bł.Joanna Molla

[grrrrw]

Była dwunastym dzieckiem, a zmarła przy urodznieu czwartego. Jej rodzenstwo:
czterech lekarzy, dwóch inzynierów,, farmaceutka, pianistka, dwóch księży i
zakonnica. Ona tez była lekarzem.

[aska1972]

Błogosławiona jest już Śiwętą. Czytałam o Niej książkę. To była naprawdę święta
kobieta. Modlę się do Niej, bo znalazłam się w bardzo podobnej sytuacji jak
Ona. Podobno, gdyby żyła w naszych czasach miałaby szansę przeżyć.

[malgos_76]

Rzeczywiście prawdziwie święta kobieta. Wzór żony i matki. A pierwsze dziecko
urodziła w wieku 34 lat...

Asiu nie wiem czy wiesz, że w Krakowie są jej relikwie, w kościele św. Józefa
na os. Kalinowym. Wprowadzone w dniu matki tego roku.

Pzdr.

[aska1972]

O! Nie wiedziałam, wielkie dzięki. Napewno odwiedzę ten Kościół, mieszkam
niedaleko

[mama_kasia]

Na tegorocznych rekolekcjach, prowadzący rekolekcje
obrał dla nas Joannę patronką naszych spotkań małżeńskich.
Opowiadał też trochę o niej, czytał listy do męża.

[verdana]

A dla mnie decyzja aby dobrowolnie osierocić troje żyjacych i potrzebujących
matki dzieci wcale nie jest jednoznacznie moralnie dobra! Biedne te starsze
dzieci - o niech nikt jakoś nie myśli.

[grrrrw]

Z ksiązki, która czytam wynika, ze pewnosci nie miała. Pare dni przed smiercia
zaznaczała w katalogu ciuchy do kupienia....

[verdana]

No to dlaczego została błogoslawioną. Gdy byłam młoda prowadziłam ankiety
socjologiczne. M.in. trafiłam na pewną mlodą matke czworga dzieci w
zaawansowanej ciąży. Wtedy jeszcze aborcja była dozwolona i ona własnie chciała
usunąć ciążę, bo miała b. ciężką wadę serca. Lekarz przekonał ją, by tego nie
robiła - nie była pewna czy przeżyje poród. Jej mąż był alkoholikiem, podobnie
ojciec. Ona zajmowała się dziećmi i utrzymywała rodzinę. Gdyby umarła, dzieci w
NAJLEPDZYM razie poszłyby do domu dziecka, w najgorszym - zostały z ojcem,
absolutnie nie troszczącym się o ich los, bijącym dzieci regularnie pasem (sama
widziałam jedno posiniaczone od uderzeniapięścią. I teraz pytanie - jesli
uznamy jej decyzję za czyn heroiczny, święty, to znaczy, ze dobro już
narodzonych dzieci jest absolutnie nie liczacą się wartoscia, takze dla
bohaterskiej matki. Od tego czasu minęło już ponad 20 lat, a ja do dziś nie
mogę zapomnieć tej sytuacji, zastanawiam się, co stało się z dziećmi, czy matka
przeżyła. Dlatego też mam powazne wątpliwosci, czy akurat takie wzory należy
przekazywać matkom dzieci wymagajacych opieki.

[grrrrw]

Skoro sam lekarz przekonał ją, by tego nie robiła, choć dozwolone, to znaczy,
ze chyba lepiej było dla jej zdrowia zeby urodziła.
Ale Joanna Molla nie została swieta tylko dlatego, ze oddała zycie za własne
dziecko. Swieta zostaje się za całokształt.

[verdana]

Lekarz był fanatycznym przeciwnikiem aborcji. Powiedział jej - nie cytuję
dosłownie po 20 latach - ale mniej wiecej tak: Twoje dziecko moze już ma rączki
i nóżki. Jak je zabijesz zabierzesz je ze sobą do piekła. Jak umrzesz w ciąży
pójdziecie do raju. Wyraźnie powiedział jej, ze prawdopodobnie umrze w ciąży z
powodu niewydolności serca, aborcja uratowała by jej życie. Ale to było
stosunkowo małe miasto, a jej nie było stać na prywatny zabieg.

[grrrrw]

EEEEE...i co umarła ?

