dziecko a doktorat

[borreo]

witajcie,
mysle, co robic dalej z zyciem i tak trafilam na to forum
koncze studia podyplomowe i zamierzam zaczac doktoranckie, tyle ze mysle
rowniez rowniez o powiekszeniu rodziny
czy wedlug Was mozna pogodzic doktorat z niemowlakiem? a przede wszystkim czy
bedac w ciazy, mam szanse na przyjecie na studia doktoranckie?
prosze, podzielcie sie swomi doswiadczeniami i spostrzezeniami
pozdrawiam,
Basia

[autumna]

Odkurzam wczesniejszy wątek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16566&w=25209611&a=25209611

[ferrr]

Pojawiło się kilka nowych osób na forum: może podzielą się swoimi
doświadczeniami? Ja np. zastanawiam się: lepiej przed obroną czy po? Bronić się
z niemowlakiem 'przy cycu', czy odłożyć to na nieznaną, bliżej nieokreśloną
przyszłośc?

[mama.tadka]

Przed obroną zdecydowanie :)
Dlaczego? Bo czas ucieka, a zegar biologiczny tyka.

[msto05]

Zapisałam się na studia doktoranckie nie wiedząc, że jestem w ciąży (po raz
II). Na zajęcia musiałam dojeżdżać 180 km w jedną stronę, niestety miałam ciązę
zagrożoną i w pewnym momencie nie mogłam brać udziału w zajęciach. Jeden
egzamin zdałam "zaocznie" leżąc w domu. Dwa pozostałe - już po porodzie -
zostawiając w domu 1,5 mies. dzieciątko. Uczyłam się do nich lulając dziecko w
wózku i bez problemu je zaliczyłam. Teraz córcia ma skończone 2 latka, a ja
kończę pisać moją rozprawę.
Pozdrawiam,

[dunia77]

Zalezy, jak beda wygladac studia doktoranckie, bo jak sama widzisz bywa
diametralnie roznie.
Ja tam czasem nie mialam czasu, zeby isc do kibla, a co dopiero, zeby rodzic
dzieci :-P

[sjudo]

Jak już zdecydowałaś się robić doktorat, to może lepiej wstrzymać się z
dzieckiem do obrony, bo potem możesz całe życie pluć sobie w brodę, że
zawaliłaś doktorat przez przewijanie pieluch (znane są mi przypadki osób, które
wpakowały się w dzieciaka i zawaliły pewne sprawy).

[ferrr]

Zdecydowałam się robić doktorat, ale nie zamierzam na 4 lata wyrzec się innych
wymiarów swego człowieczeństwa... ;) Ja znam mnóstwo osób, które bez dziecka
kilka rzeczy zawaliły.

[aga9001]

Moje doswiadzcenia matki (bo to najważniejsze) i doktorantki (to też ważne)
Zasatanwaic sie nad doktoratem zaczełam w 2001 roku (wolna stopa), w miedzy
czasie wyszłam za maż i pytanie czy dziecko teraz czy czekać , aż napisze i sie
obronię. odpowiedzi mozna udzielać tyle ile jest kobiet takiej sytuacji. Ja
wybrala i dziecko i doktorat. Z perpsktywy czasu wiem, ze wybór był dobry. Mam
2,5 letnią córkę, mam nadzije, ze obronie się w tym roku kalenradzowym (praca
oddana do drugiego czytanai przez promotora). Ale nie powiem, zeby było mi
lekko. Co zadecydowłąo o tym , że dziecko na początek a potem doktorat:
1. bałam sie , ze jak nie zdecydujemy sie szybko po ślubie "to będzie nam za
dobrze" zeby to psuć pojawieniem sie pieluch, smoczków, kaszek itp.
2. tego bałam się jeszcze bardziej - , z ejak przeciągne czas odkładani dziecko
to moze za pare lat okazać się, ze nie moge mieć dzieci, jestem chora, bede
miał problemy z zajściem w ciąze i inne.

