Obowiazek. Szkolny. Katechetyczny .

[isma]

Dojrzalam do osobnego watku.

Otoz dokument KEP pt. Dyrektorium katechetyczne naklada na
katolickich rodzicow obowiazek posylania dzieciecia na szkolna
katecheze - "wszyscy katolicy uczęszczający do placówek oświatowych,
w których odbywa się nauczanie religii, zobowiązani są w sumieniu
uczestniczyć w tych lekcjach. Rodzice dzieci, które nie ukończyły 18
roku życia, mają obowiązek zapisać swe dzieci na lekcje religii..."

Czujecie sie ZOBLIGOWANI?

[mama_kasia]

A czy powinnam czuć się zobligowana? Czy KEP ma moralne
prawo narzucać mojemu sumieniu takie zobowiązanie?

[ruda_kasia]

JAkoś nie. Jak był obowiązek zawierania slubów konkordatowych, to
też moje było na wierzchu, a nie KEP.
Poważnie, myślałam, zeby nie chodziła, nie wiedziałm, że jest
obowiązek.

[isma]

No, ja tez nie wiedzialam. Zupelnie przypadkiem, pomagajac znajomemu
w zbieraniu materialow do tez z katechetyki przy okazji egzaminu
licencjackiego, zobowiazalam sie do "zabezpieczenia odcinka"
prawnego (tak w zakresie prawa panstwowego jak i regulacji
koscielnych) i dokonalam odkrycia )).

I jakos mi to zobowiazanie "w sumieniu" zgrzyta.
Pamietam, jak parafianie z pewnej podkarpackiej miejscowosci np.
kontestowali koniecznosc spotykania sie dzieci - przy oltarzu, ale
przeciez i na katechezie - z kaplanem, wobec ktorego formulowano
przed sadem oskarzenia o molestowanie, a ordynariusz nie widzial
powodow, zeby go od tych obowiazkow odsunac ;-(((.

[mader1]

chodzi, chodzi kazde moje dziecko. Ale nie czuję się ! Bóg dał mi
dzieci pod opiekę i jestesm za nie odpowiedzialna.To jest nadrzędny
mój obowiazek, wynikający z prawa naturalnego.
Gdybym widziała, że katecheza przynosi szkodę, uważałabym, że
grzeszę , pozwalając na to.
Obowiazkiem moim wtedy byłoby jakos inaczej zadbać o rozwój duchowy
dziecka.
To się nazywa odpowiedzialność. Jeżeli rodzice nie wywiązują sie ze
swoich obowiązków i nie są odpowiedzialni, odbiera się im prawa
rodzicielskie. Jeżeli osoba odpowiedzialna za katechezę, nie
wywiązuje się należycie, ze swoich obowiązków lub nawet
indywidualnie mojemu dziecku szkodzi, pozbawia się ją jej prawa
wpływu na dziecko. Nie cały Kościół. Ją.

[minerwamcg]

Generalnie dobrze jest, żeby młody człowiek chodził na religię. I rodzice są
odpowiedzialni za to, żeby na nią chodził. Z drugiej strony nie wyobrażam sobie
szesnastoletniego kontestatora przyprowadzanego przez mamę (siłą?) na lekcje
religii...

"wszyscy katolicy uczęszczający do placówek oświatowych,
> w których odbywa się nauczanie religii, zobowiązani są w sumieniu
> uczestniczyć w tych lekcjach.

Gdyby moje dziecko z lekcji religii w szkole nie wynosiło żadnej korzyści lub
przeciwnie, były ona jakoś szkodliwe, pierwsza szukałabym dla niego katechezy
poza murami szkoły. Mam to szczęście, że mieszkam w dużym mieście, gdzie
rozmaitych duszpasterstw jest dość...

P.S.

[minerwamcg]

W zasadzie tak, czuję się zobligowana. Uważam za swój obowiązek, żeby dziecko
uczyło się religii. Nie uważam natomiast za konieczne, żeby uczyło się jej
konkretnie w szkole. Młodsze dziecko mogłabym nawet uczyć sama...

P.S do P.S )) - w kilku przedwojennych "pobożnych powiastkach" czytałam o
dzieciach, które do I Komunii przygotowawali rodzice. U księdza zdawały tylko
egzamin.

[isma]

A otoz to. Ja sie czuje zobligowana do katolickiego wychowania
mojego dziecka, bo przy okazji chrztu sw. tegoz dziecka sie do tego
(dobrowolnie!) zobowiazywalam. Uznaje, ze katechereza szkolna moze
byc dla mnie POMOCA w sprostaniu temu mojemu obowiazkowi.
Natomiast lektura tego zapisu budzi we mnie niesmiale podejrzenie,
ze oto KEP zyczy sobie ode mnie przekazania tego obowiazku na cudze
barki, czy ja sie czuje na silach go spelniac, czy nie. Ba, OBLIGUJE
mnie do tego ;-(((.

Jesli idzie o mlodsze dziecko, to, gdyby byc przywiazanym do litery,
obowiazku posylania na katecheze KEP zapomniala uwzglednic - bo
przedszkole w sensie prawnym to szczesliwie nie jest "placowka
oswiatowa", tylko opiekunczo-wychowawcza )).

[lucasa]

isma napisała:

> A otoz to. Ja sie czuje zobligowana do katolickiego wychowania
> mojego dziecka, bo przy okazji chrztu sw. tegoz dziecka sie do
tego
> (dobrowolnie!) zobowiazywalam

mam tak samo. zobowiazanie jest, ale uwazam, ze MOGE zapisac na
religie, ale nie MUSZE.
sumienie by mnie uwieralo gdybym nie czytala z dziecmi Biblii i nie
modlila sie.

a tymczasem zastanawiam sie nad czym innym - czy mam obowiazek (w
sumieniu) - w zlaicyzowanej Anglii poslac dziecko do szkoly
katolickiej (biorac pod uwage, ze i katolicka i panstwowa, ktora
bierzemy pod uwage sa na tym samym poziomie jezeli chodzi o poziom
nauki).

A

[mader1]

> W zasadzie tak, czuję się zobligowana. Uważam za swój obowiązek,
żeby dziecko
> uczyło się religii. Nie uważam natomiast za konieczne, żeby uczyło
się jej
> konkretnie w szkole. Młodsze dziecko mogłabym nawet uczyć sama...

Mogę się pod tym podpisać
Zwłaszcza, że i tak ciągle się " uczy samemu" dzieci nawet chodzące
na lekcje religii. One mają potem tyle pytań, uwag, wątpliwości, ze
muszą je z siebie " wyrzucić " w domu...
Tak jakby wiary można było nauczyć przez godzinę czy dwie.

