Znacie Emily the Strange?

[i2h2]

Na świecie jest to moda, mania, sposób życia. U nas chyba w sumie
mało znana, ale właśnie Nasza Księgarnia wydała dwie ksiażeczki i ja
się od nich oderwać nie mogę! Od razu uprzedzam, że to trzeba
zobaczyć "na żywo" - żaden skan nie odda. Zresztą, sprawdźcie:-)
Mimo, że prawie same obrazki, są to pozycje dla starszych dzieci,
przekleję fragment recenzji, pod którą chętnie się podpisuję:
"(…) Emily to ikona amerykańskiej popkultury, a dokładnie jej
nieedukacyjnego, a nawet antyedukacyjnego nurtu. Bo Emily, proszę
Państwa, "nie oszukuje... tylko sama ustala zasady". I łamie
je "równie łatwo jak serca". Ona także "nie wymyśla sobie
przyjaciół... zdecydowanie woli wrogów".
Ale najdziwniejsze nawet teksty obu książeczek równać
się nie mogą z charakterem ich opracowania graficznego. I nie chodzi
tu bynajmniej o same ilustracje - niekiedy mroczne, innym razem
psychodeliczne, czasem śmieszne. Najbardziej fascynujące jest to, co
wyłania się z poszczególnych stronic przy dokładnym im oglądaniu.
Ukryte sensy widać wyłącznie wtedy, gdy na papier patrzymy
pod odpowiednim kątem (znakomite użycie lakieru UV!). (…)
Oba tomiki przetłumaczył Bartosz Wierzbięta, autor
przekładu "Shreka", co stanowi nie tyle rekomendację, ile
drogowskaz, w jakim kierunku zamierzał pójść wydawca. Tłumaczenia
dowcipnego, niepokornego i zarazem piekielnie inteligentnego. Emily
nie wierzy bowiem w "jasną przyszłość". Być może dlatego, że w
określeniu tym zawiera się inne: "na złość" ("jasna przyszłość").
Takich smaczków jest tu znacznie więcej. A wszystkie świetnie
smakują.
Przyznam, że dawno nie byłem pod takim wrażeniem
oglądając jakąkolwiek książkę - nie tylko dla młodzieży. Po jej
lekturze mam chęć kupić czarnego kota, zapalić w domu świece i
poddać się wspomaganej farmakologicznie autohipnozie i
eksterioryzacji. Bo pewnie też "mam diabla pod skórą".
Kuba Frołow, „Książki. Magazyn Literacki” ,nr 8/ 2007 (131),
1.08.2007

[bea-sjf]

o,to będzie dla mojej niepokornej ;)córci :)

[i2h2]

Bea, podejrzewam, że zobaczysz i się zakochasz ;-)

[alistar1]

Od razu napiszę, że książek o Emiliy jeszcze nie zgłębiłam, ale moje
pierwsze skojarzenie, odkąd zobaczyłam tę serię, padło gdzieś w
pobliżu bohaterek w klimatach Wednesday Addams. A może i samej
Christiny Ricci?

Dziwna Emilka jest super!

[lunatica]

Swojego czasu miała okładkę i artykuł w Wysokich Obcasach, ale nie mogę go teraz
namierzyć :-/

www.klub-litera.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=4301&Itemid=90
Dużo gadżetów z Emilka można znalźć na Allegro ;-D

[i2h2]

Ten artykuł jest już niestety w płatnym archiwum :-(

Dziwna Emilka - A. Jucewicz

[lunatica]

Dziwna Emilka

WYSOKIE OBCASY nr 44 dodatek do Gazety Wyborczej nr 258, wydanie waw
z dnia 05/11/2005 , str. 46

Jakbyś miała do wyboru: być popularną w szkole, cycastą blondyną,
dziewczyną baseballisty czy nielubianym chudym podlotkiem, który
jeździ na desce, hoduje muchy i robi zdjęcia martwym kurom - co byś
wybrała?

