Świata nie wolno się bać...

[mader1]

Boicie się czasem świata, świata w którym mają dojrzewać Wasze dzieci ?
Myślicie o zagożeniach, problemach z jakimi się będą spotykać ? O "
współczesnej młodzieży" i " współczesnych małżeństwach" ?
" Świata nie wolno się bać, trzeba go ewangelizować" powiedział kardynał do
kapłanów.
info.wiara.pl/doc/305871.Kard-Hummes-Ewangelizowac-wspolczesny-swiat
Czy my też ?

[maadzik3]

Tak, czasem sie boje. I to nie dlatego ze uwazam ze staje sie coraz dzikszy. W
wielu aspektach jest tak samo albo lepiej niz kiedys. Nie idealizuje czasu
przeszlego (zwlaszcza jak mysle ze jestesmy pierwszym pokoleniem od co najmniej
5 ktore uniknelo wojny lub zamordystycznego rezimu, mimo ze w rezimie sie
wychowalismy (no, ale juz nie tym stalinowskim). A niektore pokolenia - np.
moich dziadkow "zalapaly sie" na 2 wielkie wojny i stalinizm.
Niemniej swiat (jak zawsze) niesie zagrozenia - rozne - i czasem sie boje.
Pewnie tego czego rzesze innych rodzicow i to nie tylko z mojego pokolenia: ze
nie nadaze za swiatem (np. technicznym) i to dlugo przed emerytura, ze strace
kontakt z nastoletnim dzieckiem wychowywanym w zupelnie innych realiach (na
razie kontakt mamy swietny, ale czasem i tak sie boje), ze wychowane w wielu
miejscach, w multikulturowej i wielojezycznej spolecznosci (ktora uwazam za duzy
plus) moje dziecko bedzie kiedys mialo problem z okresleniem wlasnych korzeni.
Oczywiscie wielkiej destabilizacji ekonomicznej grozacej destabilizacja
militarna tez sie boje. Jakos "dzisiejszej mlodziezy" sie nie boje. Uwazam ze
mlodziez mamy wspaniala. W duzej czesci ciekawa swiata, otwarta, chetna do dania
czegos z siebie (tyle ich na woluntariatach). Oczywiscie jest grupa mlodych
ludzi kolo ktorych czasem nieprzyjemnie sie przechodzi. Zawsze byla. I pewnie
zawsze bedzie. Ale generalnie w tej materii jestem optymistka. I mimo optymizmu
czasem sie roznych rzeczy boje. Ale mysle ze jest to wpisane w zycie czlowieka
(ta niepewnosc), ze walka - w tym moze zwlaszcza z samym soba - o zachowanie
tego w co sie wierzy, co uwaza za wazne, w przejscie kazdego dnia zycia w sposob
mozliwie dobry - jest integralna czescia czlowieczenstwa. I, podobnie jak w
poszukiwaniu Bozej laski (tej "drogiej" uzywajac nomenklatury Bonhoeffera) nie
ma tu latwych odpowiedzi i oczywistosci. Moze lepiej. Spotkalam sie kiedys z
wypowiedzia mlodego, utalentowanego teologa, ktorego zdanie cenie, ze pelne
poczucie bezpieczenstwa na teaz i przyszlosc oraz dazenie do zapewnienia sobie
tego wygodnego bezpieczenstwa przeciw wszystkim zagrozeniom sa grzechem. I nie
chodzilo tylko (choc rowniez) o bezpieczenstwo materialne. Wiec niech tesknota
za iluzorycznym swiatem w ktorym wszystko jest oswojone, bezpieczne, pozbawione
wyzwan i poukladane pozostanie tesknota. Proby stworzenia takiego swiata raczej
konczyly sie zle...

[mader1]

Ależ dużo przemyśleń... Wiesz, czego się bać...

