wiecznie niezadowoleni ...

[mader1]

Mirellka poruszyła pewną dosyć ważną dla mam, tatusiów i nauczycieli
sprawę. Nie uważam, żebysmy mogli o tym rozmawiać w wątku Nati, bo
nie mamy podtaw, by przypuszczać, że do takich rodziców należy.
Ale jak to jest ?
Są rodzice, którzy ciągle zgłaszają jakieś problemy... Pani Z. za
mało daje gramatyki, pan B. mógłby dawać jaśniejsze przykłady z
matmy, a poza tym proszę posłuchać, jak sformułował zadanie...
Pokoje na szkole zielonej były za małe, program zbyt ubogi...
Z jednej strony trzeba pilnować dobra swojego dziecka, jest się za
nie odpowiedzialnym... Teoretycznie powinno się współtworzyć szkołę,
powinno się dawać dziecku przkład postawy aktywnej.
Z drugiej strony nauczyciele to są ludzie... W czasie wielu lat,
muszą popełnić jakiś błąd... Mają swoje uczucia, szczególnie gdy
zwraca się im uwagę.
W dodatku to, co dla jednych jest " duperelem" niewartym wzmianki,
dla innych jest podstawą...
Jak sobie radzicie z rzeczywistością szkolną ?
I czy rzeczywiście obserwujecie, że są wiecznie niezadowoleni
rodzice, którzy zawsze znajdą dziurę w całym ?

[nati1011]

są. Ja byłam wychowana w czasach gdy nauczyciel to był autorytet. Z
urzędu ) Dziecko miało sie słuchać i basta, a nauczyciel miał
zawsze rację. Jak była uwaga czy 2 (jedynek jeszcze nie znano) to
nikt nie pytał czy przypadkiem nie wynika to z nieporozumien na lini
uczeń i nauczycie, ale oznaczało to, że uczeń nabroił. Czy było
idealnie? Pewnie nie. Ale w wielu wzgledach było normalniej.

Byłam w szoku jak poszłamna pierwszą wywiadówkę do zerówki.
Nauczycielka jeszcze nic nie zdazyłą powiedzieć a już zasypano ją
gradem uwag, rzadań i pretensji. Trzeba przyznać że tylko część
rodziców, ale reszta nie reagowała - ja tez nie, bo nawet nie
wiedziałam jak się zachować. W klasach 1-3 było w miarę normalnie.
Miałam kilka uwag dotyczących panujacych w szkole zasad, ale
starałam sie je korygować w domu a nie na zebraniu.

Dopiero nowa wychowawczyni zmusiła mnie do działania. Moze to był
jej sposób na takich rozpretensjonowanych rodziców, ale tam rodzice
w zasadzie nie mieli zupełnie nic do powiedzenia. Słowo wychowawcy
było święte, a jedyna dopuszczalna odpowiedź na ptytanie to: tak,
oczywiście ma Pani rację.

Ja uważam, ze zareagowałam za późno. Ale to dotyczyło kwestii
wychowawczych. Nie przyszło by mi na myśl, by wtracaś sie w metody
nauczania. Nie znam sie na tym. Miarą nauczyciela jest dla mnie
poziom jego uczniów. Skoro dobrze sobie radzą, to znaczy że metoda
dobra

A takna marginesie - do szału doprawadza mnie moda na integracje na
zebraniach. Ja nie chcę sie bawić w wierszyki, malowanki,
klaskanki... Idę do szkoły by dowiedzieć się o dziecko. Z niektórymi
rodzicami sie przyjaźnie, innych nie lubię. Nie chcę by ktoś mnie
zmuszał do czegoś na co nie mam najmniejszej ochoty. U was też tak
jest? Zabawy, testy, gimnastyka na zebraniach?

[mama_kasia]

U was też tak
> jest? Zabawy, testy, gimnastyka na zebraniach?

Nie ma.

integracja na zebraniach

[mamalgosia]

czyli socjalizacja i pedagogizacja rodziców. Przepraszam za
wyrażenie, ale rzygam tym. A tu odgórny nakaz, że w tym roku na
wywiadówkach mam zrobić 5-odcinkowy cykl warsztatowy. Rodzice
usadzeni w kółeczku, plakaty, burza mózgów... Już to widzę

[nati1011]

cieszę się, zę nie tylko ja to tak widzę ))

Mnie już spedagogizowali w szkołąch, więcej nie chę ))

[mamalgosia]

Tylko dlaczego trzeba to robić, jeśli nadawca nie chce i odbiorca
nie chce?

