typ/rodzaj mszy ...oprawa mszy....

[alex05012000]

witam,
tak z ciekawości czy to ja jestem taka staromodna czy moze jest więcej
konserwatystów...
chodzi o mszę katolicką, ale w innych kościołach pewnie podobnie..., otórz ja
nie ścierpywam i jest dla mnie wielką katuszą uczestnictwo we mszy, na której
występuje zespół: śpiewająco-grający, z gitarami, fletem, keebordem i tego
typu rozrywkowymi jak dla mnie instrumentami, melodiami, grający i śpiewający
podczas mszy... nie trawię ALLELUJA na 10 głosów w 43 tonacjach, ŚWIĘTY,
ŚWIĘTY ... też jakiś udziwniony, rozumiecie o co mi chodzi napewno; co innego
organy, organista i ewentualnie chór w tradycyjnym tego słowa pojęciu, to
owszem, ale te prawie rockowe melodie w kościele są dla mnie nie do
przyjęcia, ludzie sie kiwają, postukują butami nawet! to jest dobre na
spotkaniu na łonie natury, ale nie w kościele...
czy tylko ja jestem taką niepoprawną tradycjonalistką konserwatywną? a moze
świat sie zmienia i trzeba chcąc nie chcąc sie przystosować...

[agrescik75]

> czy tylko ja jestem taką niepoprawną tradycjonalistką konserwatywną?

Nie tylko Ty Jest nas dużo, dużo więcej (kiedyś na jakims forum poruszony
był ten temat i takich osób było bardzo dużo).

Jestem przyzwyczajona do tradycyjnej oprawy muzycznej (organy, chorał
gregoriański). Oczywiście ta tradycyjna oprawa muzyczna powinna byc na
odpowiednim poziomie (organista - mistrz, ludzie śpiewający a nie zawodzacy). U
mnie w kościele na szczęście jest własnie taka, ale zdarzyło mi się
uczestniczyć we mszy gdzie np. nie dało się zaspiewac psalmu, bo organista tak
strasznie "spiewał" że nie można było odróznic słów.

Gitary, flety, skoczne przyśpiewki........ ładne są i miłe dla ucha, ale msza
to nie miejsce dla nich.

[kulinka3]

Pewnie wiele zależy od zespołu.W mojej parafii był jeden fantastyczny.Piękne,
choć nowe, pieśni zagrane i zaśpiewane tak, że wszyscy mogli brać czynny udział
w liturgii oraz wiele starych ze śpiewnika Siedleckiego.
Na szczęście pozostał organista, który ma tak piękny, szkolony głos i wiele lat
edukacji muzycznej za sobą.Zapodaje nam mieszankę starych i współczesnych
pieśni, dzięki czemu msze mają piękną oprawę muzyczną.
Niestety na wieczornej mszy, z której czasem korzystaliśmy jest obecnie
zespół,który przyprawia mnie o mało chrześciajńskie uczucia i ciężką
zadyszkę.Wiele nowych pieśni zapożyczonych z mniejszych wspólnot niestety nie
nadaje się do publicznego śpiewania.Są trudne i mało melodyjne.Skutek jest
taki,że śpiewa zespół i tylko on, a reszta wspólnoty milczy.Wygląda to bardzo
żałośnie.To zespół ma być dla wspólnoty parafialnej, a nie wspólnota dla zespołu.
Co innego msze młodzieżowe,czy mniejszej wspólnoty, ale i one wg mnie winny
uważać by, nie przywiązywać się tylko do "swoich" pieśni i interpretacji.

[justyna.ada]

.Skutek jest
> taki,że śpiewa zespół i tylko on, a reszta wspólnoty milczy.Wygląda to bardzo
> żałośnie.To zespół ma być dla wspólnoty parafialnej, a nie wspólnota dla
zespoł
> u.

Zgadza się. Chociaż są pewne elementy które nadają się dla samego zespołu to
zasadniczo w śpiewie powinien uczestniczyć cały kościół. nawet sa do tego
wytyczne...

> Co innego msze młodzieżowe,czy mniejszej wspólnoty, ale i one wg mnie winny
> uważać by, nie przywiązywać się tylko do "swoich" pieśni i interpretacji.
>
Też prawda. Ja prowadzę zespół przy Dominikańskim Duszpasterstwie Rodzin i jest
to msza rodzinna, śpiewamy przy gitarach i czasem coś na głosy ale
staramy się włączać ludzi w śpiew i ufam że to jakoś wychodzi (np. poprzez
teksty) A pieśni mamy różne, ale dające się powtórzyć... I takie których treść
odpowiada liturgii.
A długo śpiewałam w chórze kościelnym który oprawiał msze, i mimo że ludzie
najczęściej milczeli gdy myśmy śpiewali, to wiem, że odbiór był bardzo dobry,
bo chór (jeśli dobrze śpiewa) pomaga a nie przeszkadza.

[direta]

A ja przewrotnie napiszę, że to wszystko jest kwestią "gniazda". My z mężem
określamy to zjawisko krótim epitetem "moje nożyczki".
Chodzi o to, że to w czym wyrośliśmy wydaje się nam jedynie słuszne. A
przynajmniej do pwenego wieku jesteśmy skłonni tak mysleć stając się w miarę
zdobywania doświadczen nieco bardziej elastyczni.
Z nozyczkami było tak, że u mojego męża w domu były stare nożyczki krawieckie o
ciekawym kształcie. I on przez lata wyrastał w przekonaniu, że jest to jedynie
słuszny kształt nożyczek. I bardzo się zdziwił, ze to co dzierciaki przyniosły
do szkoły także określa się mianem "nożyczki" Mało tego, że inne dzieci uważają
swoje nozyczki za jedynie słuszne a jego za dziwaczne.
Jeśli wzrastaliśmy w kościele z określoną liturgią to ona będize jedynie
słuszna. Jeśli ktoś spotkał Boga w jakiejś wspólnocie, to dla niego
najpiękniejsza będzie oprawa mszy charakterystyczna dla tej własnie wspólnoty,
zwłaszcza gdy dana wspólnota na liturgię zwraca wielką uwagę i tłumaczy wymowę
znaków.
W mojej rodzinnej parafii działał nieistniejący już zespół Decolores. Kilka
gitar, basówka, flet, piękne dziewczęce głosy, męskie raczej w chórze choć i
zdarzały się solówki. Pięśni różne. Od branych z Siedleckiego poprzez Exultate,
rózne przeboje oazowe aż do pisanych dla potrzeb zespołu. Stare pieśni w nowych
aranżacjach.
Grali na mszach młodzieżowych i grali naprawdę pięknie. Był ekran
więc "niemłodzież" mogła się spokojnie włączać. Ale na czas W.Postu milkły
gitary i śpiewał tylko organista.
Ja sama wychowałam się w oazie więc pieśni oazowe zwłąszcza te starsze
przyprawiają mnie do dziś o drżenie serca i porywają ku Bogu. Lepiej się modlę
na mszy na której są śpiewane. Na której sama mogę je śpiewać.
Ale kocham i chorały gregoriańskie i też się cieszę gdy mogę w takiej oprawie
uczestniczyć. Zwłaszcza gdy są takie chorały w których śpiew mogę (i wolno mi)
się włączyć.
Przez jakiś czas byłam we włoszech i tam również mieli swoje pieśni. Muszę
powiedzieć, że czasem bardzo mi niektórych brakuje.
Tak bym chciała móc sobie w niedzielę św Trójcy zaśpiewać z całym
kościołem "Noi canteremo gloria a Te..."
Organista mojej obecnej parafii chyba dorabia grywaniem na weselach, bo takie
rytmy lubi najbardziej.
Więc mamy wprawdzie organy, ale cóż z tego skoro większość melodii to walczyki
umpapa umpapa...? Ale na pewno są ludzie którzy to kochają, choćby sam
organista.
I chociaż bardziej mi się podoba stara melodia "zbliżam się w pokorze i
niskości swej.." to równie chętnie spiewam tę piękną pieść i na "weselno-
discopolową" nutę mojego organisty, bo treść jest ważna, a treścią się modlę.
Najtrudniej jest wtedy gdy jakaś pieśń znana i śpiewana od lat w danej parafii
okazuje się być spiewana nie na INNĄ melodię ale na podobną do "naszej" ale
brzmiącą w naszych uszach jak fałsz. Lat trzeba czasem by to przełknąć i
śpiewać ze wszystkimi. Czasem lepiej nie śpiewać