Całkiem, całkiem niedawno po drugiej stronie oceanu, w Santa Cruz w
Kalifornii, na fotelach wyjętych ze starego samochodu siedziało
przed garażem dwóch młodych grafików - Rob Reger i Buzz Parker. Był
letni poniedziałek, słońce świeciło, chłopcy odpoczywali po
koncercie punkowego zespołu Krwawa Mary i Przyjaciele. W uszach
wciąż huczały basy i teksty tak nieprzyzwoite, że nie da się ich
zacytować, ale nagląca praca nie pozwalała się rozmarzyć na dobre.
Buzz i Rob mieli zaprojektować logo promujące ich małą offową firmę
odzieżową dla skate'ów Cosmic Debris.

- Może narysujemy trupią czachę, która rozpada się na pół? -
powiedział Rob.

- Może damy jakiegoś chłopaczka, który zjeżdża na desce po poręczy
schodów - Buzz trzema maźnięciami flamastra objaśnił, o co mu
chodzi.

Nagle zobaczyli dziwną postać zbiegającą ze wzgórza. Była to drobna
dziewczynka w czarnej sukience i za dużych białych butach, która
prowadziła na smyczy cztery czarne koty.

- Na co się gapicie? - mijając ich, zapytała spod czarnej grzywki. I
już miała coś dorzucić, kiedy kobiecy głos zawołał: "Emily, Emily!".
Właścicielka kociego klanu obróciła się na pięcie i zniknęła.

- Rysuj, chłopie, rysuj! - krzyknął Rob.

Tak powstał pierwszy szkic Dziwnej Emilki. Naklejki z jej buzią,
które reklamowały ubrania dla skate'ów, natychmiast zrobiły furorę.
Rozdawano je na koncertach, w skateparkach, w szkołach. Każdy chciał
wiedzieć, kim jest Emily...

minęło 13 lat. Firma Cosmic Debris przeniosła się z garażu w Santa
Cruz do nowego budynku w Oakland w Kalifornii, zatrudnia 21 osób i
rokrocznie przynosi 5 mln dol. Smutna buzia z charakterystyczną
czarną grzywką zaczęła zdobić koszulki, sukienki, bieliznę,
skarpetki, buty, zegarki, długopisy, bransoletki, torby, pamiętniki
zamykane na kłódkę, kalendarze, wisiorki, plakaty, a nawet gitarę
elektryczną z limitowanej serii, czyli wszystko to, o czym "marzy
dziewczyna, gdy dorastać zaczyna".

Czerwono-czarno-białym rysunkom towarzyszą hasła: "Spadaj!", "Emilka
nie jest nienormalna, ona jest szalona", "To ty jesteś moim
problemem", "Witaj w dziwnym domu". Największy, flagowy sklep, w
którym roi się od emilkowych akcesoriów, powstał dwa lata temu nie w
Stanach, ale w Japonii, ojczyźnie Hello Kitty, Picachu i Tamagochi.
A to znaczy, że Emilka znalazła się wśród najlepiej sprzedających
się twarzy.

Skąd jest? Co lubi? Czy ma rodzeństwo? - pytają fani Emilki. Rob
Reger i Buzz Parker stworzyli interaktywną stronę internetową
www.emilystrange.com i serię książeczek i komiksów, które ujawniają
część przygód i ponurych zainteresowań Emilki. W czerwcu podpisali
kontrakt z Twentieth Century Fox na film o tej dziwnej dziewczynce.

Postać, która miała być symbolem kultury offowej, pojawia się na
koszulkach Britney Spears i Julii Roberts.

Emilka jest wrażliwym, ale "trudnym" dzieckiem. Nawet "bardzo
trudnym". Rzadko się uśmiecha, nie ma przyjaciół, nienawidzi przyjęć
urodzinowych ani rodzinnych zjazdów, najlepiej czuje się sama albo w
towarzystwie czterech kotów. "Emilka to antybohaterka - niezależna,
superinteligentna dziewczynka, która ma gdzieś to, co inni o niej
myślą - mówi Rob Reger. - Jest autentyczna do bólu. Nie udaje
nikogo. I na tym polega jej siła".