[twoj_aniol_stroz]

Bo chce pomysłodawca )

[mama_kasia]

U syna miałam takich rodziców.
Natomiast u córki wręcz przeciwnie.
Ale myślę, że na to, jacy objawiali się ci rodzice mieli
wpływ nauczyciele, tzn. - wychowawczyni córki jest uwielbiana,
tak przez dzieci jak i przez rodziców. Nawet jeśli jesteśmy
z czegoś niezadowoleni (np. z innych nauczycieli czy z tego, że
ciągle z angielskiego się zmieniają, czy z tego, że plan nie
taki), to razem z wychowawczynią kiwamy głową - widocznie nic
nie można z tym zrobić. Właśnie, mamy do niej zaufanie. Wydaje nam
się, że skoro jej nie udało się nic zmienić, to już na pewno
nikomu by się nie udało.
Inaczej było u syna. Nie było tego zaufania.
Jestem przekonana, że w obu przypadkach w klasie są rodzice,
jak ich nazwałaś "wiecznie niezadowoleni", ale tylko u syna
się ujawnili. ...Być może przy zmianie wychowawczyni w przyszłym
roku, i u córki atmosfera wśród rodziców się zważy - oby nie

[mamalgosia]

mama_kasia napisała:

Nawet jeśli jesteśmy
> z czegoś niezadowoleni (np. z innych nauczycieli czy z tego, że
> ciągle z angielskiego się zmieniają, czy z tego, że plan nie
> taki),
Na plan lekcji narzekacie???

[nati1011]

mamalgosia napisała:

> Na plan lekcji narzekacie???

moja córka miała w 4 klasie we wtorek 9 godzin lekcyjnych. Uważasz,
zę to normalne? Narzekałam. ALe nic nie zrobiono. Córka wracała
padnieta, a następnego dnia powtarzałay sie 4 przedmioty i miała
jeszcze stertę lekcji do odrobienia.

[mamalgosia]

No nie, 9 lekcji to paskudnie

[mader1]

Są tacy. Wiem, że są. Są rodzce, którzy przenoszą dzieci ze szkoły
do szkoły, popadają w konflikt z każdym.
Właśnie - zaufanie.
Ja mam wrażenie, że jeśli chodzi o moje dzieci, potrafię w bardzo
prosty sposób zachować autorytet nauczyciela, jednocześnie nie
zaprzeczając, że akurat źle postąpił. Pytam " ale generalnie ta pani
to jest w porządku, prawda ? To pamietasz zrobiła, na lekcji na
tamto.. itd Raz popełniła błąd. Kazdemu raz może się zdarzyć. Idź i
porozmawiaj z nią o tym, ale na spokojnie"...
Bo każdemu może się zdarzyć.
Ale co jeśli jest nauczyciel języka, który nie uczy ? Wszyscy już
pogodzili się z tym, że żeby umieć język, trzeba posyłać dziecko na
lekcje prywatnie To po co taki przedmiot ? Pamietam, jak Alex
nawet jakiś czas temu pisała o popołudniowym języku dla dziecka " bo
takie są realia". Takie są realia, to znaczy " my w Polsce mamy
zwyczaj, że oficjalnie mamy lekcje językowe w szkole państwowej, ale
wszyscy rozumieją, że trzeba posłać dziecko na lekcje prywatne " czy
tylko w nielicznych szkołach trzeba ? I wtedy na rodzica, który
wstaje na zebraniu i pyta " co z tym językiem ? dlaczego nie robią
nie mają ćwiczeń itd" patrzy się jak na pieniacza... Pani X. uczy w
szkole już 12 lat, miała nawet olimpijczyka ( wrócił z rodzicami z
Anglii, fajny chłopak))) a ten nagle coś chce...
Rozmawiałam jakiś czas z dziadkiem - sąsiadem. Dziadek postanowił
spojrzeć na zeszyt i książkę do niemieckiego swojego wnuka
gimnazjalisty... Wnuk nie miał kłopotów z niemieckim, czwórkę miał i
to go satysfakcjonowało... Patrzy a tam nic nie wypełnione, nic nie
napisane, po roku nauki. Stara się pogadać z wnukiem, on nic.
Mówi o tym rodzicowm dziecka a oni " Tato, uspokój się, na to się
nic nie poradzi. Nie będziemy się awanturować, świata nie
zmienisz..."
Dopiero za trzy lata jedna z klas się " poawanturowała", dostali
prawie wszyscy jedynki i dwójki na semestr za karę ( na szczęście
przedmiot dodatkowy) i opinię " trudnej klasy", nauczycielkę
wymieniono...

[nati1011]

moja córka w starej szkole zralizowała z niemieckiego jakąś 1/3
programu, pani poprosiła, by nie wyrzucali ksiażek, bo resztę
nadrobią (takich słów użyłą) w nowym roku. Na to moja córa wstała i
powiedziała, ze przez panią bedzie miała zaległosci w nowej szkole.