Te dwa powody przyczyniły się do tego, ze w sierpiniu 2003 roku urodxziłam
córkę. przyznaje uczciwie, że miałam przerwę w pracy około roku, jak byłam w
ciazy trzy osttnie miesiace i po urodzeniu córki.
Było i jest mi czasmi bardzo cięzko, ale wielokrotnie tez córka była
zapalnikiem pracy, tego , ze siadałam i pisałam. Bo słowa malutkiego
człowieczka, który lezy obok ciebie i zaczyna całować cie i mówić : mamusiu
kosiam cie- mogą zmobilizować. Wtedy pracujesz nie tylko dla siebie , ale też
dla tej istotki.
Nie raz siedizłąm w nocy i płakałm ogromnymi łzami, ale taki ludzki los.
Wiem tez jedno, mam koleżanki, które nie maja dzieci, a ich prace nad rozprawą
nie idą szybciej, ani lepiej. Gdy masz dziecko, mnóstwo obowiazków, jesteś w
stanei lepiej sie zmobilizować, lepiej ułożyć harmonogram dnia i co
najważniejsze skupiasz sie na najważniejszych rzeczach ( ja np. nie wiem co to
jest film w telewizorze).
I to co powiedziała mama_tadka - doktorat to praca i potrzebna jest pomoc do
opieki nad dzieckiem :niania, babcia. Ja mam akurat opcję babcia:)
Jakby były pytania do matki i doktorantki w jednym to chcetnei odpowiem.
Powodzenia w podejmownaiu życiowych decyzji :)

[borreo]

Dzieki za odpowiedzi. Ja tez nie zamierzam czekac do obrony, pytanie tylko,
ktory moment doktoratu jest najlepszy na urodzenie dziecka :)
Jako ze studia doktoranckie planuje dopiero rozpoczac (jesienia), to zaczely
dopadac mnie mysli,ze moze teraz jest dobry czas na ciaze, no ale raczej sie
powstrzymam

[suffo]

A ja zaszłam w ciążę, żeby dali mi spokój z doktoratem ;-) Nie wyszło -
pociągnęłam jedno i drugie i dzisiaj jako mama prawie czterolatka oświadczam -
doktorat w porównaniu z wychowywaniem mojego synka, to wakacje ;-))))

gulp... n/t

[ferrr]

[dunia77]

Jak mialas takie podejscie do doktoratu, to wcale sie nie dziwie... |

[marcelina_prust]

A do czego ten brak zdziwienia się odnosi?, bo ja nie bardzo rozumiem

[mama.tadka]

To chyba taka zlośliwość miala być :) Ale ja też nie rozumiem.

[suffo]

Ja też nie zrozumialam ;-) Po dłuższym zastanowieniu zinterpretowalam tak:
skoro miałam niepoważne podejście do doktoratu, to dlatego byłam na wakacjach
;-))), a nie przykładałam sie tak jak ona. Dziewczyna nie ma dziecka, w dodatku
nie zna mojego Jureczka, więc trudno się dziwić, że nie wiem o czym napisałam ;-
)))

[mama.tadka]

He he :)

[coalla]

hej Suffo, ja jestem z tej opcji doskonale Cię rozumiejącej ;)

czytanie, pisanie, badania, analizy, zajęcia ze studentami to dla mnie
rekreacja i relaks, upragniony i coraz bardziej limitowany ;)

[marcelina_prust]

A może dziunia przeczytała, że "nie wyszło" i wywnioskowała, ze nie wyszło z
napisaniem doktoratu? a tu jak wół przecież stoi, że nie wyszło z
NIEpisaniem :) A może nie wie, co to są emotikony i że doktorant też człowiek,
czasem sobie chce pożartować i najzwyczjniej w świecie zachować zdrowy dystans
od tego, co robi? a swoją drogą: niedawno wróciłam ze stypendium i potwierdzam
reakcje pozostałych mam: wyczekiwałam pod drzwiami biblioteki od świtu,
wieczorem mnie stamtąd wyrzucali (autentycznie!), w oczach piasek i nadwyręzone
mięśnie od dźwigania książek - to naprawdę nic, w porównaniu z dzieckiem. Ale
co ja ślepemu będę tłumaczyć, jak wygląda zachód słońca :)
Pozdrowienia dla doktoryzujących się mam i tatusiów (im przecież chyba tez
nielekko)
AAA, właśnie, dzisiaj w nocy świat powiększył się o nowego Michałka
(siostrzeniec męża) dlatego trochę niedospana jestem :)

