do gospodyń domowych

[luxnordynka]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,6876915,Sfrustrowane_panie_domu.html

Co myślicie, odnieście prosze do siebie, Ewa

[mama.rozy]

według mnie trochę tendencyjny(oczywiście musiała być oaza i neo),ale dużo w tym
prawdy,o której na tym forum czasem się mówi(pisze).przecież wiemy,że nie jest
łatwo,ale pomiędzy codzienną martyrologią w domu a byciem superwszystkim na
każde zawołanie jest gdzieś normalność,codzienność,czasem szara,czasem w innych
odcieniach.moze warto mieć kogoś zaufanego,kto w porę dostrzeże,że coś się
dzieje nie tak?
ja też jestem w domu z dziećmi,trójką,mąż całymi dniami w pracy,bo dojeżdża do
pracy pociągiem, i jak wychodzi o 6 rano to jest najwcześniej na 19 z
powrotem.akurat tak nam wypadło.lubię dom,ale nie wariuję z tego powodu,potrafię
kilka dni nie sprzątać i nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.potrafię
powiedzieć dzieciom,że jestem zmęczona,a mężowi,że wieczorem czytam i niech się
z tym pogodzii stereotypowo jesteśmy w Domowym Kościele,bo brakuje nam
formacji a bycie katolikiem niedzielnym nam nie wystarcza.do tego mamy stado
psów i kotów.
innym tematem jest depresja,na którą można zapaść i nie mając dzieci...
trzecia fala feminizmu ma sie podobno zająć sytuacją kobiet chcących być w
domu,tymi,które chcą prowadzić tzw.tradycyjny model,do czego ma oczywiste prawo
i wcale nie musi gotować na wodzie mineralnej(czy tam jakiejś).dać kobiecie
wybór,tak naprawdę,żeby nie musiała się wstydzić,że lubi,to,co robi.
dużo tego,ale to temat-rzeka.
pozdrawiam.

[sli-maczek]

Ja mam tylko dwoje, roznica wieku niewielka,i poki co depresji to u
mnie nie spowodowalo. Moze jeszcze dzieci za malo...Prace zawodowa
zostawiam wlasnie chwilowo (jestem architektem) na rzecz chowania
mlodszego, a wlasciwie obojga. Mysle intensywnie o trzecim...rozmowy
z mezem trwaja. Mysle, ze kobieta w artykule pomocy za bardzo od
meza nie miala, to raz, a dwa- moze slaba psychicznie, a moze za
bardzo sobie wmowila ze gotowanie zupy to cos zlego. Ja slyszalam od
cioci wlasnej opinie, ze nieambitna jestem ze do pracy teraz nie
wracam...wiec pewnie cos w spoleczenstwie tkwi takiego ze w domu z
dziecmi to zle, nie w pelni ambitnie. Ja sie nie daje takim opiniom.
Zostalo mi jakies 30lat do emerytury. Zdaze sie spelnic. A dzieciom
czas trzeba poswiecic, a nie tylko wydac je na swiat. Gosia
Zosia - 2,5
Ludwiś - 9mcy
...i co dalej?

[miacasa]

był czas, kiedy czułam, że macierzyństwo pogruchotało mi kręgosłup ale to był
splot wielu okoliczności

[anna_sla]

niestety przyznam się, że depresja to moje drugie imię. Przeszłam i depresje
poporodową (po pierwszym dziecku) i wiem, że teraz też mam. Od grubo ponad roku,
prawie dwa.. tylko, że ja jestem typ taki jak moja mama: "nie mam czasu na
depresję", "to tylko zmęczenie, jeszcze trochę, podrosną, będzie lepiej". Ale
nie piekę szynki, nie robię ciast, w domu nie mam perfekt! Depresja poporodowa
to nie moja pierwsza depresja, więc wiem już, że dom może być 2 dni nie
sprzątany obiad nie ugotowany. Kotlety na tydzień?? Ja mam pierogi zrobione
na miesiąc czasu! Ostatni rzut zrobiłam wspólnie z mężem nawet i na 2 miesiące.
Rozumiecie? Mam dwie z trzech szuflad zamrażarki zawalone własnymi pierogami
jedna z ruskimi, druga z truskawkami Kiedy mam wolne w opiece nad innymi
dziećmi, to mam najczęściej w domu syf, telefon wyłączony, domofon też, dzieci
oglądają bajki co najmniej pół dnia a ja się regeneruję ;P Dziś dzieci tak
szarpały moje nerwy, że myślałam, że nie wyrobię. Wysłałam dwójkę z trójki
(trzecie chore więc skazane na dom) na 2 godziny do sąsiadki! Jej córa tak
często u nas przebywa, że stwierdziłam, że może sąsiadka się nie pogniewa za tą
dwójkę (ma dużo mniejszy metraż i jeszcze niemowlę w domu, więc same
rozumiecie, dlatego raczej to jej córa u nas jest niż nasze u niej)..