No i szczerze mówiąc trudno było mi z tego wybrnąć. Młoda miała
trochę racji, ale to wystąpienie nie bylo zbyt grzeczne. Z drugiej
strony ja ciagle jej mówię o obowiazkach, a ona w tym momencie
dostrzegła, zę i nauczyciele nie zawsze wywiązuja sie ze swoich.

Trudna praca nauczyciela. Ale przecież można. Wiekszość wykonuje
swoje obowiazki summienie i z poświeceniem. Ja do dziś z
rozrzewieniem wspominam swoich z liceum. A byli bardzo surowi - w
większości

[mamalgosia]

mader1 napisała:


> Ale co jeśli jest nauczyciel języka, który nie uczy ? Wszyscy już
> pogodzili się z tym, że żeby umieć język, trzeba posyłać dziecko
na
> lekcje prywatnie
To akurat dotyczy każdego nauczyciela. Przecież nie może nie uczyć!
Ale też znam taką, która nie robiła nic. Długa historia. Latami to
trwało, na wizytacjach/hospitacjach robiła rewelacyjne lekcje, a
poza tym nic. Potrafiła 30 minut patrzeć w okno. Do dziś pozostaje
dla mnie zagadką, dlaczego była nie do ruszenia

o jezykach

[isma]

Mnie sie wydaje, ze w odniesieniu do jezykow jest ta ewentualna nauczycielska
slabosc o tyle widoczna, ze faktycznie trzeba byc nie lada specem, zeby nauczyc
jezyka obcego w warunkach szkolnych, przy 20-osobowych grupach, z takimi sobie
podrecznikami, dwa razy na tydzien. Jezyk to jest rzecz, ktora sie uczy w
praktyce. W teorii moze byc nauczany tylko przez nauczajacego o naprawde
wysokich kwalifikacjach...

Ja w miare biegle mowie po wlosku i po amerykansku (w obu jezykach - a
amerykanski to zupelnie co innego, niz angielski )) - wiem, ze popelniam
bledy - ale mowie swobodnie, a tlumaczac czy piszac wiem, w ktorych momentach
musze sie upewnic, czy posluguje sie jezykiem poprawnie). Czasem mi sie zdarzy
nawet wyczuc w tych jezykach niuans czy zart )). A zadnego z tych jezykow nie
uczylam sie w szkole, a nawet wlasciwie takze nie na tzw. kursach. Po prostu
siedzialam wsrod ludzi: miesiac, drugi, trzeci..., no i trzeba bylo sie jakos
porozumiec. Cytujac pewna niemieckojezyczna adeptke polszczyzny, czasem "mowie
jak idiot, ale mowie".

W szkole sredniej - chyba najlepszym krakowskim liceum - uczono mnie
niemieckiego. Znam tylko biernie, tj. czytam dosc swobodnie, ale nie jestem w
stanie powiedziec najprostszego zdania. Tyle sie namysle i naspinam nad
poprawnoscia wypowiedzi, ze dyskusja dawno juz zdazy zejsc na inne tory...
Pytajacym po niemiecku o droge odpowiadam odruchowo po angielsku )).

Ale z drugiej strony - swoj rosyjski, nieskromnie powiem, czasem poprawniejszy
gramatycznie od ruszczyzny slubnego dla ktorego to niby jest jezyk ojczysty -
zawdzieczam nauczaniu szkolnemu. Li i jedynie. Najpierw solidnej rusycystce w
podstawowce (szkola byla pod wezwaniem Marszalka ZSRR Iwana Koniewa, inaczej byc
nie moglo...), [otem autentycznie charyzmatycznej rusycystce w LO...

Wiec - to roznie bywa. Jesli nauczyciel jezyka obcego potrafi zaszczepic
przekonanie, ze nie wtlacza wiedzy, tylko wyposaza w zywa umiejetnosc (tak, jak
to sie dzieje w sytuacji "wrzucenia" w obce srodowisko jezykowe)- to jest
dobrze. Ale jesli nie - to klops ;-(((.

[nati1011]

ja niemieckiego uczyłam się tylko w szkole (średniej) i na kursie w
domu kultury (2 lata, po godzinie 2 x w tyg.). Jak pojechałam po
maturze do niemiec nie miałam żadnych problemów. Mówiłam płynnie i
nawet z akcentem. Problem mam z pisaniem, ale to chyba kwetia
mojej "oporności" ortograficznej. )

Za to na rosyjski byłam odporna. Nie znosiłam tego jezyka i do do
dzisiaj pamietam tylko kilka słów.

