A co Wy myslicie?

[azjawusa]

Moim zdaniem jedna z najbardziej nieludzkich praktyk
stosowanych we wspolczesnej medycynie jest to,ze w szpitalach
matki zdrowych noworodkow lleza obok tych mam co urodzily martwe
lub chore dziecko.Przecierz to barbarzynstwo!Ajakie jest Wasze
zdanie?

[pullpecja]

Niestety, to jest okrutne...:o(
Ale są też przypadki, gdzie kobiety, które poroniły leżą z ciężarnymi, które
walczą o każdy dzień życia dla swojej fasolki -jak to wpływa na ich
samopoczucie?...
Z tego co widzę, raczej nie ma nadzieji aby podejście do tej sprawy szybko się
u nas w Polsce zmieniło:o(

[mama_kakaszka]

Witam!!!
Szczerze mówiąc mam mieszane uczucia. Kiedy leżałam na patologii ciąży byłam w
ostatnim miesiącu, Agnieszka z sąsiedniej sali urodziła wcześniaczka, jej
córeńka odeszła w czwartej dobie życia, paradoksalnie wtedy kiedy jej stan
wyraźnie się poprawił. Ja już zawsze będę pamiętać Agnieszkę i dzidziunię,
którą widziałąm w inkubatorku kiedy wywoływali mi poród. Maleńka zmarła o
20.00, mąż Agnieszki około 23 odebrał ją ze szpitala. Po śmierci Maleńkiej
byłam przerażona tym co będzie z moim synkiem, chociaż do tej pory ciąża
przebiegała prawidłowo. Nie chciałam żeby podłączyli mi KTG, nie chciałam
słyszeć jak bije serduszko Łukaszka, nie chciałam żeby Agnieszka to słyszała,
kiedy jej mąż ją zabrał dziękowałam Bogu, że nie będzie musiała na nas patrzeć
i słuchać bicia serca innych dzieci i że my nie będziemy rano musiały spojrzeć
jej w oczy. Nie powiedziałam jej nic, bo nie wiedziałam co, stałam tylko
zdrętwiała pod ścianą i bezmyślnie patrzyłam jak płacze, jak dzwoni do męża i
powtarza słowa, które nie powinny paść a nigdy w ten sposób "może pani jutro
wziąc wypis, ja o 20 zanotowałem zgon". Myślałam o niej i o tym cholernym KTG i
wtedy przyszło mi do głowy że mamy, któtych dzieci odeszły, żeby nie potęgować
ich bólu, nie powinny leżeć razem z nami na jednym oddziale z kobietami w ciąży
i z noworodkami, bo w tym szpitalu te dwa oddziały, oddzielało jedynie biurko
oddziałowej.
Dzisiaj nie jestem o tym do końca przekonana, zastanawiam się czy powinno się
izolować te mamy, co jest dla nich lepsze. Nigdy na to pytanie nie znajdę
odpowiedzi. Mam tylko nadzieję, że nigdy więcej nie będę, przy matce, której
mówi się, że straciła swoje Maleństwo.

[heath2]

To nieludzkie, zgadzam się. Ja miałam jeszcze inną sytuację: w 2000 roku
urodziłam wcześniaczka, który walczył przez tydzień o żźycie. Po porodzie
położono mnie na dwuosobowej sali z mamą, która straciła córeczkę...Wiecie, co
ja wtedy czułam ? Mimo woli widziałam mojego synka w trumnie. Nie jestem
religijna, ale wtedy codziennie mówiłam różaniec. I udało się.Ale tamtych chwil
nie zapomnę nigdy. Tak jakby skazano mnie na oczekiwanie najgorszego w tej sali.

[zorka7]

Leżałam na pięcioosobowej sali - pięć mam i czworo zdrowych dzieci - 24 godziny
na dobę. Wizyty pediatryczne, ważenie, kąpanie niemowlaków. I ja pod oknem,
zastygła jak kamień, niewidoczna.
Tylko i aż pięc dni.