[dominikjandomin]

mader1 napisała:

> > W zasadzie tak, czuję się zobligowana. Uważam za swój obowiązek,
> żeby dziecko
> > uczyło się religii. Nie uważam natomiast za konieczne, żeby
uczyło
> się jej
> > konkretnie w szkole. Młodsze dziecko mogłabym nawet uczyć sama...
>
> Mogę się pod tym podpisać
> Zwłaszcza, że i tak ciągle się " uczy samemu" dzieci nawet
chodzące
> na lekcje religii. One mają potem tyle pytań, uwag, wątpliwości,
ze
> muszą je z siebie " wyrzucić " w domu...
> Tak jakby wiary można było nauczyć przez godzinę czy dwie.

Na moje - żadna katecheza wiary nie nauczy. Może jedynie przekazać
pewne fakty o wierze czy o moralności czy rzeczach pokrewnych. Z
tym, ze powinno byc to zgodne w całości (treści, forma i poboczne
wątki) zgodne z Magisterium Kościoła.

[otryt]

W wątku o lebrach pisałem, że siostra katechetka zupełnie nie
radziła sobie z klasą w której było trzech agresywnych uczniów. Na
katechezie non-stop były krzyki i wyzwiska. Te lekcje nie przynosiły
żadnego pożytku. Jako, że były nieobowiązkowe zastanawialiśmy się z
żoną, czy nie zwolnić córki (10 lat) z obowiązku uczęszczania na
religię, aby oszczędzić jej przykrości i upokorzeń. Zaproponowaliśmy
jej to. Odmówiła. Prawdopodobnie nie chciała się wyróżniać na tle
klasy taką naszą decyzją. Dzieci nie lubią być inne. Po trzech
latach od tamtych zdarzeń dosyć niedawno córka wyznała nam, że
siostra uczyła ich, że wiara w teorię ewolucji jest grzechem. Może
więc popełniliśmy błąd, że dziecko chodziło dalej na te katechezy?
Posyłanie dzieci na religię, niezależnie od dokumentu KEP, traktuję
jakoś jakiś obowiązek, ale tylko tak długo jak wynika z tego dobro.
Nie zgodziłbym się np na księdza pedofila z Tylawy.

[kudyn]

Jeśli siostra głosi swoje poglądy jako nauczanie Kościoła to warto to zgłosić
odpowiedniej władzy.
Jeśli posłuszeństwo miało narazić kogoś na grzech lub zgorszenie to myślę że
przestaje być obowiązujące.

[isma]

Wiesz - tylko w przypadku dzieci, zwlaszcza tych najmlodszych,
zazwyczaj czlowiek dowiaduje sie grubo po fakcie, i bez gwarancji
precyzji informacji )).

No nic nie poradze, ja jestem katolik pszemondzaly, ale zakladam, ze
na poziomie szkoly podstawowej to bym sobie jakos )) z edukacja
religijna wlasnego dziecka poradzila, nie musi mnie KEP "w sumieniu"
obligowac do posylania go na katecheze szkolna ;-(((. Przy czym,
oczywiscie, do tego potrzebne jest jeszcze uczestnictwo w zyciu
parafii.

Moje pytanie zmierza ku temu - po co definiowac szkolna katecheze
jako obowiazek, a nie jako prawo katolickich rodzicow?

[otryt]

kudyn napisał:

>Jeśli siostra głosi swoje poglądy jako nauczanie Kościoła to warto
>to zgłosić odpowiedniej władzy.

Właściwie Isma odpowiedziała to, co ja chciałem powiedzieć. Sprawa
wyszła po trzech latach, gdy dziecko chodzi już do innej szkoły a
siostry już dawno nie ma w moim mieście. Uczy pewno gdzie indziej,
że teorię ewolucji wymyślili wrogowie Kościoła, aby odciągnąć ludzi
od wiary. Nie wyobrażam sobie poza tym konfrontacji dziecka z osobą
dorosłą, bo do czegoś takiego musiałoby dojść. Po prostu
skorygowalibyśmy złą wiedzę. Jednak powstaje pewien poważny problem:
rodzice mówią coś innego niż słyszą na religii. Może więc jest tak,
że na religii częściej nie mają racji? Co innego mówi nauczyciel a
co innego słyszą na religii. Znów dysonans. Bardzo gorszącą moim
zdaniem była sytuacja, gdy obchodzono Haloween w szkole mojego
dziecka (9 lat). Kazano im przyjść poprzebieranymi w haloweenowe
stroje a na lekcje religii mieli się na przerwie przebrać w normalne
swoje stroje. Na religii słyszeli, ze to szatańskie święto a w
szkole, że to świetna zabawa. Musieliśmy jako rodzice interweniować
w szkole, aby nie tworzyli takiej schizofrenii, aby dogadywali się
wcześniej ze sobą. Dzieciom mówiliśmy, że nie podoba nam się za
bardzo ten zwyczaj, który przyszedł z Ameryki, że mamy swoje piękne
święto Wszystkich Świętych, podczas któego wspominamy naszych
zmarłych. Przy okazji tłumaczyliśmy, ze wywoływanie duchów, z które
kiedyś ludzie lubili się bawić jest bardzo złe, że wahadełka,
horoskopy i wszelkie inne przesądy to tez nic dobrego. Na szczęście
to haloweenowe szaleństwo jakoś wygasa.

[isma]

O, wlasnie.
Moj opor tez zapewne bierze sie po czesci stad, ze ja niespecjalnie
wierze w misje wychowawcza szkoly, zwlaszcza publicznej,
obowiazkowej. Owszem, szkola ma nauczyc nasze dziecko geografii albo
chemii, to sie zgadza. Ale wychowujemy je my, rodzice. I szkola ma
miec wobec tego wychowania funkcje sluzebna. Ma, ewentualnie,
wkraczac wtedy, kiedy my sobie nie radzimy - jak w przypadku lebrow.

Dixi )).

[maadzik3]

Gwoli scisłości halloween ma korzenie brytyjskie))

[kann2]

Kan. 793 - § 1. Rodzice oraz ci, którzy ich zastępują, mają
obowiązek i zarazem prawo wychowania potomstwa. Rodzice katoliccy
mają ponadto obowiązek i prawo dobrania takich środków i instytucji,
przy pomocy których, uwzględniając miejscowe warunki, mogliby lepiej
zadbać o katolickie wychowanie swoich dzieci.

Kan. 796 - § 1. Wśród środków wychowania wierni powinni bardzo cenić
szkoły, które są dla rodziców główną pomocą w wypełnianiu obowiązku
wychowania.