> Pewnie tego czego rzesze innych rodzicow i to nie tylko z mojego pokolenia: ze
> nie nadaze za swiatem (np. technicznym) i to dlugo przed emerytura

jakoś tego przestałąm się bać. Dzieci przychodzą do mnie ze swoimi sprawami,
nowinkami i gdy widzą, ze mnie to interesuje, chętnie się dzielą... Dopuszczam,
że w pewnych momentach to ja dzielę się z nimi - doświadczeniem, widzą, ale w
innych one powoli stają się na swoim poziomie ekspertami. Na razie udaje się.

ze wychowane w wielu
> miejscach, w multikulturowej i wielojezycznej spolecznosci (ktora uwazam za duz
> y
> plus) moje dziecko bedzie kiedys mialo problem z okresleniem wlasnych korzeni.

też bym się bała. Ale mamy przykłady, ze to się udaje - i zyski z
wielokulturowości i świadomość korzeni Ciekawe, jakie są na to pomysły, bo
przecież jest na tym forum conajmniej kilka osób w takiej sytuacji...

> Oczywiscie wielkiej destabilizacji ekonomicznej grozacej destabilizacja
> militarna tez sie boje.

ja też. Choć te myśli odganiam od siebie.

Ale mysle ze jest to wpisane w zycie czlowieka
> (ta niepewnosc), ze walka - w tym moze zwlaszcza z samym soba - o zachowanie
> tego w co sie wierzy, co uwaza za wazne, w przejscie kazdego dnia zycia w sposo
> b
> mozliwie dobry - jest integralna czescia czlowieczenstwa. I, podobnie jak w
> poszukiwaniu Bozej laski (tej "drogiej" uzywajac nomenklatury Bonhoeffera) nie
> ma tu latwych odpowiedzi i oczywistosci.

no tak...

[maryanne22]

" Świata nie wolno się bać"
- Niby nie a jednak. Gdzieś tam w środku myślę o tym i chociaż
staramy się z mężem pokazywać dzieciom co jest "dobre" a co "złe",
to mając w pamięci własne dzieciństwo i okres dojrzewania, gdzieś
tam zapala się iskierka niepewności, czy aby nic głupiego nie
strzeli im do głowy.
Ale stwierdziłam ostatnio, że robimy z meżem co możemy, aby
dziewczyny "wyszły na ludzi" a reszta i tak w rękach Boga.

[mader1]

> to mając w pamięci własne dzieciństwo i okres dojrzewania, gdzieś
> tam zapala się iskierka niepewności, czy aby nic głupiego nie
> strzeli im do głowy.

No i pewność właściwie, że nieraz coś głupiego strzeli im do głowy. Musi. Jak z
tego wybrną ? Czy będą potrafili przy Bożej pomocy, według Jego drogowskazów ?

[tonika80]

Nie boję się świata, mam wewnętrzne przekonanie, że uda nam się
wspólnie jakoś te największe zagrożenia ominąć. Na pewno nie poślę
dziecka do zwykłej rejonówki bo tam chyba czycha najwięcej
niebezpieczeństw. Ważne jest środowisko w jakim dziecko sie
wychowuje-jeśli nasza rodzina i najbliższe otoczenie będzie ok, to
myślę,że sie uda. Poza tym wychodzę z założenia , że jeśli żyje sie
według zasad chrześcijańskich to żyje się łatwiej i jakoś sie to
wszystko zawsze ładnie układa

[ula27121]

mader1 napisała:

> Boicie się czasem świata, świata w którym mają dojrzewać Wasze dzieci ?
> Myślicie o zagożeniach, problemach z jakimi się będą spotykać ? O "
> współczesnej młodzieży" i " współczesnych małżeństwach" ?

Tych rzeczy się nie boję. Boję się wojny.

[ula27121]

Za szybko wysłałam...

mader1 napisała:

> Czy my też ?

Chyba też, choć tego się boję. Najbardziej boję się, że nie podołam. Bo mam
przekonanie, że najważniejsze jest działanie- dawanie przykładu, świadczenie
swoim życiem a nie słowem.

