straciłam synka-I ciąza...........

[keyt01]

witam wszystkich czytających.jestem nową mamą Aniołka Dawidka.tak mój najbardziej oczekiwany na swiecie synus zasnąłą na zawsze 25,12,2007(poród posladkowy) w NocBozegoNarodzenia...przypadek...? przeznaczenie...tak bardzo mi trudno i cięzko.niunius był bardzo chory(wady wrodzone) dowiedziałam się o tym dopiero pod koniec 8 miesiąca i swiat nam wtedy runął,,myslelismy z męzem ze zwariujemy...(do dzis chodzę na terapie i zazywam psychotropy).mam celiakie ale to jest nic w poroównaniu do tego jaka cięzka rana jest w sercu i boli...mam własnie niedługo wrócic do pracy ,niewiem jak tam będzie ,mam nadzieję ze jakos się to poukłada...jesli ktos przezył podobnie taką traumę i chciałby pogadac to czekam,kasia.
mama aniołkaDawidka (ten kto tego nie przezył nie ma pojęcia jak to boli,...)
e-mail: [e-mail]
"JEST MIłOSC CO CIAłEM BYłA A STAłA SIę DUCHEM.."

[agusiakaj]

witaj bardzo mocno ci wspolczoje. To tragedia dla kazdego rodzica...
Wszyscy na tym forum stracili dziecko albo dzieci. Nie bede cie
pocieszac ze to minie bo niestety ten bol chyba nigdy nie minie z
czasem tylko mozna sie przyzwyczaic i po prostu nauczyc sie z tym
zyc...
[*]

[keyt01]

droga agusiu,dziękuję za wsparcie,tak własnie tu na tym forum jestesmy wszyscy
którzy wiedzą i rozumieją ten ból i gorycz,,dziękuję -tak musimy się jakos
wszystkie trzymac i wspierac-pozdrawiam

[iwonasg]

Witam
Wspólnie łączę sie z Wami w tym cierpieniu. Mój synek teraz
konczylby 6 lat, niestety stracilismy go zaraz po urodzeniu. Miał
zespol wad wrodzonych ( mnóstwo), kazdy pocieszał mnie ze z czasem
bol minie, ale to nie prawda może lekko przygasnie. Jednak dla mnie
kazdy dzien 20.02 to przezywanie wszystkiego od nowa, wspomnienia
wracaja jak bumerang. Pytanie dlaczego? nigdy nie poznam na nie
odpowiedzi. Dwa lata później urodzilam drugiego synka, jednak o maly
włos i jego bym stracila. W piatej dobie miał bezdech, wierzę że
nasz aniołek Łukaszek czuwał nad nim i cos mnie tkneło zeby wziac go
na kapiel a nie polozyc w inkubatorku pod lampy z opaska na oczkach.
Własnie wtedy pielegniarka zobaczyła, że Makio............. Pisząc
to wyję jak bóbr. Dzieki Bogu udało sie, jeszcze mielismy z
serduszkiem problemy ale wszystko sie samo jakos uklada tak wiec
nie bylo interwencji chirurgicznej. Patrząc na dzieci znajomych,
kiedy 6 lat temu bylysmy w ciązy wyobrazam sobie jak wygladalby moj
skarbek, jaki bylby, do kogo podobny. Nawet go nie zdazylam
przytulic, zobaczyc. Dotknęlam jego malenkiej nozki i do dziś
pamiętam to uczucie. Zabrali go do innego szpitala a ja lezalam z
innymi matkami z dziecmi wiedząc ze moj aniolek jest juz
tam.......Boze to bylo straszne przezycie.
Jeszcze raz serdecznie wspólczuję i ściskam Was mocno.

[anna1008]

dla Twojego Aniołeczka (***), wiem - to straszne.....

Przytulam Cię mocno - jesteś młoda - wiesz o czym myślę - Aniołeczek już do
końca pozostanie w Waszym sercu, ale rodziny nie mają tylko jednego dziecka.
Zobaczysz jeszcze zaświeci słoneczko choc to teraz jest nierealne. Nie przejmuj
się co mówią inni, ci którzy tego nie przeżyli, nigdy nie będą w stanie pojąc co
przeżywamy. Żałoba jest trudna, bardzo trudna, ale uwierz przychodzi dzień że
lód zaczyna bardzo powoli topniec - naprawdę.