[dunia77]

Ojejku, ze tez baby sie wszedzie musza dopatrywac zlosliwosci ;-(

Chodzilo mi o to, ze nie kazde studia doktoranckie sa tak samo intensywne. Tak
mi sie skojarzylo, bo mam znajoma, ktora twierdzi, ze dopiero urlop macierzynski
pozwolil jej odpoczac po doktoracie :-)

[hyris]

Mój syn urodził się w wakacje po pierwszym roku studiów doktoranckich. Dzięki
temu nie musiałam niczego przekładać i w miarę bezkolizyjnie wróciłam w
pażdzierniku na zajęcia.Nie zawsze da się zaplanować termin, ale można próbować
celować tak, by poród przypadł w wakacje. Przez pierwszy rok intensywnie
gromadziłam materiały do pracy (i tak trzeba zebrać sobie potrzebną
literaturę) - teraz mogę pisać praktycznie nie wychodząc z domu. Przynajmniej
korpus pracy. W praniu na pewno coś jeszcze wyjdzie, ale na uzupełnianie
przyjdzie czas, gdy maluch troche sie usamodzielni (teraz ma 5 miesięcy).
Zgadzam się z poprzedniczkami, że z góry trzeba się nastawić, że potrzebna
będzie pomoc babci lub opiekunki. Pojawienie się dziecka uczy jeszcze większej
dyscypliny pracy i choc wymaga to wyrzeczeń, to znalezienie czasu na pracę jest
możliwe. Aha, zawsze też można zaangażować ojca do pomocy - ja niestety nie mam
takiej możliwości, bo mój mąż też pisze dr i to po powrocie z pracy - kilka
godzin popołudniu i wieczorami oraz w soboty - uzbiera się kilkanaście godzin
tygodniowo - a kilkanaście godzin intensywnej pracy to wcale nie tak mało. A co
do kryzysów w pisaniu, to nachodzą one każdego - niezależnie od potomstwa.
Dobrych decyzji życzę! ps: my za 2 lata planujemy drugie dziecko- niezależnie
od tego, czy uda mi się do tej pory obronić. Uznaliśmy, że rodzina to nasz
priorytet...a w tej rodzinie 2 lub 3 dzieci w krótkich odstępach czasowych. Ale
to już inna sprawa ;)

[oso_ondo]

ja mam pytanie do wszystkich entuzjastycznie nastawionych matek: czy ktoras z
was pracowala nie na uczelni, ale w jakiejs firmie prywatnej na caly etat,
bedac w ciazy i robiac doktorat? jestem teoretycznie na finiszu z moja praca
(5rok). planowany terin obrony na kwiecien, ale tylko czysto teoretycznie,
poniewaz brakuje mi dwoch rozdzialow, a przeciez musze po drodze zdac 3
egzaminy doktorskie. w moim przypadku glownie wzgledy finansowe przemawiaja za
tym, by jednak najpierw napisac, obronic sie i znalezc jakas mniej meczaca
prace, najlepeij wlasnie na uczelni. Jak to u Was wygladalo? (Przepraszam za
brak polskich czcionek, ale nie posiadam :(.

[yenna_m]

no to ja z innej strony

pracowalam juz jakis czas na uczelni (chyba ponad 3 lata), gdy okazalo, że
jestem w ciazy

jesli ma sie jedno dziecko - pisanie doktoratu to raczej nie problem. Pod
warunkiem, że dziecko nie jest problematyczne, w miare dobrze spi, nie jest
przewlekle chore.