§ 2. Rodzice mają ściśle współpracować z nauczycielami,
którym powierzają nauczanie swoich dzieci. Również nauczyciele w
wypełnianiu swojego obowiązku powinni ściśle współpracować z
rodzicami, których też winni pilnie wysłuchiwać; należy organizować
i doceniać zrzeszenia lub zebrania rodziców.

Kan. 797 - W wyborze szkoły rodzice powinni mieć prawdziwą
wolność. Stąd wierni mają zabiegać o to, ażeby społeczność świecka
uznała tę wolność rodziców i zachowując wymogi sprawiedliwości
rozdzielczej wyposażyła ją w odpowiednie subsydia.

Kan. 798 - Rodzice powinni kierować swoje dzieci do szkół
zapewniających katolickie wychowanie. Jeśli nie mogą tego uczynić,
mają obowiązek sami zatroszczyć się o to, by dzieci poza szkołą
otrzymały należne wychowanie katolickie.

Kan. 1366 - Rodzice lub ich zastępujący, którzy oddają dzieci do
chrztu lub na wychowanie w religii niekatolickiej, powinni być
ukarani cenzurą lub inną sprawiedliwą karą.

[isma]

Jedna uwaga: czy "katolickie wychowanie" jest aby na pewno tozsame
z "nauczaniem religii"?

Co do reszty - po Aniele Panskim )).

[kann2]

Tożsame nie, ale wchodzi w skład

Katecheza etapem ewangelizacji
18. Katechezy nie można oczywiście oddzielać od całej
duszpasterskiej i misyjnej działalności Kościoła. Ma ona jednak
własną specyfikę, nad którą często zastanawiało się IV Zgromadzenie
Ogólne Synodu Biskupów w swych pracach przygotowawczych i w czasie
trwania obrad. Zagadnienie to porusza także opinię publiczną w
Kościele i poza nim.

Nie ma tu potrzeby podawania ścisłej i wyraźnej definicji katechezy,
wystarczająco już przedstawionej w Ogólnej Instrukcji
Katechetycznej47. Specjalistom należy zostawić troskę o dalsze
zgłębianie i uściślanie jej pojęcia.

Wobec napotykanej codziennie wielkiej różnorodności i zmienności
sytuacji, warto tu po prostu przypomnieć niektóre podstawowe punkty
nauki — mają one zresztą trwałe znaczenie w dokumentach Kościoła —
umożliwiające prawidłowe rozumienie katechezy, bez którego
istniałoby niebezpieczeństwo, że się nie pojmie całej jej istoty i
doniosłości.

Ogólnie mówiąc, katecheza jest wychowaniem w wierze dzieci,
młodzieży i dorosłych, a obejmuje przede wszystkim nauczanie
doktryny chrześcijańskiej, przekazywane na ogół w sposób
systematyczny i całościowy, dla wprowadzenia wierzących w pełnię
życia chrześcijańskiego. To nauczanie obejmuje wiele elementów
pasterskiej misji Kościoła, które mają z katechezą coś wspólnego,
albo ją przygotowują, albo z niej wypływają, chociaż ona nie jest z
nimi całkowicie związana. Są to: pierwsze głoszenie Ewangelii, czyli
misyjne przepowiadanie przez kerygmat dla wzbudzenia wiary;
działalność apologetyczna, czyli poszukiwanie argumentów
skłaniających do uwierzenia; praktyka życia chrześcijańskiego;
sprawowanie sakramentów; pełne uczestnictwo we wspólnocie kościelnej
i wreszcie świadectwo życia apostolskiego i misyjnego.

Przypomnijmy najpierw, że między katechezą a ewangelizacją nie ma
ani rozdziału, ani przeciwstawności, ani też całkowitej tożsamości,
ale jakąś wewnętrzną więzią łączą się one ze sobą i wzajemnie
uzupełniają.

Adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi z 8 grudnia 1975 r. o
ewangelizacji w świecie współczesnym słusznie podkreśla, że
ewangelizacja — której celem jest przybliżenie Dobrej Nowiny całej
ludzkości, aby nią żyła — stanowi bogatą, złożoną i dynamiczną
rzeczywistość utworzoną z elementów lub, jeśli kto woli, z istotnych
i zróżnicowanych momentów, które należy koniecznie objąć myślą jako
jedną całość48. Katecheza jest, oczywiście, jednym z tych elementów
całego przebiegu ewangelizacji.

www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/adhortacje/catechesi.html#m9

[isma]

No, i, czytajac dalej te adhortacje:

Parafia
67. Chcę się teraz zająć konkretnymi środowiskami, w których
zazwyczaj pracują katecheci, i omówić w skrócie „miejsca”
katechizacji, z których niektóre wspomniano już w rozdziale VI, to
znaczy o parafii, rodzinie, szkole, stowarzyszeniu.

Chociaż prawdą jest, że katecheza może być wszędzie prowadzona, to
jednak muszę podkreślić — zgodnie zresztą z życzeniami wielu
biskupów — że WSPOLNOTA PARAFIALNA, jako zajmująca szczególne
miejsce, powinna pozostać krzewicielką i inspiratorką katechezy.
Prawda, że w niemałej liczbie krajów parafia została jak gdyby
zburzona na skutek niezmiernego rozrostu miast. Niektórzy może zbyt
pochopnie uznali, że parafie są przestarzałe, że nawet zanikają, a
na ich miejsce powinno się tworzyć małe wspólnoty, dogodniejsze i
sprawniejsze. Ale czy to się podoba czy nie, parafia jest w dalszym
ciągu miejscem, w którym chrześcijanie, nawet niepraktykujący,
złączeni są ścisłymi więzami. Właściwy więc osąd oparty na
rzeczywistości, i mądrość każe się trzymać planu zmierzającego do
tego, by istniejącej parafii, jeśli zachodzi potrzeba, dać
stosowniejsze struktury, a przede wszystkim by wlać w nią nowego
ducha przez wzmożone angażowanie wiernych wybitnie uzdolnionych i
doświadczonych, obowiązkowych i wielkodusznych. W takim stanie
rzeczy, wobec nieuniknionego zróżnicowania miejsc katechizowania
nawet w samej parafii — w rodzinach posiadających dzieci lub
młodzież, w ośrodkach duszpasterskich przy szkołach publicznych, w
katolickich instytutach szkolnych, w stowarzyszeniach apostolskich
przeznaczających czas na katechizację, w kółkach dostępnych
wszystkim młodym, na sobotnio-niedzielnych wyjazdach organizowanych
dla rozwoju życia duchowego i gdziekolwiek indziej — potrzeba przede
wszystkim, by wszystkie te drogi katechizacji zmierzały naprawdę ku
jednemu i temu samemu wyznaniu wiary, ku takiemu samemu oddaniu się
Kościołowi, ku służeniu społeczności w tym samym ewangelicznym
duchu: „jeden part, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec
wszystkich”116. Dlatego każda liczna parafia i wszystkie parafie
małe łączone w jedną całość mają poważny obowiązek formowania takich
ludzi — kapłanów i zakonników, zakonnic i świeckich — którzy się
oddadzą z całych sił krzewieniu katechizacji. Niech zadbają o to
wszystko, co jest pod jakimkolwiek względem konieczne dla
katechizacji, i o pomnożenie i ulepszenie, jeśli to możliwe i
potrzebne, miejsc przeznaczonych dla katechizacji. Niech też
czuwają, by formacja religijna miała wypróbowaną jakość, i by różne
ugrupowania były wszczepione w organizm Kościoła.