Może i w szkole nie da sie NAUCZYC języka, ale mozna dać solidne
podstawy i zachęcic do jego nauki.

[mamalgosia]

Wszystkie języki, których się uczyłam, mam opanowane w sposób
bierny. Czasem słabo, czasem lepiej, a czasem bardzo dobrze - ale
zawsze tylko biernie. Mam jakąś blokadę i w języku obcym nie
potrafię się porozumiewać. W Rzymie się przełamałam i mówiłam trochę
po włosku, ale teraz na nowo bym się musiała przełamywać.
Nie wiem, co to jest, bo nie chodzi o jakiś lęk przed ośmieszeniem
się - z reguły obcokrajowcy pozytywnie reagują na próby mówienia ich
językiem.

[nati1011]

Ja powiem inaczej - mnie ogromnie irytuje niesolidne wykonywanie
swoich obowiazków (od siebie zaczynajac) i obojętnie czy to lekarz,
nauczyciel czy urzędnik... I to jest dla mnie probklemem a nie
drobne potyczki czy błedy kóry każdy przeciez popełnia,

[minerwamcg]

Ojjj... Znam.
Kiedyś bywaliśmy z Arthurem na wycieczkach klasowych organizowanych
przez naszą znajomą nauczycielkę. Arthur prowadził gry harcerskie,
ja zajęcia teatralne. I dobrze było.
W klasie jedna z dziewczyn miała problemy z chodzeniem. Poruszała
sie o kulach, czasem bez, potrafiła zresztą na tych kulach zasuwać
jak mały pershing, w ogólności była to całkiem dzielna osoba.
Za to jej mama... Wychowawczyni miała prawie codziennie raport - kto
na Kasieńkę krzywo spojrzał, która pani oceniła ją za ostro, kto nie
dość szybko podał jej to, co chciała, kto jej powiedział coś
przykrego (niezwiązanego z jej kalectwem - ot, po prostu, ludzie w
gimnazjum raczej nie prawią sobie duserów). Każde nie dość specjalne
potraktowanie Kasi było zauważone i odczytane jako prześladowanie.
Sama Kasia, mam wrażenie, nie marzyła o niczym innym, tylko żeby nie
robiono wkoło niej szumu i traktowano ją jak wszystkich - była to
dziewczyna nieśmiała i mało przebojowa. Niestety, mama nie dawała
takiej szansy - ani jej, ani otoczeniu...

[verdana]

O tak, taką matke znam - matka dziewczyny upośledzonej w stopniu
lekkim, ktora tego nie przyjmowala do wiadomosci i terroryzowala
nauczycieli. Jednak wiekszość rodzicow jest niezadowolona wybiorczo,
choć czasem w sprawach absurdalnych.
Natomiast nie wierzę w autorytet nauczycieli "za dawnych czasow".
Owszem, wierze w domy, gdzie autorytet byl podtrzymywany za wszelką
cene, a nauczyciel miał zawsze rację, kosztem dziecka. Na szczęście
moi rodzice nie bali się zgadzać ze mna w srawie beznadziejnosci
niektorych nauczycieli - inaczej sknczylabym w Tworkach.
Co do nauczycielki niemieckiego - wybacz, ale sie nie zgodze.
Nauczycielka ma prawo sobie rozplanowac program, nie licząć się z
przenoszeniem dzieci. Czasem bywa tak, ze w slabej klasie czy z
powodu pewnych okolicznosci nie da się przerobić wszystkiego, albo
goni się, aby tylko"program bycl zrobiony", bez powtórzeń, bez
zwracania uwagi na uczniow.
Ja nie pochwalilabym corki za taką uwagę - tzn. gdyby coka zostawała
w szkole i widziała, ze coś zlego się dzieje, zwrocila nauczycielowi
uwagę - to co innego. Ale opieprzyć nauczyciela bez cienia ryzyka,
sztuka dla sztuki? Raczej nie.

[nati1011]

Verdan, nie pochwaliłam córki za takie zachowanie. I nawet do głowy
mi nie przyszło opieprzanie kogokolwiek )
ALe chodziło o realizację umowy. Na poczatku roku na każdym
przedmiocie dzieci dostały coś na kształt umowy. Były tam wymagania
co do lekcji, klasówek i odpowiedzi, ale tez program na dany rok
(zaplanowany przez nauczyciela) I z jednej strony nauczyciele
wymagali, by dzieci się do tego stosowały, ale nie zawsze
realizowali to co sami dali. A lekcje się nie odbywały często z
błahych powodów. I tylko tu był mały problem. Czyli w zasadzie
zasłużenia na autorytet - dotrzymywania ustaleń i szanowania
uczniów. Córce wytłumaczyłam i obiecałam, ze jeżeli tylko chce to
moze w wakacje przerobić ze mną resztę podręcznika. Ale jakoś nie
zgłosiła checi

