czy naprawdę wiedziałyście, na co się decydujecie

[mader1]

Byłam wychowana w tzw. pełnej rodzinie. stosunki między rodzicami były i
skomplikowane i trudne. Ale byli ze sobą. Dużo wiedziałam o małżeństwie jako
sakramencie. A jednak złapałam się na myśli już nie raz, że nie miałam
pojęcia, co mnie czeka. Nie do końca ogarniałam tę zmianę w życiu.
Wiedziałam, ale ... wyobraźnia mnie zwiodła.
To samo z macierzyństwem.

[mamalgosia]

Oczywiście, że nikt nie wie, co go czeka. Ale o ile w kwestii małżeństwa mniej
więcej wiedziałam na co się decyduję (niestety nie miałam przykładów dobrych
małżeństw ani w rodzinie ani wśród znajomych, więc wiedziałam, że walka musi
być ostra, żeby efekty były dobre), o tyle macierzyństwo mnie zaskoczyło
zupełnie. Wyobrażałam je sobie...hmmm. jak to powiedzieć... bardziej sielankowo

[glupiakazia]

Ja mam podobnie: bycie żoną to pół biedy, ale bycie matką to ostra jazda bez
trzymanki. Tak, wiedziałam na co się decyduję wychodząc za mąż, natomiast
widzę, że rzeczywiście nie wiedziałam, na co się decyduję rodząc 3 dzieci. To
nie jest tak, że żałuję albo komuś bym odradzała na podstawie własnych
doświadczeń, nie. Ale rzeczywiście nie wiedziałam. Nie wiedziałam, ale nie
żałuję: to prowadzi mnie do wniosku, że nie zawsze muszę wszystko JA wiedzieć,
czasem mogę się dać poprowadzić

[mamalgosia]

Również nie chciałabym być zrozumiana w ten sposób, ze żałuję. Mader zapytała,
czy wiedziałyśmy, na co się decydujemy. Otóż w przypadku macierzyństwa
odpowiedź brzmi: nie, nie wiedziałam. Taki kot w worku.

[alex05012000]

mader napisała: Byłam wychowana w tzw. pełnej rodzinie. stosunki między
rodzicami były i skomplikowane i trudne. Ale byli ze sobą. - hmm, to jakby tak
i u mnie, ale ja przez sytuację rodziców twierdziłam zawsze, zę lepiej jak
ludzie sierozchodzą niż mają siemęczyć ze sobą i dręczyć innych... i byłam
zdecydowanie przeciwna instytucji małżenstwa...
Dużo wiedziałam o małżeństwie jako o sakramencie. - ??? co masz na myśli
marzenko?
A jednak złapałam się na myśli już nie raz, że nie miałam pojęcia, co mnie
czeka. Nie do końca ogarniałam tę zmianę w życiu. Wiedziałam, ale ...
wyobraźnia mnie zwiodła. To samo z macierzyństwem.
- piszesz jakby to były doświadczenia raczej zdecydowanie negatywne!!!
Ja wychodząc za mąż raczej doskonale wiedziałam co mnie czeka i uczuciowo, i
materialnie ... jeśli chodzi o macierzyństwo to też raczej nie byłam
zaskoczona...

[mader1]

zdecydowanie te doświadczenia są hmmm... pozytywne ! a Z PEWNOŚCIĄ nie
negatywne. Ale zupełnie inne, niż to, co sobie wyobrażałam. Nie jest gorzej,
chyba nawet lepiej niż sobie wyobrażałam.
Natomiast nigdy nie przypuszczałam, że to taka zmiana.

[alex05012000]

Ale zupełnie inne, niż to, co sobie wyobrażałam. Nie jest gorzej,
> chyba nawet lepiej niż sobie wyobrażałam.
hmmm, może ja sobie nic nie wyobrazałam...
> Natomiast nigdy nie przypuszczałam, że to taka zmiana.
ale zmiana w stosunku do czego? do życia w pojedynke? przecież to (przepraszam)
ewidentne ze to zupełnie inne życie, tak jak przyjście na świat dziecka, dzieci
przewraca i przewartościowuje życie o 360 stopni...
w wieku 28-29 lat pragnęłam związku z mężczyzną, którego wtedy poznałam, nie
małżeństwa a związku, bo wtedy byłam przeciwna instytucji małżeństwa, więc
zmiana była tak oczewkiwaną zmianą że nie myślałam o niej jako o takiej (nie
wiem czy mnie ktokolwiek rozumie...), tak samo mając 34-35 lat tak dramatycznie
pragnęłam być matką że przyjęłam bez mrugnięcia okiem wszelkie okoliczności,
wyrzeczenia, zmiany itd... niczego sobie nie wyobrażałam...