Podsumowując — bez monopolizowania i uniformizmu — PARAFIA, jak
powiedziałem wyżej, POWINNA POZOSTAC PIERWSZOPLANOWYM MIEJSCEM
KATECHIZACJI. Musi ona odnaleźć na nowo swoje powołanie, które każe
jej być domem rodzinnym, braterskim i gościnnym, w którym ochrzczeni
i bierzmowani uświadamiają sobie, że są ludem Bożym. Tam w jednej
czynności liturgicznej łamie się dla nich obficie chleb zdrowej
nauki i chleb eucharystyczny117; stamtąd są codziennie posyłani, by
pełnili swe apostolskie działania wszędzie, gdzie kipi życie świata.

Rodzina
68. Działalność katechetyczna w rodzinie ma swój bardzo szczególny
charakter, niczym w żaden sposób nie zastąpiony, a podkreślany
bardzo słusznie przez Kościół, zwłaszcza przez Sobór Watykański
II118. To rodzicielskie wychowanie w wierze, które powinno się
rozpocząć w zaraniu dzieciństwa119, dokonuje się już, gdy członkowie
każdej poszczególnej rodziny wspomagają się wzajemnie, by wzrastać w
wierze przez swoje często milczące ale wytrwałe świadectwo życia
chrześcijańskiego, prowadzonego według Ewangelii wśród codziennych
zajęć. Wychowanie to utrwala się jeszcze, jeśli z nadejściem
wydarzeń rodzinnych, takich jak przyjmowanie Sakramentów, obchód
świąt liturgicznych, narodziny dziecka czy żałoba, dba się, aby
wyjaśnić chrześcijański czy religijny sens tych wydarzeń. Ale trzeba
iść dalej: rodzice chrześcijańscy niech się starają w życiu
rodzinnym podejmować i prowadzić dalej formację, otrzymaną skądinąd
w sposób metodyczny. Ma to często decydujący i trwały wpływ na dusze
chłopców i dziewcząt, gdy tego rodzaju prawdy, dotyczące
najważniejszych problemów wiary i życia chrześcijańskiego, są tak na
nowo omawiane w atmosferze rodzinnej, przepojonej miłością i
szacunkiem. Również samym rodzicom opłaci się trud z tej racji
podjęty, bo w tak nawiązanym dialogu katechetycznym każdy bierze i
daje."

[isma]

A o katechezie szkolnej:

Szkoła
69. Obok rodziny i w łączności z nią szkoła stwarza katechezie
MOZLIWOSCI nie do pogardzenia. W tych krajach, niestety coraz
rzadszych, gdzie istnieje możliwość prowadzenia wychowania w wierze
na terenie samej szkoły, Kościół ma obowiązek uczynić w tej sprawie
wszystko, co tylko może. Odnosi się to oczywiście przede wszystkim
do szkoły katolickiej: czyż bowiem miałaby ona jeszcze prawo do tego
swojego miana, gdyby odznaczała się nawet najwyższym poziomem
wykształcenia w przedmiotach świeckich, a zasługiwała jednak z
jakiegoś powodu na słuszną naganę za zaniedbanie lub wypaczenie
formacji ściśle religijnej? I niech nikt nie mówi, że przekazuje się
ją zawsze domyślnie lub pośrednio. Szczególną cechą i najgłębszą
racją szkoły katolickiej — dla której też rodzice katoliccy powinni
ją stawiać ponad inne — jest właśnie ta, że wychowanie religijne
wprowadzane jest w całe przygotowanie wychowanków! Szkoły katolickie
muszą szanować wolność sumienia — to znaczy wyrzec się wywierania na
nie od zewnątrz nacisku fizycznego czy moralnego, zwłaszcza w
odniesieniu do praktyk religijnych dzieci i młodzieży — mają jednak
poważny obowiązek dawania formacji religijnej, dostosowanej do
niejednokrotnie tak bardzo różnych warunków uczniów, i wpojenia im
tego, że głos Boga, wzywający do służenia Mu w duchu i prawdzie,
zgodnie z Jego przykazaniami i nakazami Kościoła, nie zmusza
wprawdzie człowieka, niemniej jednak zobowiązuje jego sumienie.

Myślę równocześnie o tzw. szkole bezwyznaniowej i o szkole
publicznej. Pragnę gorąco, by w uznaniu najoczywistszego prawa
ludzkiej osoby i prawa rodziny, w imię poszanowania powszechnej
wolności religijnej, dozwolono wszystkim uczniom katolikom robić
postępy w formacji duchowej przy pomocy nauczania religijnego,
uzależnionego od Kościoła a udzielanego — w zależności od kraju —
albo przez samą szkołę, albo na terenie szkoły, albo według
uzgodnienia z władzami godzin nauki szkolnej, gdy katechizacja
odbywa się tylko w parafii lub jakimś innym ośrodku duszpasterskim.
Również tam, gdzie zachodzą obiektywne trudności — na przykład, gdy
uczniowie należą do różnych wyznań słuszne jest tak ułożyć rozkłady
godzin, by katolicy MIELI MOZNOSC pogłębiać swoją wiarę i
doświadczenie religijne pod kierunkiem odpowiednich nauczycieli,
kapłanów czy świeckich.

Jednym slowem sie adhortacja o obowiazku nie zajakiwa... )).

[kann2]

"W tych krajach, niestety coraz rzadszych, gdzie istnieje możliwość
prowadzenia wychowania w wierze na terenie samej szkoły, Kościół ma
obowiązek uczynić w tej sprawie wszystko, co tylko może".

Może nałożyć na rodziców katolickich obowiązek...

[isma]

Nie wyrywaj z kontekstu. Kontekstem jest zdanie o organizacji
szkolnictwa katolickiego. Calym sercem jestem za.