Podsumowując. doszłam już chyba do takiego miejsca, ze jestem w stanie włączyć
się w prawie każdy śpiew prawie każdej parafii. Ale kiedy usłyszę
znajome "oazowe" brzmienie gitary, fletu i innych instrumentów i znajome oazowe
pieśni dopiero wtedy w pełni czuję, że jestem "u siebie".
Myślę, że podobnie czują się babcie śpiewające "u drzwi twoich stoję Panie"
Ja też za parę lat będę dla kolejnego pokolenia babcią zawodzącą jakąś straszną
staroć typu "Iskra" czy "Serce wielkie nam daj"

[agrescik75]

> Zwłaszcza gdy są takie chorały w których śpiew mogę (i wolno mi)
> się włączyć

A są jakieś w które nie wolno?

wolno-nie wolno

[direta]

może użyłam skrótu myślowego.
Nie ma oczywiście tak, że ktoś zabrania włączania sie w chorały grożąc
sankcjami.
Ale jeśli jestem na mszy uświetnianej występem jakiegoś chóru i jestem jedyną
osobą znającą ten chorał, to... trochę głupio, nawet nie bardzo wypada.
Co innego na mszach gdzie śpiewanie chorałow jest chlebem powszednim i każdy
spiewa jak umie.

[k_j_z]

direta, pięknie to ujęłąś.
odpisałabym się pod każdym Twoim zdaniem.
kościele w Skarżysku ze 20 lat temu za moich oazowych czasów stałą nawet perkusja za ołtarzem.
Gitary flety nie są niczym złym (każdy chwali Boga jak umie?)
Szkoda tylko, że to, co się śpiewa na Mszach to często nie są śpiewy odpowiednie na liturgię i niezależnie czy to organista czy zespół.

[dominikjandomin]

k_j_z napisała:

> direta, pięknie to ujęłąś.
> odpisałabym się pod każdym Twoim zdaniem.
> kościele w Skarżysku ze 20 lat temu za moich oazowych czasów
stałą nawet perku
> sja za ołtarzem.

Na podstawie decyzji Episkopatu Polski gitara elektryczna jak i
perkusja SĄ ZABRONIONE w muzykowaniu na Mszy. 20 lat temu równiez
były zabronione.

[mader1]

Nie lubię discopolowych i skocznych aranżacji.
Ale lubię gitarę i chórek z ładnymi głosami. Pieśni, które grane na gitarę nie
stają się piosenkami, a są pieśniami właśnie. Słowa niektórych chwytają mnie za
serce. I bardzo mnie wzrusza, gdy widzę śpiewającą młodzież, może dlatego że
wiem, jak wiele w " pewnym wieku" kosztuje wyjście na środek Kościoła -
Wspólnoty, pokazanie się, narażenie na uwagi. Jest to dla mnie świadectwo.
Dziewczyny zaśpiewają czsem coś, co lubię sobie zanucić, gdy idziemy przez las.
Tak jak w ostatnią sobotę.
Mamy w naszej parafii szczęście, bo organista jest młody, wykształcony i
uwielbia a ponadto dobrze gra i śpiewa tradycyjne i stare pieśni kościelne.
Natomiast, jak jedziemy na wieś cierpię katusze.
Niestety, organista tam jest stary, wydaje się , ze nie dosłyszy. W dodatku w
pięknym, zabytkowym kościele , na pięknych starych organach " rzępoli". Melodia
mija się ze śpiewem , są nagłe jej zwroty. Zły sen

[sion2]

Liczba wpisów dziennych na forum przeklada sie u mnie wprost proporcjonalnie do
odyzskiwanych sil po operacji

Ja uważam że dobrze ze liturgia katolicka przyjmuje zarowno spiewy
gregorianskie, muzykę klasyczną jak i zespoly gitarowe. Ba, ze przyjmuje nawet
tanczacych Murzynow w czasie Eucharystii . Osobiscie mnie podobaja sie
zespoly mlodziezowe ktore ladnie spiewaja - nie mowie tu o jakis wystepacj
rockowych bo to juz przesada. Jest takie powiedzenie ze kto spiewa ten dwa razy
sie modli a wczoraj jak sluchalam Mszy przez radio gdzie spiewal chor Akademii
Muzycznej w Warszawie to na kazaniu ksiadz powiedzial ze muzyka nie jest
dodatkiem do liturgii lecz ją tworzy. Czyli ze muzyka to sposób wyrazu ducha, a
ze kazdy ma innego ducha,rozne temperamenty są, roznica pokolen to i muzyka
rozna. Uwazam ze nie powinno byc jedynie slusznej oprawy liturgii. Dobrze ze sa
msze dziecięce, mlodziezowe, tzw. sumy...

A tak a propos zespolów: nie wiem czy znacie spiewy Wspólnoty Miłości
Ukrzyżowanej - mnie bardezo trudno zadowolic pod tym względem ale ich teksty i
muzyka są rewelacyjne, na kazdy stan ducha.Polecam!

[justyna.ada]

czy można tego gdzieś posłuchać?

[isma]

www.wmu.pl/piesni/index.htm

WMU

[mamalgosia]

Słyszałam, że nagrywaja swoje płyty przed Najświętszym Sakramentem. Ciekawe

[dominikjandomin]

sion2 napisała:

> Liczba wpisów dziennych na forum przeklada sie u mnie wprost
proporcjonalnie do
>
> odyzskiwanych sil po operacji
>
> Ja uważam że dobrze ze liturgia katolicka przyjmuje zarowno spiewy
> gregorianskie, muzykę klasyczną jak i zespoly gitarowe. Ba, ze
przyjmuje nawet
> tanczacych Murzynow w czasie Eucharystii .

Nie przyjmuje. Przynajmniej w Europie.

[kudyn]

Dla mnie, większość gatunków muzycznych będzie do przyjęcia, pod warunkiem
odpowiedniego poziomu wykonania. To kwestia gustu.Gdy ten warunek odpada to
wchodzą dobre chęci a potem to już klapa.
Ta klasyczna muzyka liturgiczna, kiedyś też była współczesna i jestem ciekawy
czy wtedy też wzbudzała takie odczucia.
I jeszcze pewna uwaga, na pewno dla wszystkich oczywista, dla mnie kluczowa.
Jest taka definicja sakramentów – widzialny znak niewidzialnej łaski – istotą
jest łaska, nie znak. Znak informuje że ta łaska jest i im jest
„estetyczniejszy” tym lepiej. Ale osobiście ucieszę się cennym prezentem
niezależnie od poziomu opakowania. Co nie znaczy oczywiście że o to opakowanie
nie należy dbać – szczególnie dzisiaj, może to być bardzo zachęcające.

[mamalgosia]

kudyn napisał:

> Dla mnie, większość gatunków muzycznych będzie do przyjęcia, pod warunkiem
> odpowiedniego poziomu wykonania. To kwestia gustu.Gdy ten warunek odpada to
> wchodzą dobre chęci a potem to już klapa.
Ale dlaczego? Bo ja wlaśnie myślę podobnie-tez wolę, jak muzyka w kosciele jest
piękna. Ale dlaczego grać Panu może tylko ten, kto gra dobrze, a spiewac Panu
może tylko ten kto śpiewa dobrze? Bardzo to dyskryminujące.