Po drugim porodzie to samo - tyle że sala 3-osobowa. Trzy mamy, dwoje dzieci,
ale ja już z grubszą skórą i szczęściem na dnie serca - bo przecież mały radzi
sobie świetnie na OIOMie... Tym razem reszta świata stała się dla mnie
niewidoczna. Za pierwszym razem było odwrotnie.

[verdana]

Może się mylę,ale gdy ja rodziłam wiele lat temu w Szpitalu Bielańskim była
oddzielna sala dla matek chorych dzieci i oddzielne dla matek wcześniaków. A
te, którym maleństwa zmarły kładziono na ginekologii.
Moja znajoma urodziła 15 lat temu martwa córeczke i też połozono ją na
ginekologii. Czyżby zmieniło się na gorsze? Zgroza!

Do verdana

[pullpecja]

Poroniłam w szpitalu Bielańskim ok. siedmiu lat temu. Przypadki poronień i
matrwych ciąż ładowano do ośmioosobowych pokojów razem z "zagrożonymi"
ciężarnymi na oddziale (już nie istniejącym -sepsy). Przerobiono go na
ginekologię, a zamiast ginekologii utworzono odział psychiatryczny. Nie wiem
jak jest obecnie, ale wątpię aby coś się zmnieniło na lepsze, bo patologia
ciąży była trzy lata temu połączona z położnictwem czystym. Jakieś dziwne
mieszanki...? Kobiety z dziećmi chorymi leżały w pokojach z dziećmi zdrowymi -
nie było żadnego odizolowania.
Nie wiem jak jest obecnie -bo nie byłam dawno pacjentką szpitala Bielańskiego i
mam nadzieję że nie prędko będę...
Wiele mnie tam spotkało złego, ale i dobrego.

Pozdrawiam

[gruchotka]

Szpital, w którym urodził się mój starszy syn był jednym słowem
koszmarny. Ale mimo to, była zupełnie oddzielna sala w końcu
korytarza, gdzie leżały mamy po stracie lub mamy chorych dzieci.
Mat urodził się w 26 tyg., więc trafiłam do takiej sali. Leżały
tam dwie mamy, jedna straciła synka, druga po 7 poronieniach
urodziła ciężko chorą córeczkę. To, co te mamy przeżywały i jak
będę pamiętać do końca życia...
Ja te 3 dni po porodzie zniosłam wyjątkowo dobrze, mimo, że stan
Mata był krytyczny, ale była nikła nadzieja, u tych mam niestety
już nie.
I jeżeli mamy w takiej sytuacji miałyby leżeć w sali z noworodkami,
to uważam, że byłoby to barbarzyństwo.

[moniao1]

ja chcialabym wymazac z pamieci wspomnienia z sali na poloznictiwe..gdzie
lezalam ja i 5 mam ze swoimi maluchami..Moj synek lazal kilka sal dalej w
inkubatorze..Ja "szorowalam" paciorki rozanca i ryczałam dniem i noca, a
pozostale mamy niezrecznie trwaly w ciszy..Kiedy wychodzilam z sali i do niej
wracalam docieralo do mnie wyraznie jak cichnie gwar i radosne rozmowy..One
przystawialy swoje dzieciaczki do piersi, a ja walczylam z
laktatorem..Naprawde..chcialaby m o tym zapomniec...
A zdaje sie ze to stolica i specjalistyczny szpital..

[thaures]

5 lat temu moja przyjaciółka urodziła córeczkę-leżała na sali z kobietą, która
przed porodem powiedziała,że swojego dziecka nie weżmie do domu-miała tragiczną
sytuację materialną. Pamiętam jak rozmawiałyśmy z przyjaciółką o jej dziecku
szeptem,żeby tamtej nie urazić. Do dzisiaj pamiętam,że leżała tyłem do nas i
płakała..To było dla mnie nieludzkie,że znalazła się w sali z inną kobietą,
która miała swoje dziecko przy sobie.