OT. Opowiem sie co do godziny, ale najpierw musze, niestety,
przeprowadzic telefoniczne sledztwo w recepturach. Obowiazek
rodzica, rozumiesz ))

[dominikjandomin]

Nie.

Jestem za katechezą dzieci, młodzieży, a nawet nieustającą katechezą
dorosłych (choć w innej formie niż dziecięca).

Natomiast zgodzę się z wygłoszonymi powyżej opiniami, ze jeśli z
powodu ludzkiego (księdza, siostry, brata czy pana lub pani
prowadzących) dziecko odnosiłoby szkodę na wierze czy moralności -
nie tylko nie kazałbym chodzić, ale wręcz zabroniłbym!

I nie tylko teoretycznie, ale też praktycznie zdarza mi się zderzać
z pewnymi zjawiskami nagatywnymi na katechezie. Głęboko wierzę, że
to mniejszość, ale nie chciałbym, aby ta mniejszość przypadkiem
zdeprawowała moje dziecko.

przykład

[mamalgosia]

Jeśli jest w szkole przedmiot "religia", to może byłoby dla innych
zgorszeniem, gdybym ja, katoliczka, na ten przedmiot nie posyłała
dziecka?
Może ktoś pomyslałby: "Ona nie posyła, to i ja nie poślę" - a moze
dla dziecka tej osoby jest to jedyny kontakt z Bogiem?

[isma]

To sie zgadza. Ten argument rozumiem.
Ale nie wiem, czy on uzasadnia az "obowiazek".

[mamalgosia]

Nie wiem. Ale np. gdy ktoś żyje w związku niesakramentalnym,
ale "białym", to zaleca się nieprzyjmowanie Komunii Św w swojej
parafii - właśnie żeby nie było zgorszenia.

Ale myślę, że obowiązek jednak jest potrzebny. Stan wiedzy
religijnej jest fatalny, chyba nie ma wyjścia i trzeba to
zinstytucjonalizować

[isma]

Zaleca sie. A nie naklada obowiazek "w sumieniu".

[mamalgosia]

tak, wiem, wiem.
I wiedziałam, że to napiszesz

[kulinka3]

isma napisała:

> Zaleca sie. A nie naklada obowiazek "w sumieniu".

A dlaczego nie może to być obowiązek?

Wschod i Zachod

[isma]

Nie mowie, ze nie moze. Zreszta, przy odrobinie jurydycznej
wirtuozerii, da sie oczywiscie udowodnic, ze KEP taki obwoiazek
nalozyc ma prawo. Ale nawet jesli sobie udowodnimy, ze KEP to zrobic
moze, to nadal pozostaje pytanie, czy powinna, i dlaczego.

I otoz - oczywiscie, jest to moj prywatny poglad, na ktory nie bez
wplywu pozostaja prawoslawne wyziewy, jakimi jestem systematycznie
podtruwana )) - jestem zdania, ze wybor dobra powinien sie
odbywac w warunkach wolnosci. Inaczej traci na znaczeniu.

To nie znaczy, ze nie nalezy mowic o wartosciach (np. o wartosci
katechezy szkolnej )), wprost przeciwnie, tym bardziej mowic
trzeba. Bo im wieksza przestrzen wolnosci, tym bardziej konieczna
jest samoswiadomosc i samodyscyplina. Tym bardziej warto umiec
waloryzowac mozliwosci, przed ktorymi sie staje.

Porzadek prawa jest w Kosciele potrzebny. Ale oprocz niego istnieje
porzadek powinnosci. I, mysle sobie, nie jest dobrze, jak sie
zastepuje, bez bezdyskusyjnej potrzeby, powinnosc prawem.
(tu moje cywilne prawnicze sumienie wydaje zalosny skowyt ))

[kulinka3]

Ismo, czym jest obowiązek katechizacji wobec nakazu - będziesz miłował, będziesz
dzień święty święcił, czcij rodziców)).
Obowiązek ów jest pewną podstawą, o której realizację zabiega KK i nie jest to
jakieś wygórowane żądanie, szczególnie gdy katecheza jest w szkole,na
wyciągniecie ręki. W sferze powinności wg mnie( do dyskusji pozostaje
terminologia, bo w słowniku- obowiązek to właśnie powinność wynikająca z
nakazu)winno się znależć to owo więcej, którego narzucić już nie wypada, które
np podejmujemy w miłości( częstsza spowiedź, więcej mszy itp.)

[isma]

To nie chodzi o to, czy zadanie jest wygorowane, czy nie. Nie jest.

To troche tak, jak z piatkowym postem (oczywiscie, ranga obowiazku
inna) - jest obowiazek wstrzemiezliwosci od pokarmow miesnych, no to
sie wsuwa mniej lub bardziej machinalnie tego lososia zamiast
kielbasy zwyczajnej. Zwalniajac sie jednoczesnie, w poczuciu dobrze
spelnionego obowiazku, z jakiegokolwiek wysilku "na rzecz".
Powinnosc wynika TYLKO z NAKAZU, a nie ze swiadomego WYBORU.

Jesli podstawa jest zarcie lososia i zapisanie (zapisanie! Nawet nie
troska o to, zeby dziecko na te katecheze uczeszczalo i wynosilo z
niej jakies sensowne tresci. Tylko, po prostu, zapisanie!) na
katecheze do szkoly...

[kulinka3]

To, co napisała Mamlgosia jest jak dla mnie uzasadnieniem obowiązku. Ja
przyjmuję ów zapis KEP, jako jasne sprecyzowanie, co znaczy zobowiązanie
chrzcielne do wychowania w wierze.Ot po prostu.Dla nas być może jest to jasne i
burzymy się na takie sformułowanie, do wielu innych jednak trzeba jasno mówić i
dobitnie. W wierze mamy także pewne obowiązki i nie burzymy mnie to.

[isma]

Wiesz co - obawiam sie, ze znakomita wiekszosc rodzicow posyla
dziecko na religie, bo ona jest w planie zajec szkolnych i dlatego,
ze dzieci nie lubia sie wyrozniac, a nie dlatego, ze KEP uznala to
za ich obowiazek wynikajacy z wiary.

A ci, co nie dla zabicia czasu dzieci posylaja, to i bez KEP-owego
obowiazku by to zapewne robili.