Dwadziescia lat temu mozna było zgłoscic sie po skierowanie na zabieg do
dowolnej poradni K na terenie kraju.A z tym skierowaniem do szpitala.
Fanatycznych przeciwników aborcji w tych poradniach nie zatrudniano,
przeciwnie , zwalniano pod byle pretekstem.
Chyba ze zgłosiła sie po raz pierwszy do lekarza w piatym miesiacu ?

[verdana]

Nie zrozumiałaś. Lekarz nie odmówił wystawienia skierowania. On po prostu
przekonał ją, ze pójdzie do piekła, m.in opowiadał, ze dziecko ma rączki i
nóżki, a lekarz mu je wyrwie. Ona nie zrobiła zabiegu nie dlatego, że nie
mogła, tylko dlatego, ze została przekonana, ze to morderstwo i grzech. Mówiła,
ze poszła całkowicie zdecydowana na aborcję (już w poprzedniej ciąży uprzedzano
ją, ze nie może nigdy więcej mieć dzieci), ale po tym co powiedział lekarz po
prostu "nie mogła" tego zrobić. Rozmawiałam z nią parę godzin. Płakała, ze
osieroci dzieci, że nawet nie wie, co stanie się z tym najmłodszym (miało ok.
roku), bo nikt o niego nie zadba. Jej postawa była w tym samym stopniu
heroiczna co bł. Joanny Molla - ryzykowała swoje życie dla zycia dziecka, nie
zmuszana do tego. Ale ja mam poważne wątpliwości, czy zachęcanie kobiet w
podobnej sytuacji do tego (a uczynienie z Joanny błogosławionej jest zachętą)
aby osierocały swoje narodzone dzieci, jest rzeczywiście moralne i słuszne.
Matka ma obowiązek pamietać także o narodzonych. Jesli moja rozmówczyniu umarła
to skazała swoje dzieci na niezwykle tragiczny los.

św.Joanna Molla

[mama_kasia]

Chcę tylko dla lepszego zrozumienia wkleić parę słów o Joannie.
Wybrałam to, co pisał o żonie jej mąż. Myślę, że nie da się zrozumieć
Joanny bez wiary Boga (z całym szacunkiem dla tych, co nie wierzą.
Nie chciałabym kogokolwiek urazić...)

"Powróćmy do świadectwa, jakie dał mąż:
Gianna była wspaniałą kobietą, a przy tym absolutnie normalną.
Była piękna i mądra. Dobra. Lubiła się śmiać. Była także kobietą
nowoczesną i elegancką. Prowadziła samochód, kochała góry i bardzo
dobrze jeździła na nartach. Podobały jej się kwiaty i lubiła muzykę.
Przez wiele lat mieliśmy abonament na koncerty w Konserwatorium w
Mediolanie... Lubiła podróżować. Często wyjeżdżałem z powodu charakteru
mojej pracy za granicę i jak to tylko było możliwe, brałem ją ze sobą.
Byliśmy w Holandii, Niemczech, Szwecji i po trochu w różnych częściach
Europy..."

"Mąż, mimo udręki, tłumaczył, co popchnęło żonę do cierpienia:
To, co uczyniła, nie zrobiła po to, aby 'pójść do Raju'. Uczyniła to,
ponieważ czuła się matką... Aby zrozumieć jej decyzję nie wolno
zapominać, po pierwsze, jej głębokiego przekonania, jako matki i
lekarza, że stworzenie, które nosiła w sobie, było istotą kompletną -
z takimi samymi prawami, jak pozostałe dzieci, nawet jeśli była w ciąży
zaledwie od dwu miesięcy. Był to dar Boga, względem którego zobowiązana
była do świętego respektu. Nie można zapominać również o wielkiej miłości,
jaką darzyła dzieci: kochała je bardziej niż siebie samą. Nie można też
zapominać jej wielkiemu zawierzeniu Opatrzności. Była przekonana, jako
żona i matka, że jest bardzo potrzebna mnie i naszym dzieciom, że jest
przede wszystkim w tym newralgicznym momencie niezbędna dla tego malutkiego
stworzonka, które w niej się rozwijało..."