[elwinga]

Ja też, tak jak Mader, inaczej wyobrażałam sobie małżeństwo (nie mam dzieci,
więc o macierzyństwie nie mogę się wypowiadać). I też nie dlatego, żeby
rzeczywistość okazała się gorsza od marzeń. Tylko że małżeństwo uświadomiło mi,
jak wielu rzeczy nie wiem jeszcze sama o sobie. Właśnie o sobie, nie o moim mężu.

[nordynka1]

A ja to wiem że idę po drodze, i wiem kogo wybrałam na towarzysza. I to koniec
tego co wiem. Reszta okazuje się...po drodze. Krajobrazy, pogoda, spotykane
osoby itd itp. Dwa lata temu na tej drodze spotkaliśmy nasza córcię i odtąd
wędrujemy we trójkę.
W zasadzie niczego się nie spodziewałam. To co się dzieje podejmuję na bieżąco.
I widzę też, że to dobra, owocna droga.

[pawlinka]

Niektórzy próbowali mnie "uświadomić". Słyszałam:
1. oj, kochana, teraz to zobaczysz! Zatęsknisz jeszcze do innych,
wcześniejszych czasów! Zobaczysz!
2. Na początku zawsze jest fajnie, a potem... ech, szkoda gadać...
3. Jaka ty głupiutka jeszcze, bo młoda, nie wiesz, co cię czeka!!!
i tak dalej...
A dziś... jest dobrze, po prostu. Widzę, że życie jest takie zakręcone i
przebogate, że nie nudzę się wcale, o nie. Czas leci jak szalony, nie wiem, co
jest za zakrętem i chyba mi to odpowiada Na pewno mi to opowiada i to jak!


Na zakończenie- garść praw matki Murphy'ego (to dla podtrzymania dobrego
nastroju):

Lekcja bycia rodzicem
1. Kiedy już dowiesz się czegoś o wychowaniu dzieci, zostaniesz babcią.
2. Dowiesz się wówczas jednego: jak mało wiesz na ten temat.

I prawo bycia rodzicem
Nikt naprawdę nie chce twojej pracy, za to każdy myśli, że na twoim miejscu
wykonałby ją lepiej.
II prawo bycia rodzicem:
Ci którzy sądzą, że zrobiliby to lepiej, knocą wszystko, gdy tylko nadarzy sie
okazja.

Przeznaczenie
Jeśli twój mąż jeszcze nie doprowadził cię do szleństwa, z pewnoscia uczynią to
dzieci.

Dobra rada matki Murphy'ego
1. Miej nadzieję na wszystko co najlepsze.
2. Przygotuj się na najgorsze.
3. Kochaj je bez względu na wszystko.
Wniosek:
Im większe masz oczekiwania, tym boleśniejsze czeka cię rozczarowanie.

[my-cha]

> Wiedziałam, ale ... wyobraźnia mnie zwiodła.
> To samo z macierzyństwem.
>
Hmmmmmm
chwila głębokiego zastanowienia
może już za długo jestem żoną i matką i nie pamiętam
Hmmmmmm
Wydaje mi się, że dokładnie wiedziałam na co się decyduję i jakie zawirowania -
przewrócenie wszystkiego do góry nogami powoduje to jedno sakramentalne "tak" w
moim życiu.
Nie przypominam sobie moich zdziwień czy zaskoczeń, raczej oczywistość zupełnie
innej rzeczywistości.
Może to taka właściwość szczególna "super optymisty" zawsze przygotowanego na
dowolne przeciwności. No przecież jeśli coś może być nie tak to ... będzie.

I kiedy będzie troszkę chłodniej ??

[alex05012000]

Nie przypominam sobie moich zdziwień czy zaskoczeń, raczej oczywistość zupełnie
innej rzeczywistości. - o, właśnie!