[anik801]

Boję się bardzo!Może nie tyle o swoją co o przyszłość mojego
dziecka/dzieci Tyle jest zła,o którym ciągle się słyszy/czyta że
coraz trudniej dostrzega się dobro Boję się czy ktoś nie skrzywdzi
mojej córki.Najgorsze jest to,ze wychowujemy nasze dzieci na dobrych
ludzi(przynajmniej staramy się),a potem ktoś tak łatwo może to
zniszczyć. Syn mojej przyjaciółki(ona bardzo dobra i mądra kobieta)
pije alkohol,ćpa,zmajstrował teraz dziewczynie dziecko i ma ja oraz
to dziecko w nosie!Co przeżywają rodzice tej dziewczyny i ona sama?
ok.mogła nie iść z nim do łóżka.Może po prostu się zakochała(bo
ogólnie dziewczyna spookojna i miła,nie jakaś ciekawica).Może moja
córka kiedyś się zakocha i popełni błąd?A jeśli trafi na takiego
chłopaka?

[tolka11]

>Czy my też ?<

Ano własnie my też. W domu, w pracy, na wypadzie z przyjaciółmi, na
grilu. Ewangelizować czynem, postawą. A to sztuka jest.
Ewangelizować, a nie indoktrynować.

[kocianna]

Ja gdzieś (czy nie w Musierowiczowej) przeczytałam, że to, co od nas zależy -
będzie dobre. Tyle możemy. Tyle zmienimy. I to już będzie bardzo dużo.

[tolka11]

No, u Musierowicz. Gabrysia to chyba powiedziała. Madre. I
optymistyczne.

[mader1]

tak, u Musierowicz. Tego strachu trochę jest, skoro nawet Gabrysia się bała

[chrust5]

Szczerze mowiac, boje sie. Glupio mi jakos z tego powodu, bo nasze
starsze dzieci dopiero przedszkole rozpoczynaja... I, choc moze to
dziwnie zabrzmi, bardziej chyba sie boje, ze one komus zrobia
krzywde (zwlaszcza po jakichs medialnych doniesieniach), niz ze im
ktos. Maz uspakaja, ze robimy co mozemy, a Opatrznosc tez nie
zasypia gruszek w popiele, ale i tak zdarza mi sie bac. Mam
poczucie, ze bardzo wazne jest srodowisko, bedziemy dzieci w nie
wprowadzac (i juz wprowadzamy zreszta), o szkole jeszcze nie
myslimy, przedszkole normalne. Lekow przed brakiem tozsamosci czy
wojna nie mam.

[ula27121]

chrust5 napisała:

nie
> zasypia gruszek w popiele,

Zainspirowani tym powiedzeniem zasypaliśmy ostatni gruszki popiołem z ogniska.
Przepyszne!!! Polecam. Rozpływały się w naszych ustach a my razem z nimi

[mama_kasia]

Nie jestem w stanie ogarnąć człowieka, który na ziemi jest już
tyle lat. Skupiam się na tym, co jest teraz (tak przynajmniej
się staram Nie wiem, czy jest gorzej, straszniej. Takie zresztą
rozważania chyba niewiele by mi dały. Dzieci usamodzielnić
się muszą, i to w tych konkretnych warunkach. Pan Bóg nie zrobił
im na złość i nie wsadził je w czasy trudniejsze niż np. ja miałam.
Każdy czas ma swój trud.

Tak, świat trzeba ewangelizować, ten świat koło mnie; tak, jak
Bóg mi dał, z takimi zdolnościami, darami. Więc pytam Go: co
chciałbyś, aby dzisiaj zrobiła?

A wczoraj przyszła mi taka refleksja. Dobrze, że te nasze dzieci
w Triduum Paschalnym w pełni uczestniczą, że jest rok kościelny,
że powtarzają sie te wydarzenia, że "dobrze będzie, jeśli tak będą
trwać".

