EneDueRabe - nowości 2011

[aniam123]

Tytuł: Grzeczna
Autor: Gro Dahle
Ilustracje: Svein Nyhus
Przełożyła ze szwedzkiego: Helena Garczyńska
Format: 250x 265 mm
Ilość stron: 32
Rok wydania:2011

"Grzeczna" to kolejna, po "Włosach mamy", książka mistrzowskiej pary Gro Dahle i Sveina Nyhusa. Opowieść o dziewczynce, która staje się niewidoczna, ponieważ nie wolno jej, albo nie ma odwagi, robić nic innego niż to, o co jest proszona. A prosi się ją by była grzeczna, pilna, śliczna i czyściutka. Czy będąc grzeczną uda się Lusi znaleźć drogę do siebie samej?
"Grzeczna" to poetycka, skłaniająca do refleksji, książka, którą łatwo zrozumieją małe dzieci wcielając się w postać Lusi, a starsze dzieci i dorośli dostrzegą symbolikę i przesłanie w tekście. Dahle wyczarowuje opowieść sugestywnym rytmem i poetyckimi obrazami, tworzy wyjątkowy nastrój za pomocą codziennych, rozpoznawalnych słów. Obrazy w książce jeszcze bardziej przemawiają, niż słowa. Ilustrator Svein Nyhus rysuje miękko i słodko, dziko i mocno. Podwójny efekt jest silny - i oryginalny.
"Grzeczna" to ważna książka. Jest poza tym piękna i zabawna! Książka otrzymała nagrodę Brage w 2002 r. za najlepszą książkę dziecięcą.

www.eneduerabe.eu/index.php/ksiki/174-grzeczna-nowo

[ap77]

dzis przeczytalismy-straszna ksiazka!

[mamalina]

straszna? proszę o rozwinięcie

[tattarak]

ap77 napisała:
> dzis przeczytalismy-straszna ksiazka!

Dla mojego 6-latka też 'straszna'. Teraz stoi na półce poza jego zasięgiem. Dla mnie jest doskonała ;)

[steffa]

"Straszna" = "przerażająca / niepokojąca / nie do zaakceptowania"?
Ciekawe, jak jedna książka może wzbudzić tak skrajne emocje, prawda? :)

[abepe]

steffa napisała:

> "Straszna" = "przerażająca / niepokojąca / nie do zaakceptowania"?
> Ciekawe, jak jedna książka może wzbudzić tak skrajne emocje, prawda? :)

A gdzie tu skrajność? Raczej jeden koniec dymensji!

[steffa]

Druga strona była tam, gdzie nie wymieniłam. ;-) Z pracy pisałam.
Ponieważ moja córka lat prawie 3 jest wielką fanką Lusi, postanowiłam przetestować ponownie siłę rażenia książki. To mocna lektura, moja córka bardzo przeżywa moment, w którym Lusia zbiera się do krzyku - jej twarz była pełna napięcia, złapała mnie za rękę. Ale chce czytać i czytać. Ja trochę z innej beczki: czy wasze dziecie rozumieją kontekst książki i to 'wychodzenie ze ścian'? Rozmawiacie o "sytuacji kobiet na przestrzeni dziejów"? Oczywiście nie z 3-latkami. ;)

[anna_mrozi]

"Grzeczna" ma ogromną siłę rażenia - robiłam "czytanie" jej w przedszkolu (3-6 r.ż.)
zajęcia "tylko dla dziewczyn" - rozmawiałyśmy za co się lubimy, co w sobie cenimy;

Przyzwyczaiłam się, już do tego, że dziewczynki potrafią docenić się przez pryzmat "relacji", ale mocno zaskoczyła mnie 6-latka, która za największą i jedyną swoją zaletę podała to, że jest podobna do Lady Gagi (!!).
Siedziała tuż przy mnie, przytulona momentami podczas czytania - w najbardziej dramatycznym momencie, ciężko wzdychając - gdzieś z głębin siebie - wyszeptała "Ale ta książka świetna"...

"Grzeczna" robi też wrażenie na chłopcach - tzn moim synu :)
Jest bardzo feministyczny.

[steffa]

Ta książka jest też tak napisana, że niejako wymusza interakcję. "Popatrz", "zobacz", dużo pytań, "gdzie jest". Moja córka zawsze się wyrywa i odpowiada.

[mamalina]

ano właśnie, na synu też robi wrażenie, nie tylko na mnie (zwłaszcza obraz reprodukowany w Tygodniku Powszechnym, gdy na skarb mamusi i słoneczko tatusia rodzice nie patrzą, bo zajęci lekturą, a Lusia się szczerzy)
uniwersalna onaż

a przydałaby się jej lektura jednej znajomej pani, com ją podsłuchała ostatnio, jak do mojej córki mówiła „jaka ty dziś niegrzeczna, no jak chłopak. a za to brat ma fryzurę jak dziewczynka" (tu przewracam oczami)

[agisek]

Podoba mi się ta książka, natomiast moim dzieciom jej jeszcze nie pokazałam. Mam ambitny plan trochę je najpierw ugrzecznić, zanim przejdę do odgrzeczniania ;-)

[abepe]

steffa napisała:

> Druga strona była tam, gdzie nie wymieniłam. ;-) Z pracy pisałam.

