Pytanie brewiarzowe

[sion2]

Moze ktos wie bo ja sie doczytac nie moge: liturgicznie jutro jest
Narodzenia NMP, to jest odpust w mojej parafii, oczywiscie
przelozony na niedziele. No i ja, jako parafianka kiedy mam odmawiac
brewiarz o tej uroczystosci - jutro czy w niedziele?

[kann2]

a. Wybór kalendarza

241. W chórze oraz przy wspólnym odmawianiu oficjum należy się
trzymać kalendarza własnego, tzn. diecezjalnego, instytutu zakonnego
lub danego kościoła3. Członkowie instytutów zakonnych obchodzą wraz
z diecezją poświęcenie katedry i święta głównych patronów miejsca
lub terytorium, na którym przebywają4.

242. Każdy duchowny lub zakonnik, zobowiązany z jakiegokolwiek
tytułu do odprawiania Liturgii Godzin, czyni zadość temu obowiązkowi
również i wtedy, gdy uczestniczy we wspólnym oficjum według innego
kalendarza albo w innym obrządku.

243. W odmawianiu prywatnym można się stosować do kalendarza
lokalnego albo do kalendarza własnego. Nie jest to jednak dozwolone
w uroczystości i święta kalendarza własnego.

www.brewiarz.pl/wstep/4.php3#prz5

Sugeruję:

1. Zapytac proboszcza, czy ma zgodę ordynariusza na przełożenie
odpustu na niedzielę.

2. Jeśli nie:

a) zrobić mu publiczną awanturę, że oszukuje parafian, mamiąc ich,
że w niedzielę mogą uzyskać łaskę odpustu zupełnego;

b) ostentacyjnie odmawiać brewiarz z Narodzenia NMP w sobotę.


3. Jeśli tak:

a) nie robić żadnej awantury;

b) w sobotę odmówić ze wspomnienia NMP w sobotę, a w niedzielę z
uroczystości Narodzenia.

[isma]

Matko Boska. To ja tu sobie spokojniutko stukam bez subtelnosci
brewiarz dla swieckich, tygodni tylko pilnujac, a Wy taaaaakie
problemy rozstrzasacie.
Ide posypac mokry leb popiolem (leje znowu).

[sion2]

Dzieki kannie ))), problem mam od kilku lat i tak mnie wzielo zeby
sobie w koncu wyjasnic .

[kudyn]

A ja uważam że spokojnie możesz odmówić w niedziele, a jutro z dnia. Z tego co
wiem przenoszenie uroczystości odpustowych na niedzielę jest powszechną
praktyką. Byłbym podejrzliwy gdyby nie były przeniesione.

[kann2]

O przepraszam. Jeśli nie ma zgody ordynariusza miejsca na
przeniesienie, uroczystość przypada w danym dniu. Potem Sion odmówi
brewiarz źle i wszystko na darmo, jak u Ismy! Wszystko na darmo,
żadnych zasług, żadnych owoców. Przeciwż wszyscy wiemy, że tam w
górze jest cały oddział aniołów, któryz siedząc przy niebieskich
komputerach wszystko skrupulatnie wprowadzają do baz danych, a
kiedyś dostaje się wydruk...

[sion2]

kann2 napisał:

> O przepraszam. Jeśli nie ma zgody ordynariusza miejsca na
> przeniesienie, uroczystość przypada w danym dniu. Potem Sion
odmówi
> brewiarz źle i wszystko na darmo, jak u Ismy! Wszystko na darmo,
> żadnych zasług, żadnych owoców. Przeciwż wszyscy wiemy, że tam w
> górze jest cały oddział aniołów, któryz siedząc przy niebieskich
> komputerach wszystko skrupulatnie wprowadzają do baz danych, a
> kiedyś dostaje się wydruk...


NO!
a na powaznie mysle ze dobrze jest troszczyc sie w miare rozsadku o
odmawianie wspolne z kosciolem czyli prawidlowe bo cecha modlitwy
brewiarzowej jest to ze jednoczy caly kosciol powszechny na tej
samej modlitwie... oczywiscie nie chodzi o skrupulantyzm ale
zainteresowac sie wypada...
do proboszcza nie pojde

[isma]

Opowiadano mi kiedys - nie bedzie o brewiarzu, tylko o poscie, ale
to tez w koncu wspolna praktyka Kosciola - jak to seminarzysci
zebrani w domu rodzicow jednego z nich oczekiwali na wizyte jednego
ze swoich opiekunow, aktualnie biskupa. Ognisko mialo byc. Kielbaski
kupione, no i co tam jeszcze do kielbasek potrzebne.

Tylko, ze to w piatek bylo...

Delegacja klerykow udala sie zatem do owego czcigodnego kaplana,
gnac sie i wijac w tysiacznych wyjasnieniach, ten zas westchnawszy
ciezko stanal nad zgromadzonym prowiantem i wyrzekl uroczyscie
formule nastepujaca: "Poblogoslaw, Panie Boze, te ryby..."