Może to taka właściwość szczególna "super optymisty" zawsze przygotowanego na
> dowolne przeciwności. No przecież jeśli coś może być nie tak to ... będzie.
- ja to nazywam optymistycznym pesymizmem, co ma być bedzie...

kiedy będzie troszkę chłodniej ?? podobno od piątku....
maria/alex

[lolinka2]

nie do końca...

[samboraga]

z macierzyństwem - nie jestem zaskoczona zbyt mocno, przynajmniej na razie

a z małżeństwem...trudny czas u mnie na takie rozmyślania…
sakrament…w momencie ślubu prawie nie czułam, że to sakrament
nie byłam też ‘chrześcijańsko’ przygotowana, bo tzw. nauki to wiecie…
nie, nie rozczarowałam się, raczej odkrywam coraz bardziej ilu rzeczy nie wiem,
jakie to wszystko skomplikowane
ale największe moje odkrycie ‘małżeńskie’ to to ile mam w głowie ‘kultury
masowej’ na jego temat, właśnie nie ‘domu rodzinnego’ (bo rodzina też pełna,
choć trudno też bywało), i to głównie myśli negatywnych bądź ośmieszających…ile
muszę odrzucić bzdur, aby moje małżeństwo mogło być nadal szczęśliwe...
nie wyobrażałam sobie związku nie-małżeńskiego, ale trochę mi wstyd było ‘być w
małżeństwie’, długi czas nie potrafiłam powiedzieć ‘mój mąż’, brzmiało to dla
mnie jak nabijanie się z własnego męża, trochę w stylu Misiowego (nie
pomyliłam?) ‘moja żona, Zofia’ (z taką ‘wspaniałą’ emfazą albo uzurpowanie
sobie praw do tej osoby na siłę…
i na takich, podobnych, myślach łapię się coraz częściej…ostatnio próbuję ułożyć
sobie na nowo różne rzeczy i…hmmm, ciekawie jest…

w każdym razie o takim ‘uświadomieniu’ będę pamiętać przy wychowaniu dzieci, że
to ważne a Wy – rozmawiacie z dziećmi? z maluchami pewnie nie, ale już ze
szkolniakami, tak mimochodem? czy wystarczy przykład rodziny?

[addria]

Ja, z powodu trudnych doświadczeń moich rodziców, a co za tym idzie i moich
niestety, wychodziłam za mąż z postanowieniem, że zrobię wszystko by rodzina
była pełna i sczęśliwa, by dzieci wspominały swoje dzieciństwo ciepło, jako
czas beztroski i radosny. Dużo przed ślubem rozmawialiśmy z mężem, dzieliliśmy
się swoimi oczekiwaniami, pragnieniami, "wizjami" życia małżeńskiego i
rodzinnego. Poznaliśmy się na tyle dobrze, by wiedzieć, że chcemy tego samego,
że mamy szansę by nasze plany stały się realne. Na razie z naszej perspektywy
patrząc, jakoś nam się z Bożą pomocą udaje, jak to wygląda z perspektywy
dzieci, okaże się po latach. Nie jestem niczym zaskoczona. Nie miałam
sielankowych wyobrażeń. Z macierzyństwem podobnie. Co prawda, nie sądziłam, że
aż tyle trudu trzeba włożyć w wychowanie dzieci. I że - kochając - tak łatwo
można rezygnować z siebie i swoich potrzeb w wielu sytuacjach - dla innych,
których kocham. I że można to robić z poczuciem radości i właśnie spełnienia.
No i nie spodziewałam się, że można aż tak bardzo o kogoś się martwić i
troszczyć, momentami, aż do obsesji niemalże.

[kulinka3]

Wychodząc za mąż miałam w sercu ogromne pragnienie posiadania szczęśliwej
rodziny, opartej na głębokiej ludzkiej miłości i łasce sakramentu.
Nie snułam jakiś szczególnych wizji, bo mam prawie płaską wyobraźnię ).
A życie szybko zaczęło nas uczyć,że kobietę i mężczyznę dzieli przepaść, dzieci
nie są bezproblemowe i że nasz pobyt tutaj to generalnie ciężka harówka od rana
do nocy.
W tym wszystkim jest jednak mnóstwo radości, a każdy rok przynosi
spostrzeżenie,że zdolność kochania jest ciągle większa i większa i większa.....