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

A lekcje się nie odbywały często z
> błahych powodów.
A kto powodował te "błahe powody"? Bo jakoś nie chce mi się wierzyć,
żeby pani zamiast prowadzic lekcję, poszłasobie do kosmetyczki.
Mnie też nie raz (i nie dwa, i nawet nie pięćdziesiąt) denerwuje to
co wymyśla nasz dyrektor. nie mwóię o masie zajęć pozalekcyjnych,
które dotykają mnie najboleśniej. Ale żeby zadowolić młodzież, to
nakazuje dużo imprez (kompletnie idiotycznych, nieważnych,
wymyślanych na przymus, pod kuratorium - no bo co to za super
szkoła, w której tyle się dzieje... tak, bardzo dużo się dzieje, a
my coraz mniej uczymy), a ja KOMPLETNIE nie mam na to wpływu. W
zeszłym roku pisałam sprawozdanie, że nei zrealizowałam podstawy
programowej w III klasie (czyli ostatniej programowo!!!) - jedna
godzina tygodniowo, czyli teoretycznie 4 na miesiąc (i to mało), z
czego odbywały się 2, bo w czasie lekcji wychodziliśmy na
przedstawienie antynarkotykowe, albo na sali gimnastycznej
zapoznawaliśmy się z potrawami narodów Unii Europejskiej, a to pokaz
kungfu... Wierz mi, ż emarzę o tym, żeby tylko uczyć. Marzę o tym,
żebym mogła przeprowadzić wszystkie lekcje w planie - i nic więcej i
nic mniej.
Od dawna mówię, że w oświacie źle się dzieje. I to z roku na rok
gorzej

[nati1011]

organizowano jakieś apele, przedstawienia, skecze itp. Próby
odbywały sie na lekcjach, a lekcje przepadały. Moim zdaniem takie
rzeczy powinny byc po lekcjach a nie zamiast - zwłaszcza jeżeli nie
mozna pogodzić tego z realizacją programu.

[mamalgosia]

A powiedziałaś to komuś? Zwróciłaś uwagę?

[nati1011]

nie - ja juz tam dość zametu narobiłam. Już i tak wyjątkowo
nieszczęśliwa byłam, że musiałam w końcu zacząć interweniować w
sprawie córki. Zgłaszałam tylko na zebraniach ten plan lekcji (jako
jedyna!!) i oponowałam przeciwko drogim wycieczkom - w klasie było
sporo biednych dzieci, a pani wymyślała wycieczki z superatrakcjami
po supercenie. SPytałam czy nie można zoragnizowąć czegoś
skromniejszego na co pojedzie cała klasa.

No i zaoponowałam przeciwko nagrodom na koniec roku. Dzieci w
nagrodę za trud całorocznej pracy otrzymały słowniczki
ortograficzne.

Póżniej na rozmowie w sprawie córki z wychowawczynia i pedagogiem
szkolnym dowiedziałam się, ze te moje 3 uwagi na zebraniu zostały
odebranie jako rodzaj pieniactwa, bo dobrze wychowany rodzic nie
zgłasza zastrzeżeń do pomysłów wychowawcy i odzywanie się podczas
zebrania jest bardzo źle widziane.

ńRe: wiecznie niezadowoleni ...

[pawlinka]

Też mam wrażenie, że w szkole nie ma czasu na zwykółe lekcje, bo
(powodów jest mnóstwo) i to nie nauczyciel te powody wymyśla.

ńRe: wiecznie niezadowoleni ...

[mamalgosia]

To, że u Was też jakoś mnie nie pociesza. Bo do czego to zmierza?

[mamalgosia]

verdana napisała:

> O tak, taką matke znam - matka dziewczyny upośledzonej w stopniu
> lekkim, ktora tego nie przyjmowala do wiadomosci i terroryzowala
> nauczycieli.
No to my mamy właśnie temat na topie. Tyle, że nie chodzi o
terroryzowanie nauczycieli, ale o krzywdę robioną dziecku. Własnemu.
Wiem (tzn napiszę: domyślam się, bo na szczęscie nie wiem z
autopsji), że bardzo trudno jest stanąć twarzą w twarz ze
stwierdzeniem "moje dziecko jest upośledzone". Ale zaprzeczanie temu
prowadzi do wielkiej krzywdy. Np kilkakrotne powtarzanie klasy,
alienacja, brak rozwoju, brak widoków na przyszłość


