo np
zajęty) to we mnie otwiera się klatka ze zrzędą i zaczynam pyszczyć. Wtedy mąż
robi się jeszcze bardziej mrukliwy, a ja jeszcze bardziej wściekła i moja złość
wzrasta wprost proporcjonalnie do jego mrukliwości.
I tak trwa dopóki jedno z nas się nie zdystansuje
Czasem on, czasem ja.
BTW - co na Was w małżeństwie działa jak czerwona płachta na byka? Bo mnie do
furii doprowadza jedna rzecz - kiedy ja mówię, a mąż mi nie odpowiada.
(nieważne z jakiego powodu)
Zawsze mi się wtedy przypomina Marian i Hela
"Marian, dlaczego ty nic nie mówisz? Ja bym nie mogła tak nic nie mówić" i
czasem nawet to sobie cytujemy, czasem nawet w momencie mojej furii, czasem
nawet jak jestem wściekła to równocześnie żartuję i udaję Helę, ale nie zmienia
to faktu, że jego nie odpowiadanie mi doprowadza mnie do białej gorączki.
A Wy jakie macie pięty achillesowe w małżeństwie?

[aka21]

Co do dawania wolności - to ja też się bardzo staram robić tak, jak piszesz,
> choc przyznam się, że nie zawsze mi to wychodzi. Ale staram się.

Oj! Tak, tak!!!
To jest ideał do którego chciałabym dązyć, a rzeczywistość jest niestety różna
Dla mnie najgorsze są poranki, gdy dwoje dzieci uważa, ze wszystko musi zrobić
mama! Takie czasem miewają fazy! A ja za ich humory, wściekam się na męża,
robię się zła i zrzędliwa, a to nakręca męża (bo taką mnie trudno jest mu
kochać) i spirala się zwija czasem do granic wytrzymałości, aż w końcu ktoś
powie to upragnione przepraszam (i to bezwarunkowe!). Czasem jest trudno!

I nie mogę do dzisiaj jeszcze jednego zrozumieć! Dlaczego mężczyźni nie maja
podzielnej uwagi? Jak "coś" robią to już "nic" nie słyszą!

pięty achillesowe

[direta]

aka21 napisała:

> I nie mogę do dzisiaj jeszcze jednego zrozumieć! Dlaczego mężczyźni nie maja
> podzielnej uwagi? Jak "coś" robią to już "nic" nie słyszą!

O to,to! "Jak ty mozesz nic nie syszeć! Ja bym nie mogła tak nie słyszeć",
prawda?
Nam kobietom wydaje się ze facet sciemnia, no bo jak mozna nie słyszec?
A jesli słyszy to dlaczego nie odpowiada od razu?
Mi jest naprawde ciezko sie przestawic jak pytam o cos meza, a on nie odpowiada
wiec ponawiam pytanie, a potem sie wsciekam, że mnie ignoruje, a okazuje sie
(jak go juz dopuszcze do głosu) ze nie mogł odpowiedziec, bo myslał co
odpowiedziec
- to nie mogłeś powiedziec, ze myslisz?
- Nie mogłem, bo myślałem...

[aka21]

to nie mogłeś powiedziec, ze myslisz?
> - Nie mogłem, bo myślałem...
>
Super))

[mader1]

mamy pięty, a jakże...
Wtedy, gdy mój mąż pytany dzień wcześniej o plany, nie wypowiada się - mówi "
zobaczymy... zastanowię się" ( pewnie myśli ))) Na następny dzień przypomina
mu się pytanie i dzwoni " To co o tym myślisz, żebyśmy za jakąś godzinę
spróbowali załatwić zaległą sprawę X.? Ale zajmij się tym, czy to możliwe, bo
ja jeszcze muszę wpaść do banku. Przyślij esms-a..." A ja zaczynam się miotać -
dzwonić do mamy, czy możemy podrzucić na godzinę małego ( jest zła , że w
ostatniej chwili), dzwonić do starszej, czy może odebrać młodszą i przywieźć do
domu ( akurat nie może , bo się już umówiła), dzwonić do młodszej, że wyjątkowo
zostanie na świetlicy, zbiegać po jakiś półprodukt do sklepu, bo mąż nie lubi
jadać na mieście, a wszyscy wrócą głodni , zmęczeni i źli - bo nikt nie lubi
nagłęj zmiany planów.

