Za pokutę - ciekawe i mądre pokuty

[minerwamcg]

Pozwolę sobie pociągnąć wątek Mamałgosi, bo jest bardzo inspirujący. Jaka
pokuta otrzymana na spowiedzi została Wam w pamięci? Bo była mądra, trafiona,
trudna a może zaskakująca?
Przypominają mi się tutaj dwie historie. Jedna to opowiedziana przez
Małgorzatę Musierowicz historia o hrabinie, która puszczała plotki. Ksiądz za
pokutę kazał jej rozpruć poduszkę i wyzbierać piórka po jednym...
A druga dotyczy mojej własnej babci. Opowiadała mi kiedyś, że dostała za
pokutę odmówienie z serca jednego Ojcze Nasz. I opowiadała, ile się
namęczyła, żeby tę jedną modlitwę odmówić właśnie tak, jak uważała, że trzeba.
Mój spowiednik za pokutę na ogół zadaje mi medytacje. Też się musiałam nieźle
nagimnastykować, żeby to zrobić porządnie ))

[kamilla14]

Dla mnie duza pokuta jest samo pojscie do spowiedzi - jakos ciezko mi sie pozbyc
niedojrzalego nastawienia, ze ksiadz w konfesjonale mnie co najmniej skrzyczy.
Tak wiec gdy ostatnio dostalam za pokute spojrzenie na obraz Jezusa Miłosiernego
i "przytulenie" do niego, uznalam, ze wiecej mi daje taka wlasnie krotka
modlitwa "na biezaco",niz wymyslne litanie,nad ktorymi w domu ciezko sie skupic
(skadinad wielce pozyteczne).
A mozna tak o pokutach jawnie rozmawiac?
k

[minerwamcg]

> A mozna tak o pokutach jawnie rozmawiac?

Tajemnica spowiedzi obowiązuje księdza Nawet jemu wolno jednak
powiedzieć "miałem kiedyś penitentkę, której za pokutę kazałem iść na kawę ze
swoją teściową" - oczywiście jeżeli z wypowiedzi nie można wywnioskować, o kim
mowa.

[kann2]

Z jednego artykułu z prawa kanonicznego:

Nie tylko spowiednik i osoby postronne są zobowiązane do milczenia o tym, co
wiedzą ze spowiedzi. Także sam penitent powinien zachować w tym względzie
należytą dyskrecję, nade wszystko w odniesieniu do tego, co usłyszał od
spowiednika. I to nie tylko z szacunku dla świętości sakramentu i własnego
dobra, ale także – niejako na zasadzie wzajemności – respektując prawo do
intymności spowiednika związanego tajemnicą spowiedzi. Mówił o tym papież Jan
Paweł II w przemówieniu do Penitencjarii Apostolskiej z 12 III 1994 r.: „Ta
absolutna powściągliwość w mówieniu ma służyć bezpośrednio dobru penitenta. Tak
więc nie popełnia on grzechu i nie podlega on karze, jeśli z własnej woli i bez
szkodzenia innym wyznaje poza spowiedzią to, z czego się spowiadał. Jest jednak
rzeczą oczywistą, że powinien ze swej strony zachować milczenie na temat tego,
co spowiednik – ufając jego dyskrecji – powie mu w czasie spowiedzi
sakramentalnej. Wynika to z samego charakteru spowiedzi, obowiązku swoistej
wzajemności i – powiedziałbym – lojalności wobec spowiadającego kapłana”.
L’Osservatore Romano (wydanie polskie), 15 (1994), nr 5, s. 21, n. 5.

[minerwamcg]

Owszem, ale w mówieniu o tym, co się dostało za pokutę żadnej niedyskrecji nie
ma. Gdyby ksiądz podczas spowiedzi powiedział coś osobistego - owszem,
wypadałoby być dyskretnym. Gdyby powiedział np. "mnie też się to zdarzyło"...
A pokuta służy zbudowaniu grzesznika - dawniej były pokuty, które w ogole
odprawiało się publicznie - więc i opowiedzenie o jakiejś niestandardowej
prktyce religijnej zadanej jako pokuta może być budujące. Dla mnie np. historia
o babcinym Ojcze Nasz jest budująca bardzo.

[mama_kasia]

Dziękuję Tak czułam, ale pewności brakowało i przede
wszystkim uzasadnienia.

W porządku, cofam pytanie

[minerwamcg]

i niech moderatorzy usuną temat.