Pozdrawiam - Ania

do ani i iwonki

[keyt01]

bardzo dziękuję za wasze słowa ..to naprawde wiele ze jest ktos kto to rozumie i
nie mówi bez sensu:"..nie przesadzaj ,jakos to będzie,,"cieszę sie ze mam to
forum i Was drogie mamy które tez cierpicie,,a czytając takie wiesci ze po
takiej smutnej traumie moze jeszcze byc dobrze i ze będzie jeszcze malenstwo
zdrowe (wola Pana oczywiscie)dziękuję..swiatełko dla naszych niuniusiów
malenkich Anoiołeczków

[iwonasg]

Witam ponownie
Wspominając teksty typu "nie martw sie jakos to bedzie" najbardziej
dobił mnie komentarz księdza, który mial wizyty na salach w
szpitalu. Pamietam jak przyjechał mój mąż z moją mamą żeby
powiedzieć mi, że Łukaszek nie żyje ( dzien wczesniej czułam, ze go
strace kiedy wieczorem w oknie zobaczylam multum czarnych wron
przelatujacych mi przed oczami- ponoc o tej porze była pierwsza
reanimacja mojego aniolka). Kiedy mi powiedzieli, że w nocy
odszedł wtedy rozkleiłam sie jak nigdy i w tym momencie wszedł
ksiądz. Oczywiście zapytał co się stało i wiecie co - wzruszyl
ramionami i stwierdził " moja droga, nie ma co płakać nad rozlanym
mlekiem" no coments..............
pozdr

[keyt01]

droga Iwonko!to co piszesz to naprawde straszne jak mógł tak powiedziec ,ludzie
nie mają ogłady i wogóle czasem się zenująco zachowują w takich przypadkach,,ja
tez mowię ze wystarczy jakis gest spojrzenie odpoeiednie i poprostu nie udawac
ze nic sie nie stało,..twój łukaszek ile miał miesięcy?(w brzuszku zasnął?)po
jakim czasie "doszłas" do siebie?i pomysleliscie o drugim niuniu?dziękuję ze
piszesz-pozdrawiam i sciskam mocno..
smutna mama aniołkaDawidka -swiatełko dla Twojego łukaszka i mojego Dawidka(**)

[gaba1976]

Kasiu, na razie nie jestem jeszcze gotowa na pocieszanie bo sama sie łamię, mimo
że minęło więcej czasu od mojej straty niż Twojej i teoretycznie powinnam już
byc w dobrej formie.
Ale wiedz, że łączę się z Tobą w bólu, a jedyne co mogę Ci poradzić to płacz,
krzycz, rozmawiaj o TYM, przeżywaj swoją żałobę, bo masz do tego prawo. Nikt
poza Tobą (mną, nami na tym forum) nie wie jak to boli. NIKT.
Ściskam Cię.

Gabrysia, mama Hani i Aniołka Milenki

[iwonasg]