Mniej autentyczne są zainteresowania Emilki, od których wieje grozą.
Z komiksów dowiadujemy się, że Emilka zabija nudę, wałęsając się po
cmentarzu i podsłuchując nieboszczyków, polewa kolegów z
klasy "dziwnym sosem", po którym w miejsce głów rosną im monstrualne
łby ziejące gazem, a kiedy nuda sięga zenitu, mała Emilka udaje się
do sklepu z wypchanymi zwierzętami, żeby sobie, hmm... poszperać.

Talent naukowy wykorzystuje do tworzenia "maszyny do zabijania
czasu" albo robiąc smoczki dla straszydeł z resztek drucianego
wieszaka. W autorskiej wersji "Kopciuszka" Emily zabija macochę
miotłą, puentując: "Może i jestem dziwna, ale za to sprawiedliwa!".

Znów potwierdza się nasza słabość do czarnych charakterów.

- Dziwisz się? - pyta mnie Jenny, która pisze pracę licencjacką o
Emily na Uniwersytecie Kalifornijskim. - Jakbyś miała do wyboru być
popularną w szkole cycastą blondyną, dziewczyną baseballisty czy
nielubianym chudym podlotkiem, który jeździ na desce, hoduje muchy i
robi zdjęcia martwym kurom - co byś wybrała?

- Głupie pytanie - opowiadam.

- No właśnie, Britney Spears w duchu też jest Dziwną Emilką. Każdy
by nią chciał być w tym kraju, ale to luksus - wzdycha Jenny. - Masz
250 mln ludzi, z których połowa wygląda, myśli i żyje podobnie, ale
każdy marzy, żeby być inny. Jak tak dalej pójdzie, to za 20 lat
będzie tyle klonów Emilek, że już nikt nie będzie jej uważał za
dziwną.

Z żalem przypominam sobie, że przecież jeden z największych
buntowników Ozzy Osbourne daje się sfilmować ekipie MTV, jak krząta
się po kuchni w dresie i robi sobie kanapkę z serem.

Dla jednych Emilka jest obrazkiem na koszulce, który wysyła
sygnał: "Jestem taka fajna jak mój T-shirt", dla innych Emilka to
cały świat. Bohaterka amerykańskich nastolatek, które nie pasują do
kolorowego świata cheerleaderek, dziewczynek. Zamiast szukać
potwierdzenia i akceptacji w grupie rówieśników, wolą zamknąć się w
czterech ścianach, pisać wiersze, rozmyślać o śmierci, czarach i
Wielkiej Nieszczęśliwej Miłości.

Kiedy pytam Czarną Stokrotkę na forum fanów Emily - nazywa się
Stowarzyszenie Dziwaków (w skrócie SOS) - jak odróżnić prawdziwego
fana Emily od tego, który się podszywa, podpowiada: "Zajrzyj mu
głęboko w oczy, jeśli zamiast źrenic ma główki czarnego kota, to
znaczy, że nie udaje".

Stowarzyszenie Dziwaków jest bezpiecznym miejscem, w którym można
dyskutować o wszystkim: o samotności, o głupim młodszym bracie,
złośliwej siostrze, "trudnych" rodzicach, problemach z chłopakiem,
przyjaciółce, która zdradziła, a przede wszystkim o braku
zrozumienia w szkole, w domu, na podwórku.

Poza Emilką jej fani interesują się: filmami Tima Burtona ("Sok z
Żuka", "Gnijąca panna młoda"), opowiadaniami Edgara Allana Poe,
lubią Harry'ego Pottera, są ekspertami w kwestii horrorów. Nie
lubią: Barbie, różowego, wysokich obcasów, zajęć wf., dyskotek,
wolnych komputerów i dziewczyńskich dziewczyn.

Na forum często pojawiają się prośby o radę, które
czytelniczkę "Bravo" sprowokowałyby pewnie do niewybrednych żartów,
tutaj znajdują pełne zrozumienie: "Po powrocie z wakacji zauważyłam,
że kiedy kładę się spać, całe łóżko się trzęsie. Ciotka mówi, że nic
tam nie ma, ale ja to czuję. Myślę, że pod moim łóżkiem zamieszkał
potwór, co mam zrobić?".