[tres_ka]

Mnie macierzyństwo zaskoczyło. Nie przypuszczałam, że będę tak zmęczona, niewyspana i że bedę żyła w takim bałaganie

[tres_ka]

A tak serio, to pamiętam bardzo dobrze, że byłam świadoma trudności w małżeństwie, wiele o tym myślałam, ale i tak nie wiemy co nas spotka. Wierzyłam, że z pomocą Bożą jakos sie uda. I chyba to jest najważniejsze, bo moja wyobraźnia też mnie zawiodła.
Co do macierzystwa miałam wyobrażenia zbyt sielankowe, niestety.

[mamalgosia]

to to co powyżej nie było serio? A ja już się ucieszyłam, że jest ktos kto mnie
rozumie

[tres_ka]

Rozumiem Cię
I naprawdę mam wrażenie, że od prawie 7 lat jestem zmęczona, nie pamiętam kiedy przespałam całą noc, a bałagan, którego nienawidzę, ale którego już nie mogę opanować, rozgościł się w domu na całego. Źle mi z tym. To jest ta strona macierzyństwa, która mnie zaskoczyła negatywnie.

[pawlinka]

A ja mam poczucie syzyfowej pracy, jeżeli chodzi o sprzątanie. Lubię to robić,
lubię też mieć dom posprzątany, jednak widzę, ile to zajmuje mi czasu i
energii. A potem i tak to samo, a ja znowu: ściera, odkurzacz, żelazko...
Pocieszam się jedynie, że to taki pewnien etap, potem będę mieć porządek w
domu, z którego dzieci już wyfrunęły, zatem macham ręką i zaczynam znów
zaganiać siebie i rodzinę do roboty. Wolę raczej pełną chatę, nawet
nieposprzataną. Muszę się też pilnować, żeby nie gderać, nie narzekać, a w
takich okolicznościach to trudne, bardzo, i wychodzi ze mnie jędza-pedantka((

jędza-pedantka

[mamalgosia]

witam w klubie

[pawlinka]

A może to my takie jesteśmy, bo na Śląsku jest taki model?))

[mamalgosia]

a może, może, bo niejaka glupiakazia z Wwy twierdzi, że woli bałagan

[pawlinka]

i myślę, że to nie takie głupie, ma dziewczyna chyba rację

[glupiakazia]

Oczywiście, że ma, bardzo Ci dziękuję Pawlinko. Powiedz jeszcze, że w taki
upał, jak teraz nie trzeba prasować, prawda?

[mamalgosia]

co najgorsze: ja też tak uważam. Ale nie potrafię siebie przeskoczyć

[tres_ka]

no, ja jestem z Pomorza

[aka21]

Oj, Pawlinka! Piszesz: zatem macham ręką i zaczynam znów
> zaganiać siebie i rodzinę do roboty.
A ja niestety jestem z tych co w tej sprawie wolą bawić się w strusia i chować
głowę w piasek (zbieramy się i idziemy na spacer, albo "pracować" w ogródku),
ale to tylko do czasu, bo potem jest wielkie BUM i wychodzi właśnie jędza.
Pedantką to mnie nikt nie nazwie(
A tak poważnie to już nie dajemy rady wszystkiego ogarnąć: praca, czas dla
dzieci, "coś" dla Boga, dla nas - sprzatanie na tym najbardziej cierpi Goście
się już przyzwyczaili i na szczęście nie stronią od nas)

[pawlinka]

"A tak poważnie to już nie dajemy rady wszystkiego ogarnąć: praca, czas dla
dzieci, "coś" dla Boga, dla nas - sprzatanie na tym najbardziej cierpi".
Był czas, że zarywałam noce, sprzątałam, kiedy dom spał, do drugiej, trzeciej
godziny nad ranem. To też nie jest wyjście dla mnie. Zatem dalej szukam
rozwiązania, bo jakoś funkcjonować musimy

[aka21]