[marta_i_koty]

Po urodzeniu synka w 27 tyg. położono mnie ( na moją prośbę ) samą w sali
dwuosobowej. Przyznam, że kiedy jeszcze leżałam na sali porodowej, z
przerażeniem myślałam o tym, co zrobię, kiedy położą mnie na sali z innymi
mamami i ich dziećmi... Na szczęście tak się nie stało...

[renata3]

Ja kiedys juz o tym pisalam. Na mojej 5 osobowej sali lezala obok mnie
dziewczyna ktora urodzila wczesniaka(walczyl o zycie), 2 kolejne mialy czesto
dziecko przy sobie i karmily je, 1 poronila, 1 urodzila dziecko martwe. Moj
Hubert byl tez na OIM-e. Przerazala mnie obojetnosc pielegniarek i poloznych
kiedy przy nas wszystkich oswiadczyly mlodej mamie, ze dziecko-coreczka wlasnie
umarla. Akurat tamte dwie mamy karmily swoje malenstwa. Szok i to w szpitalu
ktory zajal 2 miejsce w akcjii "rodzic po ludzku". Tyle ze nie dane mi bylo tam
ani rodzic po ludzku ani nie traktowano tam kobiet po stracie dziecka po ludzku.

Pozdrawiam
Renata

na szczęście nie wszystkie szpitale ....

[bea75]

jest to barbarzyństwo i tu muszę pochwalić szpital im Orłowskiego w W-wie : po
śmierci mojego dziecka panie położne zrobiły wszystko żeby znaleźć mi pokój na
innym oddziale - dzięki temu spędziłam te trzy dni na malutkim oddziale z 6
pacjentkami po operacjach ginekologicznych, w małym pokoiku z jedną
współlokatorką - cisza, spokój, żadnego biegania pielęgniarek, kobiet w ciąży,
no i ... dzieci ... byłam im bardzo, bardzo wdzięczna
pozdrawiam
Bea

[melka_x]

> jest to barbarzyństwo i tu muszę pochwalić szpital im Orłowskiego w W-wie :
po
> śmierci mojego dziecka panie położne zrobiły wszystko żeby znaleźć mi pokój
na
> innym oddziale

Mną się nie przejmowano w Orłowskim. Moje dziecko walczyło o życiu, a ja cały
czas leżałam z matkami szczęśliwie donoszonych, zdrowych lub z naprawdę
niewielkimi problemami niemowlaków.

[1megan]

O ilę dobrze się orientuję to ja również urodziłam w tym samym szpitalu co
Melka, oczywiście po porodzie okazało sie że nie ma dla mnie wolnego miejsca
porodów było w tym czasie bardzo dużo i miejsca dostawały mamy ze zdrowymi
dziećmi także pierwszą dobę spędziłam trzy razy sie przenosząc, po czym i tak
zostałam na sali ze szczęśliwymi mamami zdrowych bobasków i tak w
tej "radosnej " atmosferze spędziłam 5 dni nikomu z personelu nie przyszło do
głowy że jest to dla mnie dodatkowo bolesne

[aniao3]

Jadac na porod do IMDiDz w Warszawie wiedzialam ze nie bedzie happy endu.
Prosilam wszystkich lekarzy po kolei, by nie kladli mnie na sale z szczesliwymi
matkami (wiedizalm juz, ze jest to czesta praktyka w polsce) i wszyscy mi
mowili ze tak, oczywiscie, wiemy, rozumiemy, nie pani pierwsza niestety...
No i choc tyle bylo mi oszczedzone - ze lezalam w jednoosobowej sali gdzie
moglam do woli ryczec w poduszke... Na to ze przez sciane slychac bylo maluszki
juz nic nikt nie mogl poradzic, ale przynajmniej bylam sama.

