ocenianie innych

[samboraga]

zaznaczę, że chodzi mi o ocenianie, a nie potępianie!

sytuacja jest taka: dziecko chce zanocować u kolegi, ale wiadomo, że rodzice
kolegi się rozstali, a w tej chwili w domu kolegi mieszka nowy znajomy mamy

co robicie?
ciężko 'karać' dzieci za decyzje dorosłych (nie chodzi o rozwód, ale o
nieunormowaną sytuację), ale z drugiej strony nie każdy chce wystawiać własne
dziecko na zgorszenie taką sytuacją (padł taki argument)
a może to za duża ingerencja w prywatność?
czy mamy prawo tak oceniać, czy mamy prawo wymagać (nawet tylko hipotetycznie)?

to nie mój dylemat, ale bardzo jestem ciekawa Waszego zdania
ja jeszcze nie wiem co o tym myśleć

ps. jest na forum wątek o wścibskich sąsiadach, ale naprawdę nie o ten rodzaj
"oceniania" mi chodzi

[mama_kasia]

ale z drugiej strony nie każdy chce wystawiać własne
> dziecko na zgorszenie taką sytuacją (padł taki argument)

Ale na czym miałoby polegać to zgorszenie? W jakim wieku jest dziecko?
Co ono z tego rozumie?

[samboraga]

no właśnie, co ono z tego rozumie...mam raczej wrażenie, że rodziece chcą go
uchronić przed uznawaniem takich sytuacji za oczywistość, że zanim zrozumie to
już zaakceptuje
wiek 3 kl. podstawówki i wie, że tata kolegi nie mieszka z nim, ale jak zachodzi
do kolegi 'na komputer' to wie, że ktoś inny z nimi mieszka
może nie byłby problemu gdyby rodzicom nie były znane takie szczegóły (zwykle
nie znamy aż tak rodziców kolegów dzieci), ale tak się składa, że są znane, jak
przedstawić dziecku tę sytuację?
a zgorszenie - to jest pytanie co dla kogo jest zgorszeniem, dla tych ludzi
zgorszeniem jest brak kolejnego ślubu
i właśnie się zastanawiam czy to słuszne

[mama_kasia]

jak
> przedstawić dziecku tę sytuację?
Tak, jak ona wygląda.
W stosunku do moich dzieci jestem gaduła (tylko w stosunku do nich
i rozmawiam z nimi o takich sytuacjach. Tak po prostu, tak jak to
wygląda, starając się nie oceniać ludzi, a sytuację.
Pewnie mimochodem taka rozmowa w domu by się pojawiła.
A pójść do kolegi bym pozwoliła.

[maadzik3]

Ja bym chyba normalnie pozwolila zanocowac (gdybym nie miala innych zastrzezen),
gdybym miala pewnosc ze dziecko wie ze dorosli mieszkajacy w tym domu to nie
ojciec kolegi (pewnie wie, choc niektore rzeczy dzieci przyjmuja za pewnik i nie
mysla bo nie ma to dla nich znaczenia) i dziecko wyraziloby chec dyskusji o tym
- rozmawialabym. Rozmowa zawsze sie przyda - na kazdy temat))
M.

[alex05012000]

sytuacja jest taka: dziecko chce zanocować u kolegi, ale wiadomo, że rodzice
kolegi się rozstali, a w tej chwili w domu kolegi mieszka nowy znajomy mamy
co robicie?
pozwalam mu/jej zanocować!!! nie widze problemu... sytuacja rodzinna rodziców
kolegów/koleżanek mojej córki mnie nie interesuje, no chyba, że ktoś z rodziców
byłby narkomanem, alkoholikiem lub dajmy na to byłym skazanym, osoba cieżko
chorą psychicznie ... : wtedy istniała by obawa, ze moze stać sie dziecku
krzywda i nie pozwoliłabym nocować u kolegi... To, ze my z mężem mamy ślub i
tworzymy zgodną rodzinę jest przykładem do naśladowania, ale nie wszystkim sie
tak układa i im wcześniej dziecko to zauważy i zrozumie tym lepiej, należy
dziecku tłumaczyc jaki model jest właściwy, ale zaznaczyć,ze nie wszystkim sie
udało ten stan osiagnac, zwłąszcaa, ze dzieci nie są tu niczemu winne!

[mamamonika]

Podpisuję się

[berek_76]

Mam koleżankę, a razem mamy kolegę Znamy się wszyscy od dzieciństwa. Rodzice
koleżanki się rozwiedli. W związku z tym rodzice kolegi przestali bywać w domu
rodziców koleżanki, a kolega przestał koleżankę widywać. Z przyczyn, o których
zapewne piszesz, tzn z obaw o "akceptację" sytuacji.