Ale nie robię już z tego, na ogół ogromnej afery. Dlaczego ? Bo mój mąż przez
wiele lat jest człowiekiem odpowiedzialnym, bardzo stara się rozumieć nas, byc
z nami jak najczęściej.Dużo pracuje. Ma wady, jak ja zresztą, ale są one dla
mnie do przyjęcia

[mader1]

na ogół nie robię afery - ale jak dochodzi parę innych czynników
osłabiających, mogę być zła

Powołanie kobiety:)

[aka21]

Mam dzisiaj sporo czasu i sobie podczytuję)
Właśnie przeglądałam "list do kobiet" JPII z 1995r i to mnie bardzo uderzyło:

Kobieta bowiem, właśnie poprzez poświęcanie się dla innych każdego dnia wyraża
głębokie powołanie swego życia. Być może bardziej jeszcze niż mężczyzna widzi
człowieka, ponieważ widzi go sercem. Widzi go niezależnie od różnych układów
ideologicznych czy politycznych. Widzi go w jego wielkości i w jego
ograniczeniach, i stara się wyjść mu naprzeciw, oraz przyjść mu z pomocą. W ten
sposób urzeczywistnia się w dziejach ludzkości podstawowy zamysł Stwórcy i na
różne sposoby nieustannie ukazuje piękno — nie tylko fizyczne, ale nade
wszystko duchowe, jakim Bóg obdarzył od początku człowieka, a w szczególności
kobietę.

To nasze powołanie, by się troszczyć, by zauważać co dobre, pomagać
tak, powiedzmy to sobie (choć ja nie lubię tak nawet myśleć o sobie), by się
poświęcać dla drugiego - to jest nasze powołanie do realizacji którego Bóg nas
uzdalnia)

[marzek2]

Oj my mamy też pięty achillesowe

Nie mogę np zrozumieć, że mężczyźni czasem "patrzą a nie widzą" - czyli jeśli ja
sprzątam okropnie zabałaganioną kuchnię a mój mąż stoi zamyślony na środku
kuchni i nie wpadnie mu do głowy, żeby mi pomóc.... więc ja wtedy zaczynam się
wściekać, że on nie proponuje pomocy, a on nie rozumie mojej złości, bo przecież
go o pomoc nie poprosiłam
On nie znosi się domyślać, a ja wolałabym żeby się domyślał, niż o coś
konkretnie prosić - czyli taka klasyczna patowa sytuacja damsko-męska, ktoś musi
z czegoś zrezygnować, albo oboje będziemy niezadowolenie. Więc czasem udaje się,
że on się domyśla, czasem ja rezygnuję i proszę o coś konkretnie.
Wkleję jeszcze nasz dialog który napisałam na innym forum, bo mnie kompletnie to
wtedy powaliło ))


Miejsce akcji - kuchnia Marzek
Czas - grubo po północy
Okoliczności przyrody - Marzek myje naczynia, Ciumak wchodzi do kuchni po
oglądaniu meczu (drugiego tego wieczora!) i staje zamyślony obok stołu.

Marzek myje. Mąż stoi nadal zamyślony. Marzek myje dalej zastanawiając się, ile
jeszcze wody wWiśle upłynie, zanim mąż zaproponuje pomoc (naiwna i tak nigdy nie
proponuje, dopóki mu się nie wsadzi myjki do łapy...). Marzek myje dalej, w
końcu nie wytrzymuje i spokojnie acz stanowczo zaczyna...