Przychodzi praktyczne rozwiązanie: "Musisz nakarmić go papierem,
spinaczami i pinezkami. Połóż je na talerzu i zanim wejdziesz do
łóżka, wsuń tacę pod spód, mówiąc: >>O, mój niewidzialny stworze,
przyjmij proszę ten dar i nie niepokój mnie więcej<<. Powodzenia!".

Na prośbę o miksturę, która zaczaruje największego wroga, receptury
udostępnia 50 "czarownic". Na post, w którym 12-letnia Juls opisuje,
jak zamyka się w swoim pokoju, nie odzywa prawie do nikogo i cierpi,
bo na każdym kroku wytyka się jej dziwactwa, pojawia się blisko sto
postów, które chóralnie zgadzają się, że bycie innym to największa
zaleta. "Pamiętaj, że większość ludzi cię nie zrozumie, bo po prostu
nie chcą. Bycie dziwnym nie jest dla wszystkich. Ludzie, którzy są
inni, chodzą swoimi ścieżkami. To indywidualiści, wyrzutki
społeczne. To nie znaczy, że masz się odcinać od tych, którzy są ci
bliscy, wręcz przeciwnie, okazuj im miłość, ale nie zajmuj si

[lunatica]

To indywidualiści, wyrzutki społeczne. To nie znaczy, że masz się
odcinać od tych, którzy są ci bliscy, wręcz przeciwnie, okazuj im
miłość, ale nie zajmuj się ludźmi, którzy cię nie akceptują. W tym
świecie prefabrykowanych, wyprodukowanych przez media,
nieoryginalnych klonów dziwni ludzie muszą chronić swoją tożsamość.
Powodzenia w byciu sobą!" .

"Wampir z Rosji", który wysyła SOS do członków
Stowarzyszenia: "Pomóżcie. Jestem samotnym Wampirem z Rosji, nikt
mnie nie lubi, może tu znajdę przyjaciół?", otrzymuje natychmiastowe
kilkunastoosobowe wsparcie, zupełnie na serio. Ale też pojawiają się
mniej zabawne, autentyczne prośby o pomoc wysłane z ciemnego,
smutnego pokoju nastolatki. Sekrety, które łatwiej zdradzić
anonimowym forumowiczom niż rodzicom albo koleżankom, którym się nie
ufa - o tym, że znowu myślało się o samobójstwie, o samookaleczaniu,
o lęku przed szkołą. Na szczęście nie pozostają bez odpowiedzi, ale
też nie zostają rozwiązane. Znaczek na torbie zamiast być modnym
gadżetem, staje się cichym SOS.

Dla wielu rodziców ta izolacja we własnym mrocznym świecie to
zwyczajnie "trudny okres dojrzewania". Dla innych wampirza
stylizacja to tylko moda, uciążliwa, bo kosztuje majątek.

Jeszcze inni na zainteresowanie gotykiem, śmiercią i duchami patrzą
z niepokojem. W prestiżowym amerykańskim magazynie
kulturalnym "Salon" Sean Elder, ojciec dziesięcioletniej Franny,
pisze, że czuje się "dziwnie", kiedy jego dziecko ubrane na czarno
spod długiej grzywki zasłaniającej oczy wyszeptuje kwestię z
filmu "Krąg": "Wszysssscy będą cierpieli", a nocą układa lalki w
małych trumienkach. Na ile to zabawa? Poszukiwanie własnej
tożsamości? Przymiarka nowego kostiumu? "Franny jeszcze będzie miała
czas na marzenie o śmierci, fantazje o zemście, złamane serce i
horror dojrzewania. Może ten gotycki wygląd pozwoli wymknąć się jej
z pułapki >>kobiecości<< (czarna szminka przecież jasno mówi: >>Nie
jestem niczyją lalką!<<). Kto wie? Kody się zmieniły, odkąd byłem
młody. Kiedy patrzę, jak wyrusza w dorosłość, mam tylko nadzieję, że
będę mógł odróżnić jej wołanie o pomoc od zwykłego machania ręką. O
ile w ogóle spojrzy w moją stronę".

