Węgiel

[ampolion]

W początkach lat piędziesiątych chodziłem czasem z ojcem do składu węglowego
kupić węgla do ogrzewania mieszkania. Brało się sanki i worek i wracało z
ilomas tam kilogramami czarnego złota, straczało na 2-3 dni.
Zaraz po wojnie rodzice kupili album o Warszawie ze zdjęciami miasta. Ku
naszemu zdumieniu było tam i zdjęcie mego ojca podczas okupacji niemieckiej
niosącego na plecach worek z... węglem.

[tamsin]

w drodze na nasza dzialke trzeba bylo przejsc przez szyny kolejowe.
Gdy bieda przycisnela w czasie stanu wojennego, na tych torach byly
gromady ludzi zbierajacych wegiel co spadl z wagonow podczas
transportu. Przypominalo mi to troche obrazki z filmow angielskich,
ktore puszczano aby pokazac nam biede jaka panowalo w Anglii.

dziś prawdziwych wozaków już nie ma....

[brillen]

dziś prawdziwych wozaków już nie ma....

[brillen]

Prr...ale ta kobyła wyrywna .Jeszcze nie ukończyłem ..."dziś prawdziwych wozaków
już nie ma" a już kobyła ruszyła. Nie zdążyłem zamknąc burt i węgiel się sypał
po drodze. Tak było! Szlak węglowy a ludzie potem z wiaderkami zbierali i do
swojej komórki sypali. Normalka w małym miasteczku. Zawsze zastanawiałem się,
czy taki wozak jest uczciwy. Bo przecież otrzymywał zlecenie, przywoził wegiel,
ale ile na tej wysypanej kupie było tego węgla Bóg raczył wiedzieć.

[meduza7]

Mieszkałam w domu, gdzie mieliśmy piece węglowe i pamiętam co roku
panów z wozem, zsypywanie węgla na podwórko, a potem szuflami przez
okienko do piwnicy. Dla dzieci radocha i okazja do wysmarowania się
od stóp do głów.

[czekolada72]

U na trzeba bylo do piwnicy wnosic przez cala klatke - horror.
Natomiast w rodzinie jest przekazywana opowiesc, jak to moj dziadek
po znajomosciach zalatwil transport wegla. Bo podobno byly takie
czasy, ze nie wegiel byl problemem, ale jego dowoz i na ten dowoz to
trza bylo czekac kilka dni. Dziadkowi sie udało, ale nie zdazyl
powiadomic o tym ani syna ani synowej i druga babcia nic nie
wiedzac, o mało ze schodów nie spadła jak zobaczyła ze pod dom
podjezdza taki charakterystyczny samochodzik na wegiel, a na kupie
wegla siedzi... dziadek, w eleganckim garniturze i plaszczu, z
teczka...

A potem czesc kaflowych piecow przerobili na centralne, a czesc -
na elektryczne :(

[luccio1]

Obrazek z Krakowa jeszcze z lat 70., a nawet początku lat 80.:
węglarz z "ducką" czyli "paczką" pełną węgla na plecach, zasuwa na któreś tam
piętro pod górę po schodach...
Kwaterunek podzielił duże mieszkania na części, czasem na poszczególne pokoje -
nie podzielił piwnicy należącej do mieszkania. Stąd ludzie trzymali węgiel w
skrzyniach na korytarzu, klatce schodowej, ganku od podwórza, czasem zwalony na
kupę w kącie dużej kuchni...

[czekolada72]

Do dzis sa te skrzynie jeszczenp w kamienicach kolo Parku
Krakowskiego

Drzewo na rozpałkę

[luccio1]

O ile węgiel był w czasach mego dzieciństwa, spędzonego przy piecach kaflowych,
wyłącznie "państwowy" -
o tyle drzewo na rozpałkę było domeną inicjatywy prywatnej.
W czasie dla mnie najdawniejszym (lata 50./60.) był to chłop z furmanką,
wołający w podwórku: "drzewoooo! drzewoooo!" - i sprzedający to drzewo na
kółka spięte taśmą metalową.
Później, gdy już mieszkałem w mieszkaniu z kaloryferami, było drzewo na wielkiej
stercie (od podłogi po sufit) przy ścianie prywatnego sklepu spożywczego, z
którego przynosiłem ziemniaki i inne jarzyny;
kółka były już wówczas znacznie mniejsze.