[isma]

A zebys wiedzial! Urzednicy (rowniez Pana Boga) to sie w ogole
strasznie panosza - jesli nawet brodaty kaplan dwojga nazwisk zaczal
niedawno publicznie bronic kard. Dziwisza przed "niektorymi mlodymi
urzednikami krakowskiej kurii", to znaczy, ze to skrupulanckie
podejscie do rzeczywistosci nadprzyrodzonej siegnelo bardzo daleko!

[kulinka3]

kann2 napisał:
Przeciwż wszyscy wiemy, że tam w
> górze jest cały oddział aniołów, któryz siedząc przy niebieskich
> komputerach wszystko skrupulatnie wprowadzają do baz danych, a
> kiedyś dostaje się wydruk...

No to piknie)).A jak ktoś brewiarza nie odmawia, to co? Wydruk pusty?

[isma]

No, ale moze chociaz sie biczuje, co...?

[kann2]

kulinka3 napisała:

> No to piknie)).A jak ktoś brewiarza nie odmawia, to co? Wydruk
pusty?
>
Cóż, można go wypełnić innymi szlachetnymi czynami. Np. zrobienie
mężowi ruskich pierogów...

[kulinka3]

Uff.
Pierogów nie gniotę niesztety)), bo i mąż ruskich nie lubi, ale mam
nadzieję,że Pan w miłosierdziu swoim znajdzie jakieś inne zasługi).

[isma]

Sadze, ze jakas nomen omen koncepcja by sie znalazla )).

[minerwamcg]

O, właśnie, koncepcja... podejrzewam, że matki dzieciom, o ile nie są takie
całkiem wyrodne, to mają odpust zupełny w godzinie śmierci z automatu. Pościły
od różnych smakołyków w ciąży i karmiąc, czuwały po nocach, modliły się choćby z
samego strachu, jałmużny też się nadawały dość, słysząc żebry "mamuuuusiu, kup
lizaka!"
A tak poważnie, to jeśli takiego odpustu nie ma, to powinien być.

[kudyn]

A skąd wiesz że nie ma zgody?
Skoro jest ogłoszony odpust w niedzielę, to ewentualne konsekwencje znajdą sie
na wydruku proboszcza. A Sion to przeksięgują i już.

:)))))))) n/t

[sion2]

[kann2]

No, masz rację. Przeksięgują. Ale przy takim przeksięgowywaniu jakiś
zniecierpliwiony aniołek może sobie przykląć i co? Kto ponosi
odpowiedzialność za to? Proboszcz? Sługa Boży? O nie! Nigdy tak nie
było. Niewiasta, którą mi dałeś...

[minerwamcg]

Na szczęście sługom Bożym w naszym Kościele niewiasty nie są dane

Adam

[isma]

No nienienie, niewiasty to Stworca dal rodzajowi ludzkiemu w
ogolnosci - na wieksza chwale Swoja oczywiscie. A ze proboszczowie
nie moga, ekhem, korzystac z calego arsenalu walorow wyzej
wzmiankowanych niewiast, no, to juz, oprocz zobowiazania do
brewiarza, dodatkowe umartwienie jest. Smiem sadzic, ze
powazniejsze, nizli to pilnowanie kalendarzyka. Liturgicznego,
oczywista.

Brewiarzowa... odpowiedz ;-)))

[isma]

A tak sobie zacytuje, z BXVI:

" (...)
Dlatego w klasztorze opartym na regule benedyktyńskiej Laudesy,
jakie mnisi odmawiają jako uroczystą poranną modlitwę chóralną, mają
zawsze pierwszeństwo. Oczywiście modlą się nie tylko mnisi; inne
osoby też się modlą: dzieci, młodzież i osoby w starszym wieku,
mężczyźni i kobiety, mężowie i żony, osoby stanu wolnego - modlą się
wszyscy chrześcijanie! A przynajmniej powinni to czynić!

Wszelako w życiu mnichów modlitwa ma szczególne znaczenie: stanowi
centrum ich zadania zawodowego. Wykonują oni bowiem zawód modlących
się. W czasach Ojców Kościoła życie monastyczne uznawane było za
życie na sposób aniołów. A istotną cechę aniołów upatrywano w
adoracji. Powinno to dotyczyć także mnichów.

Modlą się oni przede wszystkim nie o tę czy inną rzecz, ale po
prostu dlatego, że Bóg zasługuje na uwielbienie. "Confitemini
Domino, quoniam bonus! - Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo Jego
łaska na wieki" (np. Ps 107 [106], 1). Dlatego taka modlitwa,
odmawiana bez szczególnego celu, która jest czystą służbą Bożą,
słusznie nosi nazwę "officium". Jest to służba w pełnym tego słowa
znaczeniu, "święta służba" mnichów. Jest ona zanoszona do Boga
Trójjedynego, który ponad wszystkim godny jest "odebrać chwałę i
cześć, i moc" (Ap 4,11), ponieważ stworzył świat w cudowny sposób i
w sposób jeszcze cudowniejszy odkupił go.

