Moja historia...długie

[lilianna15]

Od dłuższego czasu czytam to forum, i coraz bardziej chce mi się płakać...
Może się przedstawię: Nazywam się Lilianna mam 37 lat.
7 razy próbowałam zostać matką...
Z męrzem do zawsze planowaliśmy dużo dzieci, to było nasze marzenie. Gdy
miałam 23 lata zaszłam w ciążę, radość była ogromna, od razu wybieranie imion
itd, pamiętam to jeszcze. Dziewczynka miałą być Grażynka a chłopiec Hubert,
niestety pierwsze usg zmieszało nasze szczęście z błotem...ciąża
ektopowa...pozamaciczna. PAmiętam jak dużo było płaczu...Ciąża była w
jajniku, została usunięta...Tego dzieciaczka w myślach nazywam Grażynką. Była
z nami 3 tygodnie...Lekarz oznajmił że operacja się udała i szybko możemy
postarać się o kolejnego dzidziusia. Przez cały rok się nie udawało...ale w
końcu zaszłam w ciążę. Podskakiwałam z uciechy i modliłam się żeby ta była w
macicy. I tak było. Na usg wyniki świetne, wszystko dobrze. Czułam się
cudownie. W 5 tygodniu zaczęłam plamić, lekarz stwierdził że to minie, nic
takiego. Potem zaczęłąm krwawić. Pojechałam do szpitala ale było już za
późno...poroniłam. Dzisiaj myślę że to wszystko wina lekarza! Gdyby nie
odesłał mnie z plamieniem...Na tą dzieinkę mówię: Aniołek, nie miałam dla
niej imienia. Trzecią ciążę poroniłam w 6 tygodniu. Straciłam adzieję na
zostanie matką, aż do 30-stki. A potem nagle: Ciąża. Wpadka. Jednak
cieszyliśmy się bardzo. Zaczęłam rodzić na początku 4 ms, jednak ciążę
uratowali, była zagrożona, leżałam i płakałam. W 5 ms zaczęłąm znowu rodzić,
tym razem nie udało się. O godzinie 3,45 nad ranem urodził się malutki
chłopczyk, żył 21 minut, nazwałam go Artur. Byłam załamana, było mi tak
strasznie, starsznie przykro...czuła się okropnie. Mąż ode mnie odszedł,
powiedział że marzenie o dziecku, jest silniejsze od jego miłości do
mnie...czułąm się do niczego...Rok później poznałam mojego obecnego partnera,
byliśmy razem bez ślubu, było nam fajnie. On zaczął nalegać na dziecko.
Lekarz ostrzegał że to będzie ciążą wysokiego ryzyka. Mimo to, zdecydowaliśmy
się. Od początku ciąży leżałam, chodziłąm ostrożnie itd, niestety...ciąża
zdiagnozowana jako ektopowa...tym razem drugi jajnik...ryczałam jak bóbr, nie
chciałam dać usunać...po tym zdarzeniu wiedziałam że kolejnej ciąży tak
zakończonej nie przeżyję...Jednak partner nalegał, twierdził że nie można
poddawać się po jednym razie...lekarz zabronił mi, twierdząc że nic z tego
nie będzie, i jeżeli nie chcę ryzykować własnym zdrowiem to mam dać sobie
spokój.Olałam go. Zaczęliśmy ztarania które trwały 4 lata. I nic.
Zdecydowaliśmy się na zapłodnienie in vitro. Pierwsze nie udało się.
Próbowaliśmy dalej i za trzecim razem cud. Ciąża prawidłowa, bliźniacza.
Nasza radość była nieopisana. Przeplatana ze strachem, ale
wspaniała...Myślałam że musi się udać...że po deszczu przychodzi
słoneczko...niestety...jeden płód straciłam w 3 misiącu, walczyłam o drudiego
maluszka. Na usg lekarze zoobserwowali wodogłowie. Uparłam się żeby rodzić,
chciałam zostać matką ponad wszystko na świecie. W 8 misiącu zrobiono
cesarskie cięcie. Urodził się chłopiec z szeregiem wad, niewydolnością
oddechową, wodogłowiem, zespołem retta. Nie miałam pojęcia co to wszystko
znaczy. Radość wyparowała. Malutki Michaś został na oddziale, walczył
dzielnie całe 4 dni. Po jego śmierci usiłowałam popełnić samobójstwo. Nie
krytykujcie mnie, musiałam. Znalazł mnie mój mąż, lekarze odratowali. Mój
partner był wspaniały, czuły, opiekuńczy. On zastanawiał się nad Adopcją, ja
nie chciałam o tym słyszeć. Nie chciałam żadnych dzieci. Miesiąc temu na
badaniach kontrolnych spadła na mnie wiadomość: Ciąża 3 tydzień. Nadzieja
odrzyła. Jednak tydzień później ciąża..."somoistnie się wchonęła" jak to
określił lekarz.
To była moja siódma i ostatnia nadzieja na zostanie matką.
I powiedzcie mi, gdzie jest sprawiedliwosć? Gdzie? Mam dość, czy to jest
dziwne? Teraz głęboko we mnie pozostała uśpiona nadzieja, i pytam Was: Czy
mam jakąś choćby 1:100000000000000 szansę na to że moje dziecko urodzi się
zdrowe i donoszę ciąże? Lekarz przekreślił moje szanse.
Czy może znacie takie przypadki że za 8 razem się udało? Proszę piszcie...tak
chciałabym mieć maluszka...malutką istotkę...a tymczasem mam pełne ramie
aniołków...może znacie jakiś specjalistów w Warszawie do których mogłabym się
zgłosić? I piszcie, jak sądzicie czy mogę zostać matką?!
Błagam o odpowiedzi...