A u nas małe mieszkanie więc jak "dom" śpi to już niewiele zostaje do
sprzątania
Też tak czasem robiłam, biorąc się za np. prasowanie, ale jak potem wstać o tej
5.20 i normalnie przez cały dzień funkcjonować?
Jedno mnie pociesza! ochotników do sprzątania u nas dużo jak biorę odkurzacz,
to się nie mogę do niego dorwać, dzieciaki zawsze bardzo chętne tylko efekty
bywaja różne, okna też lubią myćCiekawe kiedy im minie, bo ze sprzataniem
zabawek jest już gorzej

[szymama]

o ile malzenstwo mnie ani nie rozczarowalo ani nie zdziwilo, o tyle
macierzynstwo mnie zadziwilo. Nie wiedzialam,z e czlowik moze tyle zniesc! Tyle
nie przespanych nocy, tyle troski o zdrowie dziecka, tyle zadziwien, radosci.
Nigdy nie przypuszczalam, ze zniose takiego ufoludka gadajacego od switu do
nocy Nie wiedzialam, ze tak bardzo lubie spacery w parku i spiewanie
piosenek Nie wiedzialam tez, ze tak okropnie nie lubie rysowac. Dla mnie
macierzynstwo jest jedna wielka nauka. Pokory, cierpliowsci, dostrzegania
swiata dookola. I tak strasznie mi smutno bez mojego nauczyciela, ktory
doskonale sie bawi u babci na wakacjach.

[30i]

Bałam się małżeństwa strasznie, po obserwacji małżeństw moich rodziców. Teraz
jestem bardziej zadowolona z zycia niż z czasow przed małżeństwem.
Co do przysięgi małżeńskiej to troche dziwne miałam o niej pojęcie tzn. "będę z
toba jak mi bedzie dobrze, jak nie to dowidzenia", dopiero ubiegłoroczne
rekolekcje na temat przysięgi małżeńskiej rozjaśniły mi jak ona (przysięga) jest
wiążąca, nierozerwalna i na dobre i na złe.
Macieżyństwo - wielkie bum, wielkie szczęście, ale też nieporadność w wielu
sprawach, zwłaszcza jak dzieci są coraz większe. Oj cały czas mam dylemat, czy
jestem dobrą matką, np. teraz siedzę przy kompie a może powinnam z dziećmi sie
pobawiać.

[oleswava]

Mnie zadziwił jeden ważny element. Może nie on sam, bo tego się spodziewałam,
ale jego rozmiar. Dopóki nie wyszłam za mąż, a zwłaszcza nie urodziłam dziecka
naprawdę nie wiedziałam co to znaczy poświęcić siebie komuś innemu w 100%. Może
to banalnie zabrzmi, ale teraz prajeszcze do niedawna wie nie miałam czasu na
czytanie książek, bez czego kiedyś nie wyobrażałam sobie życia. Kocham moją
rodzinę i chcę mieć więcej dzieci, ale czasami mam kryzys i wtedy zazdroszczę
mojej niezamężnej, niedzieciatej koleżance, która mieszka sobie sama w swoim
przytulnym i czysciutkim mieszkanku, ma zawszcze czas, by poczytać, pooglądać
filmy i przygotować się do pracy.
Na szczęśie kryzysy szybko mijają i jakoś nabieram nowych sił A ostatnio to i
tak się wycwaniłam, że i trochę czasu na poczytanie znajdę

Ale powiem wam, że od kiedy mam rodzinę patrzę na takie zwykłe matki jak na
bohaterki przez duże B. Już nawet wielcy mężowie wiary nie robią na mnie
takiego wrażenia jak ktoś kto właśnie poprał, wywiesił, poprasował, ugotował,
pozmywał, nakarmił, przewinął, posprzątał, odkurzył itp, itd. Czymże jest góra
wiarą przeniesiona w porównaniu z górą umytych naczyń? Dla mnie to drugie
zalicza się do Wyczynów

No własnie, tu nachodzi mnie jeszcze jedna refleksja: kiedy byłam studiującą
zaczytaną panną, snującą rozamntyczne marzenia na temat męża i gromadce
wspaniałych dzieci, nawet przez myśl mi nie przeszło, że kiedy to wyśnione
pragnienie wreszcie się spełni przeistoczę się w 5-etatowego pracownika iście
fizycznego

[marzek2]

Ja chyba podobnie jak większość dziewczyn - małżeństwo jest mniej więcej takie
jak sobie wyobrażałam, no może nie wiedziałam, że będziemy przechodzić przez
różne etapy, ale od momentu gdy już to wiem, to lepiej sobie z tym radzę
Ale fakt - jest jedna rzecz, której wagi tak do końca nie byłam świadoma.
Mianowicie wpływu wychowania w takiej a nie innej rodzinie na małżeństwo. Tego,
że jednak, nawet gdy się nam to nie podoba, nawet gdy sami z siebie chcemy
inaczej - jednak nasza rodzina, nasi rodzice gdzieś w nas siedzą... Co ma
oczywiście pozytywne i negatywne owoce - mnie zaskoczyło, że to ma aż taki wpływ.