IMO to nie jest dobre. Bo dookoła pełno jest sytuacji negatywnych, ale
wychowanie dziecka chyba jednak nie powinno polegać na odcinaniu go od
rzeczonych w każdej sytuacji. W końcu kolega nie jest nic winien temu, że jego
rodzice się rozwiedli, a mama mieszka z kimś innym - czy taka sytuacja powinna
oznaczać brak kontaktu z kolegami? W imię ochrony przez zgorszeniem?

dziecko w wieku lat 10 powinno juz chyba wiedzieć, że sytuacje są różne. Że nie
wszyscy sa wierzący, że ludzie mają różne sposoby na życie. Że nie wszystkie są
według nas godne naśladowania, ale to nie znaczy, że przez to są godne potępienia.

Ten temat jest mi szczególnie bliski, bo tak czy inaczej kiedyś pojawi się w
życiu moich dzieci. A nawet bliżej, bo to tych dzieci właśni rodzeni rodzice
układają sobie teraz życie na nowo. I dopiero wtedy widać, jak cholernie
boleśnie życie weryfikuje pewne kwestie...

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[samboraga]

dodam tylko, że jako, że sama wychowałam się na podwórku z koleżankami z domów
alkoholików i żyję to nie zamierzam ingerować w znajomości dziecka (raczej...)
tutaj chodziło jednak o kwestię światopoglądową, a jako że ja dośc liberalna
jestem w wielu religijnych kwestiach to pytam Was
Berek, naprawdę nie chodziło, że kolega to dziecko rozwodników, naprawdę Może
zabrzmiało jak konserwa moralna, ale to naprawdę otwarta rodzina, tylko w ten
sposób postanowiła uświadomić dziecku, że to nie jest stan akceptowalny dla nich
jeśli dziecko ma tam nocować. A chłopcy przyjaźnią się dalej, tu nie ma problemu.
Dziwne stanowisko, prawda?

[alex05012000]

z tym alkoholikem to chodziło mi taki obrazek: moje dziecko nocuje u x, a tam o
22h00 przychodzi pijany ojciec, rzuca k.... albo krzesłem w żonę....
a stanowisko dziwne, bo przyjaźnić się można a nocować nie? nie rozumiem, jeśli
stan jest dla rodziców nieakceptowalny to powinni zerwać znajomość...skoro nie
zerwali to nie powinni bronic wizyt, w tym nocowania...

Nie sądźmy zbyt pochopnie

[otryt]

alex05012000 napisała:

>o 22h00 przychodzi pijany ojciec, rzuca k.... albo krzesłem w żonę....
>a stanowisko dziwne, bo przyjaźnić się można a nocować nie? nie rozumiem,
>jeśli stan jest dla rodziców nieakceptowalny to powinni zerwać znajomość.

Cóż winne dziecko, że ma takiego ojca? Bardzo cierpi z tego powodu. Czy trzeba
mu dokładać cierpień zabierając przyjaźń naszego dziecka?

Mój syn przyjaźnił się z chłopakiem (mieli wtedy po 10 lat), którego ojciec za
próbę zabójstwa (otrucie) swojej żony trafił na kilka lat do więzienia. Matka
spędziła wiele czasu w szpitalu, zanim ją odratowano. Później trafiała do
szpitala z powodu depresji. Ich syn był czysty jak biały zeszyt, łaknął innego
życia i innego świata. Ufny i otwarty. Często braliśmy go ze sobą na wycieczki
z naszymi dziećmi, chodził z nami na wszystkie teatry uliczne, na wycieczki za
miasto, na plażę. Potem ten chłopak, gdy ojciec wyszedł z więzienia ciągnął
swoich rodziców na te teatry uliczne. Kilka razy spotkaliśmy na tych teatrach
całą ich rodzinę. Tak bardzo chciał im pokazać inny świat. Nie sądźmy zbyt
pochopnie.

[mader1]

Dla mnie pozwolenie na przyjaźń z jakimś dzieckiem, a pozwolenie na nocowanie
w jego domu, to nie to samo.
w przypadku rodziny, o której piszesz, pozwoliłabym pójść i zanocować. Przy
okazji porozmawiałabym z dzieckiem - trzeba się cieszyć, że zna się całą
sytuację i można o niej pogadać, rozwiać wątpliwości. Mogłoby się zdarzyć i
zdarzy się, że dzieciaki będą rozmawiały o swoich rodzinach i miały rózne
zdanie na ten temat. Trzeba dziecko na to przygotować.
Natomiast niektórzy wcale nie pozwalają małym dziecioma na nocowania u kogoś.
Innym razem taki brak pozwolenia jest zółtą kartką dla rodziców dziecka.
Miałam taką sytuację, kiedy moja 9 latka była u koleżanki dwa dni. Cudowna
rodzina. Ale pierwszego dnia głównie oglądały filmy - 3 czy 4. Drugiego rodzice
zawieźli je do centrum handlowego, dali pieniądze na pizzę, potem na kino.
Spędzały tam same dośc długi czas.