[kudyn]

Oczywiście że mogą, ale czy muszą? Ja nie czuję się dyskryminowany z tego powodu
że nie gram jak Pat Metheny i nie występuję w Kongresowej, że ludzie preferują
jedzenie ugotowane przez moją żonę. Po prostu oni są w tym dobrzy a ja nie. Ale
nikt tak nie usypia mojej córki jak ja
Niech każdy gra i śpiewa dla Pana, ale niekoniecznie publicznie. Ja również
niespecjalnie lubię słuchać płaczu klawiszy pod czyimiś palcami.

[mamalgosia]

Ja jestem konserwa straszna, ale takie coś trawię jak najbardziej. Lubię
organy, ale jak gra na nich siostra w naszym kościele, to ich klawisze płaczą
pod jej palcami, a pedały płacza pod jej stopami - tak je strasznie kaleczy.
Więc dobry flecik czy keyboard nie byłby zły. Albo skrzypce...ach...
Natomiast nie cierpię chórów. U nas średnia wieku w chórze jest chyba 90 lat,
brzmi to strasznie. oczywiście chcą śpiewac na chwałę Panu i niech tak będzie.
Co zrobić, że kaleczy to moje grzeszne uszy

[justyna.ada]

ale może nie słyszałaś dobrego chóru? takiego, gdzie panie nie mają wibracji do
kwinty a panowie nie buczą... I nie fałszują...

[samboraga]

też nie lubię odejścia od tradycji, zwłaszcza, że ominęło mnie oazowanie)
ale pieśni to pół biedy, to zmogę - gorzej ten "Święty, Święty..." i inne
fragmenty samej mszy, tragedia((
ale zdziwiłam się, że moja sąsiadka, starsza pani, jest z nowościami muzycznymi
obeznana (lepiej ode mnie) i je lubi...

[mama_kasia]

Restartuje mi się komputer, więć będę pisać w odcinkach.

Na naszych wspólnotowych mszach mamy śpiew tradycyjny, bez
instrumentu, za to pod kierownictwem organisty, śpiewaka,
którego mamy we wspólnocie. Prowadzi on też chór na specjalne
okazje. Jest to chór, złożony z ludzi młodych, o pięknych głosach,
którzy są po to, aby poprowadzić śpiew, a nie popisać się swoimi
umiejętnościami.

[mama_kasia]

W kościele natomiast mamy siostrę organistkę, śpiew
również tradycyjny, ale bardzo nieudolny. Siostra ciągle
się uczy, zmienia tonację, męczy organy, ale ...jest.
Mamy w parafii kłopoty z utrzymaniem organisty i jak
śpiewu nie ma wcale, tojest mimo wszystko jeszcze gorzej.

[mama_kasia]

I jeszcze o jednym śpiewie (spieszę się, aby mnie nie zrestartowało .
Był u nas zespół młodzieżowy, który grał na mszy dla młodzieży -
ostro, przyjemnie, atrakcyjnie, dla tej mszy odpowiednio. Jednak zespół
został rozwiązany, bo muzyka przesłaniała muzykom istotę eucharystii.

[mama_kasia]

Wybaczcie mi to pisanie w odcinkach, ale napisałam długi post i
mi komputer się wyłączyłm, więc teraz tak piszę w odcinkach.

Jeszcze mamy zespół dziecięcy, który śpiewa na mszy dla dzieci
i od czasu do czasu ma mimi koncerty. Nagrali nawet płytkę.
Dzieci śpiewają coraz lepiej. Muzycy są ze szkół muzycznych.
I naprawdę czuć, jak ich śpiew wzbogaca liturgię, jest
jej uzupełnieniem.

Myślę, że taka właśnie jest rola muzyki w kościele - poprowadzić
modlitwę (uwielbieni, dziękczynienie...), pomóc ludziom włączyć
się w śpiew.Muzycy nie mogę się popisywać. Oni pełnią rolę
służebną. I wykonanie jednak musi być piękne

[wiga1968]

Często czytam to forum, rzadko wypowiadam się, ale to coś z mojej "działki".
Bardzo lubię ograny w kościele, a jeszcze bardziej, gdy organista mieści się w
rytmie i ma dobry głos.
Bardzo lubię też, gdy śpiewa dobry chór. Nasz , parafialny od roku jest
odmłodzony, ma dyrygentkę z prawdziwego zdarzenia i naprawdę, aż miło go
posłuchać. Nawet czasem udaje mi się włączyć w te chóralne śpiewy, bo
śpiewałam w szkolnym chórze dawno temu.
Zachwyca mnie śpiew wymienionej tu Wspólnoty Miłości Ukrzyżowanej. Byłam kilka
razy na Mszy św. z ich oprawą muzyczną i mimo, że wielu pieśni jeszcze nie
znałam, to otrzymawszy tekst, mogłam nucić, bądź wsłuchiwać się w piękne
teksty.
Gitary, skrzypce i inne instrumenty w Kościele od zawsze podobały mi się. Od
kilku lat, sami raz na jakiś czas prowadzimy śpiewy w kościele, właśnie przy
gitarach. Otrzymaliśmy od proboszcza "wytyczne", że pieśni muszą być znane,
teksty na slajdach, pieśni dostosowane do okresu liturgicznego i do Ewangelii
itp. i z opinii słuchających wiem, że nie mają zastrzeżeń. Często gramy
i "Zbliżam się w pokorze" i nawet "U drzwi Twoich". Ludzie włączają się i nawet
utrzymują się w rytmie. A te "lżejsze " wspólnotowe pieśni gramy na Mszach św.
wspólnotowych Domowego Kościoła, do którego należymy.
"Święty, święty" gramy takie same, jak organista, a "Chwała na wysokości"
zapozyczone od WMU. Zgodę na granie tegoż wyraził proboszcz oczywiście.

[fiamma75]

Będę niepopularna Wolę zespół (oczywiście dobry) niż np. chór, organy.
Mogąc włączyć się w śpiew odczuwam większą łączność niż słuchając zawodzenia
organisty czy pięknego (zbyt) śpiewu chóru.

Różni mają różnie

[a_weasley]

Alex05012000 napisała:

> chodzi o mszę katolicką, ale w innych kościołach pewnie podobnie..., otórz ja
> nie ścierpywam i jest dla mnie wielką katuszą uczestnictwo we mszy, na której
> występuje zespół: śpiewająco-grający, z gitarami, fletem, keebordem i tego
> typu rozrywkowymi jak dla mnie instrumentami, melodiami, grający i śpiewający
> podczas mszy... nie trawię ALLELUJA na 10 głosów w 43 tonacjach, ŚWIĘTY,
> ŚWIĘTY ... też jakiś udziwniony,

A ktoś inny nie ścierpywa, cokolwiek to znaczy, mszy z tradycyjną oprawą
muzyczną. Ludzie są różni i coraz różniejsi.
W dodatku owa tradycyjna oprawa muzyczna w warunkach wielkomiejskich - a o
takich zapewne mówimy - w większości przypadków oznacza w praktyce organisty
grającego i śpiewającego sobie a muzom przy milczącym kościele. Mnie na przykład
w takich sytuacjach trag szlafia, a niestety jest to w wielkomiejskich
kościołach katolickich standard.
Każdy Pana Boga chwali jak umie, jak mu serce dyktuje. Jeden tak, drugi inaczej.
I w wielkim mieście większościowe wyznanie może sobie pozwolić na luksus
odprawiania mszy, na których się odnajdzie i jeden, i drugi.

> te prawie rockowe melodie w kościele są dla mnie nie do przyjęcia,

Znakiem czego po prostu nie powinnaś chodzić na msze w tym kościele na tę
godzinę, gdyż są one dostosowane do potrzeb ludzi, którym bardziej odpowiada ta
forma ekspresji.