Macierzyństwo - nie myślałam, że jest aż tak bardzo ... monotonne??? chodzi mi o
tą stronę "domową", bo wiadomo, dzieci ciągle się zmieniają i tutaj jest
baaaradzo ciekawie. Może to teraz taki etap, że poszczególni "nauczyciele
pokory" jeszcze mało wokół siebie robią więc robi to ktoś inny, czyli ja...
No i w życiu, w życiu nie przyszłyby mi do głowy przeróżne głupie pomysły, które
przyszły do głowy moim dzieciom...

No tak, ale gdy już będą pamiętać o umyciu zębów, odpowiednich ubraniach -
zaczną się inne, dużo bardziej głębokie problemy. I jak teraz jestem zmęczona
firycznie opieką nad nimi, wtedy zacznie się zmęczenie rodzicielskie -
rozstrzyganiem pytań egzystencjonalnych, rozterkami miłosnymi, duchowymi itp
(Mader pewnie już na tym etapie).

A prawa Murphy' ego są super i co gorsza - bardzo prawdziwe

monotonia

[mamalgosia]

To jest to

[samboraga]

a tak, tego i ja nie lubię

[justyna.ada]

> Ale fakt - jest jedna rzecz, której wagi tak do końca nie byłam świadoma.
> Mianowicie wpływu wychowania w takiej a nie innej rodzinie na małżeństwo.
Tego,
> że jednak, nawet gdy się nam to nie podoba, nawet gdy sami z siebie chcemy
> inaczej - jednak nasza rodzina, nasi rodzice gdzieś w nas siedzą...

Och tak, po trzykroć tak. Howgh.

I jeszcze, że niezależnie od zachowania pozytywnych serdecznych relacji z
rodzicami/teściami, (albo zwłaszcza gdy one są dobre!!) mąż i żona muszą
koniecznie "porzucić ojca i matkę". Odciąć psychiczną pępowinę.

Strasznie bym chciała, żeby mój syn powiedział mi kiedyś: mamo, ja cię
strasznie kocham, i w ogóle, i będziemy się odwiedzać, itepe, ale to jest moja
kobieta, i teraz to ona jest moją drugą i najważniejszą połową.
I żebym ja się potrafiła z tego wówczas ucieszyć.

[marzek2]

> Strasznie bym chciała, żeby mój syn powiedział mi kiedyś: mamo, ja cię
> strasznie kocham, i w ogóle, i będziemy się odwiedzać, itepe, ale to jest moja
> kobieta, i teraz to ona jest moją drugą i najważniejszą połową.
> I żebym ja się potrafiła z tego wówczas ucieszyć.

Nooo, cuś czuję, że to będzie jedno z największych wyzwań dla mojego
macierzyństwa... oddać mojego kochanego, wypieszczonego syneczka innej, obcej
kobiecie... czy zadba o niego tak jak ja? Jak to możliwe, że inna kobieta będzie
dla niego ważniejsza.... ech, szkoda gadać, jaka teściowa się ze mnie kroi....
może byłoby łatwiej, gdybym nie miała córek, bo wtedy synowa mogła by być
hołubiona jako "córka" a tak mam dwie córy i po co mi trzecia

[tres_ka]

"Strasznie bym chciała, żeby mój syn powiedział mi kiedyś: mamo, ja cię
strasznie kocham, i w ogóle, i będziemy się odwiedzać, itepe, ale to jest moja
kobieta, i teraz to ona jest moją drugą i najważniejszą połową.
I żebym ja się potrafiła z tego wówczas ucieszyć".

Jest to również i moim marzeniem. Patrząc na moją teściową postanowiłam sobie, że nie będę się wtrącać do życia moich dzieci. Wiem, że to będzie trudne, ale wiem też jak dużo wnosi, nazwijmy to, zamętu.