A co do Orlowskiego - tez slyszalam wiele zlego o traktowaniu mam po stracie :(
sciskam
a

[bea75]

najwidoczniej miałam głupie szczęście jeśli o takim można mówić w takiej
sytuacji :-( nie wyobrażam sobie co musiałyście przechodzić patrząc na matki
tulące swoje dzieci :-(
może po prostu trzeba tak jak Ania od razu postawić lekarzom i pięlęgniarkom
sprawę jasno skoro brakuje im wyobraźni ... najwyraźniej nie wiedzą co czujemy
w takiej sytuacji i może warto w końcu im to uświadomić ...

[vinga_o]

Dzięki forum wiedziałam przed porodem, że są takie praktyki w szpitalach,
dlatego szukałam takiego szpitala, w którym m.in. dbają o pacjentki z chorymi
dziećmi lub po stracie. Nikogo nie prosiłam, nikomu nie musiałam zwracać uwagi,
a bezpośrednio po porodzie przewieziono mnie na oddział ginekologiczny, mimo że
na początku z Julką było w miarę dobrze i nikt nie mógł przewidzieć jak potoczą
się nasze losy w ciągu następnych 10 godzin :-(
Parę dni po wypisie rozmawiałam z ordynatorem ginekologii, wyraziłam mu
wdzięczność za wszystko ... Niesamowity człowiek, to on pilnuje, aby takie mamy
jak my nie leżały na położnictwie. W tym szpitalu położnictwo jest na innym
piętrze, więc nawet płaczu dzieci nie słychać.

Pozdrawiam serdecznie
Kinga

[mmmmmm2]

Moja historia wyglądała tak:
po porodzie (cc) - sala 1-osobowa, więc rozmowy na temat stanu córeczki a potem
jej śmierci odbywały się w gronie najbliższej rodziny.
Na drugi dzień położyli obok mnie mamę której dziecko udusiło się pępowiną, a
potem drugą mamę która urodziła przez cc szóstego, zdrowego synka. Zresztą
wszystkie pielęgiarki pomiatały tą biedną dziewczyną że niby taka nierozsądna.
I chciały jej przynosić synka do karmienia. A ona kilka godzin po porodzie, ze
względu na nas wychodzila karmić do innej sali. Nigdy jej tego nie zapomnę. A
potem koleżanka pierwsza wypisala się i dokoptowali nam świeżą mamę, której
dziecko było w niezbyt dobrym stanie, a ona walczyla na moich oczach z
laktatorem - ściągała mleko dla swojego maluszka. A ja dostawałam tabletki na
powstrzymanie pokarmu. Eeeech, taki wielki szpital a tacy durni i nieczuli
ludzie tam pracują.
wg mnie szpital "przyjazny" powinien w swoich reklamówkach podawać informację
czy ma oddzielną salę dla matek które straciły dziecko. Byłaby to cenna
informacja nie tylko dla matek które podejrzewają że stracą dziecko, ale i dla
tych, które urodzą zdrowe dziecko i nie będą musiały kryć się z radością w
związku z tym faktem.
Ewa - mama Anioka Julii

[bernadka.1]

Witam. ja również mogę coś na ten temat napisać ponieważ dotknęło mnie to
osobiście. Mój Kamilek urodził sie z wadą serca i po porodzie został zabrany do
innego szpitala a ja leżałam na sali ze szczęśliwymi mamami i cały czas
ryczałam. Nie potrfie teraz napisać co wtedy czułam, pamiętam tylko ogromny lęk
i ból. Cały czas zadawałam sobie pytanie dlaczego ja też nie mogę przytulić
swojego synka jak pozostałe mamy. Bernadeta

[pullpecja]

Oj, nikomu nie życzę aby musiał przeżywać to co my. Moją córeńkę zabrano w 7
dobie życia na echo(miała szmery), do innego szpitala -ja czekałam w
niepewności kilka godzin leżąc na sali sześcioosobowej wśród innych matek. Te
chwile niepewności... Ten potworny strach... Do tej pory na samo wspomnienie
dostaje doła. Wżarła mi się w mózg scena, kiedy miła pani doktor powiadamia nas
o tym że dziecko zostanie w innym szpitalu bo ma złożoną wadę serca. Ta
wiadomość była dla mnie jak jakiś okrutny, niesprawiedliwy wyrok. Inne mamy na
sali czuły się skrępowane obecnością nieszczęśliwej, zaryczanej, zasmarkanej,
rozhisteryzowanej baby, w którą sie zamieniłam. Ech, ciężko do tego wracać...