[pysio8]

Ocenianie innych przychodzi nam tak łatwo, gorzej z samooceną.

To trochę obok tematu...czasem wydaje nam się, że jesteśmy dobranym, dobrym
małżeństwem, takim, że tylko brać z nas przykład A jednocześnie tkwimy w
grzechu po uszy, twierdząc, że wcale tego grzechu nie ma, a jedynie nas -
dobrych, pracowitych, rzetelnych ludzi, kościół (instytucja)po prostu 'się
czepia'. Najtragiczniejsze jest to, że inni widzą ten grzech, a my sami nie -
jesteśmy ślepcami. Nie chcemy uznać własnej grzeszności myśląc, że skoro tacy
dobrzy, porządni jesteśmy, to nie mamy z czego się spowiadać...

Czy pozwoliłabym dziecku 9-letniemu na nocleg poza domem? Chyba tylko u mojej
siostry, teściowej. Musiałabym być pewna ludzi, którym powierzam
dziecko...jeśli nasunęłyby się jakieś wątpliwości, to niestety nie.
Mój syn za nic nie chciał nocować u swojej drugiej babci, a mojej teściowej, za
to córka cieszy się na każde spotkanie z babcią i ciocią, nocuje bez problemu.
Doświadczeń z noclegiem moich dzieci u obcych ludzi nie mam, ale wyczuwam jakiś
opór w sobie na samą myśl.

[dorotkak]

myślałam o podobnym wątku, tylko w bardziej ogólnym ujęciu
a myśłalam dlatego, że od jakiegoś czasu zajmuję się szkoleniami w mojej firmie
tzn szkolenia i dla nowych pracowników i dla obecnych, także takie szkolenie to
niezłe pole do obserwacji, a ja muszę piszę ocene każdej osoby. Oceny to są
wykorzystywane w kształtowaniu dalszej kariery danej osoby, więc czy mam prawo
do decydowania o czyjejś przyszłości??? wyjaśniłam już osobie z HR która poźniej
dotaje te oceny że są to raczej moje spostrzenia i że naparawdę nie chcę nikogo
skrzywdzić.

[magdalaena1977]

dorotkak napisała:

> od jakiegoś czasu zajmuję się szkoleniami w mojej firmie (...)
> muszę piszę ocenę każdej osoby.
> czy mam prawo do decydowania o czyjejś przyszłości???
Ależ oczywiście, że masz ! To co robisz jest dla mnie absolutnie normalne,
naturalne i oczywiste.
Szef ocenia swoich pracowników - dobrym daje premie, złym nagany itp.
Nauczyciel stawia jedynki i szóstki.

> wyjaśniłam już osobie z HR która później dostaje
> te oceny że są to raczej moje spostrzeżenia i
> że naprawdę nie chcę nikogo skrzywdzić.
IMHO wystarczy, że będziesz oceniać szczerze i uczciwie - przecież negatywna
ocena wcale nie musi się równać skrzywdzeniu danej osoby.

drastyczny przykład:
Jeśli ktoś jest złym sprzedawcą - jest nieśmiały, nieprzekonujący itp. nie ma co
tego przed nim (ani przed pracodawcą) ukrywać. Dalsze zatrudnianie go na takim
stanowisku mija się z celem - przedsiębiorstwo ma gorsze wyniki, a człowiek się
męczy. Jeśli nie będziesz mu robić złudzeń, poszuka innej pracy - być może
lepiej dopasowanej do jego osobowości i zdolności.

[dorotkak]

madziu, to co piszesz to prawda najprawdzowsza i ja to wszytsko wiem
tylko to co mnie nurtuje to fakt czy ja po 2 tyg wiem o tych ososbach na tyle
duzo , zeby komus wystawic ocene??? staram sie ta ocene przedstawiac w formie
spostrzezen i raczej wychwytywac pozytywne strony, a gorsze jako pbszary do
rozwoju, dobrze robie??

[hipopotamama]

Nawet jeżeli mieliby ślub to i tak będzie to KOLEJNY, a czy kolejny napewno
jest lepszy od żadnego?

[mmk9]

Nie na pewno, ale to temat na osobny wątek.

[hipopotamama]

Przepraszam mój post tyczył się tej wypowiedzi. Powinnambyła "podczepić" się
wyżej. Pomyłka

"a zgorszenie - to jest pytanie co dla kogo jest zgorszeniem, dla tych ludzi
zgorszeniem jest brak kolejnego ślubu
i właśnie się zastanawiam czy to słuszne"