dziecko w szpitalu

[izamr]

Nie mogę przestać o tym mysleć. Byłam w szpitalu na badaniach z moim synkiem.
I to co tam zobaczyłam, spędza mi sen z powiek. Ze wszystkimi dziećmi były
mamy, a z jednym nie. To już nasza druga wizyta w szpitalu i to dziecko wciaż
samo. Zapytałam pielęgniarek czy ktos je odwiedza. Ponoc mama, ale na krótko
i rzadko. Ta dziewczynka - tak ok. 1,5 roczku, cały czas stoi w łózeczku i
płacze. Patrzy tylko na inne dzieci i ich mamy... widok przerazajacy. jest
sama na sali (innych widzi poprzez okna łączące salki ze soba). Weszłam tam
do niej, bo nie mogłam wytrzymać. Dziecko strasznie do mnie ręce wyciagało, a
ja nie mogłam jej wziąć (jest to oddział zakaźny), a ja byłam tam z moim
synkiem, któy jest zdrowy. Jedno co mogłam zrobic, to zostawic jej
zabaweczke, bo niestety nie miala żadnej w łóżeczku. Poprzednio widzialam,
jak dziecko bawiło sie ... kroplówka. ma chyba początki choroby sierocej. Nie
mogę przestac mysleć o tej dziewczynce. Nie mogę oceniac jej matki, bo moze
ma taka sytuacje, ze nie moze z nią byc. ale zal mi tego dzieciaka
niesamowicie. Przeciez to jest dla niego stres niesamowity i na pewno odbije
sie to na jego psychice. Najgorsze, ze nikt na ten płacz nie reaguje. mam
nadzieje, ze to dziecko bedzie w tym szpitalu krótko.

[karpatka1]

Wiem, co czujesz!
Rok temu leżałam w szpitalu z moją córeczką. W sąsiedniej sali leżały dwie
siostry. Jedna miała 3 latka, druga 1.5 roczku. Obie z zatruciem i biegunkami
na kroplówkach. Rodzice pojawiali się razem (nie wiadomo po co) ok. 17. i do
18. usypiali dzieci. Maluchy budziły się wyspane o 20. i rozpoczynał się płacz.
Często do rana. Serce mi się kroiło, kiedy starsza usiłowała matkować młodszej.
Czasami mamusia pojawiała się na krótko przed południem. Kiedy usiłowałam
opowiedzieć jej o rozpaczy dziewczynek usłyszałam, że przesadzam, a na oddziale
są przecież siostry od tego, by uspokoić...

[mamisio]

Niestety taki widok rozdziera mi serce. Będąc z Misiem w CZD widziałam właśnie
takie dzieci. Nie mam prawa osądzać rodziców,ale ja na czas pobytu wzięłam w
pracy urlop, mimo, że pracowałam tylko tydzień. Dla mnie mój synek jest
najważniejszy i w takich momentach jak pobyt w szpitalu zawsze z nim będę.
Nie twierdzę, że dla rodziców tych dzieci, które leżą same nie są one ważne, a
jednak, ja mimo wszystko nie zostawiłabym Michasia samego.

[katlin25]

Z nami w szpitalu na drugim łóżeczku leżał prawie roczny chłopiec -
Kacperek.Mama prawie wogóle go nie odwiedzała,siostry i lekarze przynosili mu
zabawki i środki do pielęgnacji.Przywiązałam się do niego przez 10 dni,bawiłam
się z nim,bo mój aniołek miał 2 miesiące i cały czas spała.Uczyłam go troszkę
chodzić,nakręcałam karuzelę.Miał takie śliczne oczka i był taki mądry (i
cwany :) ).Tak mi go szkoda....Często myślę co się teraz z nim dzieje?

[aankaa]

> ..oddział zakaźny), a ja byłam tam z moim synkiem, któy jest zdrowy. Jedno co
> mogłam zrobic, to zostawic jej zabaweczke, bo niestety nie miala żadnej w
> łóżeczku

przykre to co piszesz

a bardziej to, że (tak było gdy mój syn leżał w szpitalu na zakaźnym) zabawka
może "zostać na oddziale" - żeby mu nie było przykro uszyłam identyczną -
akurat zażyczył sobie foczkę - a takowej w żadnym sklepie nie znalazłam).
Jeśli możesz/stać Cię na to - spraw jej identyczną i poproś personel o
wręczenie przy wypisie. Pewnie wiesz co mam na myśli ...

