zdjęcia

[kasjach]

mam do wywołania zdjęcia z całego roku, a więc i te gdzie jestem w ciąży,
takie gdzie jeszcze nie widac i takie gdzie już widać, generalnie zdjęcia,
których połowa pochodzi z najszczęśliwszego okresu w moim życiu. i boję się
je zobaczyć, wręcz niewyobrażam sobie na nie spojrzeć. bo to niby ja, ale już
nie ja, te zdjęcia jako okropne przypominacze, że było tak szczęśliwie. z
drugiej strony to jest rok mojego życia i nie chcę o nim zapomnieć, chociaż
pamiętać też jest potwornie. Ale to jest też pamięć o moim Piotrku, a tej
nigdy nie mogę utracić, nie chcę przede wszystkim. a Wy i Wasze zdjęcia?

[ulapola]

Witam! Ja mam filmiki mojej córeczki,która żyła 5 tygodni.Jest to mój jedyny
skarb,nie wyobrażam sobie gdybym je straciła. To jedyne co mi po niej
pozostało. Mogę ci powiedzieć,że tak jak ty odczuwałam strach żeby je
obejrzeć. Ale się przełamałam,najpierw był ryk,ale teraz oglądam je z
przyjemnością(no prawie bo boli jednak strasznie).Nie powiem ci jednak ,że
powinnaś je obejrzeć tu i teraz bo to każdego indywidualna sprawa.Ja nie mogłam
pomimo strachu się powstrzymać.Dodam tylko,że za każdym razem kiedy mam włączyć
film to długo się wacham pomimo,iż oglądałam go wielokrotnie. Pozdrawiam Mama 2
Aniołków

[kasjach]

ja oglądam czasem zdjęcia Piotrka z usg, do tego już się jakoś przyzwyczaiłam.
Zrobiłam mu nawet album z tych zdjęć, opisałam jaki był, co lubił, kiedy mu
wybraliśmy imię itd. Jeśli będę miała (raczej JAK będę miała)żyjące dzieci, to
będą na pewno miały takie albumy, to czemu Piotruś ma nie mieć. Niby niewiele
mogę o nim powiedzieć, ale jednak uzbierało się tego trochę.
Boję się takich z pozoru niewinnych zdjęć,tego całokształtu, często przecież
oglądając zdjęcia przypominamy sobie nastrój jaki wtedy był, uczucia, zapachy.
To, że było tak pięknie, niewinnie i beztrosko boli jak cholera.
pozdrawiam serdecznie

[kasjach]

Dodam tylko,że za każdym razem kiedy mam włączyć
>
> film to długo się wacham pomimo,iż oglądałam go wielokrotnie.

Ja też to mam - mimo że oglądałam Piotrka album wiele razy, to zawsze się czaję
do kolejnego.
Piękną masz pamiątkę Ulupolu

[joamol]

Czesc,
Ja mam tyko zdjęcia jak byłam w ciąży, wtedy największym problemem była moja
waga i gabaryty. Mam jeszcze zdjęcia USG, jak Mała jeszcze fikała radośnie,
jedyne zdjęcia mojej córeczki. Sama nie wiem, dobrze, że je mam. Ciąża w sumie
była miłym i radosnym okresem mimo jakichśtam nerwów,małych (z dzisiejezszej
perspektywy) problemów i tragicznego zakończenia.
A o tym, że miałam i straciłam moją Kluseczkę pamiętam cały czas.

Może niech ktoś wywoła i odbierze je za ciebie. Obejrzysz je, kiedy będzie już
miała siły. Ja narazie do swoich zdjęć nie zaglądam. Ale mam nadzieę, że
przyjdzie czas, kiedy je spokojnie przejrzę.

Pozdrawiam
Asia

[ela2225]

Mam mnóstwo zdjęć Pawełka z okresu przed odejsciem.Ogladam je bardzo często gdy
tylko jest mi bardzo żle a jest tak często.
Mam też film 40 minut nagrany w szpitalu który oglądałam tylko raz.
Ale wiem ze kiedyś jeszcze do niego wrócę.
Wywołaj swoje zdjęcia i obejrzyj gdy będziesz na to gotowa.
Pozdrawiam

[odziomek1]

to trudna sprawa, ja zdjęcia moje Zuzi oglądam codziennie, leżą rozłożone w jej
pokoiku na łózku, mam wiele filmów, gdzie jest radosna, bawiąca się z małą
siostrą, tańcząca, mam film-nagranie z ekspresu reporterów - ale na to aby te
filmy obejrzeć nie starcza mi sił i nie wiem kiedy się odważe, dziś w necie
znalazłam zwiastun pogotowia ekspresu reporterów gdzie całuję swoją Zuzkę i
jestem już 2 godzinę "rozwalona" leże w łóżku. pisze do Was i ryczę, coraz
bardziej mam wrażenie, że my osieroceni rodzice jesteśmy osobnym gatunkiem
ludzkim....