A tak, ja czasem, gdy mam minutkę piszę z pracy jakieś bzdury, albo ucinam (ale mogę sobie potem usunąć posta osobiście:)

> Ponieważ moja córka lat prawie 3 jest wielką fanką Lusi, postanowiłam przetesto
> wać ponownie siłę rażenia książki. To mocna lektura, moja córka bardzo przeżyw
> a moment, w którym Lusia zbiera się do krzyku - jej twarz była pełna napięcia,
> złapała mnie za rękę. Ale chce czytać i czytać. Ja trochę z innej beczki: cz
> y wasze dziecie rozumieją kontekst książki i to 'wychodzenie ze ścian'? Rozmaw
> iacie o "sytuacji kobiet na przestrzeni dziejów"? Oczywiście nie z 3-latkami.
> ;)

My nadal nie mamy tej książki, ale coraz bardziej się do niej zbliżamy.
O sytuacji kobiet rozmawiam w domu dużo, ale z mężem. Dla synów mam "Małą książkę o feminizmie" (jak wróci z wycieczki po Polsce, to może przeczytamy?) a starszemu każę już za jakieś 6-7 lat przeczytać "Własny pokój" i "Trzy gwinee" Wolf.

[abepe]

Problem mam taki, że moi synowie mogą nie pojąć, dlaczego to problem dziewczyński. Mają w otoczeniu sporo "grzecznych inaczej" młodych kobiet. Myślę, że nie identyfikują dziewczyn z określeniem "grzeczna".

(Ale konsultowałam dzisiaj chłopca, którego matka powiedziała "Wie pani, ja zawsze chciałam mieć syna, ale teraz myślę, że gdybym miała córkę, to to by było grzeczniejsze dziecko")

[steffa]

"Grzeczność" jest teraz trochę passe, ale jednak ciągle żywa.
Małe dziewczynki często ubiera się niewygodnie lub 'ładnie', co uniemożliwa zręczne wspinanie się po drabinkach i drzewach i naraża na brudzenie się (oczywiście niemile widziane). Przemyca się w słowach info na temat oczekiwań, co do zachowania, których nie stosuje się w relacjach z chłopcami. Mam wrażenie, że u dziewczyn bardziej piętnuje się dłubanie w nosie, bekanie i pierdzenie. Oczywiście, wiemy dobrze, że nie są to mile widziane zachowania prospołeczne, ale w przypadku dziewczyn liczą się 'razy dwa'.

[abepe]

Ja wiem, Steffo (pamiętasz mój wątek o szokującej według mnie piosence Dzieci z Brodą?), ale moje dzieci mogę tego nie widzieć, bo akurat najbliższe im dziewczynki się nie dają:) Ale może widzą? Dobrze, książkę muszę kupić i przetestować panów:)

[steffa]

Gdzie wąt ten?

[abepe]

steffa napisała:

> Gdzie wąt ten?


ttp://forum.gazeta.pl/forum/w,16375,99905448,,stereotypy_plciowe_w_piosence_Dzieci_z_Broda_.html?s=0&wv.x=1

Z przyjemnością mi się go czytało po latach:))

[steffa]

Wąt jest taki:
forum.gazeta.pl/forum/w,16375,99905448,,stereotypy_plciowe_w_piosence_Dzieci_z_Broda_.html?v=2&wv.x=1
(zjadło ci się trochę na początku)

[steffa]

W temacie naszej rozmowy:
youtu.be/RT2naKydsIY
W tym 'szole' znana i lubiana prezenterka niemiecka wyjęła sobie zęba i zaprezentowała jak wyglada bez niego. Absolutnie nie do pomyślenia w naszej tv. Myślę, że nawet Kazimiera Szczuka by publicznie nie grzebała w swoim aparacie, szczególnie po tym jak wystylizował ją TVN. Charlotte Roche jest także autorką książki "Wilgotne miejsca", akurat nie na to forum. ;)

[anna_mrozi]

Książki wpisujące się w problem "przełamywanie tabu" wiadomo jak są u nas odbierane
(nie wnikam w ich jakość).

"Szoł" z zębem jest boski; warto też obejrzeć krótki wywiad z Ch.Roche, "promującą" swoją książkę (też na youtubie).

A w temacie "dziewczyńskich książek" (choć NIE TYLKO dla dziewczyn) - "Wagina.Kobieca seksualność w historii kultury" C.Blackledge
Ale to też dla starszych dziewczyn :)

W ciekawą stronę prowadzi wątek Lusi grzebiącej w nosie ;)

Intrygujące jest także to, że książka budzi też ogromne zainteresowanie rodziców (moje wrażenia ze spotkań-warsztatów): kto więc wychowuje "Grzeczne"?