Drzewo to, rozpakowane z kółek, dosychało w domu w przestrzeni między bokiem
pieca a ścianą.

[dzik0]

Noszenie wiader z węglem to jeden z koszmarów mojej wczesnej
młodości.Do tego wieczny rodzinny spór o to kto ma narąbać drewna na
podpałkę.
Później w składach opału pojawiła się podpałka do węgla,to był już
luksus.

[luccio1]

Pamiętam, że ta podpałka nazywała się LOFIX czy podobnie.

[ampolion]

Wiazanki drewna sprzedawane sa w sklepach i w Ameryce, do kominkow.

[luccio1]

> Drzewo to, rozpakowane z kółek, dosychało w domu w przestrzeni między > bokiem
pieca a ścianą.

W domu u "przyszywanej" Babci pamiętam sytuację (styczeń 1963 - "zima
stulecia"), kiedy drzewo schnące między ściana a piecem zaczęło się tlić -
Babcia w ostatniej chwili wygarnęła patyki na podłogę i chlusnęła wodą z miednicy...

[luccio1]

Praktykowano też rozpalanie w piecu kaflowym gazem:
rurkę metalową, zamocowaną na końcu węża gumowego, z płomieniem, wkładało się do
paleniska między węgiel - i czekało, aż nie zaczął płonąć sam, bez "pomocy".
Rzecz łamała oczywiście wszelkie przepisy - nawet łagodniejsze normy z lat 50.,
gdy było dopuszczalne doprowadzenie gazu od wyjścia ze ściany do np. przenośnej
kuchenki dwupalnikowej giętkim wężem.

Zaświadczenia do węgla

[luccio1]

Pamiętam, że zaświadczenie administracji budynku, albo (lepiej widziane)
Komitetu Blokowego, że obywatel taki to a taki zamieszkuje pokój narożny lub
pokój przylegający do ściany szczytowej, nie ogrzewanej przez budynek sąsiedni,
dawało prawo do nabycia większej niż "normalnie" ilości węgla. Niestety nie mam
liczb pod ręką - w tamtym czasie byłem za mały, żeby zapamiętać.

[daria45-net]

ampolion napisał:

> W początkach lat piędziesiątych chodziłem czasem z ojcem do składu
węglowego
> kupić węgla do ogrzewania mieszkania. Brało się sanki i worek i
wracało z
> ilomas tam kilogramami czarnego złota, straczało na 2-3 dni.
> Zaraz po wojnie rodzice kupili album o Warszawie ze zdjęciami
miasta. Ku
> naszemu zdumieniu było tam i zdjęcie mego ojca podczas okupacji
niemieckiej
> niosącego na plecach worek z... węglem.


Niezapomniane sa te kaflowe piece . Jak milo bylo przytulic sie do
nich jak byl duzy mroz i snieg na dworze.
Albo kuchnie gdzie pod blacha buzowal ogien. To se ne vrati.

[ampolion]

Przed samym wyjazdem bylem na KULu, mieli tam wtedy takie
staroswieckie piece kaflowe. Ale skutecznosci ich nie sprawdzilem,
zima bylem juz za Wielka Kaluza.

Lwów - gaz zamiast węgla

[luccio1]

Będąc we Lwowie w l. 1995-96, spotkałem "oryginalny" system wprowadzony przez
władzę radziecką po wojnie:
rura gazowa średnicy 3/4'', wprowadzona do pieca kaflowego. Płomień bucha z
końca rury, bez żadnego specjalnego palnika. Przed piecem zawór starego typu,
nierzadko obracający się w kółko. Podpalało się, wkładając do drzwiczek
paleniska zapaloną gazetę i zaraz potem otwierając dopływ gazu.
Gdy gaz się palił, należało trzymać otwarte drzwiczki popielnika, aby był ciąg.
Gaz mógł się dawniej palić "na okrągło" - za władzy sowieckiej płatny był
ryczałtowo, bez licznika.