"Oto, co pisze jej mąż, prawie prowadząc z nią dialog:
Nie czyniłaś nic szczególnego, ani szczególnej pokuty, ani nie usiłowałaś
czegokolwiek zaniedbać wyłącznie dla zaniedbania, ani dokonać czynów
heroicznych dla samego heroizmu. Czułaś i wypełniałaś swoje obowiązki
jako osoba młoda, żona, matka i lekarz, z pełnym oddaniem, zgodnie z
planem i wolą Pana, z duchem i pragnieniem świętości dla siebie i innych"

[joanna_tomczynska]

Drogie dziewczyny,
Czytałam conieco o św. Joannie Molla. Ona miała zupełnie inną sytuację, niż pani
opisana przez Verdanę. Jej dzieci mogły liczyć na swojego ojca (zaangażowanego w
wychowanie, wykształconego, bardzo zamożnego i oczywiście
niepijącego).Podejrzewam, że gdyby działa im się krzywda, zareagowałaby także
rodzina matki.
Poza tym nie wiadomo,ile życia podarowałaby św. Joannie aborcja? Może kilka
miesięcy? Leczenie nowotworów chyba nie było takie doskonałe w roku 1962. Nie
umniejszając jej wielkości i heroiczności decyzji, wybrała chyba najlepsze
rozwiązanie.
A żona alkoholika, o której pisze Verdana, chyba dostałaby rozgrzeszenie u
mądrego księdza, gdyby dokonała aborcji. U niej sytuacja była zupełnie inna.Jej
dzieci nie mogły liczyć na nikogo oprócz matki.
P.S. Nie chodzę do kościoła, żyję w wolnym związku, mam na razie jedno dziecko,
jestem za dopuszczalnością aborcji w wyjątkowych sytuacjach, ale św.Gianna
Beretta Molla wzbudza mój niekłamany podziw. To była zupełnie normalna kobieta,
a nie męczennica dla zasady!
Pozdrawiam Was serdecznie

[verdana]

Nic nie ujmuję Joannie Molla! Nawet mogę podziwiać jej postawę. Chodzi mi o co
innego - czyniąc ją błogosławioną Kosciół wskazał jaką drogę uwaza za własciwą
dla kobiet w ciąży, których zycie jest zagrożone. Przesłanie jest takie "Matka,
która poswieci zycie dla nienarodzonego jest błogosławiona". A dla mnie nie
sama postawa błogodławionej Joaany, ale właśnie takie postawienie sprawy jest
moralnie wątpliwe. W wielu wypadkach matka ma przede wszystkm obowiazki wobec
dzieci, ktore sa już narodzone. W wielu wypadkach (jak tego przytoczonego
wczesniej) wybór przez matkę wskazanej przez Kosciół drogi wydaje mni się po
prostu niesłuszny.

[grrrrw]

A ja nie tak to rozumiem. Ogłaszajć kogoś swietym czy błogosławionym Kosciół
wcale nie nakazuje, zebysmy te osobę slepo i bezmyslnie nasladowali (Szymon
Słopnik). Wskazuje na przykład zawierzenia Boga, na to ze uczynki były
motywowane prawdziwą wiarą - jesli bede postepowac zgodnie z tym czego chce
Bog, to On mnie nie opusci.

Watku tej Twojej znajomej z wada serca, juz nie warto kontynuować, bo zrobi się
z tego kolejna dyskusja o wyzszosci swiat wielkiejnocy...

Mysle, ze dobrze zrobiłas udzielajac jej duchowego wsparcia poprzez rozmowę.
Była na pewno nieżle skołowana. Na ile to wszystko co ci mówiła mozna brać
poważnie, a na ile było to głosne banie się, to juz tylko sam Pan Bóg wie?
Myslę, ze gdyby ciaza rzeczywiscie zagrazała jej zyciu, na pewno byłaby w
szpitalu na patologii ciazy a nie w domu (bo to nie działo się dzis, a 2o lat
temu), chyba ze wypisała się na własne zadanie. Urodziła na pewno przz cesarkę.

Myslisz,ze czułaby się lepiej, gdyby zdecydowała się na zabieg ?

[verdana]

To była niewykształcona kobieta z małego miasta, która oczywiscie nie mogła być
na patologii ciąży, bo kto by sie zajął jej 4 dzieci? Nie wiem, czy ona czuła
by się lepiej, gdyby usunęła ciążę - ale jej 4 dzieci na pewno - jeśli ciąży
nie przezyła!
A o ile wiem Kosciół nie uwaza już Szymona Słupnika za swietego - właśnie
dlatego, ze przestał uważać jego postawę za godna nasladowania!