[sulla]

Ja chyba o tyle nie jestem dobrym przykładem, że ja się boję nieustannie i
wszystkiego. Boję się świata, że hej! Ale każdy kij ma dwa końce - gdy już boję
się tak, że dochodzę do ściany, spotykam tam Boga, który mówi mi "Twój strach
niczego nie zmieni i w niczym Ci nie pomoże. Rób to co masz robić najlepiej, jak
potrafisz, a resztę zostaw mnie. I nie bój się, że zaboli - ból jest normalną
częścią życia".

Są też rzeczy, których się boję tak bardzo, ze nie mogę o nich myśleć - tak
bardzo boję się np. wojny. Ale wiem też, że rację miała Gabrysia Borejko, i tej
wersji się będę się trzymać

[mama_kasia]

A to jest mi bliskie...

> ja się boję nieustannie i
> wszystkiego.

I to też...

> Są też rzeczy, których się boję tak bardzo, ze nie mogę o nich myśleć - tak
> bardzo boję się np. wojny.

A jednak ten strach nie paraliżuje. Na pewno "dzięki Bogu".
Nawet ten, co boi się wszystkiego, potrafi być odważny.

[mamalgosia]

sulla napisała:
Ja chyba o tyle nie jestem dobrym przykładem, że ja się boję
nieustannie i
wszystkiego.
Ha! to tak jak i ja

Ale powiem szczerze, że świata się boję mniej niż ludzi. Tzn tego
ogólnego świata mniej niż konkretnych ludzi.

[mader1]

fragment Mateusza trochę pomaga
25 Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co
macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie
znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? 26 Przypatrzcie się
ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec
wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? 27 Kto z was
przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę* dołożyć do wieku swego życia?
28 A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu,
jak rosną: nie pracują ani przędą. 29 A powiadam wam: nawet Salomon w całym
swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. 30 Jeśli więc ziele na
polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa,
to czyż nie tym bardziej was, małej wiary? 31 Nie troszczcie się więc zbytnio i
nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przyodziewać?
32 Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że
tego wszystkiego potrzebujecie. 33 Starajcie się naprzód o królestwo <Boga> i o
Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. 34 Nie troszczcie się
więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie.
Dosyć ma dzień swojej biedy*.

[szymama]

ze wychowane w wielu
> miejscach, w multikulturowej i wielojezycznej spolecznosci (ktora
uwazam za duz
> y
> plus) moje dziecko bedzie kiedys mialo problem z okresleniem
wlasnych korzeni

Ja sie tego nie boje. Moje dzieci sukcesywnie poznaja korzenie
wlasnej rodziny. Ogladaja z nami zdjecia, znaja swoich kuzynow,
wujkow, ciotki. Poznaja historie Polski. robujemy integrowac sie ze
spolecznoscia polska, chadzamy od czasu do polskiego kosciola, a
Swieta spedzamy tylko w polskim kosciele. Dzieci mowia po polsku
(troche juz smiesznie ale mowia), czytaja i pisza. No dobra, jeden
dziec na razie, drugi za mlody
Nie boje sie o korzenia Ciesze sie, ze zyje w welkim
kosmopolitycznym miescie, ma przyjaciol z roznych stron swiata,
poznaje ich kultiure.
Czego sie boje? Najbarzdiej tego, ze kiedys moga spokojnie wracac do
domu a ktos wsadzi im noz w plecy ...przez przypadek. Tego wlasnie
najbardziej. Nad innymi lekami staram sie panowac.

[otryt]

mader1 napisała:

> Boicie się czasem świata, świata w którym
> mają dojrzewać Wasze dzieci ?