[direta]

minerwamcg napisała:

> i niech moderatorzy usuną temat.

Moim zdaniem nie jest to zdrada tajemnicy spowiedzi, co juz powyzej ktos pieknie
uzasadnił (ze to słuzy ku zbudowaniu - innymi słowy - po owocach poznacie)
Księża tez czasem na kazaniu mówią o takim czy innym przypadku z konfesjonału i
jesli nie podają takich szczegółów, ktore mogłyby w jakikolwiek sposob umozliwic
zidentyfikowanie penitenta, to nie jest w zaden sposob zdrada tajemnicy.
Tak samo jak ksiadz sie duzo w konfesjonale uczy, tak moze nauczac innych.
Lepiej przeciez uczyc sie na cudzych bledach niz na swoich.

Temat moim zdaniem jest OK

[minerwamcg]

No ba, ale jak mi ktoś z jednej strony zajeżdża prawem kanonicznym a z drugiej
JPII... Też uważam, że taka dyskusja może służyć zbudowaniu i po to ten temat
założyłam.

[direta]

Ale jak sama widzisz - vox populi, vox Dei bo wątek i tak się rozwinął sam,
mimo prawa kanonicznego

[minerwamcg]

Może dlatego, że w prawie kanonicznym nic na ten temat nie ma Sprawdziłam.

[isma]

Nieee, Kann chyba dokonal skrotu myslowego - ze artykul, w sensie: publikacja z
zakresu prawa kanonicznego, a nie konkretny zapis kodeksowy.

[kann2]

Prawo kanoniczne nie zabrania, by penitent mówił o tym, co usłyszał od
spowiednika. Jan Paweł II powiedział jednak - była to wypowiedź papieża, nie
ustawa - iż nie jest to wskazane, a penitent ma moralny obowiązek zachowania
milczenia w tej sprawie.

Co do uzywania przez księży przykładów z konfesjonału w kazaniach,
rekolekcjach, a także w prywatnych rozmowach, zostało to zakazane przez
następczynię świętej Inkwizycji, czyli Kongregację św. Oficjum 9 czerwca 1915
r.

[isma]

Carissime, jestes niezastapiony )).

Ale z tym zakazem uzywania uanonimowionych przykladow z konfesjonalu, to mam
taka refleksje, ze skoro sie (kazdy ma swojego mola, ktory go gryzie, a moj
ostatnio jest wlasnie ten )) spowiada w czasie Mszy sw., to i opowiadac
historie z konfesjonalu na ambonie sie jeszcze dlugo bedzie...

[kann2]

No, bo zakaz z 1915 nie jest księżom znany, a w rzeczywistości stacił moc
prawną w 1917 r. wraz z wejsciem w zycie Kodeksu Prawa Kanonicznego. Co do
zakazu spowiadania podczas mszy św., to chyba nie ma takiego...

[isma]

No, w sensie prawnym zakazu nie ma.
Ale Euchristicum mysterium i rytual Obrzedow pokuty sie wypowiadaja o tej
praktyce z dezaprobata, bym powiedziala.

[mader1]

Ismo, ale może taka spowiedź w czasie mszy św. nie jest całkiem bez sensu.
Może dla tych, którzy przychodzą tylko na mszę i to wtedy , gdy im pasuje,
taka klęcząca penitentka - mader- sąsiadka przypomina, że w ogóle coś takiego
jak sakramnet pokuty jeszcze, pomimo wszystkich rewolucyjnych zmian wokól,
istnieje

[kann2]

www.kkbids.episkopat.pl/anamnesis/29/2.htm#etykieta4
Sakrament pokuty i pojednania oraz Msza święta.

W oficjalnym organie Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny
Sakramentów, "Notitiae" 37 (2001) 259-260, ukazała się odpowiedź na następujące
pytanie:
Istnieją pewne rozporządzenia, które odnoszą się do czasu sprawowania sakra-
mentu pokuty: Czy np. wierni mogą przystępować do sakramentu pokuty w czasie
celebracji Mszy świętej?

Na temat sprawowania sakramentu pokuty szczegółowe przepisy znajdują się w
instrukcji Eucharisticum mysterium z 25 maja 1967 r., w której jest następujące
zale-cenie: "Wytrwale należy przyzwyczajać wiernych, aby przystępowali do
sakramentu pokuty poza Mszą św., zwłaszcza w określonych godzinach, tak aby
jego udzielanie dokonywało się w spokoju i z prawdziwą ich korzyścią, jak
również nie przeszkadza-ło im w czynnym uczestnictwie we Mszy św." (nr 35).
Przepisy te zostały raz jeszcze przypomniane w księdze Obrzędy pokuty (nr 13)
wraz z zaznaczeniem, że "pojedna-nie penitentów może odbywać się o każdej porze
i w każdym dniu" (tamże).