[ewa9923]

Lilianno, nie potrafię wyobrazić sobie Twojego bólu . Współczuję Ci z całego
mojego serca. Jestem na razie mamą jedynaka.
W Internecie znalazłam strony Stowarzyszenia "Nasz Bocian". To mało
pocieszające, ale jest wiele kobiet w podobnej sytuacji. Podaję Ci link do tych
stron, bo to jedyne co przychodzi mi teraz do głowy, żeby Ci pomóc.

www.nasz-bocian.pl/modules.php?name=Forums&file=viewforum&f=17
Myślę, że możesz zostać matką. Jeśli jesteś wierząca, módl się o to codziennie.
Ja dzisiaj zrobię to w Twoim imieniu .
Pozdrawiam
Ewa

[ania970]

Witaj
Bardzo chciałabym Ci powiedzieć, że możesz urodzić dziecko. Ale sama wiesz,
że tego nikt nie wie. Myślę jednak, że możesz zostać matką. Możesz pomyśleć o
adopcji. Przyjąć do domu dziecko, które być może już czeka na Ciebie.
Wiem, że to nie to samo, ale jestem przekonana, że na Twoim miejscu rozważyłabym
takie rozwiązanie.
Gdy byłam dziewczynką i dowiedziałam się od mamy, że poród boli, powiedziałam,
że ja nigdy nie urodzę dziecka, ale adoptuję. W końcu urodziłam troje i ból
mnie nie przerażał, ale do teraz myślę, że gdybym z jakichś przyczyn nie
mogła mieć własnych dzieci, próbowałabym adopcji. Celowo piszę, że próbowałabym,
bo niestety nie wiem czy sprostałabym wymaganiom przepisów.
Życzę Ci wszystkiego najlepszego i wierzę, że odnajdziesz szczęście i
dziecko znajdzie się w Twoim domu.
Pozdrawiam serdecznie.

[kasiask]

To ja Ci w skrócie powiem moją historię.
Nie mogłam zajść w ciążę. Nie długo, jakieś 3 lata. Ale ja jestem osoba
niecierpliwa. Zdecydowaliśmy się na adopcję. Pojawił się Mateusz. Do dzisiaj
pamiętam, jak bardzo byłam wtedy szczęśliwa. Chyba z żadnego kolejnego dziecka
nie cieszyłam się tak, jak z niego. A potem nagle ciąża, niespodziewana wpadka.
Pojawił się Julek, a potem Antoś, a teraz będzie Max...
Nigdy nie można tracić nadzieji na macieżyństwo. A adoptowane dziecko kocha się
tak samo, jak własne. Nie ma znaczenia w jaki sposób odnajdziesz swoje dziecko.
Może Twoje dziecko nosi teraz inna kobieta? Trzeba go tylko poszukać.
Powodzenia!!!!

