Być protestantem wśród katolików

[mader1]

Czytałam ostatno dużo artykułów o Polakach katolikach i o tym, jak odnajdują
się, a raczej nie odnajdują na obczyźnie, wśród protestantów.
Nie chciałabym , by ten wątek stał się przyczynkiem do kłótni, do burzy. Nie
chcę byśmy przekonywali się o wyższości jednych zwyczajów nad innymi i mówili
o sile tradycji czy samego Pisma Św. Kto ciekawy może znaleźć spory
doktrynalne z przeszłości. Nie chcę też byśmy się obrzucali nieprzyjemnymi
epitetami - bo się nie rozumiemy.
Ale chciałabym, byście napisali - jak jesteście przyjmowani, jakie są reakcje
ludzi ? Czy to się jakoś zmienia ? A jeżeli wyjechaliście za granicę, być
może do kraju , gdzie jest większość protestantów - czy duża jest różnica ?

[anton1]

Jezeli chodzi o Niemcy to ogolnie mowiac zaangazowanie religijne nie jest zbyt
glebokie. Zarowno katolicy jak i protestanci (mowiac ogolnie) nie przejmuja sie
zbytnio w zyciu codziennym zasadami chrzescijanskiemi. Zaobserwowac mozna
jedynie, ze i wsrod tych pierwszych i wsrod tych drugich sa wieksze poruszenia.
Czesto zwiazane jest to tez z tradycja danego regionu lub tradycja rodzinna. W
mojej pracy sa katolicy, protestanci, ortodoksi (np. Grecy czy Jugoslowianie),
sa SJ, sa wierzacy innych wyznan np. muzulmanie itd itd. Cala paleta. Tematy
religii sa jednak rzedkoscia, wrecz tabu. Od 1.08.06 wprowadzone zostalo nowe
prawo cywilne odnosnie jeszcze wiekszego rownouprawnienia, w co wciagnieto i
religie. Ludzie wiec sa tym bardziej ostrozni.
Zycie takie dla mnie z jedej strony jest prostrze, poniewaz nie mam z tytulu
moich przekonan wiekszych problemow. Z drugiej strony jest to jedank dosc
plytkie zycie, tematy sie nie kleja, ludzie nie potrafia rozmawiac o prostych
sprawach religijnych. Niektorzy protestanci nie wiedza nawet ile byl glownych
tez Luthra a katolicy uwazaja, ze w Zielone Swiatki umarl Jezus. Niektorzy nie
znaja wyrazenia Mesjasz itd itd.
Z obserwacji moge powiedziec, ze wielu katolikow polskich staje sie tutaj
podobnych do katolikow niemieckich. Wiele osob bylo w PL gorliwych, tutaj
jezeli pojda w niedziele do kosciola to dobrze. Zasady moralne (mowiac ogolnie)
jednak staja sie luzniejsze, nie ma takiego krytycznego wplywu otoczenia
typu "co powie sasiad", poniewaz i sasiad spi gleboko w niedziele rano.
Weekendy, czyli czas wolny, wykorzystywany jest na rozne wyjazdy, czas jest
zawalony praca zawodowa itp. Na religie i Pana Boga, malo czasu.
Polscy protestanci (choc jest ich tutaj malo) podobnie, tez przylanczaja sie od
niemieckich, jezeli nie, to staja sie troche wyobcowani, i wtedy szukaja innych
spolecznosci, albo zostaja sami.
Dla przykladu: Niemiecka spolecznosc Unitarjan w pewnej miejscowosci stawala
sie coraz mniejsza. Poprzez naplyw Unitarjan z bylego ZSRR zgromadzenie roslo i
to bardzo. Powstal jednak problem jezykowo-kulturalny. Dzis laczy ich tylko
jedna sala, ktora dziela sobie. Jedni maja nabozenstwa rano, a drudzy
wieczorem. Nie maja z soba nic wspolnego.
Duze koscioly probuja sie dogadywac, ludzie probuja sie zespalac, ale jakos to
nie wychodzi, zawsze sa roznice nie do przeskoczenia. I tak np. porzucono
najnowszy projekt wsplnego tlumaczenia Biblii z jezykow oryginalnych.
Moze dodam tylko, ze prezniej dzialaja niezalezne grupy religijne chrzescijan
niezrzeszonych z tzw. duzymi kosciolami. SJ sa nadal silni, choc nie tyle w
nauce Biblii ale w ich checi dominacji (o czym swiadczy min. ich nowa
miedzynarodowa ulotka o bliskim upadku falszywego systemu religijnego).

Sa to moje ogolne spostrzezenia, moze napisze wiecej lub bardziej szczegolowo
jezeli watek sie rozbuduje.