[agabu]

Chciałabym przedstawić Wam drugą, a może trzecią stronę tego zagadnienia.
1. Ciąża przenoszona 2 tygodnie. Tzn. Ja od początku byłam pewna, że termin żle
wyliczony, bo mam bardzo nieregularne okresy (od 2- do 38 dni)
2. Zgodnie z wyliczeniami mojej gin od tygodnia przed terminem co 2 dni
stawiałam się na KTG - w Izbie patrzyli na mnie z pobłażaniem - po ca ja tak
latam na to KTG
3. Tydzień po terminie kazali mi się jednak położyć w szpitalu. W piątek.
Przyszłam w niedzielę wieczorem, bo leżenie przez weekend nie miało większego
sensu.
4. Pierwsze wywoływanie ciąży - w środę. Zero rezultatu. Z powrotem na
patologię.
5. Wspominam o tych początkach, bo pozwoliło mi się to "zaznajomić" z regułami
obowiązującymi w szpitalu (salowe o 4.30 zaczynają sprzątanie, mierzenie
temperatury o 5.30, łóżka dla zdrowych facetów a nie kobiet z brzuchami...
znacie to)
6. Następne wywołanie ma być w sobotę. Nie chciałam! Dlaczego to ma być
sztuczne? Okien nie dało się myś, więc od śniadania do spania wędrowałam po
korytarzu w tą i z powrotem. Dodam, ponieważ patologia była zapełniona, więc
zaadaptowano pokój na noworodkach. Mamy z kuwetami (bo jak nazwać to
przezroczyste coś, w czym leżą maluchy?) i ja.
7. Maciek postanowił dać o sobie znać z piątku na sobotę. Przeprowadzka 3
piętra w dół na porodówkę. Błogosławiłam swoją umiejętność przewidywania -
zabrałam do szpitala nie torbę tylko małą walizkę lotniczą na kółkach. Nie
wiem, jak bym tą torbę zaniosła na dół, a nawet przenisołą korytarzem - mąż
dopiero jechał. Nikt nie raczył nawet pomyśleć o pomocy.
8. Poród
- było wskazanie do CC - b. wąska miednica ("przesada")
- mam b. małą odpornośc na ból, u dentysty musze dostać 2-3 dawki znieczulenia,
żebym nie wyła (nie - żebym nie czuła). Mówiłam o tym. Analstezjolog nie
rozumiał, dlaczego mnie boli po ZZO. Po drugiej dawce dopiero pomogło.
- Nim przyszedł ordynator, lekarz prowadzący bał się podejmować jakiekolwiek
decyzje. Efekt - vacuum. Nie życzę nikomu. Maciek do tej pory ma niesprawną
prawą rączkę i jestem pewna, że to się stało właśnie przy porodzie.
9. Potem na górę na wózku - stałąm, bo siedzieć nie mogłam, a salowa się darła,
że jej się źle pcha. Siedzieć nie mogłam jeszcze przez miesiąc.
10. Na własne życzenie osobna sala. Gdybym nie była w szpitalu wcześniej, nie
wiedziałabym o takiej mozliwości. 200 PLN/dzień !!!. Jestem istotą nie socjalną
i nie nawidzę pogaduszek. Nie wyobrażam sobie innych warunków niż na osobnej,
choćby najmniejszej sali! Pielęgniarki mówiły o mnie "ta komercja". Na obiad
były parówki albo gołąbki. Ja jako niejedząca mięsa mogłam jeść ziemniaki. Albo
ziemniaki. Żadna z pieleniarek w trakcie dnia nie zajrzała. Tylko obchód i
kąpiel wieczorem. A jak ktoś wchodził, to oczywiście bez pukania (dodam, że w
pokoju był prysznic).

