Kury domowe "for ever"

[luxnordynka]

Witajcie, wiem, ze życie weryfikuje wiele planow, ale mimo to zwracam sie do
wszystkich mam, ktore postanowily na zawsze zajmowac sie dziecmi i domem. Sa
takie? Jeszcze 1,5 roku temu pracowalam i nie wyobrazalam sobie inaczej,
lubilam swoja prace, byla moja pasją, ale i tak zawsze marzylam, zeby nie
musiec pracowac i moc byc w domu z dzieciakami. W Polsce, ze wzgledu na
finanse, politykę prorodzinna bylo to niemozliwe. Gdy wyemigrowalismy okazalo
sie, za zasilki na wychowanie dzieci przekraczaja pensje meza i cieszylam sie
ta mozliwoscia bycia w domu, chlonelam z radoscia wszystkie domowe zajecia.
Ale bylo/JEST fajnie! Po roku takiej sielanki uswiadomilam sobie, ze moze
NIGDY juz nie wroce do pracy. Istnieje taka mozliwosc i w sumie na razie nie
przeraza mnie ona, zwlaszcza ze, mam nadzieje, nie bedzie takiej finansowej
potrzeby. Z drugiej strony moze byc trudno, mi psychicznie. Choc maz docenia
moja prace w domu, mnie jako kobiete tez (ostatnio, zebym "nie czula sie tylko
mamą", pojechal po ciezkim dniu pracy do h&m i kupil mi sliczna wizytowa
sukienke. Tak mnie tym ujął i zaskoczył, choc pewnie duzo czasu minie jak ja
zaloze, tzn zakladam ją dla męża tylko, na razie ). Jak Wy sobie radzice ze
swiadomoscią, ze juz NIGDY? Miewacie tęsknoty za pracą zawodową? Pisze ten
post teraz, bo koncowka zimy zle na mnie dziala psychicznie, zwlaszcza jak
widze znajome, ktore posylaja juz swoje ostatnie dziecko, drugie, do
przedszkola i szukaja pracy, suną autostradami same, ubieraja sie elegancko,
pija kawe, zartujac ze znajomymi z pracy-takie tam błahostki. Myślę, ze
znajde sobie jakies zajęcie niepełnoetatowe, niezarobkowe, może, po odbyciu
kursu jezykowego, zatrudnie sie gdzies jako wolontariusz? Albo postawie na
regeneracje sil i ciala i bede korzystac czesciej z basenu, innych sportow,
nie wiem, na razie ten obcy kraj, w ktorym nie znam mozliwosci zajecia czasu,
przeraza mnie troche, no i koniecznosc nauczenia sie luksemburskiego (na razie
posluguje sie niemieckim, bo tu prawie kazdy zna-to jeden z jezykow
urzedowych) , ale czuje ze luksemburski przydalby sie bardziej. Napiszcie cos
o sobie, chyba, ze nie ma tu mam ktore podjely juz taka ostateczna decyzje
zajmowania sie domem do konca swych dni, hehe. Pozdrawiam, Ewa

Ps. wiem, ze jest forum kur domowych, ale nie chce sie wciagac, bo czasu nie
mam, moze kiedys

[mama5plus]

Luxordynko zglaszam sie na szybko
Moze nie `for ever` bo istnieje mozliwosc ze gdy dzieci beda
starsze czy z gniazd wyfruna, bede potrzebowala dodatkowych zajec by
swoj dzien wypelnic i mam rozne plany na ten kolejny etap, ale nie
pociaga nie czar niniejszej wizji

szukaja pracy, suną autostradami same, ubieraja sie elegancko,
> pija kawe, zartujac ze znajomymi z pracy-takie tam błahostki.


Jakies dodatkowe kursy - owszem i zdecydowanie praca z domu, moze
nasza wymarzona farma eko.
Z ukonczonymi studiami nie mam co wiazac planow (jestem po
romanistyce) bo czas robi swoje a i sam kierunek obecnie, z
perspektywy czasu, okolicznosci i doswiadczenia, wydaje sie byc
coraz mniej wymarzony
Jestem w domu od 13 lat, i pracuje glownie dla domu, pomijajac
jakies kursy, wolontariat, prace na zlecenie ( z domu)
I... coraz bardziej to lubie a zaczynalam juz optymistycznie.
Ucze sie cale mnostwo i jest to nieustanny rozwoj i satysfakcja.
Maz tez to bardzo docenia a nasze zycie nie toczy sie w takim
pospiechu. Ale kazdy ma inne potrzeby wiec moge mowic tylko za
siebie i z wlasnego doswiadczenia.

[mama5plus]

OT
pozwolilam sobie zajrzec do linku- przeurocza z Was rodzina!!

