strychy i piwnice

[robin153]

Mieliscie? U nas piwnica to byl taki zatechly, wilgotny loch gdzie trzymalo
sie wegiel, zawsze potwornie sie balam tam isc. Natomiast strych byl wielki (z
widokiem na Wawel:)) podzielony na sekcje do suszenia bielizny. Ja dodatkow w
wieku lat 15 szlam na "papierosa" na strych - podbieralam mamie mentolowego i
zapalalam go na strychu. Podpalalam te papierosy na strychu przez wiele lat -
na szcescie nigdy nie nalogowo no i nie pale juz 20 lat. Ale jak czuje dym z
papierosa to zawsze mysle o tym wielkim krakowskim strychu:) Klucz na ten
strych mial chyba 40 cm dlugosci:0

[oryginal23]

U mnie w piwnicy był magiel,wielka drewniana skrzynia na długich
wałkach z ielką korbą.Obok w innych piwnicach węgiel,słoiki z
kompotami i worki kartofli.Na strychu dziwaczne stare urządzenia
jak lodówka na lód i cylinder do palenia kawy.Znalazłem tam drewniane
śmigło lotnicze.Mam je do dzisiaj.
23.

[ewa9717]

Strychy i piwnice były w każdym domu na naszej ulicy, ale tylko
jeden strych - w kamienicy, w której mieszkało kilka rodzin, nadawał
się do zabawy. W mniejszych domach rodzice po prostu nas na strych
nie wpuszczali. A piwnice!!!! Niedaleko stał zrujnowany zamek i
wyprawy do jego piwnic to cała epopeja!!!!!

[zwierze_futerkowe]

Mieszkałam w bloku i nie było u nas strychu. Piwnica była. Sąsiedzi
wyniuchiwali, kto z piwnicy nie korzysta, i pisali do administracji o odebranie
delikwentowi piwnicy i przydzielenie np. państwu Iksińskim, bo bardziej jej
potrzebują (chociaż oczywiście państwo Iksińscy mieli swoją). Plagą były
włamania do piwnic, nie miało sensu trzymanie w nich czegokolwiek wartościowego,
np. roweru. A był i taki okres, że po osiedlu grasowała banda pijaczków
wykradająca z piwnic weki z ogórkami bądź grzybkami na zagrychę. Poważnie!

[skrzydlate]

plaga jest do dzisiaj, parę lat temu znalazłam rowerek mojego dziecka przy
drzwiach wyjściowych z piwnicy, porzucili go, bo stwierdzili ze jest zbyt podły
żeby sobie nim głowę zawracać...

[skrzydlate]

ja miałam lepiej, mieliśmy do penetrowania bunkry wybudowane na okoliczność
wielkiej wojny komunizmu z amerykańskim imperializmem... schodziło się tam po
drabince przyczepionej do ściany i w środku były korytarze z pozamykanymi
drzwiami, adrenalinka i te rzeczy były, a i owszem :)) no bo to było zakazane
absolutnie itd

[luccio1]

Do piwnicy w pierwszym domu rodzinnym nigdy nie chodziłem. Piwnica była
późnogotycka, wiodły do niej wyszczerbione nierówne schody kamienno-ceglane -
wejście do nich zamykała ciężka odkładana klapa, zapierana w położeniu otwartym
grubym żelaznym prętem, o który bardzo łatwo było uderzyć głową idąc z piwnicy
"na świat" - ze skutkiem wiadomym. Zresztą, w tamtej piwnicy nie było nic prócz
węgla i drzewa.

Pamiętam dopiero drugą piwnicę: boks bez okna, bez światła (sam doprowadzałem
"na dziko" z korytarza, będąc już studentem) - z drzwiami ażurowymi z kratki
drewnianej, łatwymi do pokonania dla każdego włamywacza (skradziono mi stamtąd
narty, które nieopatrznie wyniosłem, żeby nie zagracały pokoju - na górze żywcem
nie było gdzie ich postawić).
Tam przeleżały ponad 30 lat notatki i rysunki Taty, przywiezione z pierwszego
mieszkania - "odkryłem" je na nowo dopiero podczas przeprowadzki do mieszkania
obecnego i dopiero teraz mam je u siebie w pokoju.