Miałam lepiej niż wszystkie z Was. Tylko dlatego, że wiedziałam wcześniej, i że
mogłam ZAPŁACIĆ. To właśnie jest najgorsze.

Kobieta po porodzie, a tym bardziej po trudnym porodzie czy po stracie POWINNA
być SAMA W POKOJU (bez innych mam). To są te pierwsze (czasami jedyne) chwile,
które się najbardziej pamięta! To nie muszą być salony tylko własny kąt !!!

Przeczytałam to co napisałam. Nie wiem, czy to na pewno na temat. Ale brak tej
intymności (w przeżywaniu bólu i radości) mnie powala.

[dororka]

Spotkało mnie to w dwóch róznych sytuacjach.
Dwie doby lezałam po cesarce, a moja córka na innym oddziale z podejrzeniem
sepsy. Obok pacjentka ze swoja córką. Ale nie to było najgorsze. najtrudniej
było zniesć dziwne spojrzenia podczas obchodu pediatrycznego.
Najwiekszy koszmar to sala 10 osobowa. Razem zagrożone ciąże (4 pacjentki),
babcie przed zabiegami, kobiety z krwotokami (niektóre bardzo wscibskie). I ja,
która dowiedziałam się, że noszę w sobie martwe dziecko (17 tc). Zal mi siebie,
ale tez współczułam tym dziewczynom. Walczyły o swoje dzieci, jedna już była po
przejsciach, a ja przez całą noc wyłam z bólu po lekach prowokujacych
poronienie. Pewnie mimo woli przeżywały to ze mną i jeszcze bardziej martwiły
się o swoje dzieci.

[mamawikusia]

Podzielam Twoje zdanie.Kobieta ,której świat się zawalił,nie powinna patrzeć na
szczęśliwe matki i ich dzieci.To nieludzkie.Kiedy zabrali mi mojego synusia do
szpitala kardiologicznego ,a mi kazali leżeć na porodówce to myślałam ,że
oszaleję.Był we mnie strach,rozpacz i wściekłość,dlaczego spotkało to Wiktorka?
Dlaczego On ma umrzeć ,a nie któreś z tych dzieci krzyczących po sali.Wiem ,że
to podłe co myślałam i czułam i wstyd o tym pisać,ale tak czułam.Chciałam
zapaść się pod ziemie ,a nie patrzeć na uśmiechnięte matki ze swoimi
pociechami.Dlatego wypisałam się na własne żadanie,pomimo ,że potrzebowałam
opieki lekarskiej.Tylko ,że wtedy wolałam umrzeć,niż spędzić w tym miejscu choć
następną minutę.Następnym problemem stał się dla mnie szpital
kardiologiczny ,gdzie pomimo tego ze wiedzieli o tym ,ze Wicia jest umierający
nie pozwalali mi być przy Nim ,a wręcz traktowali mnie i mojego męża jak
intruzów.Nadal czuję żal kiedy o tym piszę.

[ania.silenter_exunruzanka]

azjawusa napisała:

> Moim zdaniem jedna z najbardziej nieludzkich praktyk
> stosowanych we wspolczesnej medycynie jest to,ze w szpitalach
> matki zdrowych noworodkow lleza obok tych mam co urodzily martwe
> lub chore dziecko.Przecierz to barbarzynstwo!Ajakie jest Wasze
> zdanie?