[alex05012000]

"Znakiem czego po prostu nie powinnaś chodzić na msze w tym kościele na tę
godzinę, gdyż są one dostosowane do potrzeb ludzi, którym bardziej odpowiada ta
forma ekspresji".
witam, niestety z różnych powodów/ograniczeń czasowych itp/itd .... (nie bedę
sie rozpisywać) zostaje mi tylko ta msza (jest o 19h00) albo żadna... stąd moja
niewinna refleksja i pytanie ... tak sie po prostu zastanawiałam czy to taki
trend teraz na nowoczesną gitarową muzykę w kościołach... zresztą ja w ogóle
żadnej muzyki tzw. rozrywkowej nie lubię i nie słucham... no, i nie śpiewam, bo
nie mam głosu kompletnie, a proste alleluja sobie mogę pofałszować po cichutku
z owym nieszczęsnym organistą...

A mnie się podoba

[minerwamcg]

A mnie się podoba. Podobają mi się nowoczesne pieśni religijne, te powstałe po
Soborze Watykańskim II. Podobają mi się ich żywe, radosne melodie, podobają mi
się teksty bez archaizmów, często oparte na psalmach i kantykach biblijnych.
Nie są to rzeczy nowe - pierwszy śpiewnik z nowoczesnymi pieśniami
religijnymi, "Exsultate Deo" został wydany we wczesnych latach
siedemdziesiątych i gdyby organiści zechcieli z niego korzystać, zamiast tłuc
tego samego kotleta dziewiętnastowiecznych pieśni pobożnych, w kościołach
działoby się inaczej.
Uważam, że każda epoka coś wnosi do tradycji, także pieśni religijnych. Ja tam
lubię, kiedy o Bogu mówi się i śpiewa w sposób bliski ludziom i zrozumiały -
nawet, jeśli przez to miałoby być "mniej uroczyście". Nie interesuje mnie
podniosła uroczystość, której będę biernym świadkiem - zwłaszcza, jeśli dotyczy
rzeczy tak ważnej i tak osobistej jak religia.

Podoba mi się, aczkolwiek nie bez zastrzeżeń. Zastrzeżenia spróbuję w punktach:

1. Na mszy śpiewa się pieśni religijne. Nie piosenki! Pieśni, z melodią
uroczystą, choć radosną, i poważnym tekstem - nie wariacje na temat "tralalala,
Boża miłość mnie rozpala".
2. Fatalnym pomysłem jest śpiewanie na niedzielnej Eucharystii w parafii
kanonów i pieśni z Taize. One, choć piekne, służą nabożeństwom modlitewnym,
długotrwałej medytacji, kiedy pięć słów powtarzanych wiele razy buduje nastrój.
Na parafialnej mszy świętej nie ma na takie długotrwałe medytowanie miejsca -
więc pieśni złożone z powtarzanego po sto razy "Kocham Cię, Jezu" również nie
powinno tam być. Nie ten nastrój. Inaczej się kontempluje, inaczej składa
Ofiarę.
3. Oprawa muzyczna. Piszczącej scholi gimnazjalistek, rozstrojonym gitarom,
radośnie fałszującym dzieciakom, melodiom złożonym z trzech chwytów, granym
przez osoby znające tylko dwa - stanowcze nie.
4. Takoż wszelkiej infantylizacji. Kiedy starym koniom w kościele każe się
śpiewać teksty stosowne dla przedszkolaków, robi się straszno i śmieszno.
Niezależnie od tego, czy jest to "Kiedyś o Jezu chodził po świecie"
(tradycyjne) czy "Dzieckiem Bożym jestem ja, la la la la la la la"
(nowoczesne). W obu tych wypadkach szlag mnie trafia.



Alleluja, chwalcie Pana u świątyni bram,
Chwalcie Go na niebiosach pośród gwiazd!
Chwalcie Go za wielkie dzieła Jego rak,
Chwalcie Go za potężną Jego moc.

Chwalcie Pana dźwiękiem rogu, chwalcie Go,
Chwalcie Go na cytrze i na harfie,
Chwalcie Go na bębnach, chwalcie tańcem,
Dźwięczcie, struny, niech zaśpiewa flet!

Na cymbałach dźwięcznych chwalcie Pana,
Na cymbałach brzmiących chwalcie Go.
Wszystko co żyje niech sławi Pana,
Alleluja!

[berek_76]

Dla mnie śpiewanie jest wazniejsze od oddychania i taki sposób modlitwy
odpowiada mi najbardziej. Odpowiada mi wyrażanie miłości do boga przez śpiew -
bez względu na to, czy jest to chorał gregoriański, czy nowoczesna, rockowa
muzyka. Najwazniejsze dla mnie jest, żeby oprawa mszy trafiała do większości
osób, do których dana Msza jest skierowana:
- na mszy "ogólnoparafialnej" jednak raczej tradycyjne pieśni
- na mszy dla młodzieży, kipiącej energią i zbuntowanej, coś bardziej z przytupem
- na mszy dla dzieci coś, przy czym można się trochę poruszać, poklaskać
I oczywiście ważne jest, aby osoba/osoby prowadzące oprawę muzyczną (organista,
schola, zespół, cokolwiek) były na właściwym poziomie fachowości. nie każdy musi
umieć śpiewać, ale jeśli już robi to przez mikrofon, niech robi to dobrze, bo
inaczej przeszkadza innym.

I jeśli te warunki są spełnione, ja jestem usatysfakcjonowana

Tak samo wkurzy mnie jęczący organista, jak pobrzękująca drętwo gitara i
popiskujące panienki. taką porażką pod względem oprawy muzycznej było dla mnie
bierzmowanie mojego bratanka, pełne smętnych, wzniosłych i jękliwych pieśni. To
ewidentnie nie trafiało do bierzmowanej młodzieży. I własnie wtedy się
zastanowiłam, czy z całego arsenału pieśni do Ducha Świętego nie można było
wybrać czegoś bardzie przemawiającego do właściwych uczestników tej Mszy?

Przecież wiek, wychowanie, środowisko i tak dalej bardzo wpływają na sposób
odczuwania i przeżywania róznych spraw. Choćby dzieci. Wiadomo, że dzieci
zupełnie inaczej uczestniczą we Mszy niż dorośli. I dla mnie skazywanie dziecka
na uczestniczenie we mszy "zawodzonej" jest wręcz wbrew słowom "pozwólcie
dzieciom przychodzić do Mnie". Bo w tych słowach nie było "...pod warunkiem, że
będą cicho i grzecznie siedziały" Moje dziecko chwali Boga klaszcząc w ręce.
I ja rozumiem, że ktoś nie będzie umiał w pełni wyrazić swoich uczuć, zawodząc
Godzinki na modłę babciną.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[justyna.ada]

Najwazniejsze dla mnie jest, żeby oprawa mszy trafiała do większości
> osób, do których dana Msza jest skierowana:
> - na mszy "ogólnoparafialnej" jednak raczej tradycyjne pieśni
> - na mszy dla młodzieży, kipiącej energią i zbuntowanej, coś bardziej z przytup
> em
> - na mszy dla dzieci coś, przy czym można się trochę poruszać, poklaskać

No i tu jest zgadza się, czasem zagwozdka - gdy trudno to zdefiniować. Ja np.
mam często trochę dylemat, wybierając pieśni na niedzielę, bo u nas jest (przy
sporym udziale statystycznych wiernych) msza dla rodzin.
Czyli mamy i dorosłych (ale jeszcze dość młodych, wielu po różnych ruchach
formacyjnych )), i dzieci. (młodzieży w wieku buntowniczym niewiele). I
dogódź tu wszystkim na tych gitarach...

[minerwamcg]

> I ja rozumiem, że ktoś nie będzie umiał w pełni wyrazić swoich uczuć, zawodząc
> Godzinki na modłę babciną.

