ARGED

[kowaliska]

Na moim osiedlu stał taki sklep, Artykuły Gospodarstwa Domowego, czyli ARGED.
Wielki był jak na sklepy w tamtych czasach. Dziwne, bo zwykle stał pusty,
chociaż czasem "rzucili" jakiś rarytas, jak np wiaderka, miednice, miotły,
ceratowe obrusy.
Ludzie często przyjeżdżali z innych części miasta z nadzieją upolowania
czegokolwiek. Ooo, jeszcze mi sie przypomniało że czasem deski sedesowe się
zdarzały.
Arged stał blisko pętli tramwajowej, od tramwaju trzeba było zejść po
szerokich schodach.
A my, dzieciaki, dla zabawy wyczekiwaliśmy na taki pełny tramwaj, dołączaliśmy
do przyjezdnych, a w pewnym momencie zaczynaliśmy biec. Tłum odruchowo rzucał
się po schodach "na łeb na szyję", popychając się i wyprzedzając nawzajem,
przekonany że do ARGEDU jakaś smakowita dostawa przyszła.
W sekundzie ustawiała się długaśna kolejka a my mieliśmy ubaw.
Złośliwe z nas bąki były co? :-))

Prawie trzydzieści lat minęło, sklep stał się Supermarketem, kilka razy
zmieniał nazwę, a dla nas "osiedlowych" wciąż jest ARGEDEM.

[blacky5]

Kowaliska, nie znam Cię, ale wychowałyśmy się na 100% na jednym osiedlu! Mam na
myśli Widok, czyli Bronowice Nowe w Krakowie. Mam rację? :)
A z ARGEDEM łączę też wiele miłych historii z dzieciństwa.

[kowaliska]

Zgadza się! :-)

[blacky5]

Chociaż z drugiej strony, to może się znamy osobiście? :)Może nawet chodziłyśmy
do jednej szkółki 145? Piszesz wcześniej: "30 lat minęło", a wygłupy robi się
tak od 6-7 roku życia. Pasowałoby to również do mojego wieku.:)
Jak masz ochotę, napisz na prv.
Pozdrawiam
blacky5

[yanga]

Ja o Argedzie mam taką historyjkę:
Otóż moja babcia w r.1950 wyjechała na stałe do Anglii. Zawsze była
znakomitą gospodynią, ale nijak nie mogła sobie wyobrazić życia bez
prodiża, którego w Anglii ponoć nie mogła dostać. Chciała poprosić
moją drugą babcie, aby jej przysłała, ale najpierw postanowiła
dowiedzieć sie o cenę, żeby nie narażać jej na zbyt wielkie koszty.
No i w tym celu napisała list do Argedu właśnie. List z Wielkiej
Brytanii z pytaniem o cenę prodiża wydał się dyrekcji tak
egzotyczny, że niewiele myśląc, wysłali babci ów prodiż na własny
koszt z najlepszymi życzeniami! A ponieważ pytanie o cenę babcia
wysłała także do swojej przyjaciółki (pewnie nie wierzyła w
odpowiedź od Argedu), kolejny prodiż otrzymała jeszcze od niej. A
trzeci od mojej drugiej babci, która w jakiś sposób też dowiedziała
się o sprawie.

[the_dzidka]

Fantastyczna historia! :))))))

[yanga]

Ta babcia była w ogóle dość ekscentryczną osobą. Po śmierci dziadka
została w Polsce sama (moja mama - jej córka - też już nie żyła),
więc postanowiła wyjechać do swego jedynego syna, byłego andersowca,
który z rodziną mieszkał w Anglii i nie zamierzał wracać. Był rok
1950, więc oczywiście odmówiono jej paszportu. No to napisała do
samego Bieruta i pogroziła mu w tym liście, że jeśli jej nie puści,
to zwróci się do Stalina! Bierut widać się przestraszył, bo zamiast
babcię zamknąć, szybciutko kazał wydać jej paszport. No i wyjechała,
a że z synową pod jednym dachem długo nie wytrzymała, zaczęła
prowadzić dom pewnemu polskiemu małżeństwu. Mieszkała w małym
miasteczku i wkrótce zasłynęła tym, że w sklepach mówiła wyłącznie
po polsku. Kiedy po wielu latach ją odwiedziłam, miałam okazję
zobaczyć to na żywo. Wchodziła np. do warzywniaka i mówiła: -
Poproszę dwa funty jabłek. Nie, nie pomarańczy, tylko jabłek,
JABŁEK, rozumie pani? Jabłek! Ile płacę? I nikt się na nią nie
wściekał, przeciwnie, wszyscy się uśmiechali i starali rozumieć, w
niektórych sklepach witano ją wylewnie - po angielsku, ona
odpowiadała po polsku i wszystko grało. Angielskiego nie nauczyła
się nigdy.

[woman-in-love]

Proponuję założyć wątek pt Babcie i Twój wpis umieścić jako pierwszy. Ponieważ
polskie Babcie, to potęga :-)