trędowaci....

[edycia11]

Dziś w końcu doświadczyłam rego jak to jest byc trędowatym....
Wybrałam się na spotkanie z koleżankami,ich małymi dziećmi,niektóre ponownie
lub pierwszy raz były w ciąży.I co?????i czułam się tak jakbym była z innego
świata,jakbym nie była nigdy w ciąży...jakbym ja i mój syn nigdy nie byli
żywymi istotami....
Boli...
Żal...
Rozgoryczenie....
Zawiodłam się....
Jesteśmy trędowaci???????????? Nasze dzieci to tylko nasza wyobraźnia????
nie chce mi się żyć..............

[odziomek1]

rozumiem Cie, ja byłam dziś '"dla dobra rodziny" na urodzinach siostrzenicy
męża i naprawdę nie umiałam cieszyć się i świętować a w dodatku druga siosstra
męża urodziła kilka dni temu dziecko i musiałam obejrzeć zdjęcie i serce mi
pękało bo gdzie jest moja Zuzia umarła miesiąc temu a ja muszę świetować
urodziny i narodziny - jakby nie mogli mi dać spokoju - dobra mina do złej gry -
gula w gardle - koszmar

[mama.mimi]

Nie jesteśmy trędowate, ale ja też się tak nieraz czuję!!!

[agablues]

Ja to się czułam żywym trupem, przepraszam za dosadne określenie.
Miałam wrażenie, ze nie powinnam się pokazywać ludziom na oczy, zeby im nie
przypominać, nie psuć dobrego humoru...Ze moje miejsce jest przy Igusi, położyć
się tam i być z nią. To byłoby najlepsze dla mnie, ale i dla innych. Bo my
jesteśmy takim chodzącymi przypominaczami, ze dzieci chorują, a nawet umierają.
Sciskam, aga

[ancia11]

Wiem co czujesz, przytulam Cię mocno do mojego serca
Ania
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec203.htm

[joamol]

Czesc,
Ja też zauważyłam, że temat mojego dziecka niektórych przerasta. Ja mówię o
ciąży normalnie, cieszę się, że jej doświadczyłam, sama w sobie nie wywołuje
tragicznych obrazów...i chcę mówić o porodzie, o Karolince.

Nikt nie daje nam, mnie i mojemu mężowi, tak do końca szansy się wygadać. A my
sami nie chcemy żyć tylko tą tragedią (Żyjemy), ale czasem chcemy się wygadać.

A poza tym mimo, że nie mamy dziecka obok siebie czujemy się rodzicami, a
rzeczywiście stwierdzenie "moja córeczka", "jestem u córki", "może będę miała
drugie dziecko", "Jak rodziłam" wprawia towarzystwo w zakłopotanie i nagle
zalega cisza, zupełnie jakbyśmy nigdy nie byli w ciąży i nie mieli dziecka,
jakbyśmy nie mieli prawa...Sama nie wiem o co chodzi tak do końca, czy tak ich
to boli, czy uważają, że faktycznie nie mamy prawa, a może boją się, że zacznę
płakać (zreszta nawet jakby, czy to takie straszne?).
Nie sądzę by ktokolwiek chciał dla nas źle.W końcu, gdyby nie nasze
doświadczenia i to forum, sama pewnie nie wiedziałabym jak się zachować w
stosunku do rodziców, którzy dopiero co stracili dziecko.

Edyciu, najważniejsza jest twoja pamięć, twoje uczucia i wspomnienia.
Jesteś mamą Jacusia zawsze i wszędzie.

[joanka741]

To nie jest dokladnie tak........ po prostu osoby ktore nie doświadczyły straty
tak bliskiej osoby, nie wiedza czasem jak sie zachować żeby nie urazić.
Ja juz długo czytam i jestem z Wami, ale czasem do tej pory nie wiem jak......
Zauwazcie ze same jesteście czasem chętne do rozmowy, a czasem nie.
Czasem wspomnienie dziecka przez osoby trzecie wyzwala gniew , agresje, ból,
łzy.
Wiadomo ze często łzy czy wyrażanie uczuć oczyszcza, ale osoba która wywołała
te łzy przez rozpoczęcie rozmowy, czuje się bardzo bardzo niezręcznie.
Dla mnie nie jesteście trędowaci! Nie boję się zarażenia, nie unikam tematu i z
wieloma Mamami Aniołków rozmawaiałam.
Jednak czasem tez nie wiem co powiedzieć i jak sie zachować........
Czasem po prostu nie nadajemy na tych samych falach, nie rozumiemy swoich
intencji.
Moze też otoczenie czeka na wyraźniejsze pozwolenie np na rozmowę.
Pisze to oczywiście nie po to aby zgłaszać pretensje..tylko abysmy nawzajem się
lepiej rozumieli.
I nie jest tak ze ludzie nie pamietaja , ze dzieci które odeszły to
nieistniejace osoby.
Ja pamietam o dzieciach mojej przyjaciólki które nie narodziły się, pamietam o
synku koleżanki który nie przezył operacji chorego serduszka.
Rozmawiam z tesciowa o dzieciątku które straciła w pierwszych tygodniach ciazy.
Dla mnie to dzieci , ktore sa ważne w zyciu osób dla mnie waznych!