W innym wypadku wszystko sie komplikuje.

U mnie pokomplikowalo sie mocno, gdy, bedac juz matka rocznego dziecka,
zorientowalam sie, że jestem w ciazy.
Poniewaz roczniak slabo mi jeszcze przesypial noce, a w drugiej ciazy czulam
sie wrecz koszmarnie - nie bylam w stanie poracowac naukowo w czasie ciazy.

Potem bylo jeszcze weselej, bo opiekujac sie dwojka dzieci nie ma sie za wiele
czasu i sil na nic co byloby nie zwiazane z dziecmi, na prace naukowa tym
bardziej.

Nie bede opisywac szczegolow mojej sytuacji, bo chyba nie ma sensu - koniec
koncow, po poltorarocznym pracowaniu na uczelni po urodzeniu drugiego dziecka i
po probach pisania doktoratu - dalam sobie spokoj. Od roku jestem na
wychowawczym i niestety widze, że nie dam rady napisac tego doktoratu i w domu
(jakis koszmarny pech nas przesladuje, no i mamy dwojke dzieci astmatycznych a
to tez nieco zmienia postac rzeczy).

Jedno dziecko - ok, nie ma problemu.
Dwojka... Rozejrzyj sie dokola, po kobietach pracujacych na uczelni. Rzadko
ktora ma dwojke dzieci. Przy dwojce (u mnie rocznikowo rok po roku) to juz
raczej niezwykle trudne do przeprowadzenia.

Ja w kazdym razie se odpuscilam.
Nie zaluje.

[aga9001]

Popatrz na to z drugiej strony masz dwoje super cudnych dzieciaczków. W moim
przypadku nie mam pojęcia keidy zdecyduje sie na drugie i czy sie zdecyduje.

[aniapac]

Jestem mamą dwóch synków (5 lat i 2,5 roku). We wrześniu obroniłam doktorat, w
listopadzie wygrałam konkurs na adiunkta i od grudnia pracuję na Uniwersytecie.
Nic nie jest niemożliwe. U mnie wyglądało to tak: kiedy podjęłam studia
doktoranckie pracowałam w gazecie z nienormowanym czasem pracy. Nie brałam
stypendium, w zzwiązku z tym nie musiałam mieć bardzo dużo zajęć ze studentami.
Na drugim roku studiów urodziłam pierwszego syna i poszłam na urlop w pracy -
najpierw macierzyński, potem wychowawczy. Pod koniec czwartego roku urodziłam
drugiego syna. W drugiej ciąży wyjechałam za granicę na kwerendę biblioteczną,
bo wiedziałam, że potem będzie to już niemożliwe. Byłam wtedy już w siódmym
miesiącu, wzięłam ze sobą męża i dwuletniego synka. Po powrocie miałam wielki
zapał do pisania, ale niestety rozchorował się mój promotor - miał nowotwór,
więc to nie ciąża, ale jego choroba trochę opóźniła wszystko. Poprzedłużałam
sobie maksymalnie studia doktoranckie - zgodnie z regulaminem - i po sześciu
latach od ich rozpoczęcia obroniłam się. W tzw. międzyczasie zdawałam po kolei
egzaminy doktorskie i prowadziłam śladowe ilości zajęć ze studentami -
maksymalnie po dwie grupy w semestrze. Byłam też na jednej konferencji,
napisałam kilka publikacji. Nie angażowałam się więc wybitnie w życie naukowe -
poza pisaniem dysertacji - ale na szczęście to nie przeszkodziło w zdobyciu
etatu i to niejako wbrew woli mojego promotora - w zupełnie innym zakładzie.
Starsze dziecko od 3,5 roku życia chodziło do przedszkola (z przerwami, bo co
miesiąc było chore), młodsze od skończenia roczku miało na 3 godziny dziennie
opiekunkę. Na pewno miałam dużo szczęścia - chociażby z otrzymaniem pracy, ale
nie jestem ewenementem, bo mam koleżankę dokładnie z takim samym przychówkiem,
która broniła się dwa tygodnie przede mną.