Godzinki akurat są super. Tylko trzeba umieć je śpiewać Pamiętam na
pielgrzymce, zaczynaliśmy wędrówkę właśnie od Godzinek. Czegoś tak radosnego
nie słyszałam ni przedtem, ni potem. Wszystkie te "tęcze ręką wszechmocną z
ślicznych farb złożone" i "niezwyciężonego plastry miodu Samsona" były
fascynujące z całą swoją archaicznością

Niestety, w większości parafii Godzinki o ile w ogóle są śpiewane, to właśnie
tak okropnie i zniechętliwie jak piszesz - miaucząco, za wysoko, rozwlekle,
albo wprost przeciwnie, organista galopuje jakby go batem poganiali. I na ogół
śpiewa sam, bo albo nikt nie nadąża, albo tak mamrocze, że nie sposób poznać,
czy to jeszcze "runo Gedeona" czy już "Judyt wojująca" ))

[kulinka3]

Kiedyś podczas rekolekcji kapłan próbował przypomnieć ludziom o
"Godzinkach",śpiewaliśmy może w parę osób ( parafia to w przytłacząjcej
większości ludzie młodzi).Zamilkliśmy po paru zwrotkach....
Któż teraz pamięta jeszcze piękne godzinki, kto je śpiewa?
Mam nadzieję,że na pielgrzymkach jest jeszcze ta stara tradycja.
Pamiętam sierpniowe poranki o 6, kiedy zaczynaliśmy:
Zacznijcie wargi nasze, chwalić Pannę świętą,
Zacznijcie opowiadać cześć jej niepojętą.

[agrescik75]

> Któż teraz pamięta jeszcze piękne godzinki, kto je śpiewa?

Pamięta się i śpiewa (ładnie!) u dominaikanów w Krakowie (nie wiem jak w innych
miastach) w Adwencie przed roratami, czyli o 6:00 rano.

[kulinka3]

agrescik75 napisała:

>
> Pamięta się i śpiewa (ładnie!) u dominaikanów w Krakowie (nie wiem jak w innych
> miastach) w Adwencie przed roratami, czyli o 6:00 rano.


Pięknie....

[berek_76]

> Godzinki akurat są super. Tylko trzeba umieć je śpiewać Pamiętam na
> pielgrzymce, zaczynaliśmy wędrówkę właśnie od Godzinek. Czegoś tak radosnego
> nie słyszałam ni przedtem, ni potem. Wszystkie te "tęcze ręką wszechmocną z
> ślicznych farb złożone" i "niezwyciężonego plastry miodu Samsona" były
> fascynujące z całą swoją archaicznością

Dlatego napisałam "na modłę babciną" Godzinki poznałam własnie na pielgrzymce
i teraz zdarza mi się je śpiewać. Po pielgrzymkowych doświadczeniach nie mogłam
zrozumieć, dlaczego właśnie godzinki bywają obiektem drwin... dopóki nie
usłyszałam, jak śpiewają je panie w naszym kościele. Uciekłam

Ja zresztą rozumiem, że te panie tak właśnie się modlą i mają do tego prawo, i
na dobrą sprawę się ich nie czepiam. Ale np jeśli miałoby to być nabożeństwo dla
młodzieży, to taki sposób prowadzenia go uznałabym za karygodny.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[luccio1]

minerwamcg napisała:
> Godzinki akurat są super. Tylko trzeba umieć je śpiewać [...]
> Wszystkie te "tęcze ręką wszechmocną z
> ślicznych farb złożone" i "niezwyciężonego plastry miodu Samsona"
> były fascynujące z całą swoją archaicznością .

To podrzucę jeszcze:

"Witaj zegarze w którym
nazad jest cofnione
Słońce dziesięcią linij,
Gdy Słowo Wcielone..."

Skąd się wzięła ta metafora? (od pewnego wydarzenia biblijnego).

A co do "Niezwyciężonego plastra miodu Samsona"
-
to powtarzają się wspomnienia dziecinne, w których bohaterowie
śpiewali ten fragment ni mniej ni więcej, tylko:

"Tyś niezwyciężonego plask w mordę! Samsona..."

Artykuł z Gościa Niedzielnego

[agrescik75]

goscniedzielny.wiara.pl/?grupa=6&art=1132062430&dzi=1104764436
Szczególnie polecam fragment odnośnie kościoła do którego sama chodzę -
krakowskich dominikanów

[mama_kasia]

z artykułu:
" To ksiądz będzie zatrudniał organistę i dawał mu takie, a nie inne zlecenia. Jeżeli ksiądz będzie człowiekiem wrażliwym na piękno, jeżeli będzie cenił tradycję, to ta wrażliwość zaszczepi się u parafian."
Ale można też być odwrotnie. Mądry, wrażliwy organista może zmieniać
obraz śpiewu w kościele. U nas tak się dzieje, za co Bogu dziękuję
Szkoda, że nie na codzień, ale nasz organista nie jest na etacie.
Służy tylko od czasu do czasu, ...ale na Triduum Paschalne zawsze.
A liturgię paschalną mamy prawie tak piękną jak u Dominikanów w Krakowie
Zresztą w "Liście" (chyba w 2004 roku) był artykulik o tej liturgii
u nas - chyba pod tytułem "Nie tylko u dominikanów" )

[agrescik75]

Wszystko może działaćw dwie strony.
Kiedyś trafiłam na forum organistów Wielu żaliło się, że księza usiłują
wpływać na ich prace, ale nie w celu poprawy jakosci liturgii, tylko w celu
pójścia po jak najmniejszej linii oporu (bo po co się wysilać, uczyć nowych
piesni itp. jak mozna bez wysiłku grać ciągle to samo)

[mader1]

Współczuję szczerze Alex, jeżeli musi ( tak czasem bywa) chodzić na msze w
oprawie, której nie czuje
Przyznam, ze i mnie to się zdarzało i pamiętam wtedy, że moją przewrotną myślą
było " pewnie muszę odpokutować za te wszystkie razy, kiedy mogłam przyjść jak
chciałam i kiedy chciałam, a nie chciałam " )))) Ale to w moim przypadku. Na
szczęście Alex czas płynie. Pewnie za jakiś czas trafisz w miejsce, które Cię
zachwyci - może to marne, ale zawsze pocieszenie.
Ale dlaczego nie śpiewasz ?
Zrozumiałam z Twojego postu, że oprawa jest taka, że Twój głos, choć może nie
najczystszy i nie szkolony, nie może jej zepsuć.
Przyznam, że mnie tez jak W. martwi, że ludzie nie śpiewają.
I wzrusza nawet zawodzenie ( aby nie bardzo głośne).
Naprawdę lepiej się czuję, jak ludzie w obliczu Pana tracą trochę na tej
codziennej powadze i perfecyjności. Jak stają przed nim, takimi jacy są, nie
bojąc się. Takimi jacy są. Więc śpiewam ))), choć staram się nie zagłuszać
lepszych )))

[alex05012000]

hmm, maderku,
ja w ogóle nie śpiewam, nigdy, w kościele conajwyzej mruczę sobie w tle, jak
jest taka zwykła łatwa jednogłosowa melodia to łatwiej... nie lubię, nie umiem,
fałszuję, sto lat tez cichutko na imieninach, dziecku też nie śpiewam.... o...
dzięki za słowa współczucia....