Pamiętm co czułam leżąc na ogólnej sali w szpitalu im. Orławskiego z 3 matkami
zdrowych, donoszonych bobasów, podczas, gdy 1120g Oleńka walczyła o życie w
inkubatorze:(((. Pielęgniarki były głównie zajęte opieprzaniem mnie, że nie
umiem ściągać pokarmu. Dziewczyny, z którymi leżałam na sali były miłe i
sympatyczne - pocieszały mnie jak umiały, ale czułam się strasznie:(.
pozdrawiam

[hanti]

Żeczywiście trudno opisać co czuje wtedy kobieta, kiedy widzi jak inna matka
tuli do siebie swoje dziecko, kiedy widzi jak szczęśliwy tatuś, nosi po
korytarzu swojego malucha śpiewając mu kolędy....BÓL, chociaż w innych
okolicznościach byłybyto piękne obrazki

[ekaczmarczyk]

A ja rodziłam mojego synusia (martwego) na porodówce, ale na oddziale
ginekologii a nie na położnictwie i za to dziękuję mojemu lekarzowi, to on
podjął taką decyzję.

Aha mam takie pytanko , czy jest na forum jakaś mama z Sosnowca? pOzdrawiam.
Ewa.

[anhes]

tak, to jest nieludzkie...ale na szczęscie nie wszędzie tak jest. W naszym
szpitalu jest taka praktyka że kobiety które straciły dziecko leża na
ginekologi nie na położnictwie czy OCP...ja niestety nie miałam takiego
szczęścia...oddział ginekologii był akurat remontowany...

U mnie było inaczej

[yen74]

Moja Hanka chyba zadbała o to żebym trafiła w tych trudnych chwilach na
normalnych ludzi.
Leżałam od początku na osobnej sali (przyjęto mnie z diagnozą martwego porodu),
położna co jakiś czas zaglądała do mnie, mój mąż mógł siedzieć ze mną całą noc
przed porodem, lekarz prowadzący dzwonił na oddział czy czegoś nie potrzebuję,
mój mąż mógł wejść na salę porodów septycznych aby pożegnać się z Hanią, miałam
robione wszelkie dodatkowe badania na prośbę mojej mamy, która martwiła się po
prostu o mnie. Położna i lekarz podczas porodu byli cały czas ze mną, robili
wszystko tak jak sobie życzyłam (jeśli mogli oczywiście. Połozna i lekarz z
cierpliwością słonia odpowiadali na wszystkie moje pytania.

[marzekal]

Bóle zaczęły się w nocy i moje współlokatorka przez kilka godzin była świadkiem
mojej walki i cierpienia. Przerażona patrzyła jak odchodzą mi wody i jak
odprowadzają mnie do gabinetu lekarskiego. A później patrzyła jak po powrocie
płaczę po stracie mojego synka. I to jest barbażyństwo.Życia mojemu dzieciątku
już wrócić nie mogli, ale ją mogli przed tym wszystkim ochronić. Nikt nie
pomyślał ile stresów musiała wtedy przeżyć i jak to negatywnie mogło wpłynąć na
nią i jej maleństwo. A inne sale były puste, tylko moje łóżko już było
poplamione więc po co brudzić następne?

[igusia2]

Ja myślę,że to powinno się zmienić i trzeba zmienić...dzięki akcji"rodzić po
ludzku" wiele się zmieniło, inne podejście do narodzin chciaż na pewno nie
wszędzie i nie wszystko jest o.k..ale jednak pewne rzeczy stały się możliwe.
Myślę,a te mamy które to przeżyły wiedzą najlepiej jaki to ból jaka rozpacz
patrzeć po stracie swojego dzieciatka na siedzącą czy leżąca obok kobietę z
dzieckiem przy piersi....niewybrażalny ból , męczarnia..Do mojej koleżanki
która leżała na położnictwie, po stracie swojego syneczka przyszedł następnego
dnia lekarz pediatra i pyta : a gdzie dziecko do badania?(!!!) na dodatek przy
wypisie pani chyba pielęgniarka nie omieszkała wspomnieć o jakimś szczepeiniu i
diecie kobiety karmiącej- wtedy to już jej mąż nie wytrzymał i wykrzyczał co
myśli o personelu tego szpitala:(jej zabrakło sił na krzyk:( ) taka jest
rzeczywistość - często przerażająca i okrutna ale myślę,że to forum i odwaga
piszących kobiet ,jest początkiem nowej przemiany..nowej akcji....