> Nauczycielka ma prawo sobie rozplanowac program, nie licząć się z
> przenoszeniem dzieci. Czasem bywa tak, ze w slabej klasie czy z
> powodu pewnych okolicznosci nie da się przerobić wszystkiego, albo
> goni się, aby tylko"program bycl zrobiony", bez powtórzeń, bez
> zwracania uwagi na uczniow.
Nie wiemy, co oznacza "wykonanie 1/3". Czy chodzi o 1/3 np. ćwiczeń
w książce, 1/3 programu, czy 1/3 podstawy programowej. Bo to
różnica. Program może być z kosmosu, a podstawa programowa może
stanowić tylko 1/10 jego część. I niezrealizowanie czegoś
niekoniecznie jest złem

[mamalgosia]

Pracuję 14 lat (z przerwami) i widzę, że roszczeniowość rodziców
bardzo wzrasta. Często (nie zawsze, ale bardzo, bardzo często) ci
najbardziej roszczeniowi jednocześnie prezentują
postawę "Moje_dziecko_jest_Bez_Skazy". No naprawdę: co roku na
wywiadówkach to samo. "Moja Alinka nie jest aniołkiem, wiem o tym",
ale spróbuj powiedziec, że Alinka rzeczywiście aniołkiem nie jest,
to przechlapane.
Pani z angielskiego źle tłumaczy. Trzeba napisac petycję
do dyrektora o zmianę nauczyciela. Wychowawczyni nei ineteresuje się
młodzieżą/interesuje się za bardzo. Pani z matematyki robi za dużo
zadań z tekstem, a ta druga w ogóle nie robi z tekstem.
I to nie jest tylko zwrócenie uwagi, jakieś wyrażenie swojej opinii.
To jest jednoczesne żądanie, żeby temu nauczycielowi udzielić
nagany, wymienić na innego, a moż eprzenieść do innej szkoły.
Nie mówię, że nie ma złych nauczycieli. Nie mówię, że wszyscy są
idealni.
I nigdy nie jest tak, że nauczyciel zawsze ma rację. Tak samo
zresztą jak nie zawsze rodzic ma rację...

Dlaczego pan z wfu nie prowadzi w sobotę zajęć? (oczywiście za
darmo) DLaczego pani z chemii nie prowadzi kółka wyrównawczego? Co
to za klasa z drugim jęz francuskim, MA BYĆ niemiecki...

Myślałam nie raz o tym, czy patrzę obiektywnie na swoje dzieci. I
nie jest to możliwe na pewno, ale staram się. I staram się
przyjmować uwagi. Znam wielu rodziców, którzy na wszelkie uwagi są
zamknięci. Nawet te wypowiedziane z autentyczną troską. I nie chodzi
o to, że obalają ten czy inny argument - po prostu z góry zakładają,
że to oszczerstwo

miejsce na Ziemi,miejsce w sercu

bez skazy...

[mader1]

> najbardziej roszczeniowi jednocześnie prezentują
> postawę "Moje_dziecko_jest_Bez_Skazy". No naprawdę: co roku na
> wywiadówkach to samo. "Moja Alinka nie jest aniołkiem, wiem o
tym",
> ale spróbuj powiedziec, że Alinka rzeczywiście aniołkiem nie jest,
> to przechlapane.

W stosunkach między dziećmi też coraz wiecej takich rodziców
Kiedyś to było jakoś tak, że jak była kwestia sporna, słuchało się "
żalów " obydwu stron, dążyło do pogodzenia - ciągle tak robimy z
najbliższymi koleżankami. Teraz jest jedna racja - mojego dziecka
Niewielu dochodzi przyczyn, nie uczy rozumieć innych...

[emiola71]