witam
Łukasz urodził sie w 36 tc, wszyscy lekarze mowili ze jest ok. Usg
robione moze z 10x w tym u prof.hab ......itd. Ja patrzac na wyniki
usg dziwilam sie ze sa coraz wieksze opoznienia w dlugosciach konczy
i to nie bylo 2 tyg do tyłu, ale prawie miesieczne opoznienie.
Lekarze mowili, ze wszystko gra i tak jest dobrze. Potem poszlam
rodzic, pielegniarka mnie bada i pyta czy wody odeszly mowie, ze nie
a ona na to ze nie czuje zeby byly. Nic poszla robic swoje a mnie
olala. Za dwie godziny zmiana nastepna mnie bada, zadnego lekarza no
bo po co -co tam wody plodowe. w koncu oksycotyna no i jakos poszlo.
Zaraz po urodzeniu zauwazylam, ze biara krew z pepowiny i zabrali
malego pod respirator. Za jakis czas przyszla pani dr i zaczal sie
horor.
Pani syn ma to, to , to......................lepiej mogla powiedziec
czego nie mial byloby krocej. Łukasz jak sie okazało mial za krotkie
konczyny podejzewano achondroplazje tj karlowatosc. Złożona wada
serca - doslownie sito, Posocznica wrodzona, zespol wad wrodzonych,
zamartwica, niewydolnosc oddechowa, niewydolnosc krazeniowa, wady
anatomiczne tzn bawoli kark, cos z malzowinami usznymi z noskiem.
poprostu odechcialo mi sie zyc. Tego samego dnia wzieli go na oiom
do szpitala dzieciecego. Mnie nie chcieli wyposcic, lepiej wg nich
bylo mi w szpitalu w towarzystwie radosnych mam i tatusiow i
slodkich malenstw. Codzienne pytania salowych czy dla dziecka cos
potrzebuje, codzienna porcja mleczka na lepsza laktacje - poprostu
mialam ochote z tamtad uciec. Puiscili mnie po smierci synka, nawet
nie zdazylam sie pozegnac. Łukasz zył ponad dobe.
Co mi pomoglo przetrwac ten czas? Placz, placz, placz............ a
potem pisanie pamietnika o naszy wspolnym spedzonym czasie kiedy
bylismy ze soba przez te osiem miesiecy. wpominalam pierwsze ruchy,
potem o bolu i rozpaczy i to mi bardzo pomoglo. Bliscy dawali mi
namiary na psychologow, ale nie chcialam i musze przyznac ze pisanie
pamietnika bylo moja terapia. Na druga ciaze zdecydowalam sie po
dwoch latach ale to byl stres olbrzymi. Mialam cesarke, pamietam ze
sparalizowalo mnie znieczulenie nie moglam sie ruszac i mowic, ale
te dwa slowa wydusilam z siebi CZy oddycha sam? potem juz nie moglam
nic wydusic mimo, ze wszystko kontaktowalam. Powiem, ze po tych
ciazach i przezyciach posiwialam ( oczywiscie nie calkowicie na
szczescie) majac 28 lat. Teraz bylismy z Maksiem na grobie Lukasza w
rocznice jego urodzin ( tylko w ten dzien jade a nie w dniu jego
odejscia tak mi latwiej i ciut przyjemniej) Wtedy rozplakalam sie
nad grobem a Maksio stanal obok, objal mnie i powiedzial mamusiu
nie placz, prosze cie. Tylko jego obecność nadaje sens mojemu zyciu.
pozdrawiam i trzymam kciuki za taki sam cud dla Ciebie i nnych mam
na tym forum.

[keyt01]

kochana Iwonko...łzy mi lecą,tak bardzo się wzruszyłam,.....wiesz co Ci powiem:
ze chyba jestesmy wybrane"te mamy które to przeszły,a wierze ze nasze synusie
Tam na górze są zdrowe i (łzy)....i bawią się razem grzecznie...Boze jakie to
trudne...jestes dzielna i ja tez chce taka byc i wiezrzyc ze tak jak Wy ,tez
Bozia da nam niunia zdrowego....odezwę się jeszcze...sciskam mocno Ciebie i
Twojego Maksia!
kasia -mama Dawidka aniołka
swiatełka dkla naszych synków! (***)

do gaby

[keyt01]

dziękuję Gabi-wiem jak to trudno kogos pocieszyc jesli samemu się przezywa
traume-wiem-i doceniam to ze napisałas.dokładnie nikt poza nami na tym forum nie
rozumie tego bólu-nikt....(łzy)
musimy się wszystkie wspierac-pozdrawiam ciepło
kasia mama Anoiołka Dawidka(****)swiatełka dla naszych skarbów

do gaby

[keyt01]

gaba1976 napisała:

> Kasiu, na razie nie jestem jeszcze gotowa na pocieszanie bo sama sie łamię, mim
> o
> że minęło więcej czasu od mojej straty niż Twojej i teoretycznie powinnam już
> byc w dobrej formie.
> Ale wiedz, że łączę się z Tobą w bólu, a jedyne co mogę Ci poradzić to płacz,
> krzycz, rozmawiaj o TYM, przeżywaj swoją żałobę, bo masz do tego prawo. Nikt
> poza Tobą (mną, nami na tym forum) nie wie jak to boli. NIKT.
> Ściskam Cię.
>
> Gabrysia, mama Hani i Aniołka Milenki



do gaby

[julka2007]