[kulinka3]

Zgadzam się z Tobą Is. Tyle tylko,że ja patrzę na to od strony
formalno-prawnej.Zapis być musi żeby ktoś później nie zarzucił,że go nie było,
nie wiedział itp.

faryzeusz

[isma]

No. I patrzac od strony formalno-prawnej mozna tez
stwierdzic "poslalem dziecko na religie, innych obowiazkow we
wzgledzie katolickiego wychowania dziecka sie na mnie w tak
konkretny sposob nie naklada - czyli jestem w porzadku".

korepetycje

[mamalgosia]

Często obserwuję podobne zjawisko u dzieci posyłanych na
korepetycje - dzieci takie często opuszczają sie w stopniach. Bo
uważają (i to zarówno dzieci jak i rodzice), że te korepetycje
zaspokajają sumienie

[mader1]

Dawanie przykładu to dobry argument. Myślę, że zwłaszcza, gdy ludzie
czują się " lepsi" ( fuu, co za słowo, ale na to wychodzi...), "
bardziej dojrzali " i uważają, że zwykła, prowadzona standardowo
katecheza, nawet rzetelna i porządna dla ich dziecka jest zbyt "
dziecinna". Takie dojrzalsze, miłujące Boga dziecko może być nie
tylko świadkiem, może bardzo pomagać swoją obecnością katechecie.
Taaa... ale do tego wystarczyłyby zalecenia, może nawet z podaniem
powodów - w duchu odpowiedzialności za wspólnotę...
Obowiązek... w razie konfliktu i szkody dzieci, on i tak ustępuje
przed prawami i obowiązkami rodzica.
Argument przykładu też wtedy nie działa.

Czy jest jakaś alternatywa?

[otryt]

Czy jest jakaś alternatywa dla tych rodziców, którzy z różnych
powodów nie chcą, aby dany ksiądz, siostra-katechetka uczyła religii
ich dziecko? Nie wyobrażam sobie sytuacji, aby dziecko chodziło na
religię do innych szkół. Chyba nie ma nawet takich możliwości. Nic
nie słyszałem o tym, aby uczono nadal w salkach przy kościele. Czy
więc jedynym wyjściem jest zabranie dziecka z lekcji religii i nie
danie nic w zamian? Stanęliśmy kiedyś jako rodzice przed takim
dylematem. Na szczęście życie rozwiązało ten problem w całkiem
nieprzewidziany dla nas sposób. Problem był jednak bardzo powazny.
Jako przykład niech znów będzie ten ksiądz proboszcz z Tylawy. Część
rodziców nie posyłała wtedy dzieci na lekcje religii a na msze
jeździli zadajac sobie sporo trudu do innej, odległej miejscowości.
Tymczasem ten ksiądz, który to wszystko spowodował, podczas kazań
wieszał najgorsze psy na tych rodzinach.

[kulinka3]

Też się zastanawiam, ale istotne są powody dla których rodzice i dzieci nie chcą
tego konkretnego człowieka.Jeśli jest zgorszenie to sprawa winna być oddana do
stosownych władz, które za katechetę ponoszą odpowiedzialność i to do skutku.
Inne są pewnie dyskusyjne. Np, że pani jest nudna, albo wymaga.

[otryt]

Kulinko, w Tylawie sprawa była znana zwierzchnikom kościelnym od
dawna i nic z tym nie zrobiono. Opiszę historię mojego syna, która
do takich poszukiwań alternatywy doprowadziła. Rozumiem, że
alternatywy jednak nie ma? Albo we własnej szkole albo wcale?
Pozdrawiam serdecznie

[otryt]

kulinka3 napisała:

>Np, że pani jest nudna, albo wymaga.

Nie trafiłaś! To nie są ważne powody. Wymagałbym od dzieci chodzenia
na religię, gdyby katechetka była nudna lub wymagająca.

[kulinka3]

Ależ ja wcale nie próbowałam strzelać))To tylko przykład na to,że powody mogą
być różnej wagi.

[isma]

Albo, z innej beczki. Katecheza szkolna jest, sila rzeczy, kierowana
do progenitury katolikow "bezkonfliktowych". Ale co zrobic, gdy
trafi na nia dziecko z malzenstwa mieszanego wyznaniowo (no bo
rodzic-katolik jest zobowiazany w sumieniu...)? Budowany zapewne z
trudem domowy przekaz wiary zostaje skonfrontowany z przekazem o
nieco innym stopniu wywazenia, delikatnie mowiac (to oczywiscie nie
jest wina katechety, tylko obiektywna trudnosc)...

[dominikjandomin]

kulinka3 napisała:

> Inne są pewnie dyskusyjne. Np, że pani jest nudna, albo wymaga.

Dla mnie wymagająca - to zaleta

Nudna... cóż...

Byleby uczyła o tym, o czym ma uczyć. I swym nauczaniem nie działała
na szkodę.

[minerwamcg]

W Krakowie wiem, że dominikanie prowadzą katechezę dla tych, którzy nie chodzą w
szkole. Ale zdaje się niestety tylko na poziomie gimnazjum i liceum, podstawówki
nie.

Dziękuję/ntx

[otryt]

[pawlinka]

Nie przeszkadza mi obowiązek. Znów wychodzę na ortodoksa?))
Nie każdy katecheta gada bzdury, nie każdy proboszcz jest pedofilem, nie każda
klasa na szczęście tak rozrabia, że lekcja religii jest horrorem Często
znajdują się perełki, naprawdę często. Może nie jestem zachwycona obecnością
katechizacji w szkole, ale to jest i już, po prostu. Mimo wszystko widzę w
spotkaniach katechetycznych szansę na moment modlitwy, dyskusji. Może to wynika
tylko z moich doświadczeń, ale mnie w jakaś stopniu ukształtowała "salka"

[mader1]

A mi trochę przeszkadza Uważam, że zapis " zaleca się", " usilnie
zaleca się" wystarczyłby i świadczyłby o poszanowaniu w stosunku do
pełnej odpowiedzialności miłości rodzcielskiej. Czuję się trochę
potraktowana jak dziecko. Dziecko, które urodziło dziecko i
należy mu nakazać, wskazać, pokazać to, do czego się
zobowiązało ))) I wcale mnie nie przekonuje argument, że są
rodzice mniej dojrzali. Wszystkich należy wychowywać do
odpowiedzialności i traktować, jak dojrzałych,odpowiedzialnych
dopóki co innego się nie okaże

[kulinka3]

Mader, a za obowiązek szkolny też się czujesz potraktowana, jak dziecko?

[isma]

No, roznica jest zasadnicza.
Ustawodawca zaklada, ze nie kazdy rodzic jest polonista, geografem,
chemikiem i wuefista w jednym. W katalogu obowiazkow rodzicielskich,
definiowanych ustawowo, nie ma obowiazku wyedukowania przez rodzica
swego dziecka w fizyce i lacinie. Konsekwencja tego jest, iz szkola
publiczna wyrecza rodzica w tym, do czego on nie ma kompetencji.
(nawiasem mowiac, dyskutowalismy swego czasu o nauczaniu domowym, i,
jak pamietam, niejedenej z nas pomysl - a przynajmniej mozliwosc
wyboru rozwiazania alternatywnego - sie podobala. W przypadku
katechezy alternatywy niet...)