[vinga_o]

Joanko, nie każdy chce rozmawiać o naszych dzieciach, niektórzy wręcz szybko
zmieniają temat, byleby nie wspomnieć nawet imienia dziecka, które odeszło.
Dlatego wiele z nas czuje się trędowata, niektórzy czują, że zmarłe dzieci są
gorsze, bo nie zasługują nawet na wspomnienie, a jeszcze inni widzą
niezrozumienie na twarzach innych, jakby chcieli zapytać "to ty jeszcze
pamiętasz?" To jest bardzo przykre i boli, każde niewypowiedziane słowo tak
jakby zabijało ponownie nasze dzieci.
Zdaję sobie sprawę z tego, że ktoś nie wie jak się zachować i rozumiem to, ale
my przecież nie możemy milczeć tylko dlatego, aby komuś nie psuć humoru. My
czujemy się rodzicami i bardzo kochamy nasze dzieci i tak samo, jak wszyscy inni
mamy prawo mówienia o ciąży, porodzie czy dzieciach. Osobiście dużo mówię o
ciąży, porodzie i Julci, a że ktoś ma przy tym dziwną minę? Cóż ... :-)

[joanka741]

No tak o tym nie pomyślałam, ze ktoś może mieć zdziwioną mine ze jeszcze
pamietacie:((.
Nie wpadłabym na to, powaznie!
Ale aż trudno mi uwierzyc że duzo osób tak reaguje.....
Chociaż ja tez dopiero tutaj dowiedziałam się co nalezy mówić...
To jest naprawde TRUDNE.

[agataxk]

Edytko ja trzy miesiące po śmierci Jagody dowiedziałam się że moja koleżanka
będzie miała dziecko. To była niedziela - w poniedziałek nie poszłam do pracy
bo miałam tak spuchniete oczy od płaczy że nie byłam w stanie ich otworzyć.
Cały czas siedziałam w domu, unikałam znajomych szczególnie tych z dziećmi, nie
poszłam na komunię do bratanicy mojego męża, nigdzie. Kiedy w pracy zaczynały
się rozmowy o dzieciach ja poprostu wychodziłam. Potem już nawet przy mnie nie
zaczynali. Nawet jak już byłam w ciąży z Amelką (a zaszłam ok 4 miesięcy po
odejściu Jagody) poszłam na zwolnienie i siedziałam w domu, żeby nikt mnie o
nic nie pytał bo jakoś nie mogłam uwierzyc że możę mi się udać i może być
chociaż trochę lepiej. Denerwowały mnie te złote rady co powinnam jeść w ciąży
jak o siebie dbać - jakbym robiła coś złego z Jagodą albo była to moja pierwsza
ciąża. Dalej z zazdrością patrzyłam na inne mamusie. Teraz mam Amelkę ale coś
zawsze mnie zakłuje w sercu gdy widzę dzieci które są w wieku mojej Jagody i
zawsze tak będzie, bo jestem mamusią dwóch wspaniałych i kochanych córeczek.
Wiem, że jeszcze wiele osób napewno zrani mnie słowami i swoim zachowaniem ale
powoli dzięki wam zaczynam to zmieniać (kiedyś kolega zapytał czy planujemy
drugie dziecko - ja go poprawiłam, że Amelka jest moim drugim dzieckiem). Ale
widzisz odważyłam się dopiero po ponad 1,5 roku. Ściskam Cię bardzo mocno, masz
tu wielu przyjaciół dla których zawsze jesteś mamusią Jacusia.
Agata mama Jagody Aniołka (30tc.19.12.2003) i Amelki (02.01.2005)

[joamol]

Ostatnio spotkałam się ze znajomymi. Jedna para w ciąży i niedługo rodzą.
Szczęśliwi, podekscytowani, sama się cieszę z nimi.

Wszyscy przy stoliku pytają ich, jak planują poród, zastanawiają się, jak to
jest, czego będzie im trzeba. Patrzymy na siebie z mężem, nikt nas nie zapytał.
Potem, czy prali już ubranka i w jakim proszku, nikt nas nie zapytał, a
przecież miałam juz i ciuszki i proszki. Jaki wózek? Nikt nas nie spytał.

W końcu chwalą swojego lekarza i pytam o adres i nazwisko, polecają, bo ich
znajomi też mieli problemy w ciąży (dzisiaj wiem, że nie miałam tak naprawdę
problemów w ciąży). Muszę ich poprawiać, że ja nie poroniłam.

Przez moment pomyślałam, że może nawet proszek, którego używałam był zły. Może
wózek zabójczy, a może my sami jesteśmy już naznaczeni fatum.

Sama nie wiem, jestem przewrażliwona - to pewne, ale mnie nie denerwuje temat,
nie oczekuję, że go nie podniosą, że się nie pochwalą. Mają prawo być
szczęśliwi. Im więcej zdrowych dzieci tym więcej nadziei. Ale mam chyba prawo w
tej rozmowie uczestniczyć. Mam sporo doświadczeń i wiedzy, bo leżałam w domu
przez pół roku studiując fora i strony o dzieciach, bo poznałam kobietki -
mamusie i mam z nimi kontakt, bo chcę.

Oboje mieliśmy łzy w oczach. Oboje bylismy poza nawiasem. Poczułam ogromny
zawód. Czyżby nikt nie pamiętał naszej Karolinki? Płakali z nami, organizowali
nam czas, czułam w nich wsparcie, a teraz? Chyba dopiero teraz zrozumiałam, jak
jedna sytuacja może sprawić wiele bólu. Nie posądzam ich o złośliwość, wiem, że
nie mieli złych zamiarów. Ale żal mimo wszystko się pojawił.

Teraz rozumiem.

[zorka7]

Dobrze to znam...
Tak jak pisała Aga - czułam się również ową przypominajką: na czole miałam
przecież napisane, że dzieci umierają, tragedie się zdarzają.
Trzeba się odciąć od takich osób, apage!

Wrrr...