Nie no nie poddaję się. Znam problem, mąż mi pomaga bardzo jak tylko może, ja
staram się oszczędzać i regenerować psyche jak tylko mogę, ale zmęczenie robi
swoje. Bardziej mogłabym porównać siebie do typu kobiety B. co syczy pod nosem
jak dzieci wybierają za długo bajkę bywa, że huknę na męża w podobny sposób,
ale raczej bardzo bardzo rzadko. To prawda, życie towarzyskie zniknęło prawie, z
różnych powodów właściwie. Ale nie jest tak, że nic nie robię dla siebie.
Właśnie niedawno wydałam prawie tysiąc złotych na ciuchy, by wreszcie wyglądać
nie "szaro" (czyli tak jak dotychczas!). Ja już stresów nie zagryzam, ale
zastąpiłam to zakupami choćby głupi słoiczek na przyprawy za 2zł!!!

Ba, chciałabym pójść do pracy. Tylko po co mi praca, z której zostanie mi tylko
na waciki? To nie rozwiąże naszych problemów finansowych, które są priorytetem!
Dlatego podejmuję się opieki nad innymi dziećmi.

Mam uśmiech na twarzy, nie odstraszam, dzieci do mnie lgną i to nie tylko moje
czy moi podopieczni, bo nawet dzieci sąsiadów. Staram się nie wyglądać na "uwaga
mam depresję!" Tłumię ją w środku, kiedyś będzie lepiej! Przynajmniej jestem
na etapie, że wiem iż śmierć poniesiona wskutek próby samobójczej to tylko łud
szczęścia Niedawno młody sąsiad chciał popełnić samobójstwo. Wskoczył pod
pociąg, i co? Przeżył!! Teraz jeździ na wózku inwalidzkim bez obu nóg!! To nie
dla mnie, jestem tchórzem! Za ponad trzy i pół roku będzie lżej tylko muszę
pilnować trzymania się planu. Jeszcze 3,5 roku mega wyrzeczeń i jakoś to będzie..

A właściwie to czemu ma służyć ten artykuł? Bo w sumie puenty nie dostrzegłam
właśnie pewnie przez ten "ból spowodowany myśleniem"

[andaba]

Długie to i nudne, przeczytatałam tylko parę akapitów. Nie bardzo wiem o co chodzi, podejrzewam, że dotczy to matek z wykształceniem i ambicjami - ja nie mam ani jednego, ani drugiego, więc tematu nie kumam. Pewnie, że gotowanie przez pół dnia po to, żeby zniknęło w ciągu 10 minut jest nudne jak cholera, ale na dobrą sprawę wszystko co robi się codziennie jest nudne.
Pewnie, że czasem wolałabym częściej rozmawiać z ludźmi, nie tylko z dziecćmi, mężem, teściową i szwagierką (mieszkającą po sąsiedzku wielodzietną gospdynią domową), ale nie kosztem powrotu do pracy, wstawania o piątej, bądź niekładzenia się wcale, robienia tego co robię plus praca zawodowa, zaniedbywania dzieci. Ostatecznie istnieje forum - jak poczytam sobie pół godziny emamę, to stwierdzam, ze właściwie prawie wszystkie baby są tak głupie, że nie ma czego żałować, że nie mam z nimi kontaktu
Depresji nie mam, a może to, że nie narzekam to włąśnie objaw depresji?

[ukryta]

andaba!
za to zdanie: "jak poczytam sobie pół godziny emamę, to stwierdzam, ze właściwie prawie wszystkie baby są tak głupie, że nie ma czego żałować, że nie mam z nimi kontaktu"
masz u mnie pomnik

dziękuję!

[nata76]

PRzeczytałam artykuł.

Po pierwsze, andaba, ale fajnie napisałaś!!!PO prostu lubie
Twoje podejscie do zycia. Fajnie, bez komplikowania sobie. A ile
Twoja szwagierka ma dzieci? (To tak btw.)