[ladyhawke12]

w lipcu tego roku gdy bylam z Darkiem w szpitalu, w Prokocimiu, obserwowalam
wiele takich przypadkow, kiedys gdy byl obchod lekarzy i wyproszono mnie z
sali, chodzilam po korytarzu i uslyszalam placz dziecka, podeszlam zobaczyc czy
cos sie dzieje, wszlam do sali i jakie bylo moje zdumienie. Na sali lezalo
dwoje dzieciaczkow, z jednym z nich ok 2letnim byla mama, dugie 3 miesieczne
strasznie plakalo, i zaczelo wymiotowac, natychmias zawolalam pielegniarke, i
pomoglam przebrac i umyc maluszka ona zmieniala posciel. Na moje pytanie do
matki tamtego starszego dzieciaczka czemu nie zareagowala, powiedziala cos co
mnie zmrozilo, To przeciez nie moje dziecko, nie mam slow. Rozmawialam pozniej
z pielagniarka, powiedziala ze faktycznie malego nikt nie odwiedza, ale
sytuacja w ich domu jest bardzo ciezka maja 5 dzieciakow, sa bezrobotni a bilet
to chleb dla dzieci, powiedziala tez ze jest ich pielegniarek za malo i
niewiedza w co rece wlozyc, strasznie duzo bylo wypadkow, i zatruc. Nie
potepiam teraz rodzicow ktorzy czasami nie moga odwiedzic dziecka, nie znaczy
ze go niekochaja, potepiam nieztety ta matke ze poza wlasnym dzieckiem nie
widzi nic, malenstwo by sie udusilo.

[gosiap10]

Wlasnie wrocilam od Marty ze szpitala. Wczoraj doszlo na oddzial kilkoro nowych
dzieci. Dwojgu z nich nie towarzyszyli rodzice (chlopczyk okolo 3 lat i 4-5
miesieczne niemowle). Mimo, ze pielegniarki staraly sie jak mogly dodac otuchy
tym samotnym dzieciom (bawily sie, nosily na rekach...), plakaly one prawie
przez cale popoludnie i noc. Zaczynal najczesciej chlopczyk - placzem i
nawolywaniem mamy, a po chwili z drugiego konca korytarza odzywalo sie
niemowle.
Pamietam jednak doskonale moja rozmowe z pewnymi rodzicami sprzed ponad 3 lat.
Tuz po urodzeniu Marta lezala w pokoju, z ktorego przez szybe widzielismy
chlopczyka starszego od niej o 1 dzien. Mial on podobnie jak Marta bardzo
powazna wade serca i tez oczekiwal na operacje (w 6-7 dobie zycia). W trakcie
kolejnych 2 miesiecy wielokrotnie dzieci znajdowaly sie na tych samych
oddzialach. I przez ten caly czas rodzice chlopca odwiedzali godzine dziennie
miedzy 17 a 18. Przynosili prezenty, robili zdjecia...i usypiali malego.
Pozniej duza czesc nocy chlopczyk przeplakiwal. Od pielegniarek wiedzialam, ze
rodzice mieszkaja najwyzej 30 minut od szpitala, dlatego ktoregos razu
odwazylam sie im powiedziec o nocnych placzach ich dziecka i spytalam, czy nie
mogliby do niego przychodzic czesciej (tak bardzo bylo mi zal ich maluszka). W
odpowiedzi uslyszalam, ze oni spedzaja wystarczajaco duzo czasu u niego i, ze
LICZY SIE JAKOSC WSPOLNIE SPEDZONEGO CZASU, A NIE JEGO ILOSC! Mam wrazenie, ze
rodzice czasami potrafia byc potworami!!!

[anka1]

wiecie co tak czytam i czytam i mysle jak wazna role do spelnienia mieliby w
takich sytuacjach wolontariusze. sa przeciez ludzie ktorzy potrafia
bezinteresownie poswiecic swoj czas dla innych, najwyzsza pora zeby personel
szpitalny o tym pomyslal.

[gosiasz3]

No właśnie,całkowicie sie zgadzam , Aniu z Tobą.Zwłaszcz,ze jest WIELE
osób,które chciałyby w ten sposób pomóc.

[anka1]

moze warto zeby GW zorganizowala kolejna akcje ?