[jol5.po]

Chrześcijanina obowiązuje 10 przykazań - pierwsze mówi: "nie bedziesz miał Bogów cudzych przede mna". Bóg jest miłością - czyli jego nauka odnosi się do związków między ludźmi, w tej swerze odbywa się miłość. Powinna ona kierować się regułami. Jedną jest: nie zabijaj - dla katolika odnosi się też do nienarodzonych. Życie przynosi dużo dramatycznych dylematów, dla każdego, wierzącego, niewierzącego. Stojąc przed decyzją, nigdy nie ma pewności, jakie skutki przyniesie dany wybór. Chrześcijanin, katolik ma dane wskazówki.
Jest "nie zabijaj", jest i "nie będziesz miał Bogów cudzych...". W miejsce Boga nie można postawić ani innych bożków (jak za Mojżesza "złotego cielca"), ani wartości materialnych (jak za bliższych nam czasów), ani też człowieka (w przypadku Joanny Molla byłyby to starsze dzieci).
Joanna Molla miała wybor, wybrała zgodnie ze swoim światopoglądem (choć dziewczyny pisały wyżej - nie było jednoznacznie pewne, że umrze). Ten wybór został "uświęcony" przez Kościół, znaczy się uznano jej czyn za prowadzący ją "prosto do nieba", biorąc pod uwagę zapewne rozterki, które nią targały - matki, która zostawiała dzieci. Myślę, ze te rozterki są ważnym elementem "uswięcenia" czynu Joanny.
Verdano - wokól Ciebie jest pełno drastycznych przykładów, świat roi się np. od dzieci przeżywających tragedię, z powodu urodzenia się starszego rodzeństawa. Teraz dajesz przykład zapamiętany sprzed 20 lat. Jedna rozmowa z obcą osobą wystarczyła, by zbudować przerażający obraz życia nieszczęsnej kobiety targanej okropnymi ciosami losu.
Ale trochę dla podniesienia ducha, podam przykład przeczytany ostatnio w całkiem poważnej gazecie - mający jak najbardziej znamiona prawdy, a będący dowodem, że świat nie jest całkiem czarno biały (uff, na szczęście).
W Związku Radzieckim około 30 lat temu rodzi się dziecko, matka to córka wysokiego urzędnika komunistycznego, ojciec przewodniczacy partii komunistycznej jednego z latynoskich krajów, nazywa się Gallego. Rodzi się chłopiec, ale niepełnosprawny, powykręcane ręce, nie chodzi, lekarze nie pokazują go matce, informują, że dziecko zmarło przy porodzie. Matka po kilku miesiącach wyjeżdża do Hiszpani. Chłopiec przeżywa całe swoje dzieciństwo w przeróżnych sowieckich domach dziecka. Gdy dorasta, czasy się zmieniają, zaczyna pisać książki - tematem są własnie przeżycia z dzieciństwa. W zeszłym roku zdobywa najważniejsze nagrody literackie w Rosji. Wcześniej matka widzi go w kronice filmowej, naiązują kontakt.
Zadziwiła mnie ta historia. Opisuję ją nie ze wzgledu na heppy end, a na dpowód, że róznie się losy ludzkie układają i że nie wiadomo co z jakich decyzji wyniknie.
Przepraszam za przydługawe rozważania, ale temat skojarzył mi się z takimi przemyśleniami - no i wyszło aż tyle.

[verdana]

A dlaczego w takim razie katolicy nie odmawiają słuzby wojskowej? Nie zabijaj
wówczas nie obowiazuje?

[jol5.po]

Choć to dyskusja na inne forum (tego tytuł to "rodziny wielodzietne z wyboru"), choć ja ani kompetentna, ani biegła w pismie nie jestem, to odpowiem co wiem. Świat nie jest czarno-biały, ani prosty. Jest zorganizowany na swój człowieczy sposób. Każdy ma w nim swoje zadanie i Chrystus nie przyszedł na świat by to zmieniać. Gdy pytano go, czy płacić podatki, odpowiedział "oddajcie cesarzowi co cesarskie, a Bogu co boskie".
Ewangelia odnosi się do każdego człowieka z osobna, a nie żąda konstruowania "nowego ładu społecznego", bo "królestwo moje nie jest z tego świata". Dlatego żołnierz, który przyszedł do Chrystusa i pytał jak ma żyć, usłyszał, że oprócz przykazań bożych ma spełniać dobrze swoje obowiązki, też zawodowe.