Pozdrawiam Anton

czyli jak się jest "letnim"

[mader1]

czyli jak się jest "letnim" wierzącym, łatwiej się dogadać z innymi ?
czyli władzy w państwie, gdzie społeczeństwo jest wielokulturowe, łatwiej
rządzić, gdy wiara wśród obywateli "letnia" ?
czy Miłość może zwyciężyć wszystko, nawet podziały ?

[marzek2]

Maderku, ekhm, czy tytuł tego wątku nie powinien brzmieć na odwrót "być
katolikiem wśród protestantów"?

Bo ja myślałam, że Ty się m.im. mnie pytasz jak się żyje mnie protestantce w
mocno katolickim kraju jakim jest nasza Ojczyzna kochana

[mader1]

Dobrze myslałaś. Tytuł wątku jest dobry - tylko może powinnam na nim
poprzestać )) A nie opisywac, co mnie sprowokowało do pomyślenia " jak się
wśród katolików czują protestanci " ))))
Jak zwykle moje dygresje przesłoniły sens

No to jak Ci się wśród katolików żyje ? b/t

[mader1]

[marzek2]

Maderku, skoro się wyrwałam, to odpowiem

Jak mi się żyje? Cóż, mnie względnie dobrze. Jako, że nawrócenie i idąca za nim
zmiana wyznania (w moim wypadku, bo wiem, że nie zawsze tak się zdarza)
następiły już w wieku "świadomym" (21 lat) toteż mimo smutnej miny mojej mamy
większych represji rodzinnych nie było. Znam niestety inne dużo smutniejsze
historie, ale to o mnie ma być mowa więc do rzeczy.

Represji nie doświadczam. Raczej zdziwienia, że protestanci w Polsce istnieją,
że mają jakieś kościoły, które mają jakichś członków nawet
Myślę, że dużo inną historię mają protestanci "od dziecka", wychowani już w tej
tradycji, tutaj jest dużo inaczej. Moje dzieci przejdą taką drogę, o czym pewnie
będę na forum informować (komunia itp).

Mnie denerwuje katolicyzm "niedzielny" taki typu "w tej wierze się urodziłam i w
tej umrę" - ale nie chodzi mi w sumie o wyznanie, tylko o postawę. Znam
wystarczająco dużo protestantów, dla których wyznanie jest wazniejsze od tego co
w sercu, więc wiem, że i tu i tu zdarzają się takie "kwiatki". A że w Polsce
mamy większość katolików, to i takich postaw jest więcej. Prawo statystyki, jak
powiedziała kiedyś Isma. W USA jest pewnie więcej takich postaw właśnie wśród
protestantów.

Forum zmieniło moje nastawienie do katolików. Znacząco. Już nie uogólniam i dużo
razy dzięki wierzącym przyjaciołom katolikom z forum doświadczyłam tego, że dla
Ducha Św. bramy wyznania nie są żadną przeszkodą Jeśli dla kogoś tak jak dla
mnie najważniejszy jest Chrystus - to się dogadamy

[maadzik3]

Tutaj (w Polsce) czasem spotykam sie z ciekawoscia co do wyznania, z pytaniami o
wiare rodzicow (oboje luteranie), ale zlych doswiadczen osobistych nie mam.
Bardziej sie boje o Macka, bo w moich szkolnych latach zadnej religii w szkole
(a tym bardziej w przedszkolu) nie bylo, a teraz czeka go (byc moze) trudny czas
okienek, pytan, bycia "jedynym". Boje sie, ale mam nadzieje ze na wyrost...
Przeszkadza mi wszechobecny katolicyzm w zyciu publicznym, ale raczej z uwagi na
forme (nachalna, konserwatywna i nietolerancyjna) a nie na wyznanie. Tak samo
"promowany" protestantyzm chyba tez by mi przeszkadzal. Natomiast mieszkajac 2
lata w kraju zroznicowanym religijnie z wyrazna obecnoscia protestantow (USA)
czulam sie swietnie. Wiec jednak swiadczy to troche o tym ze robie tu za
dziwolaga. Tyle ze ja malo spoleczna jestem (nie musze czuc sie wszedzie w
gromadzie, raczej chodze swymi sciezkami) wiec malo mi to na ogol przeszkadza.
M.

[joanka741]

Ja raczej doświadczam serdecznego prztyjęcia. częsciej zainteresowania niż
krytyki.
Ciekawosc czy jestem w danym kościele od dziecka itd.
Nie spotkałam się z agresją czy niechęcią.
Czasem czuje że jestem obwachiwana,czy aby nie zamierzam indoktrynowac
owieczek.
Ale ogólnie ok.
Moja córka i syn w przedszkolu absolutnie nie doświadczały przesladowań.
W szkole podobnie.
Oliwka nigdy nie zgłaszała mi problemów.
Zobaczymy dalej.