Kasiu,
strasznie mi przykro, że straciłaś swoje Dzieciątko...
popieram Gabrysię-krzycz, płacz,przeżywaj swoją żałobę-wcale nie
musisz od razu"żyć dalej"-masz prawo do żałoby, do smutku i żalu...
to zupełnie naturalne...
jeśli masz ochotę pogadać to napisz na prv maila;

światełko dla Aniołków (*)(*)(*)

Ania Mama Aniołka Zosi (listopad 2006)

do julka

[keyt01]

moja kochana,bardzo dziękuję za te słowa,to wazne,,,naprawde.napisałabym ale
nie mam Twojego maila....pozdrawiam,odp jak mozesz

[julka2007]

podaję maila [e-mail]

pozdrawiam serdecznie

[najlepszydanielek1]

witam wszystkie matki które cierpią jak ja my tylko sie zrozumiemy
te matki które to przezyły. To jest niesamowity ból stracić
dzieciątko. My czekali na Danielka dwa lata staraliśmy sie i w końcu
sie udało cieszyliśmy sie bardzo do pewnego momętu .to był 22tc
kiedy jechaliśmy z mężem dowiedzieć sie co będziemy mieć gdy lekarz
powiedział ze mam małowodzie i od razu mnie skierował do kliniki gdy
pojechaliśmy tam to mnie nie przyjeli nie było dla nas miejsca mimo
że było zagrożenie życia dziecka . Kazali mi sie zgłosić za trzy
dni. mineły te dni i zjawiłam sie w klinice leżałam tydzień czasu i
nic nie robili co dziennie był inny lekarz i każdy z nich co innego
gadał pod koniec drugiego tygodnia pobytu powiedziałam ze mają co
zacząć robić bo zwariuje. W końcu zdecydowali że doleją mi te wody
robiła mi to bardzo młoda lekarka pod nadzorem ordynatora. Gdy wkuła
mi sie po raz pierwszy igłą w brzuch poczułam tylko ukucie jak
zastrzyk. nie stety musiała sie wkuwać drugi raz gdy to zrobiła
nagle mi sie słabo zrobiło z bólu lekarka z ordynatorem popatrzeli
na siebie i szybko wyciągła mi tą igłe zamienili sie miejscami i
ordynator wkuł mi sie po raz trzeci dolał tych wód i bylo wszystko
ok do płoki nie wstałam z kozetki poczułam ze mam mokro poleciałam
szybko do wc i wybiegłam szybko ordynator stał na korytarzu nic nie
zareagował przechodziła młoda położna i pytała sie co sie dzieje
wtedy powiedziałam ze odchodzą mi wody.Czekałam na ordynatora 40
min. Gdy przyszedł stwierdził ze bardzo mu przykro . miałam iśc
odrazu rodzić ale czekałam trzy dni na poród nie chcieli Danielka
ratować bo stwierdzili że jest za mały już miałam koniec 24tc ważył
nie całe 500g i miał 25cm dł. danielek żył do końca w niedziele rano
mierzyli mu tętno i serduszko jeszcze biło on na prawde chciał żyć
trzy dni żył beż wód gdy pod koniec puścili mi szybko kroplówke
zaczełam sie dusić ze sztywniałam cała gdyby nie było mojego męża
przy mnie odeszłabym razem z Danielkiem. Mam żal ale nie wiem do
kogo czy do siebie że nie walczyłam czy do lekarzy czy do Boga gdzie
on wtedy był???? możecie do mnie pisać emile [e-mail] jeśli
przeżyłyści to samo to wiecie jaki to ból nasze dzieci to Aniołki
będą teraz czuwać nad nami i nad naszym potomstwem

[mama.mimi]

oj chyba każda która tu trafiła jest po traumie, u Ciebie to jest
taka świerza ta rana :(
Na szczęście czas działa na naszą korzyść.
Skoro spadł na Ciebie tak duży ciężar, to znaczy że jesteś na tyle
silna aby to udźwignąć
Podaję Ci moje gg, napisz do mnie 2956476

[maniula1]

Ja tez stracilam pierwszego synka i wiem jaki to bol...
Przytulam Cie..
Aniolku (*)(*)(*)(*)