[iju]

"podcztytuję" sobie czasami różne rzeczy na różnych wątkach i życiowa mądrość
niektórych osób napawa optymizmem, najwięcej myślących i inteligentnych mam
można spotkać właśnie na "wielodzietnych ..." Czy to coś znaczy? Pozdrawiam.
Starająca się być wielodzietną.

[jol5.po]

Powodzenia

[rolnik_1]

Dodam cos od siebie do tej dyskusji. Jestem mężczyzną ale tez podziwiam św.
Joannę. Stała się Ona dla mnie inspiracją w moim życiu, sposobie patrzenia na
świat, rozwiązywania problemów. Uważam, że dla katolika z punktu widzenia czysto
racjonalnego, sprawa jak postąpić w sytuacjach tak ekstremalnych jak tu opisana
o matce z mężem alkoholikiem jest banalnie prosta. Trzeba zawsze dbać o
zbawienie swoje i swoich bliskich. Zbawienie dziecka nienarodzonego problemem
nie jest. Idzie prosto do nieba. Będzie za to miało kilkanaście minut piekła na
ziemi. Ale Bóg mu to wynagrodzi . Problemem jest zbawienie matki. Ktoś moim
zdaniem śmiesznie napisał, że mądry ksiądz dałby rozgrzeszenie więc nie ma
problemu. Otóż problem jest! Takie podejście oznacza brak skruchy. Czyli
spowiedź jest nie ważna. Można nawet powiedzieć, że jest to grzech przeciwko
Duchowi Świętemu. Czyli najcięższy z możliwych. Oczywiście swoje nastawienie
można zmienić, można się nawrócić, ale wówczas autentycznie trzeba żałował
swojego czynu. Czyli inaczej mówiąc trzeba byc przekonanym o tym, że lepiej było
aborcji nie dokonywać. Wiec kto ma rację? Oczywiście ten lekarz. I chwała mu za
to, że uratował dziecko i sumienie matki.
Kwesta trudnego wyboru. No cóż. Uważam, że do takich wyborów trzeba się
przygotowywać przez całe życie. Trzeba ufać Bogu, żyć dla Niego, bliźnich, dla
swojego zbawienia. Nie ma ważniejszych spraw. Przy takim podejściu problemy
natury materialnej schodzą na plan drugi. Pamiętajmy, że w życiu tych dzieci
którym grozi pozbawienie opieki też najważniejsze jest ich życie wieczne, a nie
ziemskie. A w tej materii najwięcej pomaga modlitwa i ofiara. Więc znowu, każdy
wybór poświecenia dla życia dziecka jest słuszny. Nawet za najwyższą ceną.
A kwesta obowiązku poświęcenia siebie. Uważam, że prędzej pójdzie do nieba
zdesperowana kobieta, która popełniła aborcję niż np. ktoś szczęśliwy, bogaty,
ale gnuśny i leniwy, choć niby nie grzeszący. Trzeba pamiętać o słowach
Chrystusa „komu więcej dano od tych więcej wymagać się będzie”. Ale nie mówmy,
że zdesperowana kobieta ma prawo popełnić aborcję, bo jej Bóg może wybaczy, ale
nam ZA TAKIE SŁOWA ... WĄTPIE!!!

Do rolnik_1

[joanna_tomczynska]

Facet, co Ty wypisujesz...
Najcięższy jest grzech przeciwko Duchowi św. czy np. rozmyślne zabójstwo?
Zawsze wydawało mi się, że to drugie.
A czyja spowiedź nie byłaby ważna? Moja? Nie byłam już 20 lat i raczej się nie
wybieram. A co wiesz o stanie sumienia opisywanej żony alkoholika? Teoretyzujesz.
A w ogóle to kto Ty jesteś, żeby wyrokować, kto pójdzie do nieba, i wątpić, czy
Bóg wybaczy? Czy to też nie grzech przeciwko Duchowi św. - takie wyrokowanie?
Szczerze się przeraziłam, gdy pomyślałam o Twoich dzieciach, jeżeli je masz. Dla
zbawienia wiecznego zostawiłbyś je na pastwę losu?