[orvokki]

To prawda z tym podobieństwem do małżeństwa naszych rodziców - ale w sumie u
mnie wychodzi z tego o wiele więcej plusów niż minusów (w moim odczuciu), znam
osobę, która patrzy na to, z lekkim przerażeniem, że mój dom jest tak bardzo
podobny do domu moich rodziców.

Ja albo nie miałam oczekiwań - albo zadziałało to, że jestem osobą bardzo mocno
stojącą na ziemi, bo małżeństwo mnie nie zaskoczyło, nie jest ani łatwiej, ani
trudniej niż myślałam, że będzie. Może staż jeszcze za krótki... Na ogół mam
podejście filozoficzno-zadaniowe: mamy gorszy dzień - przeczekać, mamy problem -
trzeba porozmawiać i jakoś go rozwiązać, a jak mamy dobry dzień - to trzeba się
tym cieszyć jak najbardziej, głośno zachwycać i dziękować Bogu.

A macierzyństwo - chyba mogłoby mnie zaskoczyć jedynie pozytywnie...

[tres_ka]

> A macierzyństwo - chyba mogłoby mnie zaskoczyć jedynie pozytywnie...

też tak kiedyś myślałam............

[utka]

mnie zaskoczylo i jedno i drugie ...
malzenstwo - przed slubem spotykalismy sie 10 lat, bylam pewna, ze kocham meza
miloscia dojrzala, gleboka, ze uczucie jest niezmienne, pewne i trwale, ze to
po prostu jedyny mezczyzna z ktorym zycie moge przezyc, no ze to jest po prostu
to i nikt i nic naszych uczuc nie jest w stanie zmienic. Tymczasem niedlugo po
slubie Bog postanowil wystawic te moja wiernosc i milosc do meza na ciezkie
proby ... i pokazal, jak malo jeszcze wiem o prawdziwej milosci, jak slabo znam
siebie, jaka niedojrzala osoba w gruncie rzeczy jestem, jak ciezko i
niesustannie trzeba na te prawdziwa milosc pracowac. Teraz jest z kazdym dniem
coraz lepiej i wiem ze to JEDYNY facet dla mnie, ale ciagle pamietam ten czas,
kiedy niewiele brakowalo a moglam stracic wszystko

a macierzynstwo - coz przed urodzeniem dziecka za dlugo chyba na roznych forach
internetowych siedzialam ... a mala jak sie urodzila to niewiele wspolnego
miala z ciagle usmiechnietym bobaskiem spiacym po 17 godzin na dobe. Teraz jest
prawie dwuletnia dziewczynka bardzo zywa, bardzo samodzielna, kiepsko niestety
sypiajaca (mala czesto zasypia dopiero ok 23.oo), bardzo uparta, PRZEKOCHANA,
no ale ja po prostu za nia nie nadazam czasami ... dobrze, ze tuz obok jest
arcy-cierpliwy i wyrozumialy maz

[zuzanna56]

Ja chyba nie wiedziałam na co się decyduję. Miałam 21, byłm studentką,
pracowałam popołudniami. Mój mąż był o dwa lata starszy. Studiował zaocznie i
pracował.
Chyba mieliśmy ogromne szczęście bo udało nam się przeżyć w wyjątkowej zgodzie
przez prawie 15 lat. I nadal jest dobrze. Myślę że trafił mi się wyjątkowo
dobry i ugodowy mąż.

Na dzieci nie zdecydowaliśmy się zbyt szybko. Pierwsze urodziło się 5,5 roku po
ślubie a drugie po czterech latach. I to był szok. Pierwsze okazało się
strasznym płaczkiem i marudą. A teraz jest rozsądnym i spokojnym 9,5 letnim
chłopcem. Wszystko się ułożyło. Dobrze jest.

[gosza26]

Tak tak, u mnie w domu mąż już zaczyna się dziwnie uśmiechać, kiedy mówię,: A może zadzwonimy do syna i zapytamy czy wszytko ok??
A że ma syn lat 15, mnie się coraz częściej zdarzają takie teksty, a mąż coraz częściej zaczyna mi tłumaczyć,że teraz to tak już będzie...