Co by na to powiedziała Dziwna Emilka? "Trzeba mu dać dziwnego sosu,
bo strasznie przynudza".

AGNIESZKA JUCEWICZ

[steffa]

Dzięki, że już o Emilce, a w zasadzie Emilii napisałaś!
Jestem zachwycona, a mój zachwyt miesza się ze strachem, jak Emilię odbiorą na
polskim rynku. Założę się, że ochrzczona będzie przydomkiem satanistycznej
lektury dla młodzieży. Jest świetna.

[poziomka001]

Zdecydowanie muszę przestać czytać to forum :-) albo znaleźć sobie jakiegoś
sponsora książkowego ;) Już wrzuciłam obie do koszyka.

[i2h2]

Święta idą - wiele szaleństw da się tym usprawiedliwić ;-)

[nikkori]

ikona dla EMO dziewczynek...

[mama_kasia]

A mnie to jednak trochę przeraża ...

[pszczolamaja]

Po długim milczeniu pozwolę sobie w tym miejscu swoje zdanie w sposób
niedyplomatyczny i niepoprawny politycznie wyrazić. Do celu tego użyję najpierw
cytatu z "Pana od socjologii wychowania" z moich studiów. Pan ów, opisując razu
pewnego rozmaite zjawiska "wśródmłodzieżowe" użył sformułowania, że wiele z tych
zachowań to "określanie tożsamości za pomocą świra". Myśl tę, rzecz jasna,
pogłębił i rozwinął, ale sedna, wydaje mi się, tym zdaniem dotknął. Ten nurt
widzę w książkach o Emily. Otóż, jest ona, w moim odczuciu, jakimś dziwacznym
produktem new-agowej pop-kultury, jakimś monstrum pseudofilozoficznym, jakąś
konstrukcją pustą, choć frapującą opakowaniem. Jest jakąś napompowaną do granic
dobrego smaku kontestacją nie wiadomo czego, buntem odwartościowanym tak, że aż
żenuje. Kojarzy mi się z niezwykle, to prawda, barwnym i wielowarstwowym...
wysypiskiem śmieci. Moda? Zachwyt? Ekstaza tłumów? Nie rozumiem i chyba,
między nami mówiąc, nie chcę rozumieć.
Między niejednoznacznością i zadawaniem pytań, której w literaturze nie powinno
zabraknąć, a dawaniem pokrętnych, tandetnych intelektualnie, bełkotliwych
odpowiedzi, jest różnica. Ba, przepaść.
Pozdrawiam, wracam na z góry upatrzoną pozycję ;-)

[rach_ciach_ciach]

podpisuję się pod tym co wyżej;
książkę widziałam - rzeczywiscie bardzo ciekawa graficznie;
postać Emily też interesująca - gdzieś usłyszałam określenie anty-
barbie - pasuje; teksty intrygujące; nawet zupełnie przypadkowo, z
jakiegoś second-hand'u mam koszulkę z Emily, która bardzo lubię; ale
całe to zamieszanie wokół niej niczym nie różni się, moim zdaniem,
od zamieszania wokół Harry'ego Pottera czy jakiś tam Witches'ów; w
związku z tym ja dziękuję

[alistar1]

Ojej, ale skrajne recenzje. Ale Emilka namieszała;-)

[kakadudu]

Chciałam również wyrazić swoje zdanie na temat Emily, jednak
pszczołomaja mnie wyręczyła:)
Nic w tej książce nie ma i strasznie żal mi kasy, którą wydałam na
obie części (dlaczego ich nie przejrzałam na miejcu w księgarni !!!).
To taki pop-kulturowy gadżet i nawet gdyby go zaakceptować jak wiele
innych form tego typy, to w roli książki dla dziecka jest dla mnie
nie do przyjęcia. Forma przyznaję interesująca, ale czy znowu tak
rewolucyjna - nie sadzę. Kilka zabiegów drukarskich nie wynagrodzi
pustki treściowej.
To już Arcytrudny Alfabet Pokorskiej jest bardziej nowoczesny - choć
przez Kogos na forum równiez nazwany gadżetem.
Podsumowując: nie polecam absolutnie, chyba że ktoś zbiera ładnie
zadrukowane kartki:)
Pozdrawiam