Nie boję się. Uważam, że ten świat jest znacznie lepszy niż był w XIX
wieku (dalej moja pamięć historyczno-rodzinna nie sięga), lepszy niż
w okresie międzywojennym, lepszy niż w czasach stalinowskich, lepszy
niż za Gomułki, Gierka i Jaruzelskiego. Może to głupie co powiem, ale
uważam, że jest w tym bardzo duża zasługa Jana Pawłą II. On wymodlił
nam taki świat, on wyprostował wiele spraw z historii, potwornie
zapętlonych od początku historii. On oddawał sprawiedliwość ludziom
pokrzywdzonym, począwszy od biskupa Stanisława męczennika, poprzez
haniebny proceder wyłapywania niewolników w Afryce w XV wieku,
poprzez niewinne ofiary przeróznych licznych wojen i rewolucji i
obłednych ideologii, będących źródłem tych nieszczęść, poprzez ofiary
wyzysku ekonomicznego a skończywszy na bolesnym procederze aborcji.
On przepraszał Boga i ludzi za grzechy Kościoła, za antysemityzm i
podziały. On zostawił nam świat dużo lepszy niż był w roku 1920, gdy
przyszedł na świat. Wykonał niebotyczną pracę. W pierwszych słowach
swojego pontyfikatu uczył nas: "Nie lękajcie się!". A potem, gdy
runęły mury zbrodniczego systemu, bez udziału żadnej dywizji
(Chruszczow w latach 60-tych ironizował o sile papieża: "A ileż to
papież ma dywizji?) uczył nas: "Bogu dziękujcie, Ducha nie gaście!"
Mamy większą niż kiedyś troskę o środowisko , o ludzi
niepełnosprawnych, najsłabszych, o los zwierząt. Jeśli porówna się to
z minionymi latami.

Ale świat nie będzie taki wiecznie. Jeśli nie będziemy pracować,
zagospodarowywać wolności nam danej i zadanej, tak jak nas nauczał
przez długie lata Jan Paweł II, jak nas naucza teraz jego następca,
to możemy to wszystko utracić. Na to chciałbym szczególnie uwrażliwić
moje dzieci. Wciąż należy powracać do Jego nauczania, pozostawił po
sobie tak wiele.

[verdana]

Nie boje się. Moge sie bać rzeczy konkretnych - wypadków,
przestepczosci, chorob - ale nie swiata. jakos wszyscy sie teraz
tego świata boja, zapominajac, ze sa jego częścia i że inni bojąc
się świata - boja sie własciwie nas samych.

Miłosierdzie Boże

[otryt]

Zapomniałem dodać niezwykle ważną rzecz, która odmieniła nasz świat,
a mianowicie przedostanie się do świadomości wielu ludzi i
świadomości Kościoła idei Miłosierdzia Bożego, przypomnianej przez
Chrystusa za pośrednictwem św. Faustyny a upowszechnionej przez Jana
Pawła II. O Miłosierdziu Bożym Pismo święte mówiło od dawna, jednak
było ono jakby nieobecne w świadomości ludzi. Dawniejsze nauczanie
Kościoła kładło główny akcent na sprawiedliwą karę, wielu ludzi
przeżywało swoją wiarę w potwornym lęku. Po latach wyznają to we
wspomnieniach. O tych lękach pisał Freud, pisali inni. Takie było
nauczanie, takie wychowanie w rodzinach, taki był świat. Dziś kult
Miłosierdzia Bożego promieniuje z krakowskich Łagiewnik na całą
ludzkość.

Pan Bóg potrafi przebaczyć bardzo wiele człowiekowi. Przebaczyłby
również pewnemu wrażliwemu, religijnemu i łagodnemu 17-letniemu
chłopcu, który w wypadku na polowaniu zastrzelił swoją młodszą
siostrę. Pogodne dzieciństwo nagle się skończyło. Jak pisała św.
Faustyna, największym sukcesem diabła, jest to, że człowiek uwierzy
w to, że nie ma dla niego przebaczenia, nie ma żadnego ratunku,
jest tylko potępienie i rozpacz. Jak może zachować się człowiek w
rozpaczy mógł świat przekonać się już wkrótce. Ten człowiek uwierzył
chyba w to, że skoro i tak będzie potępiony na wieki, to nie ma
większego znaczenia, czy zabił niechcący jedną osobę czy w okrutny
sposób zakatował miliony. Ktoś musiał mu taką myśl zaszczepić, dając
początek spirali zła. Kto odgadł o kim piszę?

Link kieruje do opisu tej tragicznej historii:


www.magwil.lt/archiwum/2007/mag-10/paz-20.htm