[audita]

Ja baaardzo lubię "starocie" - choć nie wyobrażam sobie chorału gregoriańskiego
na "zwykłej" mszy w nowoczesnym kościele.... Ale stare pieśni polskie, Mikołaj
Gomółka, itp są piękne - jak słyszę "Chrystus zmartwychwstan jest", to mi
ciarki po plecach chodzą. W Niemczech ogromnie mi się podobały pieśni śpiewane
w tamtejszych kościołach, a że śpeiwniki leżały na łąwkach, to miałam okazję
się dowiedzieć, że ogromna większość pochodzi sprzed 300-400 lat. Takie
dostojne, a jednocześnie nic się nie zestarzały. W przeciwieństwie - jak dla
mnie - różnych "hitów" z lat +/- 70, które nadal pokutują w niektórych
parafiach.
Ogromnie podobały mi się niemal wszystkie pieśni z neokatechumenatu. Natomiast
za absolutną pomyłkę uważam wykorzystywanie je w "normalnej" liturgii. Ani styl
nie ten, ani wykonanie, a poza tym niektóre trudno zrozumieć bez kontekstu.
Aha, bardzo lubię też niektóre piosenki z liturgii dla przedszkolaków w mojej
nie-parafii ))) Nie są oklepane, nie są (wbrew pozorom) infantylne, za to
bywa, że potem cały dzień "chodzą" za mną. Podobnie jak Arka Noego (nie
wszystkie, ale mam parę takich faworytnych).

[mama_kasia]

Przypomniało mi się coś
Byliśmy latem na słowacji, i tam w kościele Ojcze nasz
śpiewano na melodię z filmy o Kolumbie. Pamiętacie?
Melodia super, ale czy akurat do Ojcze nas ?
Szczególnie, gdy ten sam podkład usłyszeliśmy w jaskini
Demanowskiej (na tejże Słowacji).

[elwinga]

Ja jestem chyba nietypowa, bo chodziłam przez kilka lat do zboru ewangelicznego,
w którym królowała "współczesna muzyka chrześcijańska", z tekstami tłumaczonymi
z angielskiego (nie zawsze, niestety, brzmiały one po polsku...) i ewentualnie
jakąś starszą pieśnią ze "Śpiewnika Pielgrzyma" dla starszych zborowników.
Owszem, witalność i żywotność tych piosenek ma swój wdzięk - ale, no właśnie,
mianem "pieśni" bym tego nie określiła. Natomiast od kilku lat chodzę do zboru
ewangelicko-reformowanego, gdzie śpiewa się ze "Śpiewnika Ewangelickiego", co
oznacza najczęściej pieśni z XVIII-XIX wieku, tylko i li przy akompaniamencie
organów... no i dużo bardziej się w tym odnajduję niż w owej "współczesnej
muzyce chrześcijańskiej". Co prawda, ja w ogóle lubię, jeśli pieśń ma więcej niż
1-2 zwrotki, choć równocześnie uwielbiam pieśni z Taize - ale, jak ktoś tu
zauważył, one pełnią trochę inną funkcję ("medytacyjną", powiedziałabym).

No więc, jak widać, jestem zaprzeczeniem teorii Direty, że podoba nam się to, w
czym sami wyrośliśmy.

[a_weasley]

elwinga napisała:

> Ja jestem chyba nietypowa, bo chodziłam przez kilka lat do zboru ewangelicznego
> ,
> w którym królowała "współczesna muzyka chrześcijańska", z tekstami tłumaczonymi
> z angielskiego (nie zawsze, niestety, brzmiały one po polsku...) i ewentualnie
> jakąś starszą pieśnią ze "Śpiewnika Pielgrzyma" dla starszych zborowników.

Chyba chodziliśmy przez parę lat do tego samego zboru. Skądinąd tak się tam
zrobiło od niedawna, jak się z nimi zetknąłem w 1992, to śpiewali głównie ze
"Śpiewnika Pielgrzyma" i to mi się bardziej podobało.

> pieśni z XVIII-XIX wieku, tylko i li przy akompaniamencie organów...
> no i dużo bardziej się w tym odnajduję niż w owej "współczesnej
> muzyce chrześcijańskiej".

To tak jak ja w zborze metodystycznym.

> ja w ogóle lubię, jeśli pieśń ma więcej niż 1-2 zwrotki,

O, to, to! I żeby jeszcze wszyscy śpiewali do końca!

> No więc, jak widać, jestem zaprzeczeniem teorii Direty, że podoba nam się
> to, w czym sami wyrośliśmy.

Ja akurat jestem w tym względzie potwierdzeniem.

[elwinga]

> Chyba chodziliśmy przez parę lat do tego samego zboru.

Chodziłeś na Puławską? Ale jeśli tak, to ja też tam się pojawiłam w 1992 i
już królowała CCM.

[minerwamcg]

> No więc, jak widać, jestem zaprzeczeniem teorii Direty, że podoba nam się to,
> w czym sami wyrośliśmy.

A On rzekł do nich: Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem
królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca
wydobywa rzeczy nowe i stare. Mt 13,52

Wydaje mi się, że trzeba o starych rzeczach nie zapominać, a nowe tworzyć i
rozwijać. To, co kiepskie, tandetne, doraźne pójdzie w zapomnienie i z czasem
się wykruszy, a to co piękne zostanie i przetrwa, jak "Żale Matki Bożej pod
krzyżem" i "Chrystus zmartwychwstan jest". Nie jest tak, że kanon pieśni
kościelnych został stworzony raz na wieki, i nasze czasy nie mają już nic do
dodania.

[elwinga]

> Nie jest tak, że kanon pieśni
> kościelnych został stworzony raz na wieki, i nasze czasy nie mają już nic do
> dodania.

Ależ ja się z tym zgadzam. I rozumiem, że dla kogoś CCM jest tym, co najlepiej
wyraża jego relacje z Bogiem i czym mu się najlepiej modli. Szanuję to. Ale,
powiedzmy sobie szczerze, wiele z tych pieśni ma dosyć, eee, powierzchowne
teksty. Kiedyś byłam na koncercie staropolskich pieśni wielkanocnych - i byłam
zdumiona głębią teologiczną tekstów!

Ale tak sobie myślę: może pieśni religijne pełniły kiedyś nieco inną funkcję?
Może chodziło - kiedyś, gdy umiejętność czytania i pisania nie była wszystkim
dostępna - o nauczanie poprzez pieśni prawd wiary? A dzisiaj może mają one
służyć głównie uzewnętrznianiu emocji?

[minerwamcg]

> powiedzmy sobie szczerze, wiele z tych pieśni ma dosyć, eee, powierzchowne
> teksty. Kiedyś byłam na koncercie staropolskich pieśni wielkanocnych - i byłam
> zdumiona głębią teologiczną tekstów!

Powiedzmy sobie szczerze, towarzysze, "wiele" to jeszcze nie "wszystkie"
Wiele współczesnych pieśni religijnych ma teksty zaczerpnięte z Pisma Świętego
(taka np. "Chrystus Pan karmi nas" jest parafrazą Magnificat, a "Niech zabrzmi
Panu chwała w niebiosach" to nic innego, jak kantyk trzech młodzieńców. Wiele
jest też pieśni i piosenek będących parafrazą tekstów świętych - szczególnie
wdzięczna jest tu "Pieśń słoneczna" św. Franciszka, ostatnio "modne" są też
pieśni oparte na fragmentach Dzienniczka s. Faustyny. Głębi teologicznej tym
utworom odmówić nie sposób - choć oczywiście zdarzają się też utworzy płytkie
jak talerz pod pizzę, z uporem lansowane przez zwolenników łopatologicznej
katechezy.
W niektórych starych pieśniach natomiast przetrwały błędy teologiczne, na
dźwięk których współczesny rozgarnięty duszpasterz łapie się za głowę. "A nasze
serca zimne jak lód i próżny dla nich Twej Męki trud" albo "Lecz kiedy Ojciec
rozgniewany siecze, szczęśliwy kto się do Matki uciecze" - takich przykładów
jest więcej.
Nie w tym rzecz, żeby w Kościele nie było rzeczy nowych, albo żeby nie było
starych. Rzeczy stare dotrwały do dziś m.in. dlatego, że były ponadprzeciętne.
Z naszych czasów też nie wsystko zostawimy następnym pokoleniom.
"Wszystko badajcie - a co szlachetne, zachowujcie" 1Tes 5,21.
--
Osoby mrowie a mrowie

[minerwamcg]

> z tekstami tłumaczonymi
> z angielskiego (nie zawsze, niestety, brzmiały one po polsku...)