[ruda73]

Nie wiem, czy podchodzę pod kurę domową "for ever", bo w sumie pracuję sporo,
codziennie od 20.00 do zazwyczaj 2.00, bywa że w weekendy też, ale z domu i
codziennie modlę się w podziękowaniu za tę możliwość, ze mi się tak udało i że
CAŁY DZIEŃ mogę być w domu i z dziećmi. Podejrzewam, że z czasem będę też
pracować w dzień, ale również w domu i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa,
chociaż w mojej pracy nie ma awansów, konferencji itd. I nie zamieniłabym tego
na nic innego. Mam nadzieję, że już tak zostanie.
Pamiętam piosenkę, do której linka kiedyś luxnordynko wkleiłaś, później wkleiła
go pola (jestem mamą, to moja kariera...). W mojej poprzedniej pracy wiązano ze
mną wielkie nadzieje, projekty itd i do dziś nie mogą zrozumieć dlaczego dzieci
i dom. Nieważne. My rozumiemy...

[rycerzowa]

No tak - nigdy nie mów nigdy.
Dla dzieci zostajemy w domu, i dla dzieci - trzeba kiedyś będzie z tego domu wyjść.
Skoro celem wychowania jest wprowadzenie dziecka w życie, to uczestnictwo w
szeroko rozumianym życiu społecznym, w społecznym podziale pracy, pewnego dnia
okazuje się koniecznością. Bo wychowuje się przez przykład.
Ale to później.
Teraz trzeba się cieszyć każdym dniem spędzonym z maluchami. Teraz jesteście im
potrzebne w domu.
Potem - w pracy.
I wcale nie chodzi o pieniądze.

[luxnordynka]

Rycerzowa, wlasnie nie chodzi o pieniadze. U mnie to chyba taki lek, ze moze
bede chciala wyjsc z domu a nie bedziue takiej mozliwosci al;bo tak sie zasiedze
z dziecmi ze braknie mi odwagi, mobilizacji, ze strach przed nieznanym zwyciezy
i juz taka, moze nawet zadowolona, ale nie do konca spelniona, zostane, no
coz.... Jakby nie bylo, domowe pielesze czasem uposledzaja energie do zmian, Ewa

[rycerzowa]

luxnordynka napisała:

> tak sie >zasiedze z dziecmi ze
braknie mi odwagi, mobilizacji, >ze strach przed nieznanym zwyciezy

Rozumiem.
Ale już przekonałaś się, że DZIECI dodają odwagi, sił, że mobilizują. Prawda?
Potem będzie tak samo w treści, choć inaczej w formie.

A w ogóle - jak mówi Pismo - dzień jutrzejszy będzie miał swoje troski.
Jak na razie, "domowe pielesze" absolutnie nie upośledziły waszej energii do
zmian, np. mieszkania.

To naturalne,że po roku nieustannych zmian nie marzy ci się kolejna rewolucja w
życiu.
Na wszystko przyjdzie czas.

[agathea]

Witam,
to i ja przyłączę się do dyskusji. Kiedy pięć lat temu zaszłam w
ciążę z pierwszą córeczką postanowiłam poświęcić się wychowaniu
dzieci (wiedziałam, że chcemy mieć dwójkę) i od razu po
macierzyńskim napisałam podanie o maksymalny wymiar urlopu
wychowawczego. Po 3-ch latach urodziła się druga córa i wiem, że
napewno zostanę z nimi do końca przysługującego mi urlopu czyli
jeszcze do września 2011 a potem...? Wielka niewiadoma : wrócić do
pracy czy nie (mam to szczęście, że jestem nauczycielką mianowaną i
nie grozi mi wywalenie z pracy). Ale wiem też, że młodsza córeczka
będzie miała wtedy dopiero 4 lata i musiałaby pójść do przedszkola a
po złych doświadczeniach ze starszą nie bardzo mi się to uśmiecha.
Dlatego też poważnie biorę pod uwagę rezygnację z pracy do czasu,
gdy obie dziewczyny będą chodzić do podstawówki. Boję się
oczywiście, że trudno będzie się wdrożyć z powrotem do pracy po tylu
latach ale pocieszam się swoją koleżanką nauczycielką, która wróciła
do pracy po odchowaniu dzieci i twierdziła, że to była najlepsza
decyzja - była przy dzieciach, kiedy jej potrzebowały a teraz, gdy
są już na studiach ona może spokojnie realizować się zawodow. Była
naprawdę szczęśliwa.

[rene41]

A mi jest dobrze w domu z dziecmi Niemam kariery pracy
niewiem czy tak zostanie na zawsze ale narazie napewno zostaje z dziecmi .Oni sa moim zyciem szczesciem sa wszystkim co kocham .

[hanti]

jeszcze kilka lat temu powiedziałabym że chcę być w domu i dla domu.......minęło
troszkę czasu i coraz częściej myślę sobie żeby chociaż kila dyżurów w miesiącu
wziąć. Sama nie wiem, póki Kluska jest małą to temat tylko do przemyśleń