[bea-sjf]

Jak dla mnie nie tylko przereklamowane ale też przeterminowane ,
spodziewałam się czegoś świeżego w treści .
Dziewczynki -koleżanki mojej córki -są pod wrażeniem .
A ja udaję ,że nie słyszę "może gdy przeczytam komiksy to się dowiem
więcej o Emily ".
Też mi szkoda pieniędzy , obok kusił Snoopy - to przynajmniej "moje
pokolenie" ;)

[gopio1]

Nie podoba mi się ani trochę.
Nie chciałabym, żeby moje dzieci ją czytały i z nią się utożsamiały.

Raduje się serce,

[pszczolamaja]

raduje się dusza, że Was też Emilka niekoniecznie wzrusza ;-)Już się szykowałam
na wieczne wygnanie z forum, a tu taka miła niespodzianka :-)))))

[steffa]

Ale fajnie, jest dyskusja.
Co najlepsze muszę się zgodzić z przedmówczyniami - ta książka ma w sobie dużo
pseudogłębinowej treści, jest modna w swojej pozornej antymodzie i przy tym jest
zupełnie inna. Oraz odrażająca. I to mi się w niej podoba. Będę popierać
wszystko to, co jest świetnie wydane i zupełnie inne niż słodki świat wykreowany
przez większość pozycji z dostępnej na naszym rynku literatury dziecięcej. Ufff.

[verdana]

Jutro lece do Empiku przeczytać. I wyrobic sobie opinie. Albo i nie.

[abepe]

Zgadzam się ze Steffą. Wydane jest świetnie. I przypomina mi "Sin
City"(Rodriguez nie zamierza tego sfilmować?). Nie wiem czy to
dobrze...I tyle moge powiedzieć, bo oglądałam z Kacprem na rękach a
on miał wielka ochotę wyrwać mi to z rąk.

[verdana]

Poszłam, obejrzałam, przeczytalam.
I całkiem przeszło bez wrazenia. Tzn. ilustracje świetne, tekst -
hm, tekst ma epatować głębia, ale vchyba nie epatuje - przynajmniej
mnie.
Moze to dobra pozycja dla bardzo grzecznych dzieci, ktorym przyda
sie informacja, ze mozna być niegrzecznym i nie zawsze posusznym,
oraz ze myslenie nie zaszkodzi. Tylko rodzice grzecznych, potulnych
nastolatków tej pozycji akurat nie kupią.
Ani mnie zachwycila, ani zbulwersowała.

[nchyb]

hmmm, już myślałam, że tylko na mnie te dwie książeczki nie zrobiły
wrażenia...
Przejrzałam dokładnie w empiku, co nie jest trudne, ze względu na
znikomą ilość treści. Pomijając, że poza komiksami, to jednak wolę
bardziej literkowe książeczki - na mnie również przesadnego wrażenia
książeczka nie zrobiła. Żadna z dwóch.
Wskazałam synowi, przejrzał, stweirdził, że jednak na takim poziomie
woli Garfielda... :-)

[verdana]

Mój 12-latek przejvczytał w Empiku. Stwierdził, ze to dla
snobistycznych analfabetów...

[mama_kasia]

> Mój 12-latek przejvczytał w Empiku. Stwierdził, ze to dla
> snobistycznych analfabetów...

Jakbym mojego słyszała: "to chyba dla tych, co nie umieją czytać" ;-)

[i2h2]

Wiesz, Pszczółko - to jest oddech i ciut wtrawnej przyprawy do tej
wszechobecnej różowości i "księżniczkowatości" wokół ;-)
Strasznych demonizmów to tam nie ma, bo to w końcu fragment
popkultury ;-)

[maczkama]

Ja zamówiłam wcześniej nie przeglądając. Chciałam na prezent dla
bystrej trzynastolatki. Jestem bardzo zawiedziona. Nie spodziewalam
się kilku obrazków ze śladową ilością tekstu.