M: "Wiesz co, ja tak sobie myślę.... tak sobie myślę, że JA naszego Samuela to
wychowam INACZEJ!"
L. "Jak inaczej?"
M: "No wiesz, ja go tak wychowam, tak go wychowam, że.... jak wejdzie do kuchni
grubo po północy a jego żona będzie myła nacznia, to nie będzie stał obok
zamyślony tylko zapyta się, czy jej nie pomóc!. Nie wiem jak to zrobię, ale tak
go wychowam, no mówię Ci!"
L. (przygnębionym głosem) - "Nie uda Ci się..."
M: "A właśnie, że mi się uda! To nie tylko Twoje ale też moje dziecko!" (mając
na myśl ewentualne wadliwe męskie geny uniemożliwiające synowi zrozumienie
konieczności pomocy żonie
L: "Nie uda Ci się.... Bo jak on będzie kibicował jakiejś drużynie i postawi na
nią w zakładach w pracy... i ta drużyna przegra.... to będzie potrzebował czasu,
żeby się pozbierać...."
M: "Wiesz co??? To Ty w takim razie wychowywuj dziewczynki, żeby rozumiały w
przyszłości męską konieczość pozbierania się po przegranym meczu swojej drużyny,
bo ja stara krowa jestem i po 10 latach małżeństwa jeszcze nie rozumiem
doniosłości tego wydarzenia w męskiej psychice!".

)))))))))

[mader1]

))) Świetne. Ale mój mąż by się zdenerwował - nie lubi takiego " dawania do
zrozumienia" ( ja inaczej wychowam...). Żąda tekstów wprost.
Nasza poważna pięta.
"- Tato, co to jest paranoja ?
- To taki kwiatek . - odpowiada bez zmrużenia oka.
- Mamo, czy tato mówi prawdę ? - sprawdza córka widząc, jak zadławiam się
łyżką zupy."
Robienie sobie jajec ze wszystkiego, przez co większość tłumaczeń spada na mnie.

[samboraga]

Nasza poważna pięta.
> "- Tato, co to jest paranoja ?
> - To taki kwiatek . - odpowiada bez zmrużenia oka.
> - Mamo, czy tato mówi prawdę ? - sprawdza córka widząc, jak zadławiam się
> łyżką zupy."
> Robienie sobie jajec ze wszystkiego,

nie wiedziałam, że mój mąż ma sobowtóra...)

[pawlinka]

Jest ich już trzech

[mader1]

razem zawsze raźniej ))

[pawlinka]

Myślę, że ciekawym doświadczeniem byłoby spotkanie takich "jajcarzy". Zresztą,
na naszym forum nie brakuje dziewcząt z dużym poczuciem humoru i tak trzymać!

[marzek2]

Ciumak uwielbia gierki słowne i takowy humor. O ile na początku naszej
znajomości doprowadzało mnie to do szału, o tyle teraz złapałam bakcyla i czasem
udają mi się nawet niezłe słowne "kwiatki". Ciumak nawet czasem pochwali, bo
jego zadziwić trudno, oj trudno

Mam taką wizję przyszłości naszej rodziny, że jak już dzieci pójdą na swoje i
będą do nas przychodzić w niedzielę na obiadki, to gdy siądziemy wszyscy przy
stole nikt "spoza klanu" nie będzie nas w stanie zrozumieć, bo będziemy tylko
rzucać skojarzeniami, grami słownymi itp. A senior rodu będzie oceniał, który
żart był najbardziej kreatywny ))

[direta]

samboraga napisała:
> > Robienie sobie jajec ze wszystkiego,
>
> nie wiedziałam, że mój mąż ma sobowtóra...)

Wańkowicza )))

[mader1]

Tak na poważnie. Dziękuję Direto za ten wątek.
Dziękuję za to, że zechciałaś się z nami podzielić swoimi obawami. Zechciałaś
się zwierzyć z jednego dnia swojego życia. Wszyscy świetnie wiemy, co człowiek
powinien. Jak powinien się zachowywać wobec obcych, dzieci, męża, żony.
Jednocześnie wiemy, że strukturę ma taką, jaką ma - grzeszną. Targają nim lęki,
niepokoje, namiętności - pomimo iż wie, że " nie powinien się przejmować",
powinien zawierzyć.
Diabeł, Zły czy jak go nazwamy, umiejętnie te lęki i niepokoje w nas podsyca.
Przyjaciele są od tego, żeby w takiej właśnie chwili wysłuchali, podyskutowali -
nawet w sposób tak zabawny, ironiczny, racjonalny jak jedyny facet, który się
tu wypowiedział Z drugiej strony, żeby pamiętali, że każdego z nas ogarnia
czasem złośc, lęk, obawa, zniechęcenie - tak jest. Dziękuję Ci Direto za ten
wątek i za to, że zdecydowałaś się pogadać z nami ))) I cieszę się, że według
Ciebie wątek spełnił swoje zadanie.