To jest właśnie to, na co cierpię będąc z Weasleyem u metodystów. Niestety,
język polski dysponuje bardzo ograniczoną liczbą słów jednosylabowych, i
dlatego chcąc się trzymać melodii trzeba stosować w kółko te same rymy
męskie "śpiew-siew" i "mym-twym". Nadmiernie często zdarzają się też rymy
wprawdzie żeńskie, ale gramatyczne - "miłości-złości" i "jego-swego" - z nimi
tekst wygląda na to czym jest: przekład z języka obcego o innej strukturze niż
polski. Cierpię przez to, bo pieśni metodystów, choć głęboko słuszne jeśli
idzie o treść, są dla mnie strasznie "cudzoziemskie" w formie.
"Śpiewnik Ewangelicki" zawiera bardzo wiele starych pieśni, od dawna
zakorzenionych w polskim języku, w dodatku albo pisanych przez polskich
autorów, albo tłumaczonych z niemieckiego, co jednak trochę zmienia postać
rzeczy. Luteranie i kalwini są w Polsce od wieków i zdążyli się dorobić własnej
tradycji w pieśniach kościelnych - metodyści jeszcze nie.

[nordynka1]

tyle ciekawych tematów a tu nijak nie można się dorwać do komp..mam chwilkę,
więc piszę

Nie mam nic przeciwko zespołom gitarowo-fletowym na Mszy świętej pod pewnymi
warunkami: 1. właściwie dobrane pieśni tak pod względem tekstu (do czytań czy
święta) jak i melodii (nie każda się nadaje na każdą okazję) - tu trzeba i
wiedzy i wyczucia. 2. Zespół prowadzi śpiew a nie uskutecznia występ solowy.
Mało rzeczy w kościele drażni mnie tak, jak zespół który śpiewa dla siebie,
jakby był na scenie. 3. jeśli teksty nie są znane zapoznanie z nimi ludzi, tak
by wszyscy mogli się włączyć. Można wyświetlić na ekranie, można rozdać
kartki..To zresztą wiąże się z pkt 2.
Kilka lat śpiewałam w scholi przy kościele św Jana w Gdańsku - kościół nie jest
parafialny, Msze Święte odbywają się tylko w niedziele o 12 i w święta, nie ma
organów bo praktycznie cały czas jest w odbudowie. Jest to kościół
Duszpasterstwa Środowisk Twórczych. Śpiew na Mszy Świętej wiele lat prowadził
muzyk (teraz się osoba zmieniła, ale też jest nią muzyk) który na co dzień para
się jazzem. Gra na akordeonie i pianinie. Bywał tez organistą. Na tych Mszach
grał na akordeonie - choć ponoć istnieje wykaz instrumentów jakich można używać
podaczas liturgii i akordeonu wśród nich nie ma. Napisał wiele pieśni z tekstem
z Pisma Świętego, które śpiewane są w tym kościele i doskonale wpisują się w
liturgię. Instrument również. Zawsze przed Mszą nowe lub dawno nie śpiewane
pieśni były ćwiczone z ludźmi. Zawsze jest plik tekstów dla ludzi - mogą je
brać i śpiewać razem ze scholą. Często wśród pieśni były też i te stare i
dobrze ludziom znane.
A mnie to ciarki przechodzą przy "Krzyżu święty nade wszystko"...który to
wiek? XVII?
a - jeszcze o organistach - bywają tacy, z którymi nie da się razem śpiewać -
mieliśmy takiego w parafii. Nie wiadomo było kiedy początek kiedy koniec, jakie
słowa..mylił się, fałszował - on swoje, ludzie swoje. To już lepiej mieć cichą
Mszę. Nawet niedzielną.

[elwinga]

> 2. Zespół prowadzi śpiew a nie uskutecznia występ solowy.
> Mało rzeczy w kościele drażni mnie tak, jak zespół który śpiewa dla siebie,
> jakby był na scenie.

O tak, pełna zgoda.

A skoro o ciarkach mowa, to mnie przechodzą ciarki zawsze przy "Na krzyżum
przelał krew" (z 1899, śpiewane u nas w Wielki Piątek) i "Bronże Panie nas na
wieki" (tekst z 1782, melodia z 1648, jak informuje "Śpiewnik Ewangelicki" )

[berek_76]

A mnie zawsze ciarki przechodzą na "Archanioł Boży Gabryjel...".

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[luccio1]

nordynka1 napisała:
> A mnie to ciarki przechodzą przy "Krzyżu święty nade wszystko"...który to
> wiek? XVII?
Chyba nawet koniec XVI.
Poza tym: są pieśni, których zapewne nie dałoby się już dziś spiewać - ale same
teksty działają, gdy się je po prostu czyta, jak dobre wiersze.
Pamiętam taką pieśń ze śpiewnika Diecezji Opolskiej "Droga do Nieba" (niestety
tylko sam początek):
Nie tu Ojczyzna, ani dano komu
Tu się doczekać wieczystego domu.
Sąd nieodwłoczny i dekret straszliwy:
Że umrzeć musi każdy człowiek żywy.

Ni się wyprosić, ni wykupić może,
Lecz umrzeć musi, kiedy Bóg tak każe
(...)
[NB: "Ojczyzna" znaczy tu jeszcze po staremu: Ojcowizna].

Nie tu Ojczyzna, ani tu nikomu

[agrescik75]

Nie tu Ojczyzna, ani tu nikomu
Dano na świecie wieczystego domu;
Wyrok niezmienny i dekret straszliwy
Że umrzeć musi każdy człowiek żywy.

Ni się wykupić, ni wyprosić może,
Uciec, ani skryć, gdy Bóg umrzeć każe;
Nikogo nie minie, ani daruje,
I nikt nas z śmierci rąk nie wyratuje.

Ten co się rodzi, co żywota skusi,
Choćby był królem, wszak umierać musi;
Sławę, godność, uciechy, wywczasy
Opuścić musi na potomne czasy.

Z światem się żegnać, o wielka to trwoga!
Pójść w straszną wieczność, przed sąd stanąć Boga.
Jakbyś tedy rad, żebyś i poczciwie
I na wsze czasy żył był świętobliwie.

(Droga do Nieba; Diecezja Opolska, 1981)

[luccio1]

Racz Wiekuiste dać Odpoczywanie
Duszom umarłych, Najłaskawszy Panie!
A Światłość Wieczna niechaj im przyświeca,
Niech oglądają Twe Niebieskie Lica!

Uwolnij, Panie, z więzów zmarłych dusze,
W Swym Miłosierdziu ulżyj ich katusze.
Niech im Twa Łaska, Wiekuisty Boże,
Ujść Twego gniewu w Dzień Sądu pomoże!

Słodki Baranku, Zbawicielu, Panie,
Racz im dać w Niebie wieczne Pomieszkanie,
I w wiekuistej dozwól im Światłości
Oglądać Ciebie w Wiecznej Szczęśliwości!

Jeden rzeczownik: "pomieszkanie" zamiast "mieszkanie" wskazuje, że autor tekstu
wychował się w "Księstwie Bałaku", czyli w Małopolsce Wschodniej/Ziemi
Czerwieńskiej/Rusi Czerwonej.
Oczywiście, aby się prawidłowo rymowało, Światłość Wieczna miała "przyświcać";
a poza tym zbawieni powinni byli móc przez całą wieczność "obglądać" Boga
twarzą w twarz.

Śpiewnik / modlitwenik.....

[agrescik75]

Przy okazji przyszło mi do głowy.