[ekaczmarczyk]

U mnie było podobnie. Rodziłam na ginekologii ale zanim przeniesiono mnie na
porodówke na oddziale ginekologicznym, leżałam na sali z panią która była po
zabiegu i wychodziła na drugi dzień do domu. A ja rodziłam mojego Aniołka w
nocy. Słuchała mojego wrzasku, widziała jak chodze po ścianach z bólu...

[ela82]

Hm...pewnie znowu nie na temat, ale dorzuce swoje 3 grosze.
Spodziewacie sie byc traktowane z szacunkem, ze zrozumieja Wasze uczucia i zal
po stracie dziecka, badz narodzinach ciezko chorego....????

moje dziecko urodzilo sie miesiac za wczesnie ze wzgledu na "tylko" albo "az"
infekcje wewnatrzmaciczna. Zabrali go ode mnie, ale porod przez cc, silne leki,
myslalam ze to normalne. Nastepnego dnia przywiezli go rano, ja juz wychodzilam
z sali pooperacyjnej do jednoosobowej sali, bo jestem :aspoleczna" i nie bedze
plotkowac o za przeproszeniem "dupie Maryny".
Rodzina byla juz w drodze do szpitala, ale ja musialam jeszcze isc siusiu
zrobic. No musialam. Maly spal, wiec wyszlam do lazienki.
Wracam - dziecka nie ma!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Pytam - jeszcze spokojnie - gdzie moje dziecko. Jedna z kobiet, ktore ze man
lezaly mowi mi, ze go zabrali. Jezus Maria - jak to zabrali???? Urodzil sie
wczesniej, ale silny, 10 pkt dostal....matko boska......Inkubator!!!!!! - takie
mysli mi lataly po glowie - pamietam jak dzis. dowloklam sie (kazdy kto mial cc
wie, jak sie smiga 18 godzin po cieciu) do sali dla noworodkow. Nie ma Go!!!!!!
Pytam pielegniarke gdzie moj syn - ona nic nie wie!!!!!! Pytam druga - a gdzies
pojechal.....Gdzie do cholery????!!!!!! Chce usiacs, ale za bardzo nie moge.
Siedze otepiala i patrze w sciane. Widze, ze biegnie moj maz, matka, cos mowia..
Nikt nie wie i nie widzial mojego dziecka.
W koncu (do dzis jestem wdzieczna mojej mamie - skkad ona wziela te
informacje?) dowiaduje sie, ze zabrali go na powtorne badania krwi, bo cos nie
tak wyszlo. "Cos nie tak"..."cos nie tak"....czuje mdlosci. Maz podtrzymuje
mnie, bo czuje ze zaraz zemdleje. Czekamy 2 (slownie dwie godziny) na
informacje. Patrze jak inne mamy karmia swoje dzieci i placze.
Przywoza go z powrotem. Rzucam sie na pielegniarke - slysze ze jest problem z
krwia. ale jaki? mam czekac na lekarza. Przychodzi - mowi ze trzeba konska
dawke antybiotykow, ale dziecko moze byc po nich gluche. I wychodzi....

I to by bylo na tyle w kwestii ludzkiego traktowania w szpitalach...

[wieczna-gosia]

po urodzeniu drugiego dziecka lezalam na sali z trzema innymi mamami. Jedna z
nich urodzila martwe dziecko. To byl koszmar nieludzki dla niej. A dla nas tez
przy okazji- jak sie na glos zachwycic wlasnym dzieckiem? jak porozpaczac ze
karmienie nie wychodzi? Ona caly czas poplakiwala, na lekach antydepresyjnych
biedna, my tutaj placzemy ze szczescia... jak mozna.... jakiekolwiek slowa
wspolczucia brzmialy idiotycznie z noworodkiem w ramionach.....