[verdana]

Gdyby przyjąć dość karkolomne założenie rolnika, ze maka nie ma troszczyć się w
ogóle o doczesne życie dzieci, a tylko o zbawienie ich duszy, należałoby
teoretycznie zastanowić się nad tym, jaka drogą pójdą osierocone dzieci
pozostawione na pastwę ojca alkoholika.
Można przyjąć, ze część bez nadzoru matki z duzym prawdopodobieństwem
zdemoralizuje się, zapomni o Bogu, nagrzeszy i piekła nie uniknie. Matka
decydując się więc na opuszczenie ich wybrała własne zbawienie, a nie zbawienie
swoich dzieci. Skazuje swoje dzieci na wieczne potepienie wybierając dla siebie
niebo.
To oczywiście sprowadzenie sprawy do absurdu. Ale post rolnika prowokuje do
tego.

[rolnik_1]

Szanowne Panie.
Proszę o trochę ścisłości i spokoju. Ja nie chcę Wam nic narzucać tylko
przedstawiam swój punkt widzenia. Prosze także o zrozumieni, że dzielę się z
Wami swoimi odczuciami, które przede wszystkim staram się odnosić do siebie. A
czy mogę sie troszczyć o zbawienie innych? Chyba nawet powinienem! W imie
własnego zbawienia . Poza tym lubie sobie czasem pobazgrolić, skonkretyzować
swoje myśli, skonfrontować je z opiniami innych. Jęśli Wam się to nie podoba no
cóż, zawsze możecie nie czytać, ale mogę także nic więcej nie pisać.
Jestem przekonany o tym, że najcięższy grzech jest przeciwko Duchowi Świętemu.
Dotyczy on bowiem relacji z Bogiem. Jest to próba jego oszukania, nadużycie jego
miłosierdzia. Inaczej można powiedzieć, że są to kpiny z Boga. Morderstwo jest
też bardzo ciężkim występkiem, ale podejrzewam, że łatwiej z niego wybrnąć. A
Bóg wybaczy nam wszystko, potrzeba tylko autentycznej skruchy.
Pani Joanno, proszę mnie tak nie atakować. Przecież ja nie oceniłem jej
sumienia, tylko teoretyzowałem, jak słusznie Pani zauważyła. Wyraźnie napisałem
w trybie przypuszczającym. I napisałem, że kobieta która popełniła aborcję ma
jak najbardziej szansę na zbawienie, tylko musi zrozumieć swój błąd i żałować. A
apeluję do Was by nie zachęcać do zła, nie relatywizować.
Pani Verdano. Czy Pani wierzy w Opatrzność Boską, świętych obcowanie? Czy Pani
wierzy w wolną wolę? Czy zwróciła Pani uwagę na mój cytat „komu więcej dano od
tych więcej wymagać się będzie”? To wszystko wzięte razem całkowicie odwraca
konsekwencje przedstawionego przez Panią scenariusza.
I jeszcze kwesta życia doczesnego. Nieprawda, że ono jest nie ważne! Jest
przynajmniej dla mnie obecnie decydujące. To w nim mogę póki co realizować, bądź
odrzucać swoje ideały. Podstawowym ideałem chrześcijańskim jest miłość. A
miłość najlepiej realizować przez radość najbliższych. Ale ta, w pełni będzie
zrealizowana dopiero w raju. Póki co musimy zadowalać się jej namiastkami.
Na koniec odpowiem na pytanie Pani Joanny. Tak zostawiłbym, tylko nie na pastwę
losu, tylko "pastwę" Boga. Czy można się w ogóle oddać w ręce diabła chcąc komuś
pomóc?

no właśnie,

[judytak]

jol5.po napisała:

> (...) żołnierz, który przyszedł do Chrystusa i pytał jak ma żyć, usłyszał, że
oprócz przykazań bożych ma spełniać dobrze swoje obowiązki, też zawodowe.

czyli przykazanie mówi "nie zabijaj", a sierżant mówi "zastrzel go"...

a'propos, jakie jest obecnie stanowisko KK o wyrokach śmierci i ich wykonywaniu?

pozdrawiam
Judyta

[aska1972]

Nie róbcie z siebie Pana Boga! To On decyduje kto ma żyć a kto ma umrzeć.
Żal mi was....

[jol5.po]

???
(dlaczego żal?)
dziwny post

[jol5.po]

acha, już zrozumiałam trochę więcj, kiedy spojrzałam na godziny pisania - poprzestawiały się posty, a to już coś wyjaśnia...