[najlepszydanielek1]

mam pytanko chcialabym dać swojego aniołka na ta str co
pisze /marianek aniołek / tylko nie wiem jak prosze o pomoc

[annamarcela]

Karolek zmarł w ósmej dobie życia Przyczyną zgonu są posocznice
(sebsa) Urodziłam Go w 29tc. Ciąża przebiegała bez zakłuceń.
Dostałam w pewnym momencie skórcze porodowe żanim zdążyłam razem z
mężem dojechać do szpitala upłyneło ok. 30 min. Po badaniu
ginekologicznym lekarka stwierdziła rozwarcie na 1,5 cm. Dostałam 3
zastrzyki w tym na przyspieszenie rozwoju płucek maleństwa. Zostałam
skierowanie do Kliniki Uniwersyteckiej w Krakowie. Zawieziono mnie
karetką pogotowia. Ttrafiłam odrazu po usg na oddział porodoy gdzie
podano mi przez kroplówkę środek na powstrzymanie skurczów
porodowych. Początkowo skurcze ustąpiły ale niestety po 16 godz.
odeszły mi wody Lekaże czekali niewiedząc co dalej zrobić gdyż
skórcze nie powruciły więc była nadzieja że jeśli się nie pojawią to
dowodni sie worek owodnowy i być może nie będę go musiała urodzić.
Moje nadzieje zostały szybko rozwiane bo po ok 3 godz. skórcze
powruciły. Zapadła decyzja - "Nie mamy co dłużej czekać, dziecko tak
czy inaczej się urodzi" Tak więc 18.10.2007 roku o godz. 15:25 przez
cc.przyszedł na świat mój synek. W pierwszej minucie otrzymał Sory
musze kończyć odezwę się jutro

[annamarcela]

7 punktów w skali apttar w drugij minucie otrzymał 8 punktów w skali
apttar. Przez pierwsze 3 doby wszysko było wporzątku. Niestety jego
stan zdrowia zaczą się pogarszać. Wystąpiły bezdechy, następnie
Rozwinęło się zapalanie płuc. Był dwukrrotnie intubowany. Do jego
maleńkiego ciałka było podłączone

[keyt01]

pozdrawiam wszystkie mamy które tez tak cierpią jak ja....

[bejoy]

Keyt, spójrz na moją sygnaturkę... da się...
mama po stracie
bejoy

.....

[zuzia.55]

Witam ja dopiero się zalogowałam jako zuzia moja córka dostała 10
punktów cieszyłam się bo długo nanią czekaliśmy z mężem,szybko
śmiech i ulga zamieniła się w strach i płacz nie miała wady tylko
zwykłe zapalenie mięśnia sercowego choroba do wyleczenia przy
wczesnym wykryciu ale tak się nie stało bo za pózno wykryli,wiem co
to znaczy patrzeć na maleńkie dzieciątko zaintubowane.Moja córka
walczyła o życie 17dni długich dni aja patrzyłam jak umiera i
modliłam się do boga żeby mi jej nie zabierał ale on miał inne plany
i w końcu stało się moja zuzia odeszła a mi swiat się zawalił jeżeli
masz ochotę pogadać o odpisz.pozdrawiam

[danusia1958]

Aniołeczku (*****)

babcia Aniołka Natalki i 2lettniej Julki

[keyt01]

swiatełka(**************) dla naszych wszystkich anioleczkow!
nasz synus miałby juz 4miesiące..Dawidku kochanietatus kupił Ci wczoraj autko
sliczne dzis niedziela,zawieziemy Ci synku(moze nikt nie ukradnie..)pada deszc
jest smutno...ale trzeba musimy byc silni! daj Boze nam zdrowie i siłe!..

[zuzia.55]

cześć ja też straciłam córkę Zuzię i wiem co czujesz mam 25 lat była
to moja pierwsza ciąża długo oczekiwana.A teraz pustka i tęsknota i
pytanie dlaczego to mnie spotkało/.rozumiem cię dobrze bo nie ma
takiego dnia żebym nie płakała i uwierz mi dzień w dzień chodzę na
cmentarz.Zuzia urodziła się w sylwestra żyłaby ale lekarze nie
poznali się że miała zapalenie mięśnia sercowego a poznali się ale
za póżno.Do dziś żyje z myślą że gdybym urodziła winnym szpitalu to
by było inaczej.uwierz mi wiem co czujesz ,to jest ból nie do
opisania po stracie swojego dziecka .pozdrawiam trzymaj się

[keyt01]

kochana to moje gg jak chcesz to napisz 6720454

[blekitna_laguna]

Bardzo mi przykro, boleje z Tobą..