Jednocześnie Oficjum osób konsekrowanych jest świętą służbą dla
ludzi i świadectwem wobec nich. Każdy człowiek nosi w głębi swego
serca, świadomie lub nieświadomie, tęsknotę za ostatecznym
zaspokojeniem, najwyższym szczęściem, a więc w istocie za Bogiem.
Klasztor, w którym wspólnota gromadzi się kilka razy dziennie, by
wysławiać Boga, daje świadectwo, że to pierwotne pragnienie nie
trafia w próżnię: Bóg Stwórca nie postawił nas, ludzi, w
przerażających ciemnościach, gdzie idąc po omacku musielibyśmy
rozpaczliwie szukać fundamentalnego ostatecznego sensu (por. Dz
17,27); Bóg nie opuścił nas na pustyni nicości, pozbawionej sensu,
gdzie w ostatecznym rozrachunku czeka nas tylko śmierć. Nie! Bóg
rozświetlił nasze ciemności swoją światłością za sprawą swego Syna
Jezusa Chrystusa. W Nim Bóg wszedł w nasz świat z całą
swoją "pełnią" (por. Kol 1,19), w Nim wszelka prawda, za którą
tęsknimy, ma swój początek i swoje uwieńczenie.

Nasze światło, nasza prawda, nasz cel, nasze zaspokojenie, nasze
życie - wszystko to nie jest jakąś doktryną religijną, lecz Osobą:
Jezusem Chrystusem. Przerasta to znacznie nasze zdolności szukania i
pragnienia Boga, jesteśmy już szukani i upragnieni, co więcej,
znalezieni i odkupieni przez Niego! Błądzący wzrok ludzi wszystkich
czasów i narodów, wszystkich filozofii, religii i kultur napotyka
zawsze szeroko otwarte oczy Syna Bożego, ukrzyżowanego i
zmartwychwstałego; Jego otwarte serce jest pełnią miłości. Oczy
Chrystusa są spojrzeniem Boga, który miłuje. Wizerunek Ukrzyżowanego
nad ołtarzem, którego rzymski oryginał znajduje się w katedrze w
Sarzano, pokazuje, że spojrzenie to kieruje się do każdego
człowieka. W istocie Pan spogląda w serce każdego z nas.

Istotą monastycyzmu jest adoracja - życie na sposób aniołów.
Ponieważ jednak mnisi są ludźmi ze skóry i kości na tej ziemi, św.
Benedykt do głównego nakazu "ora" dodał: "labora". Zgodnie z
koncepcją św. Bernarda częścią życia monastycznego, obok modlitwy,
jest także praca, uprawianie ziemi zgodnie z wolą Stwórcy. I tak
przez wszystkie stulecia mnisi, wychodząc od swego spojrzenia
skierowanego ku Bogu, uczynili ziemię zdatną do życia i piękną.
Obrona i uzdrowienie stworzenia brały się właśnie z ich patrzenia na
Boga. W rytmie "ora et labora" wspólnota konsekrowanych świadczy o
tym Bogu, który w Chrystusie patrzy na nas, a człowiek i świat, pod
Jego spojrzeniem, stają się dobrzy.

Nie tylko mnisi sprawują Oficjum, ale Kościół z tradycji
monastycznej zaczerpnął dla wszystkich zakonników, a także dla
kapłanów i diakonów, zwyczaj odmawiania Brewiarza. I tu zakonnice i
zakonnicy, kapłani i diakoni - i oczywiście również biskupi - w
codziennej "urzędowej" modlitwie stają przed Bogiem z hymnami i
psalmami, z dziękczynieniem i pytaniami bez specjalnych celów.

Drodzy współbracia w posłudze kapłańskiej i diakonatu, drodzy bracia
i siostry w życiu konsekrowanym! Wiem, co znaczy dla nas dyscyplina,
co więcej czasem nawet przezwyciężanie samego siebie, aby odmawiać
wiernie Brewiarz; ale przez to Oficjum otrzymujemy zarazem wielkie
bogactwa: ileż to razy, gdy to czynimy, rozwiewają się zmęczenie i
przygnębienie! A tam, gdzie Bóg jest wysławiany i adorowany z
wiernością, nie brak Jego błogosławieństwa. Słusznie powiada się w
Austrii: "Wszystko zależy od Bożego błogosławieństwa!".

Waszą pierwszoplanową posługą wobec tego świata powinna więc być
wasza modlitwa i sprawowanie Bożego Oficjum. Wewnętrzną gotowością
każdego kapłana i każdej osoby konsekrowanej powinna być gotowość
do "niestawiania niczego ponad Oficjum Boże". Piękno takiej
wewnętrznej gotowości będzie się wyrażać w pięknie liturgii tak, aby
tam, gdzie wspólnie śpiewamy, chwalimy, wysławiamy i wielbimy Boga,
była obecna na ziemi cząstka nieba.

Zaprawdę nie jest zuchwalstwem, jeśli w liturgii skupionej
całkowicie na Bogu, w obrzędach i śpiewach, dostrzega się obraz
wieczności.
(...)"

[mama_kasia]

Dzięki za cytacik Zgadzam się z nim z radością

> Zaprawdę nie jest zuchwalstwem, jeśli w liturgii skupionej
> całkowicie na Bogu, w obrzędach i śpiewach, dostrzega się obraz
> wieczności.