Jakkolwiek tę radę rozumieliby pasterze sprawujący troskę duchową nad wiernymi,
to jednak niech nie zaprzestają zachęcać i pomagać im, aby w sakramencie pokuty
szu-kali dobra duszy i w miarę możliwości przystępowali do niego poza czasem i
miejscem celebracji Mszy św. Z drugiej jednak strony przepis ten w żaden sposób
nie może prze-szkodzić kapłanom, z wyjątkiem celebrującego Mszę św., w
słuchaniu spowiedzi wier-nych, którzy tego pragną także w czasie sprawowania
Mszy św.

W naszej zwłaszcza epoce, w której dla wielu zaciemniło się kościelne znaczenie
grzechu i sakramentu pokuty, a pragnienie przystępowania do tego sakramentu
bardzo zmalało, pasterze wszystkimi swymi siłami powinni popierać częste
korzystanie z tego sakramentu przez wiernych. Dlatego kan. 986 § 1 Kodeksu
prawa kanonicznego stano-wi: "Każdy, komu na mocy urzędu została zlecona troska
duszpasterska, jest obowiąza-ny dbać o to, aby wierni jemu powierzeni mogli się
wyspowiadać, jeśli w sposób uza-sadniony o to proszą, a także by dać im
sposobność przystępowania do indywidualnej spowiedzi, w ustalonych i dogodnych
dla nich dniach i godzinach".

Sprawowanie sakramentu pokuty stanowi rzeczywiście jedną z posług właściwych
kapłanowi. Wierni zaś nie tylko są zobowiązani do wyznawania grzechów (por.
kan. 989), lecz także "mają prawo otrzymywać pomoce od swoich pasterzy z
duchowych dóbr Kościoła, zwłaszcza zaś słowa Bożego i sakramentów" (kan. 213).

Jest oczywiste, że wolno także spowiadać w czasie celebracji uroczystych Mszy
św., ilekroć przewiduje się, że wierni poproszą o tę posługę. Jeśli odbywa się
konce-lebracja Eucharystii, trzeba poprosić niektórych kapłanów, aby
powstrzymali się od koncelebracji i byli do dyspozycji wiernych, którzy
chcieliby przystąpić do sakramen-tu pokuty.

Trzeba jednak pamiętać, że sakramentu pokuty nie wolno łączyć ze Mszą św., tak,
aby odbywała się tylko jedna czynność liturgiczna.

kanony 983 i 984

[sunday]

> Może dlatego, że w prawie kanonicznym nic na ten temat nie ma Sprawdziłam.

No właśnie, w prawie kanonicznym nic nie ma o obowiązku milczenia spowiadającego
się. Dla porządku - o tajemnicy spowiedzi mówią kanony 983 i 984:

Kan. 983 -
§ 1. Tajemnica sakramentalna jest nienaruszalna; dlatego nie wolno spowiednikowi
słowami lub w jakikolwiek inny sposób i dla jakiejkolwiek przyczyny w
czymkolwiek zdradzić penitenta.
§ 2. Obowiązek zachowania tajemnicy ma także tłumacz, jeśli występuje, jak
również wszyscy inni, którzy w jakikolwiek sposób zdobyli ze spowiedzi
wiadomości o grzechach.

Kan. 984 -
§ 1. Bezwzględnie zabrania się spowiednikowi korzystania z wiadomości uzyskanych
w spowiedzi, powodujących uciążliwość dla penitenta, nawet przy wykluczeniu
wszelkiego niebezpieczeństwa wyjawienia.
§ 2. Kto posiada władzę, nie może w żaden sposób korzystać w zewnętrznym
zarządzaniu z wiadomości, jakie uzyskał o grzechach wyznanych w jakimkolwiek
czasie w spowiedzi.

[a_weasley]

kann2 napisał:

> Z jednego artykułu z prawa kanonicznego:

> Nie tylko spowiednik i osoby postronne są zobowiązane do milczenia o tym, co
> wiedzą ze spowiedzi.