Dla Twojego Aniołka Dawidka
(*)(********)(*)

[anna1008]

Dawidku (***)

[keyt01]

dziękuję Wam wszystkim za światełko dla synka(***)
dziękuję...i Wam kochane zyczę wszystkiego dobrego

[gizmag]

kochana moja wiem co przezywasz ja straciłam swoja córeczke w 41
tyg.ciazy w 2003 roku.Była to tez moja pierwsza ciąża.Ból był tak
ogromny ze nikt kto tego nie przezył nie zrozumie.Obwiniałam sie o
to co sie stało że jak dowiedziałam sie w szpitalu ze dziecko umarło
we mnie to bałam sie zadzwonic do męza i mu powiedziec bo myslałam
ze bedzie tak samo myslał jak ja w tej chwili jakiej sie
znajdowałam.mineło 5 lat mam teraz 3,5 letniego Krzysia którego
kocham ponad wszystko ale nie jest dla mnie ukojeniem rany jaka mam
do tej pory w sercu.Najgorsze jest dla mnie to ze nad nami mieszka
dziewczynka o imieniu jak moja córeczka i wiekowo pasuje do
niej.Zycie musi sie toczyc dalej ale cały czas mówie sobie dlaczego
ja!!!!!.Pozdrawiam Cie serdecznie i Zycze Ci żeby jak najszybciej
zaswieciło Ci słoneczko i żebys mogła na nowo cieszyc sie
zyciem.Pamietaj zawsze po złym przychodzi dobre i tego Ci zycze.

[monika10115]

Bardzo Ci wspolczuje straty dziecka wiem jak to jest stracic swoje pierwsze
dziecko tak kochane i oczekiwane.Moja ciaza przebiegala wzorowo bez komplikacji
wyniki badan ksiazkowe nic nie zapowiadalo ze dziecko urodzi sie chore.Pierwsze
komplikacje wystapily podczas porodu dziecku nie speiszylo sie na swiat najpierw
zastrzyki pozniej kroplowki w koncy tetno dziecka zaczelo spadac wiec lekarze
poinformowali mnie ze konieczne jest cesarskie ciecie .I tak 27.01.2000 urodzila
sie coreczka pierwsze 3 doby nie wskazywaly ze mala jest chora dopiero w 3
dobie wykryto szmery a w 5 mala lezala pod tlenem gdyz spadala saturacja okazalo
sie ze ma zlozona wade serca trafila do Ochojca tam majac 2 miesiace przeszla
operacje w czasie ktorej okazalo sie ze byla zle diagnozowana dopiero podczas
operacji okazalo sie ze wada jest duzo ciezsza niz myslano przezyla 4 miesiace
zmarla 30.05.2000 wiekszosc czasu spedzila w szpitalach pod tlenem .Wraz z nia
ucieklo moje zycie tyle chcialam ja nauczyc tyle pokazac .Do tej pory nie
zdecydowalam sie na drugie dziecko.Teraz bol jest inny juz sie z nim pogodzilam
najgorszy byl pierwszy rok .Wsdpolczuje ci bardzo ze musialas tego doswiadczyc
wiem co przezywasz ale nie zamykaj sie ze swoim bolem rozmawiaj placz to
pomaga.Swiatelko dla Twojego synka (*)

[keyt01]

bardzo dziekuje za cieple slowa ,,minęło pol roku...mysle ze Bog daje nam
sile..i wszystko mam nadzieje sie ulozy..