KEP natomiast, skoro zaklada, ze rodzic jest katolikiem (i ma
plynacy skadinad obowiazek wychowac dziecko w wierze), to
konsekwentnie moglaby domniemac, iz jest on w tej szczegolowej
kwestii kompetentny... Czy skorzystalby z tego domniemania, czy nie
skorzystalby, wybierajac szkolna katecheze - kwestia jego sumienia.

[pawlinka]

Będę się czepiaćskoro przywołałaś nauczanie w domu.
Czytając rozliczne artykuły na tenże temat, mnie najbardziej od idei odrzuca
wyraźna niechęć wypowiadających się w wywiadach rodziców do szkoły, wręcz
wyraźna wrogość wobec tego środowiska. Z góry założyli, że nic dobrego dzieci
się nie nauczą w podstawówce. Smutne było to tym bardziej, że ci rodzice są na
przykład czynnymi nauczycielami. Na co dzień grzecznie uczą inne dzieci.

Pytam zatem: dlaczego nie posłać na katechezę? Chodzi mi o powód. Mówiłam, ze
będę się czepiać

[isma]

Ja chyba mam problem z precyzyjnym artykulowaniem mysli ;-(((.
Pawlinka, mnie nie chodzi o posylanie na katecheze jako takie. Ja
sie zastanawiam, dlaczego musi sie to odbywac w drodze nakladania (i
egzekwowania, w sumieniu )) obowiazku. Akurat tego.
Jakos mi sie proporcja gubi, no.

Katecheza w szkolach jest ladnych pare lat. No i obserwuje sobie
dzieci na Mszy sw. dla tychze przeznaczonej (zgadzamy sie, ze do
tego chcielibysmy zeby byly wychowywane, a nie do prowadzenia
zeszytow?). U mnie w parafii w wiekszosci dzieci chodza na nia bez
rodzicow, siadaja klasami. Pisalam juz tu kiedys: Credo potrafi
powiedziec moze co dziesiaty z osmio-dziesieciolatkow. Natezenie
uwagi maja odwrotnie proporcjonalne do uplywu czasu, tj. akurat
mniej wiecej w okolicach ustanowienia wymiekaja i zaczynaja wyscigi
w toczeniu monet. Bo nikt im, zdaje sie, nie powiedzial, ze moze nie
musza skupiac sie przesadnie na liscie episkopatu (tez mam zywe
dziecko - kazania plebana nie wysiedzialo jeszcze nigdy), ale sa ze
dwa, no, moze trzy, momenty podczas Mszy sw., kiedy nie od rzeczy
byloby uczestniczyc w tym, co sie dzieje. Itp. itd.

Jesli zakladamy, ze katecheza szkolna nie ma byc wychowaniem w
wierze (no bo, jakoby nie ma, albowiem szkola publiczna ma niby byc
neutralna swiatopogladowo), to powinny jej towarzyszyc inne
dzialania. Ze strony rodzicow, ale i ze strony parafii. A tymczasem
czesto-gesto, wlasnie dlatego, ze jest (obowiazkowa w sumieniu ))
katecheza szkolna, to sie wszyscy czuja z wysilku zwolnieni...

[kulinka3]

No tak, to że większość ludzi nie radzi sobie z wychowaniem w wierze( które
wszak jest pojęciem szerszym) to wina obowiązkowej katechizacji.Powiem tak,
gdyby katechizację pozostawić tylko w rękach rodziców, skutki byłyby jeszcze
bardziej opłakane.Nie dość z powodu lenistwa to jeszcze ignorancji.

Obowiazek. Szkolny. Katechetyczny. Malzenski ;-O.

[isma]

Eeee, manipulujesz siostra. Ja nic nie mowie o winie. Ja tylko
obserwuje i probuje kojarzyc zaleznosci. Mialam przerwe w
obserwacjach, fakt, bo material porownawczy mam z tego krotkiego
czasu, kiedym sama dzicieciem bedac chadzala na religie przy
parafii - ale moze wlasnie dlatego roznica wydaje mi sie
uderzajaca...

I nic nie napisalam o tym, zeby katechizacje pozostawic tylko w
rekach rodzicow. Wprost przeciwnie, dam sie pokroic za to, ze bez
wiezi z parafia, bez uczestnictwa bodaj tylko w niedzielnej Mszy
sw., to sobie mozna wychowywac - religioznawce, ewentualnie.

Nawiasem mowiac - gdzies tam wyzej siostra pisala o tych
obowiazkach, co to je na nas Dekalog naklada. Przemedytuje siostra
zatem kwestie, dlaczegoz jest przykazanie o czci naleznej rodzicom,
zas przykazania o milowaniu meza swego (zakladam, ze w nieco
odmienny sposob, nizli pospolitego blizniego )) - nie ma.
Otoz osmiele sie sformulowac intuicje, iz wlasnie dlatego, ze ta
rzeczywistosc ma zwiazek z wyborem (wyborami - tak naprawde)
dokonywanym w wolnosci, to jest, powiedzialabym, fundamentalna. Nie
sposob jej zamknac w ramach obowiazku )).

[kulinka3]

Kochanie, medytuję to ja nad słowem Bożym, a po drugie, zapisu nie ma, bo nie
każdy będzie miał męża/żonę w przeciwieństwie do rodziców)).No i lecę
medytować nad różańcem.Ściskam.

[isma]

A, ze niby wystepuja w przyrodzie "bezzenni dla Krolestwa
Niebieskiego.." ))?

Ale niemowa tez nie zdola dac falszywego swiadectwa )).

[kulinka3]

isma napisała:


>
> Ale niemowa tez nie zdola dac falszywego swiadectwa )).
>
Ano, szczególnie gdy w wolności swego kalectwa nie wybrał)), podobnie
zresztą, jak ongiś bywało z wyborem małżonka))
Miłego dnia siostrze życzę!

[pawlinka]

"O ukochana siostro ma, Is.meno..."(swoją drogą, nieuchronnie zbliża się ten
dzień, kiedy z III a gimnazjum "przerabiać" będę Sofoklesa, taaaa i ciemność,
widzę ciemność! i w dodatku będę mieć skojarzenia)
Mnie się osobiście bardzo podoba Twa postawa "łapacza słówek"
I ja tez nie imputuję Siostrze takich, no nie bójmy się tego słowa, wywrotowych
myśli o pozostawieniu katechizacji w rękach rodzicielskich, raczej, się tak
wyrażę: prowokuję))
Obawiam się jednak, że ten obowiązek katechizacji to konieczny rodzaj
dyscyplinowania, nie wiem.