[agni71]

Kurczę, nie wiem, czy ja wychowuje grzeczne, bo mam tylko dziewczynki... Ale wydaje mi się, że tak samo tepiłabym dłubanie w nosie czy drapanie sie w kroku u synka, gdybym go miala
;-)
Znając swoje własne zamiłowanie do wygody, tak tez zazwyczaj ubieram córki, ale jak juz czasem naklonię je do zalożenia bardziej eleganckich (a jednocześnie mniej wygodnych - spódniczki) ciuszkow, to faktycznie -

[chaber69]

Ja akurat wczoraj byłam w Poznaniu, wstąpiłam do Empiku i przejrzałam to co na półkach stało.
"Grzecznej" przyjrzałam się dłużej i wnikliwiej, po czym wyszłam z postanowieniem, że muszę ją mieć. Ponieważ przestałam udawać sama przed sobą, że kupuję książki dla dzieci dla siebie to chyba ją kupię dla siebie, a nie dla biblioteki. Choć może i do biblioteki by się przydała - rodzice ostatnio coraz częściej wybierają, to co ja kupiłam, a co jest trochę inne niż do tej pory było. Więc może i "Grzeczną" przyswoją (chociaż "Kamyków Astona" jeszcze nie wypożyczył nikt). Nic to jednakowoż - mam plany na wakacje...

Różowe życie

[aniam123]

Tytuł: Różowe życie
Autor: Gro Dahle
Teks i ilustracje: Amanda Eriksson
Przekład ze szwedzkiego: Hanna Dymel-Trzebiatowska
ISBN 978-83-62566-05-1
Format: 242 x 197 mm
Ilość stron: 26
Rok wydania: 2011

Różowe życie" to mądra, niebanalna książka o dziecięcej fascynacji kolorem różowym i pragnieniu bycia księżniczką, a także, a może przede wszystkim, o twórczej sile marzeń.

Każdy może być księżniczką, mieć różowe życie, nawet wtedy,gdy nie ma niczego w różowym kolorze!

www.eneduerabe.eu/index.php/zapowiedzi/59-zapraszamy-ju-w-styczniu-2010

[ash3]

Czytałam tę książkę ostatnio z dziewczynkami. Pojawia się w niej portret Dalajlamy w takim niecodziennym, niespodziewanym kontekście. Zaciekawiło mnie to - może ktoś ma jakieś swoje zdanie, co do tropu - czy jest nim na przykład kolor? (??)

Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi - Co było

[aniam123]

Tytuł: Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi - Co było potem?
Autor: Tove Jansson
Ilustracje: Tove Jansson
Przekład i kaligrafia: Ewa Kozyra-Pawlak
Format: 21 x 28 cm
Ilość stron: 32
Rok wydania: 2011

„Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi – co było potem?” Tove Jansson– to historia powrotu Muminka z mleczarni z bańką mleka dla mamy. Jednak krótka wyprawa zamienia się w trzymającą w napięciu przygodę. Zaginiona Mała Mi, zrozpaczona Mimbla, iskrzące Hatifnaty, Filifionka, Paszczak – to tylko niektórzy bohaterowie czarującego Świata Muminków, których spotyka podczas swej wyprawy Muminek. Co przeżyją razem? Co stanie się z mlekiem? Podążaj za przygodami Muminka i zgadnij CO BYŁO POTEM?

„Książka o Mimbli, Muminku i Małej Mi – co było potem?” to wyjątkowa książka obrazkowa Tove Jansson. Dzięki specjalnie zaprojektowanym wycięciom i dziurkom autorka stworzyła efekt wielowarstwowości odsłaniając na każdej stronie skrawek tajemnicy następnych wydarzeń. Wyraziste kolory, osobliwe postaci, ekspresywne wariacje czcionki (kaligrafowana czcionka!) tworzą z książki przyjazną dziecku całość odzwierciadlającą niesamowitą i przepiękną wizję Tove Jansson. Książka dla każdego.

Książka, która powstała w 1952 roku! Po raz pierwszy w Polsce!

[aniam123]

a tu och i achy ;-)
forum.gazeta.pl/forum/w,16375,125371309,125371309,Eneduerabe_atakuje_obrazkowa_Tove_Janson_.html

[aniam123]

www.eneduerabe.eu/index.php/ksiki/268-co-byo-potem-po-raz-pierwszy-w-polsce

W cyklu "Wydawcy i autorzy o swoich książkach"

[rykam]

Qlturka TV

Zorropodgląd

[rykam]

ksiazkiobrazkowe.blogspot.com/2012/01/tove-jansson.html

"Grzeczna" Zorropodgląd

[rykam]

ksiazkiobrazkowe.blogspot.com/2012/01/grzeczna.html#more