W tym bloku była też suszarnia - tylko dwie kondygnacje ponad nami. Okazała się
niezastąpiona jako miejsce wynoszenia paczek z książkami podczas pakowania się
przed moją wyprowadzką.

Za to dom, w którym mieszkam obecnie, nie ma piwnic w ogóle (nie mógł mieć -
stoi na dawnym korycie "Młynówki Królewskiej" w jej odcinku biegnącym niegdyś
ogrodami pomiędzy Garncarską a Wenecją).

[zwierze_futerkowe]

luccio1 napisał:

> W tym bloku była też suszarnia - tylko dwie kondygnacje ponad nami.

W naszym bloku suszarnia była w piwnicy. Poroniony pomysł: w zimie, jak grzali,
to faktycznie szybko schło, ale wiosną i jesienią był horror, prześcieradła to
jeszcze pół biedy, ale ręczniki czy inne grubsze rzeczy tylko się kisiły zamiast
schnąć. W tym pomieszczeniu była też tzw. pralnia: stała tam wanna i taki wielki
palnik gazowy, na którym się stawiało kocioł do gotowania bielizny. Sąsiadka z
parteru przy każdym praniu taszczyła tam i z powrotem swoją "Franię", ale
większość po prostu prała w domu i nosiła rzeczy tylko do suszenia. Aż wreszcie
kiedyś inna sąsiadka po zakupie nowej pralki wyekspediowała swoją starą "Franię"
do owej pralni, do ogólnego użytku.
To pomieszczenie było jedno na cały blok (trzy klatki po cztery piętra) i wg
regulaminu mogła z niego korzystać tylko jedna rodzina na raz, trzeba się było
zapisywać w kolejce po klucz, na konkretny termin, a lokatorka, która nad tym
kluczem sprawowała pieczę, była blokową boginią.

[tamsin]

> W naszym bloku suszarnia była w piwnicy. Poroniony pomysł: w
zimie, jak grzali,
> to faktycznie szybko schło, ale wiosną i jesienią był horror,
prześcieradła to
> jeszcze pół biedy, ale ręczniki czy inne grubsze rzeczy tylko się
kisiły zamias

no bo latem bylo suszenie na dworze :-) u nas kazdy mial swoj
sznurek i wieszal pranie od trzepaka do trzepaka, sznurek po
wysuszeniu prania zabieralo sie do domu. U mojej ciotki na
osiedlu "szuszarnia" byla juz zrobiona profesjonalnie, tzn.
ogrodzona byla siatka druciana, byl klucz do furtki, sznurki
byly "panstwowe" no jednym slowem luksus ;-) Aha, w razie deszczu
lecialo sie po pranie na zbity pysk z 3-4 pietra, dzieci, babcie,
kto byl w domu.

[luccio1]

Osiedle "robotnicze" przy Al. Daszyńskiego w Krakowie (r. 1949 nn.) miało
"suszarnie" urządzone w chwili oddawania poszczególnych budynków do użytku:
słupki metalowe z przyspawanymi kątownikami z wkręconymi haczykami do
rozciągania sznurków... Te słupki były taką samą częścią "małej architektury",
jak np. trzepaki...
W pojęciu ludzi zatwierdzających typowy projekt takiego bloku - bez strychu i
bez suszarni w przyziemiu - skoro przed wojną na przedmieściach wywieszało się
pranie w ogródku za i przed domem, to równie dobrze można było wieszać wszystko,
z bielizną włącznie, przed blokiem...
(O tym zresztą pisałem już w wątku "Przed PRL-em").

[luccio1]

Za to strych w pierwszym domu rodzinnym był prawdziwą tajemniczą krainą, gdzie
belki konstrukcji dachowej ginęły w mroku, zaledwie rozświetlanym na odległość
kilku kroków od nas wątłym płomieniem świecy (nie było tam elektryczności).
I oczywiście ceremonia otwierania żelaznych drzwi wielkim kluczem...