Antynoga

[isma]

Co ciemnosc, jaka ciemnosc? Opowie siostra belfer jak nalezy, ze sa
na swiecie dziewczynki odznaczajce sie heroicznoscia cnot od
kolyski, jak nie przymierzajc, panna A., i sa takie te...
ciamciaramcie (cimcirymci?) Is., co to sie dlugo nie moga na cos
zdecydowac. Bo one jakos tak sie gmeraja i ciamkaja w sobie, zanim
obowiazki, i te z prawa naturalnego, i te z prawa stanowionego,
wynikajace, spelnia )).

Konieczny, powiadasz. I jeszcze do tego ocena do sredniej i
matura... Jak na "oczywista oczywistosc" zalet szkolnej katechezy,
to duzo tych odgornych zachet i nakazow...

[pawlinka]

Ismo, to ja mam ostatnio problemy ze zrozumieniem Stale się czepiam
Interesują mnie p prostu te różniste niuanse, to "obok".
Dlatego tak mnie niepokoi, według mnie, brak zaufania. Może się mylę, może,
to do mnie podobne.
Od kiedy jest ten zapis o obowiązku? To też mnie ciekawi, co było wcześniej,
zanim katecheza weszła do szkoły, czy był obowiązek?
Oczywiście, masz słuszność, zachowanie dzieci wskazuje na to, że wszyscy sobie
odpuścili. Niestety.

[kulinka3]

A czy katolik = kompetencja w przekazywaniu wiedzy religijnej? Moim zdaniem
nie.Ja już nie mówię o mgr z teologii, ale o podstawach.
A wychowanie religijne to nie tylko wiedza (tu obowiązek katechizacji może
rodziców skutecznie wspomóc)to także tworzenie atmosfery, wspólna modlitwa,
praktyki, wprowadzanie dziecka w świat wartości, przykład życia.....Tu rodziców
nie zastąpi nikt.

[mader1]

> Mader, a za obowiązek szkolny też się czujesz potraktowana, jak
dziecko?

Skąd wiesz ? )))
isma już napisała to, czego powtarzać nie będę.
Każdy, kto ze zrozumieniem zaniósł swoje dziecko do chrztu i
zrozumiał wagę tego, co się z Nim wyczynia wylewając na łebek te
kropelki czy też zanurzając, wie, jakie ma obowiązki.
No, niestety nauczyłam się, że władza traktuje mnie jak
kanciarza,aferzystę, dzieciobójcę itd. czyli nie ma do mnie za grosz
zaufania w wielu sferach - tez kształcenia dzieci. Ale Kosciół, mój
Kościół powinien mieć do mnie więcej zaufania. Proboszcz ma

[mamalgosia]

mader1 napisała:

Wszystkich należy wychowywać do
> odpowiedzialności i traktować, jak dojrzałych,odpowiedzialnych
> dopóki co innego się nie okaże

Rzecz w tym, że być może "co innego się okazało"?

[mader1]

> Rzecz w tym, że być może "co innego się okazało"?

przeprasza, nie panuję chyba nad tempem odpowiedzi

jeżeli nie rozmawiamy ogolnie o wierze czy poziomie świadomości, a o
rzeczy, której obowiązek dotyczy - czyli uczestniczeniu w szkolnych
zajeciach religii, to okazało się, że nie jest źle. Rodzice nawet
nie mając świadomości obowiazku ( bo jeśli nasza Isma nie miała,
któż miał ? )) i tak zapisują dzieci na takowe lekcje Nawet Ci,
którzy nie wierzą i Ci którzy kontestują. Mamy tu, można rzec,
nadkomplet )))

[kwirynia]

A ja czuję się w sumieniu zobligowana.
Jeśli jestem katoliczką - bo tak wybrałam, jeśli na chrzecie dzieci
przyrzekałam, że będę je wychowywać w wierze, to nie mogę ich nie
posłać na religię.
Ania

Obowiązek i sposoby jego wypełniania

[minerwamcg]

Powtórzę jeszcze raz - czuję się zobligowana, żeby dziecko wiedzę religijną i
takież wychowanie ZDOBYŁO. A czy będzie to w szkole, w salce katechetycznej, w
duszpasterstwie czy od znajomego księdza (moje Szczęście chodziło tak przez
pewien czas do ś.p. Ks. Twardowskiego) - to jest sprawa drugorzędna. Ja mam
nakazany w sumieniu cel. Ale dobór środków proszę pozostawić mojej znajomości
potrzeb własnego dziecka, doświadczeniu, kobiecej intuicji i jeszcze kilku innym
rzeczom.
Tym bardziej, że stanowiąc małżeństwo ekumeniczne będziemy mieć w tej mierze
wystarczająco dużo wystarczająco niestandardowych problemów, wymagających równie
niestandardowych rozwiązań.

mary_ann po niewczasie

[mary_ann]

Tyle tu mądrych rzeczy napisano, że daję głos ino dla porządku, żeby
statystyka rozkładu opinii była wiarygodniejsza)

Też uważam, że do "wychowania w wierze" zobowiązuje mnie
przyrzeczenie złożone na chrzcie. Bezdyskusyjnie. Nijak nie rozumiem
natomiast, dlaczego wypełnienie tego zobowiązania miałoby się
koniecznie konkretyzowac w posyłaniu dziecka na religię. Ani to
warunek konieczny, ani wystarczający rzeczonego wychowania.
W dodatku takie stawianie sprawy mnie obraża - podobnie jak mader
czuje się dotknieta brakiem zaufania. Wręcz sprowadzona do pozycji
dziecka o podejrzanych zamiarach

Ja to mam łatwo - bez wyrzutów sumienia takie zalecenie "olewam"
jako po prostu uzurpatorskie i absurdalne.

Tj.żeby była jesnośc - dziecię me (to w wieku szkolnym) chodzi jak
najbardziej na religię. Dlatego, że taką podjęłyśmy razem decyzję, a
nie z przymusu. Do tej pory sprawa byla oczywista, bo religia była
super, teraz Zuzka zmieniła szkolę i, niestety, jest /z tym akurat/
źle. Coraz gorzej wręcz. Na razie nie dramatycznie, ale możemy
znaleźć się w sytuacji, w której dalsze posyłanie Zuzi na lekcje
będzie działało wręcz "antywychowaniowo". Tylko - jak słusznie -
zauważył Otryt - czy jest w ogóle jakaś alternatywa instytucjonalna?

/Bo ja w domu mogę religijnie edukowac (co zresztą czynię), ale to
jednak nie to samo, co uczestnictwo w grupie/.