Drogie obecne lub przyszłe mamy

[l.i.l.a.b.a.j.ona]

Trafiłam na to forum i wprost do tego wątku dzięki jednej z Was.
Przeczytałam wszystkie posty i to, co nasuwa mi się od razu na
pierwszą myśl to to, że jesteście kwintesencją najpiękniejszej z
miłości jaką matka może darzyć swoje dziecko (dla kontrastu: stracić
dziecko zaraz po porodzie i nie czuć nic albo bardzo niewiele - to
po prostu przejaw patologii; byłabym bardzo wdzięczna, gdyby ta
Pani, która przytoczyła wypowiedź owego durnego księdza przesłała mi
jakiś aktualny adres, pod którym można się z nim skontaktować...)

Wy jesteście bardzo dzielne, dzielnie znosicie swój ból, chcecie i
potraficie o swoich uczuciach rozmawiać, a to już bardzo dużo.

Tak naprawdę nikt nie jest w stanie dokładnie określić, kiedy Wasz
ból minie (u jednych to będzie kilka lat, u innych kilkanaście).
Jedno jest pewne: ból minie na pewno. Wykluczając mechanicznie
spowodowane zaniki pamięci, na zawsze pozostanie w Was pamięć o
swoim dziecku i dawka czułości, którą chciałybyście mu okazać - to
całkowicie normalne i naturalne.

Nie wolno Wam jednak teraz lub w przyszłości obwiniać siebie lub
swoich partnerówW o to, co się stało, gdyż bywa, że medycyna
rozkłada czasem bezradnie ręce...
Można dopatrywać się złośliwości losu, można pytać Boga o cel
takiego bezsensownego "planu". Musicie jednak pamiętać, że wiara w
postęp medycyny, nadzieja w przychylność losu i miłość, którą
darzycie swoich najbliższych naprawdę czynią cuda...
Dajcie sobie szansę na szczęście...
Siłę i duże oparcie w najbliższych już macie, a to coś, co nie każda
ma szczęście posiadać.

Pozdrawiam.

[nowako-wa]

Mój ból jest bardzo świeży, bo zaledwie tydzien temu odeszło moje
dziecko. Dla mnie sposobem na przetrwanie jest pogodzenie się z
faktem dokonanym, dużo czytałam w ciąży o świętych szczególnie
matkach i to trochę przygotowało mnie na ten ból. Na tym świecie
dobro jest wymieszane ze złem i w każdym najbardziej traumatycznym
przeżyciu można zobaczyć dobre strony. Ja się przedewszystkim
pocieszam, że maleństwo nie będzie musiało cierpieć,i że pokazało mi
przez te 12 dni jak można kochać. To paradoks ale żywe dziecko nie
da nigdy takiej dawki miłości jak martwe- Bóg wie co robi, a że to
tak strasznie boli... a Jezus na krzyżu ?
Do wszystkich cierpiących mam- ofiarujcie te cierpenia Bogu, a po
śmierci dowiecie się ile dobra dzięki nim Bóg uczynił...
Teraz rozumiem co to znaczy spalać się z miłości...

Re

[l.i.l.a.b.a.j.ona]

Mnie osobiście problem nie dotyczy, jednak jestem w stanie wyobrazić
sobie przebieg zdarzeń gdy na świat przyszli moi dwaj starsi bracia-
bliźniacy. Jeden z nich zmarł twa tygodnie po urodzeniu, przy czym
na świecie była już moja starsza siostra, wówczas 3-letnia.
Podejrzewam, że toczące się dalej życie zmusiło moją mamę do
stawienia czoła bólowi związanemu ze stratą dziecka - w pewnym
sensie życie przecięło za nią "pępowinę" ze zmarłym dzieckiem dzięki
czemu moja mama mogła wrócić do normalnego życia. Rok i kilka
miesięcy później na świecie pojawiłam się ja, więc może to jest
jakieś rozwiązanie dla niektórych kobiet...?

[keyt01]

witam to juz półtora roku minęło..ból jest mniejszy duzo
mniejszy,,teraz myslimy o ciąży,choc bardzo sie boimy.mamy nadzieje
ze kolejna ciąża będzie zdrowa i waszystko bedzie dobrze,narazie
zażywam folik,,jesli jest którs mama w podobnej sytuacji proszę
napisz oto moje gadu6720454.pozdrawiam wszystkich czytających

[angelina1989]

[danusia1958]

(*) w pamiętaniu...

babcia Aniołka Natalki
]http://natalkadanusia.blog.onet.pl/