[coalla]

aniapac napisała:

> Nic nie jest niemożliwe (...)

zawsze powtarzałam, że "odkad człowiek wylądował na księżycu, wszystko jest
możliwe"....
ale ostatnio nachodzą mnie wątpliwości czy i jak sobie poradzę, więc Twoja
historia jest dla mnie budujaca

pozdrawiam, gratuluję sukcesów i życzę kolejnych osiągnięć :)

[harry1973]

Ja też się przyłączam do życzeń i gratulacji dla wszystkich doktorskich mam;)
Ale chciałem, jako ten rodzynek w tym wątku podkreślić rolę doktorskich
tatusiów;) - obroniłem się w zeszłym roku, mój syn ma 20 miesięcy - ostatnie
miesiące nauki i pisania to była przyjemność: praca, dom, zabawa, kąpiel,
usypianie, po czym, gdy żona z synem już spali - ja zasiadałem do komputera,
nad ranem chwila snu i ...wszystko od początku. Udało mi się dzięki żonie,
która wyręczała mnie, jak tylko mogła, również pracując. Tym bardziej podziwiam
mamy, które potrafią jeszcze skupić się nad dysertacją.
Pozdrawiam

[yenna_m]

nie pisze, ze to nie jest niemozliwe, bo sama mam dwie kolezanki, ktorym jakos
udalo sie obronic doktorat

pisze, ze jest to bardzo trudne

u mnie (juz w szczegolach):
- zero pomocy ze strony rodziny (jestesmy "elementem naplywowym")
- maz w pracy do 19-20, czesto delegacyjny
- koniecznosc pracy dydaktycznej (pomimo bycia w okresie chronionym mialam
ponad 300 godzin zajec - fakt, ze przy jakims uwzglednieniu przelicznikow za
niektore zajecia, ale zajecia byly na wystepach goscinnych, wiec naprawde bylo
ciezko wszystko zorganizowac- u nas kazdy jezdzi na wystepy goscinne do
filii ;) )
- dzieci astmatyczne (a tu zartow nie ma), wiec 3 dni w przedszkolu konczyly
sie praktycznie domowym szpitalem na miesiac (i tak co kazde pojscie do
przedszkola - nasz rekord: przechodzone niecale 1,5 tygodnia, potem miesiac
przerwy)
- zdecydowalismy sie w pewnym momencie na opiekunke, ale po pewnym czasie
dalismy sobie spokoj (mielismy kilka) - niestety opiekunka to taka istota,
ktorej przeszkadza pracujaca w domu naukowo matka ;) ktora moze obserwowac, jak
opiekunka zajmuje sie dziecmi - bardzo czesto opiekunki sa niezainteresowane
takim ukladem z uwagi na ograniczona swobode ;) gdy o zajmowanie sie wlasną
osobą idzie ;)

u mnie dochodzi jeszcze klopot laryngologiczny i w sumie lekarska sugestia,
zeby sie przekwalifikowac

wiec nie czuje absolutnego parcia na zrobienie doktoratu (co nie oznacza, że
jesli teraz zrezygnuje - zamkne sobie mozliwosc zrobienia tego doktoratu do
konca zycia, bo z pewnoscia tak nie jest, o ile checi napisania czegokolwiek
sie znajda)

poki co - przekwalifikowuje sie (robie trzecie studia ;) )
i powaznie mysle o zmianie pracy


i nie zaluje.