[monika_69]

Nie potępiajcie tak łatwo wszystkich matek!Spędziłam z moim synkiem wiele czasu
wszpitalach,choć głównie w CZD i spotykałam różne sytuacje rodzinne.Mój Maciek
miał i ma to szczęście ,że zawsze i wszędzie byłam przy nim(z wyjątkiem OIM-ale
i tam mi się często udaje).Spotykałam matki ,które miały wiele dzieci ,często
małych a tu nagle jedno lądowało w szpitalu i na nikogo ze swoich bliskich nie
mogły liczyć.Zdarzało się ,że jedno z dzieci ,które zostały w domu było
przewlekle chore.Przeszłam przez onkologię i twierdzę że tak solidarnych matek
jak tam niegdzie nie poznałam-tam każda z nas zajmowała się nie tylko swoim
dzieckiem ale każdym ,które tej pomocy(nawet utulenia) wymagało.Nie wyobrażam
sobie obojętności na cierpienie drugiego dziecka-jeśli nie daje się rady samemu
(bo moje akurat wymiotuje)-to wołasz pielęgniarkę.Żal mi kobiet przesiąkniętych
znieczulicą ,które nie chcą widzieć niczego obok ,ale też matek,które dbaja
przesadnie o własne samopoczucie a zapominają o dziecku(takie też spotkałam
-jednak w ułamkowym procencie).

[anka1]

Moniko ja nie potepiam matek. zycie jest zyciem i rozumiem ze rozne sa
sytuacje. ale bardzo zal mi dzieci i uwazam ze warto sie tym problemem zajac.

[izamr]

wczoraj poruszona opowieziałam o tym mojej mamie. ona opowiedziała mi pewną
historie. kiedy ja byłam mała - miląm 18 m-cy wyladowałam w Prokocimiu, bo
mialam małą wadę serca. niestetty w tamtych czasach wolno było tylko owiedzać
dzieci w wyznaczonych godzinach. i wiecie co? po 6 tyg. jak wróciląm do domu,
mama nie mogła mnie uśpic. usypałam tylko na siedząco bujając sie do przodu i
do tyłu. mialam po prostu chorobę sierocą. później spałam z maą chyba do 10
roku życia. cały czas bałąm sie podobno, ze znowu zostane sama.
szok, prawda?

[ladyhawke12]

Moniczko nikt nie potepia tych matek, pisalam o tym w swoim poscie. sa naprawde
ciezkie sytuacje zyciowe, gdzie rodzice musza wybierac miedzy biletem, a
chlebem dla pozostalych w domku dzieci. Ja ze swojej strony jak moglam tak
czest bylam u malenstwa i najwieksza dla mnie nagroda bylo, gdy jka stawalam w
drzwiach przestawalo plakac, glaskalam i tulilam, czesto przychodzil ze mna moj
syn, mowil do malenstwa o ona tak pieknie sie smialo. Natomiast nie potrafie
zrozumiec znieczulicy tej matki ktora tam siedziala, ze nie zawolala nawet
pielegniarki gdy malestwu cos sie dzialo, ja siedzialam w szpitalu od 5 rano do
23 i wtedy moglam pomoc, pozniej pielgniarki mowily ze syn jest duzy zebym szla
do domu. Niestety dzwonilam do szpitala pytac co z malesnstwem , gdy syn
wyszedl ze szpitala, nie mogly udzielic informacji, ale zawsze jak bylismy na
zmianie opatrunku bylam u malca. teraz nie wiem co sie z nim dzieje niestety.

[monika_69]

Jeśli spotkacie na swojej szpitalnej drodze samotne dziecko- sprawdzcie jego
sutuację rodzinną -nie przechodżcie tak łatwo obok.Czasami warto podrzucić jakiś
drobiazg,wtedy możecie zobaczć uśmiech nie tylko na twarzy dziecka ale i matki
,która uwierzy ,że świat nie jest taki zły.Wiem,że nie jeteśmy w stanie
opiekować sie wszystkimi dziećmi tego świata-ale bijmy sie o wejście na oddziały
szpitalne wolontariuszy.Może to być kolejny temat dla akcji "GW"-popieram ten
pomysł.Młodzież (i nie tylko oni)chce pomagać-ale brak im
zorganizowania.Potrzebne jest ukierunkowanie tej pomocy-współpraca z
personelem.Dopóki nic się nie zmieni pomagajmy tym obok...

[anka1]

zatem Gazeto do dziela !
:)

[anka1]

podciagam do gory.
Gazetko nie spij !:)