"Droga do Nieba" to modlitwenik/śpiewnik z mojego dzieciństwa. Wychowałam się w
Diecezji Opolskiej (dziś: w Diecezji Gliwickiej).
Z dzieciństwa pamiętam, że "Drogę do Nieba" miał kazdy. Większosc ludzi
przynosiła ją ze sobą na msze. Kiedy trzeba było śpiewać to każdy kto nie znał
tekstu na pamięć otwierał ksiązeczkę (czasami podawano głośno numerek pieśni).
Niedawno byłam w moim kościele (obecnie katedrze) i jakoś nie zauważyłam żeby
ludzie mieli modlitweniki.

Tutaj gdzie mieszkam obecnie, w ogóle nie ma jakiegoś oficjalnego modlitwenika
(ja nic o tym nie wiem, ale gdyby był to przez 13 lat kótre tu mieszkam chyba
bym się zorientowała ) Co prawada w kościele, do którego chodzę przed mszą
niedzielną rozdawane są kartki z tekstani i nutami, a nowe pieśni są ćwiczone
wcześniej, jednak to wielka rzadkość takie przygotowywanie tekstów do wspólnego
śpiewania (ja nie spotkałam się z tym w żadnym innym kościele - choć przyznaję:
nie znam za wielu kościołów).

Trudno się dziwić, że ludzie nie śpiewają w kościele. Ja osobiście mam słabą
pamięc do tekstów i gdyby nie te kartki, które dostajemy oraz to, że mogę sobie
popatrzeć na ten tekst z bliska (z rzutnika to nie to samo - zresztą nie każdy
widzi i nie wszędzie są rzutniki) to pewnie też nie otworzyłabym buzi w czasie
śpiewania.

[luccio1]

Ten śpiewnik miał też wersję niemiecką: "Der Weg in Himmel". Książki samej nie
widziałem, ale słyszałem o tym bodajże z jakiegoś wywiadu ks. biskupa Alfonsa
Nossola.
W ogóle tradycja jednolitego śpiewnika z ponumerowanymi pieśniami pochodzi z
Niemiec. Śpiewnik dla krajów niemieckojęzycznych funkcjonuje do dziś i ma
tytuł "Gotteslob". Poznałem go po raz pierwszy podczas pobytu w Austrii 25 lat
temu - wydanie, które miałem w ręku, posiadało specjalną wkładkę "austriacką",
gdzie był też dsiejszy austriacki hymn państwowy ze słowami Pauli
Peradowić: "Land der Berge, Land am Strome...", napisanymi do melodii Mozarta
(jakiegoś hymnu wolnomularskiego!) - tam śpiewa się to w kościele na uroczystej
Mszy św. w "Staatsfeiertag" 26 października [rocznica przywrócenia Austrii
suwerenności państwowej w r. 1955].
W tradycji polskiej rozumiało się samo przez się, że pieśni kościelne,
przynajmniej te podstawowe, należy znać na pamięć - i nie tylko pierwszą i
drugą strofę... To przekonanie trwa do dziś - stąd m.in. brak do dziś
jednolitego katolickiego śpiewnika ogólnopolskiego.

[elwinga]

Kościoły luterański i reformowany w Polsce (a także polskojęzyczne kościoły
luterańskie w Czechach) posiadają nowy, wspólny "Śpiewnik Ewangelicki", który
oprócz bogatego repertuaru pieśni (jest ich 955!) zawiera też część
modlitewnikową, czyli opis porządków nabożeństw luterańskiego i reformowanego,
omówienie istoty nabożeństwa, modlitwy okazjonalne (np. z okazji chrztu
dziecka), propozycję liturgicznej modlitwy codziennej itp. Bardzo to pożyteczne
wydawnictwo.

> W tradycji polskiej rozumiało się samo przez się, że pieśni kościelne,
> przynajmniej te podstawowe, należy znać na pamięć - i nie tylko pierwszą i
> drugą strofę... To przekonanie trwa do dziś - stąd m.in. brak do dziś
> jednolitego katolickiego śpiewnika ogólnopolskiego.

No właśnie, ciekawe, czy to rzeczywiście stąd?

Pamiętam Gotteslob!

[minerwamcg]

I też z austriacką wkładką. Były tam pieśni, modlitwy, części stałe Mszy
świętej - ot, taki Handbóg w ogólności.
W Kościele Katolickim w Polsce jest - pewnie zdziwię tym niejednego -
jednolity, oficjalny śpiewnik kościelny. To "Śpiewnik Kościelny" ks. Jana
Siedleckiego, wielokrotnie uzupełniany (40 wydań) i oficjalnie zatwierdzony
jako zbiór śpiewów liturgicznych KK.
Niestety, tym śpiewnikiem posługują się wyłacznie (albo prawie wyłacznie)
organiści. Nie jest używany jak kancjonał w kościołach protestanckich - a
szkoda. Prawdopodobnie wpłynęła na to praktyka używania rzutników.
Co do tych ostatnich, to zamysł był genialny, niestety wykonanie do chrzanu. W
wielu kościołach rzutniki stoją popsute albo nie ma ich kto obsługiwać, wielu
księży i organistów poszło też na łatwiznę, opracowując w slajdach tylko po
jednej-dwie zwrotki pieśni.
Co do tych jednej-dwóch zwrotek - w przepisach liturgicznych jest wyraźnie
napisane, że pieśń towarzysząca obrzędowi ma trwać tyle, ile obrzęd, nie
dłużej. Bracia protestanci mają inaczej - śpiew jest samoistną częścią liturgii
i podczas śpiewania pieśni nic się innego nie robi, toteż można sobie pozwolić
na wszystkie zwrotki. Może i u nas coś by się z tego przyjęło?..

PS. Jeszcze jeden "oficjalny" śpiewnik

[minerwamcg]

Nowozesne, a przynajmniej nowsze pieśni zatwierdzone do wykonywania w czasie
liturgii znajdują się także we wspomnianym już przeze mnie na tym miejscu
śpiewniku "Exsultate Deo" - on też ma status "oficjalny" i na szczęście czasem
jednak ktoś świecki się nim posługuje: Oaza, Służba Liturgiczna, różne inne
wspólnoty.

[monikadz]

A ja przeciwnie - bardzo lubię tą radość płynącą ze spiewu - oczywiście jesli schola jest z tych umioejących śpiewać! Dlatego też często chodzę do Dominikanów na msze studenckie.
Czy znacie zespól Deus Meus? Jesli nie - to polecam!

[dominikjandomin]

alex05012000 napisała:

> witam,
> tak z ciekawości czy to ja jestem taka staromodna czy moze jest
więcej
> konserwatystów...
> chodzi o mszę katolicką, ale w innych kościołach pewnie
podobnie..., otórz ja
> nie ścierpywam i jest dla mnie wielką katuszą uczestnictwo we
mszy, na której
> występuje zespół: śpiewająco-grający, z gitarami, fletem,
keebordem i tego
> typu rozrywkowymi jak dla mnie instrumentami, melodiami, grający i
śpiewający
> podczas mszy... nie trawię ALLELUJA na 10 głosów w 43 tonacjach,
ŚWIĘTY,
> ŚWIĘTY ... też jakiś udziwniony, rozumiecie o co mi chodzi
napewno; co innego
> organy, organista i ewentualnie chór w tradycyjnym tego słowa
pojęciu, to
> owszem, ale te prawie rockowe melodie w kościele są dla mnie nie
do
> przyjęcia, ludzie sie kiwają, postukują butami nawet! to jest
dobre na
> spotkaniu na łonie natury, ale nie w kościele...
> czy tylko ja jestem taką niepoprawną tradycjonalistką
konserwatywną? a moze
> świat sie zmienia i trzeba chcąc nie chcąc sie przystosować...

Mogę się pod tym podpisać obiema rękami i nogami. Nie trawię takich
rzeczy na liturgii.