[czesiula]

Wiesz, mam dwie koleżanki.Jedna czekała na dziecko 6 lat, druga 10. Ta pierwsza
zdecydowała się na adopcję, ale zanim do tego doszło urodziła rok po roku dwoje
dzieci. Było to coś tak niezwykłego,że informując mnie przez telefon,że jest w
ciąży, kazała mi usiąść.Jej organizm tak bardzo nastawił się na
macierzyństwo...Ta druga adoptowała dziewczynkę, a potem urodziła
dziecko....Nie trać nadziei...

[gagaw]

Łzy poleciały. Bardzo mi przykro... tyle bólu...

Ja też pomyślałam o www.nasz-bocian.pl
Tam jest wiele kobiet w podobnej sytuacji.

Jest również wiele od razu pragnących i adoptujących dziecko. Ale są też takie,
które nie chciały adopcji, a teraz są najszczęśliwszymi mamami adopcyjnymi na
świecie.
No i są takie, które po wielu próbach urodziły.
Życzę ci z całego serca- abyś miała swoje upragnione dziecko. I aby droga którą
to dziecko do ciebie trafi była dla ciebie najwłaściwszą.

PS. Jeśli jesteś wierząca- kiedyś na pewno spotkasz swoje aniołki.

[marzek2]

Liliano, bardzo mi przykro Współczuję Ci ogromnie takich bolesnych
doświadczeń, czasem tak trudno uwierzyć, że Bóg o nas pamięta.... Ale On pamięta
wierz mi i jestem pewna, że cierpiał razem z Tobą za każdym razem... A dlaczego
to Ci się przydarza - ja nie wiem, pewnie Ty też nie rozumiesz, nie zawsze dane
jest nam tutaj na ziemi znać wszystkie odpowiedzi...

Wiesz, też znam osobiście i z opowiadań parę przypadków, kiedy kobieta po
adopcji rodzi własne dziecko (albo i dzieci). Znam też rodzinę, która najpierw
"urodziła" swoich dwoje dzieci, potem adoptowali następną trójkę... Są
wspaniałymi ludźmi, którzy dają wszystkim swoim dzieciom dużo miłości. Pamiętam
jak mówili kiedyś w programie telewizyjnym, że mają 5 dzieci - dwoje które
urodziły się im, oraz 3, które urodziły się innym rodzicom, ale dzięki łasce
Bożej dane im było się odnaleźć. Życzę Ci z całego serca, żeby Bóg pocieszył Cię
w Twojej sytuacji i żeby znalazło się Twoje dziecko, obojętnie czy urodzisz ja
sama, czy urodziło się komuś innemu i masz je tylko odnaleźć...

[romanska.3463]

lilianno, tulę Cię do serca bardzo mocno. Jesteś wspaniałą, dzielną
kobietą.Rozumiem Twoje pragnienie posiadania dzieciątka. Sama wiele lat się
leczyłam. In vitro też nie jest mi obce. Dziś jestem najszczęśliwszą pod
słońcem mamą dwóch adoptowanych urwisów (a być może w niedalekiej przyszłości
rodzina się powiększy o jeszcze dwoje adoptusiów). Pomyśl, proszę o adopcji -
wierzę, że byłabyś wspaniałą Mamą dla dzieciątka, które tylko przez zły los nie
miało szczęścia urodzić się w Twojej rodzinie. Całuski. Ola

[roxanna1336]

Ja leżałam w szpitalu z mamą ,która za 7 ciążą urodziła slicznego zdrowego
chłopczyka. Jej radość była dla mnie żródłem wielkiej siły. Nie odstępowała go
ani na chwileczkę. Zyczę Ci z całego serca ,aby i Ciebie spotkało to wielkie
szczęście.