[suffo]

Znam kobietę, która zrobiła doktorat, będąc matką 5 dzieci. Super młoda nie
jest, jak tego dokonała nie wiem, ale dokonała. Znam dziewczynę, która robiła
doktorat (nagrodzony przez MEN) z 1 dziaciakiem i miała czas na takie głupoty
jak regularny AZS i mecze w weekendy ;-) Szybką habilitację robiła już z dwójką
dzieciaków. Wiele można zdziałać jak się chce i jest się poukładanym ;-)

[yenna_m]

co nie`zmienia faktu, ze kobiet pracujacych na uczelni jest o wiele mniej niz
mezczyzn robiacych kariere naukowa, i co nie zmienia faktu, że przewazajaca
wiekszosc albo nie decyduje sie na dziecko, albo tez decyduje sie na jedno
dziecko.

Bo z dziecmi jest trudniej napisac doktorat. Jak i trudniej jest studiowac,
dobrze pracowac i te de. I napisze jeszcze jedno - nie chodzi o to, żeby miec
te dzieci. Tylko żeby na te dzieci miec jeszcze czas. Bo system, gdy ojciec i
matka sa poza domem sporo i dzieci sa wychowywane przez przedszkole i potem
przez opiekunke - jest cokolwiek nie halo ;)

Co nie znaczy, ze napisanie doktoratu jest niemozliwe. Jest mozliwe. Ale po
pierwsze niestety potrzebna jest pomoc przy dziecku (rodzina, opiekunka - tu
moze byc jeszcze barierą kwestia kasy na opiekunke). A po drugie - bardo dobra
organizacja czasu pracy (szczegolnie w wypadku dydaktykow, ktorzy
semestralnie "obsluguja" po 7-10 grup cwiczeniowych, bo jakos te dydaktyke z
praca naukowa i zyciem rodzinnym pogodzic trzeba)

z boku tematu

[suffo]

A, tam grupy ćwieczeniowe ;-) Jeżeli jeden przedmiot, to i tak nieźle, gorzej
jak się ma roztrojenie/roz-n-nie jaźni na wykładach i trza habilitacją się zająć
;-))))

Podkreślam, że jestem w niepoważnym nastroju :-))))

[yenna_m]

no wiesz, mi sie zdarzalo rownolegle prowadzic dwa przedmioty na czterech
roznych kursach (zdarzalo sie, że kazdy kurs mial odrebny program) - i tu wtedy
sie dzialo ;)

z doswiadczenia nieswojego wiem, że habilitacja to ból... ;)
glupia magisterka to ból czasami... zwlaszcza, jak promotor nie halo ;) albo
ugrzeznie sie nowatorsko w dziewiczym temacie ;)

[ewkapalka]

Co do bycia w ciąży i przyjmowania na studia, to nie spotkałam się z
problemami. Natomiast wychowywanie niemowlaka i pisanie doktoratu, to dla mnie
wyższa szkoła jazdy!
W ciążę zaszłam po trzecim roku studiów dr. W trakcie ciąży nie bardzo mogłam
pisać (drętwiejące ręce, brak czucia itp.). A teraz jest jeszcze gorzej. Udało
mi się co prawda przedłużyć studia o rok, ale zostało mi już bardzo mało czasu,
a końca nie widać. Co gorsza spadł poziom naukowy moich prac.
To nie jest łatwe i podziwam te matki, którym się to udaje godzić.

[megynka]

Borreo, ja na rozmowę kwalifikacyjną na doktorat szłam w 7 miesiącu ciązy i się
dostałam :) Faktem jest, że nie szłam tak sobie dla żartu, tylko od dwóch lat
mój opiekun naukowy wiedział, że chcę iść na doktorat i jestem bardzo
zmotywowana.
Teraz mam małą Hanię (ponad miesiąc) i na razie sobie radzę (już po urodzeniu
małej zaliczyłam 2 egzaminy, napisałam dwa artykuły). Zobaczymy co będzie
dalej. Im większe dziecko, tym mniej śpi, więc czasu będzie mninej. Ale jestem
dobrej myśli. Decyzji o dziecku nie żałuję w najmniejszym stopniu (i planujemy
kolejne ;)

[hyris]

Ja tuż po porodzie też pracowałam pełną parą. Teraz potwór ma pół roku i
przyszedł kryzys.