Myślę że i ja czasami do takich rodziców należę, a sprawiło to samo
życie. Wiele lat już temu mój syn jako moje pierwsze dziecko poszedł
do szkoły. W domu był takim zwyczajnym dzieckiem, tzn. nie jakąś tam
spokojną duszą, ale i nie rozrabiaką a w szkole uczył się w miarę
dobrze ale zawsze miał jakieś obniżone sprawowanie i czasami
wychowawczyni miała do mnie jakieś żale co do niego. Ja ją uważnie
słuchałam i w domu nie myśląc nawet, że pani mogła mówić coś nie tak
tłumaczyłam synkowi jak ma się zachowywać, czego nie robić itd. No i
kiedy był w klasie 3-ciej wydarzyło się w klasie takie coś- otóż
pani musiała wyjść z klasy w czasie lekcji i gdy przyszła zastała
piszczące dziewczynki, które powiedziały że chłopcy rzucają w nie
nieżyjącymi muchami- na pytanie kto to zrobił padła odpowiedź że
kilku chłopców między innymi mój syn. Poszłam na rozmowę i po raz
pierwszy zaczęłam bronić mojego syna, bo on panicznie bał się
wszelkich zdechłych owadów i byłam pewna, że nie mógł tego zrobić,
bo on takiej muchy w rękę by nie wziął.
Później znowu było różnie ale gdzieś za 2 lata na półrocze dostał
sprawowanie poprawne przy średniej ocen 4,65 i wtedy mówię do niego
tak : popatrz takie dobre masz oceny a to sprawowanie takie słabe,
czy ty naprawdę nie potrafisz w tej szkole powstrzymać się od tych
złych wybryków, a on mi na to tak bez zastanowienia : mamuś, a po co
ja mam się o cokolwiek starać jak cokolwiek ktoś by nie zrobił to i
tak będzie na mnie?
Co zrobiłybyście na moim miejscu?
Bo ja od tej chwili jeżeli była jakaś skarga na niego najpierw
pytałam go jak to było i jeżeli mówił,że to nie on stawałam w jego
obronie.Myślę, że gdybym tego nie zrobiła straciłabym go, pewnie
wybrałby kolegów i odwróciłby się ode mnie, a tak mam z nim bardzo
dobry kontakt, jest dobrym synem i odkąd chodzi do technikum czyli
poszedł do innej szkoły(bo podstawówka i gimnazjum jest u nas razem)
wychowawczyni ani razu nie miała do niego żadnych zastrzeżeń, a
rozpoczął tam już 3-cią klasę.Ma bardzo dobre frekfencje i w drugiej
klasie był 5-tym uczniem co do sredniej.

Ja kiedy chodziłam sama do szkoły nauczycieli szanowałam bardzo,
zawsze zdarzał się ktos kogo lubiłam mniej ale ogólnie było ok.

Teraz jednak, kiedy jestem rodzicem, a mieszkam tuż obok szkoły,
najbardziej bulwersuje mnie to że niektórzy nauczyciele na uczniów
krzyczą i ich wyzywają. Nie wiem czy jest tak i w innych szkołach,
czy to nasza jest wyjątkiem, ale czasami nie dziwię się że niektórzy
uczniowie nie wytrzymują i coś niegrzecznego powiedzą. Ja swoim
dzieciom tłumaczę że nauczycieli szanować trzeba i sama tak uważam,
ale jeżeli nauczyciel wyzywa ucznia za to że czegoś nie zrozumiał od
tołmanów i baranów , i jeszcze inaczej, to ja wtedy wolę zamilknąć
niż takiego nauczyciela bronić.
Ostatnio córce zdenerwowanej po lekcji i mówiącej że następnym razem
to nie wytrzyma i coś pani odburknie, powiedziałam że jeżeli da
radę to niech nigdy nie mówi nauczycielom nic niegrzecznego bo to
nie przykre słowa powiedziane sprawią jej radość, ale to że
potrafiła te słowa przemilczeć (choć sama nie wiem co ja bym zrobiła
na jej miejscu, bo na mnie nigdy żaden nauczyciel nie nakrzyczał).

Tak więc podsumowując nie chodzę ciągle do szkoły z pretensjami i
nie mam na każdym zebraniu jakichś pytań i problemów, ale są
sytuacje że swoje dzieci bronię.

Pozdrawiam i życzę wszystkim rodzicom samych dobrych dzieci i
nauczycieli.

[verdana]

W porownaniu z tym, ja na nas w liceum wrzeszczano i nas wyzywano, z
opowieści mojego dziecka wnioskuje ze w skali porownawczej teraz
mamy raj.
Akurat za to bym raczej szkołę chwalila - widze spory postep nie
tylko w stosunku do moich czasów licealnych (jedna z najlepszych
warszawskich szkół, wrogowi nie zyczę), czasami szkolnymi
najstarszego (tez sredno przyjemnymi, ale to już trochę na jego
zyczenie), a tym, co jest teraz.
Jak w reklamie "teraz jest lepiej".
oczywiscie, zdarzaja sie wszedzie wyjątki, ale ja mówie o takiej
sobie, przeciętnej.
A programu nie da sie przerobić, bo to jest fizycznie niewykonalne.
Wiem, bo sama pisałam programy i podrecznik pod "podstawe
programową". Nie da się i tyle - podstawa jest za obszerna.

[mamalgosia]

A w nas pani od biologii rzucałą szmatą do tablicy


Co masz na myśli pisząc "programu nie da sie przerobić"??