Bogu dzięki nie jest to napisane w prawie kanonicznym. W katechizmie też nie,
jest jedynie o tajemnicy spowiedzi po stronie spowiednika (t. 1467). W istocie
pamiętam ze swoich katolickich czasów katechetę, który uchylił się od rozmowy
przy drugim księdzu o czymś, z czegom się był jemu właśnie spowiadał
poprzedniego dnia, i kazał sobie opowiedzieć od początku.
Jednakowoż ten sam ksiądz opowiadał na lekcji o przykładach, jak się spowiadać
nie należy. I ze spowiedzi właśnie wiedział, że ludzie potrafią w innej parafii,
gdzie pracował, stawiać świecę przed ołtarzem na intencję, "aby X tak skapiał
jako ta świeca".
Tajemnica w drugą stronę nie ma zresztą sensu choćby i dlatego, że nauki
spowiednika mogą być przydatne nie tylko penitentowi, ale i osobom trzecim; w
istocie często tak bywa.

[mama_kasia]

Pewien mąż w ramach pokuty musiał kupić żonie kwiatek

[kasia_ol1]

mama_kasia napisała:

> Pewien mąż w ramach pokuty musiał kupić żonie kwiatek

a pewna żona w ramach pokuty miała na trochę "pozbyć się" dzieci i zaprosić męża
na randkę

[pysio8]

Zamiast biadolenia i narzekania zacząć dziękować, że tak bardzo Pan Bóg mnie
kocha i odkrywać te momenty Jego miłości do mnie.

[loya2005]

u Dominikanów we Wrocku przeor ogłosił kiedyś (był to Wielki Tydzień), że
pokutą będzie stanie w kilometrowych kolejkach do spowiedzi

[justyna.ada]

"pewnej penitentce" ksiądz (nawiasem niezły kaznodzieja...) nakazał przez ileś
tam tygodni do niedzielnych czytań pisać kazanie.

(nie czytał ))

[isma]

Czyli ze co - wywalic?

[katriel]

Mnie kiedyś, jeszcze jako nastolatce, spowiednik za pokutę kazał upiec ciasto.
Upiekłam szarlotkę i zaniosłam kawałek do szkoły, żeby poczęstować swojego
chłopaka. Od tego czasu minęło szesnaście lat, z czego niemal połowę jesteśmy
małżeństwem, a on do dziś to z rozrzewnieniem wspomina.

bedac narzeczonymi

[ese1]

a pozniej nawet tez czasami - spowiadal nas znajomy ksiadz, zazwyczaj jedno po
drugim wchodzilismy do spowiedzi, ale pokute mielismy zbiorowa - zazwyczaj sami
musielismy sobie cos wymyslic, w zaleznosci od czasu i sytuacji, a na nastepnej
spowiedzi mielismy mu powiedziec co to bylo. Bardzo nam sie to podobalo, bo
nauczylo nas to przede wszystkim wspolnej modlitwy.

[mamakini]

Niespełna rok temu otrzymałam jako pokutę nakaz rzucenia palenia. Rzuciłam,
mimo że wcześniejsze próby zawsze kończyły się fiaskiem. Czułam się po prostu
zobowiązana do wypełniania pokuty i okazało się to, w moim przypadku,
wystarczajacą motywacją.

[jusiadyk]

Niedawno za pokutę dostałam polecenie odwiedzenia kogoś kogo dawno juz miałam
odwiedzić. Dodam, że z treści spowiedzi nie wynikało, że jest taka sytuacja. A
była.

[lucasa]

Ja kiedys dostalam za pokute pomodlic sie za osobe z ktora nie mialam dobrych
relacji. Cenne doswiadczenie!
A

[netus]

Dostałam kiedyś pokutę od ks. Jana Twardowskiego w Warszawie (czasy
studenckie): "znajdź na Nowym Świecie jakąś biedronkę, albo motyla, zopbaczysz
jakie to trudne, ale jak cie to ucieszy"

[minerwamcg]

Arthur (kiedy mu to przeczytałam): "Gdyby księdza Twardowskiego nie było,
należałoby go wymyślić!"

[szwedka_kredka]

Spowiadałam się z mężem (przyszłym) u Jezuitów dzień przed ślubem. Ja jako
pokutę miałam zmówić modlitwę za mojego męża i podziękować, że go poznałam -
mój mąż miał podziękować i pomodlić się za mnie.
A z życia już małżeńskiego pamiętam księdza, który kazał mi ugotować mężowi
dobry obiad i innego, który zadał mi przeczytanie "Rozmów z Bogiem".