[verdana]

Że jest zbyt obszerny. Teoretycznie jest temat na każda lekcję +
margines na wycieczki, swieta itd, ale to utopia. Oznacza, ze nigdy
niczego nie trzeba powtorzyc, ze nie da sie poruszyć tematow
bieżących, a na pytania dzieci nalezy odpowiadać "dzieci i ryby
glosu nie maja". Nie ma tez czasu na wytlumaczenie, tylko na gnanie
galopem.

[pawlinka]

i pytanie, czy nauczyciel jest dobry, bo zrealizował program, czy
jest dobry, bo nauczył uczniów myśleć, tworzyć, mimo że nie
przerobili w I klasie jeszcze baroku i oświecenia?
A casus pytania nr 16 na ostatnim egzaminie gimnazjalnym pokazuje
doskonale ten problem.

[mader1]

krzyki. Pamiętam, że one były w szkole zawsze. Mnie trochę
oszczędzano, właściwie nie wiem, dlaczego, może byłam lubiana ? a
może "grzeczna" czyli jak najcichsza, żeby mnie nie dosięgło... No i
byłam niegłupia Gorsze jeszcze było wykpiwanie i drwina.
Dziewczyny mają szczęście. Przez okres podstawówki i gimnazjum nie
spotkały się z tym. Czasem młodsza mówiła, że pani krzyknęła na
klasę - ale jak dopytywałam, okazywało się, że ktoś tam gadał na
głos, ktoś coś... a pani podniosła głos " cicho, proszę !" po
uprzednim łagodnym uspokajaniu. No to ja... we frontowych warunkach
wychowana, potwierdzałam, że owszem, klasa powinna być cicho na
lekcji i to głupio, że pani musi aż podnosić głos...
O wyzywaniu czy poniżaniu nie ma mowy...
Jak Najstarsza poszła do ogolniaka, bałam się bardzo, że tam " dadzą
jej popalić" a ona nieprzyzwyczajona. Ale mamy szczęście, jej zestaw
pedagogiczny ma wysoką kulturę. Są naprawdę w porządku, starają się
jak mogą, no... może oprócz jednej nauczycielki... Ale ja mam
wrażenie, że ona ogólnie nieprzyjemna jest też dla swoich kolegów,
notorycznie się spóźnia, ma humory, zakłada, że i tak się niczego
nie nauczą... nie wiem, co ją w szkole trzyma.

Normalnie niezadowoleni :)

[mader1]

Między rodzicami, którzy prezentują " ciągłe fochy" a tymi, którzy
mają postawę służalczą wobec każdego nauczyciela jest normalność. To
chyba normalne, że się przedstawia swój punkt widzenia ( także
nauczyciel) i dochodzi do... jakichś wspólnych wniosków ?
Czasem najlepszy nauczyciel może coś źle zinterpretowac czy
zrozumieć...

[mamalgosia]

A wiesz, że tych normalnych to prawie nie ma na wywiadówkach?
(oczywiście oprócz rodziców z tego forum). Przychodzą na pierwszą
wywiadówkę we wrześniu, a potem już nie. W większości

[mader1]

eee... nie potwierdzam. U Średniej większość rodziców przychodzi, bo
jedna mama jest tak awanturna ( mimo iż na jej dziecko szkoła działa
ewidentnie uzdrawiająco i ono tę szkołę lubi). że inni przychodzą,
żeby ... poprawić wizerunek klasy i uratowac wychowawczynię przed "
zejściem". Nie ma dla tej mamy sprawiedliwego ))))
U Najstarszej ... przychodzą wszyscy, a do niektórych dzici nawet
sztuk dwa rodziców, wiec trudno się w łąwkach zmieścić ))))
Ale oni NIC nie zgłaszają. Boją się nawet w anonimowej ankiecie
wpisać, że ich dzieci mają korepetycje, jak mają ...

[mamalgosia]

no to ja się bardzo cieszę, że to nie reguła

[mamalgosia]

Nie można powiedzieć: zawsze jest tak. Albo: nigdy tak nie ejst.
Mogę napisać o dziecku X, a to już nie będzie miało zastosowania do
dziecka Y.
Twojego Syna nie znam.
Ale "i tak będzie na mnie" znam - Pewien chłopiec z naszego
gimnazjum. Np. odwraca się do tyłu i gada z kolegą, a potem pluje na
niego. Upominam go, a on: "co znowu ja? Zawsze jest na mnie!".
No, zawsze jest na niego, bo niestety są ku temu powody.

Ale jest też coś takiego jak opinia. Wyrabia się ją prze jakiś zas i
potem ona się utrzymuje - może bardziej podświadomie. Łatwiej
posądzić osobę ze złą opinią niż taką z nieposzlakowaną. Nie tylko w
szkole