A teraz o artykule. Rozumiem,ze sfrustrowanie kobiet i depresja
wynika w tm artykule z siedzenia w domu i monotonni zycia, która,
pomimo wszystko, została "narzucona". Niby własny wybór tych kobiet,
ale pomimo wszystko narzucony przez srodowisko...
Czyli,walsciwie, artykul nie powinien byc o sfrustrowanej pani
odmu,a raczej o kobiecie, ktora nie potrafi zyc po swojemu-
parafrazujac:"grzeczna pani domu idzie do nieba, a niegrzeczna tam
gdzie chce".
Dziwi mnie tendencyjnosc artykułu, w sensie takim,ze jakby wina za
depresje obarczaja, bardzo zreszta schematycznie, bycie w domu z
dziecmi i codzienne czynnosci, i to jeszcze w zdrezeniu z róznymi
krajami itp, tak jakby, jak pisze andaba, chodzenie do pracy,a
zakładamy,ze nie wszystkie z tych kobiet maja prace megakreatywna,
gdzie kazdy nowy dzien niesie nowe zmiany i adrenine, było mega
ekstytujace, codzienne wstawanie, ta sama praca, biurko itp.

A za chwilke, jako kontynuacja tego artykułu powstanie kolejny, o
sfrustrowanych mamach pracujacych i jak to one maja depresje, bo
musza łaczyc etaty...To jesli chodzi o atykuł. Acha, przeciez te
kobiety mogły wyposrodkowac...zwlaszcza, te zyjace nie w polsce, bo
napewno mialy inna sytuacje finansowo-ekonomiczno- spoleczna.

Problem depresji i sfrustrowania nie zaczal sie tutaj u tych kobiet
wraz z monotonia zycia.

[lodziazero]

problem mnie nie dotyczzy. mysle ze dlatego ze pracuje zawodowo. i
nie wyobrazam sobie ze po trzecim dziecku (grudniowe) nie wróce do
pracy

[donkaczka]

wiesz lodziu, artykul czytalam dawno, ale z tego co pamietam, bylo w nim o
mamach pracujacych szarpiacych sie miedzy byciem matka i pracownikiem takze

anna-sla - idz do lekarza, po prostu
depresja nie mija na zyczenie, pojawia sie i wraca, glupia nierownowaga
chemiczna w mozgu zamienia zycie w ciezka orke, wiem cos o tym, jak boli kazdy
ruch, kazda decyzja, pod skora klebi sie wkurzenie i zlosc i czlowiek zaciska
zeby, zeby nie wybuchnac bo dzieci za wolno po schodach ida
ja po prostu poszlam do lekarza
i niemal z dnia na dzien zycie przestalo bolec
gdzies zniknal bol istnienia, to co przygnebiajaco nudne stalo sie po prostu
rutyna bez podtekstow, wstawanie 20 razy z kanapy w ciagu 10 minut, bo dzieciom
daj pic, daj puzzle, wytrzyj pupe itp nagle nie stanowi najmniejszego problemu,
tylek przestal wazyc tone

wmawianie sobie ze to zmeczenie, ze minie, ze w koncu bedzie lepiej to mrzonka

[donkaczka]

btw dzieci przestaly mnie wkurzac, nie pamietam kiedy ostatnio mi cisnienie
podniosly, smiesza mnie i rozczulaja ich najdziwniejsze pomysly, nawet po raz
kolejny pomalowana sciana zostala skwitowana krotkim kazaniem jedynie
i to mnie cieszy najbardziej, moja matka byla wiecznie wkurzonym wulkanem, balam
sie jej wybuchow cale dziecinstwo, nigdy nie wiedzialam, czy nagle nie zrobi
awantury o jakis drobiazg
szkoda by mi bylo i dzieci i ich wspominien i mnie, tego calego fajnego czasu,
ktory by mi umknal miedzy kolejnymi wybuchami zlosci

[modrooczka]

A mogę spytać czy jesteś na lekach czy tylko na terapii? Nie dopowiadaj jesli to
osobiste.

[donkaczka]

na lekach tylko, zreszta po wywiadzie wsrod znajomych okazalo sie, ze srednio co
10 osoba leki bierze.. citalopram najczesciej, dosc lagodny

terapie moge robic u kogos innego, moja psychiatra slabo wlada polskim a ja
slabo niemieckim, zeby robic przeglad duszy ale ja jestem dosc prostym
przypadkiem, nie mam trupow w szafie do wyciagania na terapii wiec sie nie
spiesze

ot zycie mnie przygniotlo, ostatnie 8 lat mnie sponiewieralo - trudny rozwod, 2
lata ciezkiej pracy i stawania na nogi, potem chwila spokoju, trojka dzieci rok
po roku, wyprowadzka do innego kraju i zostawienie swojej firmy i pracy na konto
bycia kura domowa, ciezka choroba mojej mamy i zycie miedzy dwoma krajami
juz po rozwodzie jakos sie pozbieralam, ale depresja wracala jesienia, zazwyczaj
zwalalam to na zmeczenie i zaciskalam zeby
w koncu przyszla wiosna tego roku, a mi zaciskanie zebow nie pomagalo, czulam ze
plyne w dol, zwlaszcza ze i pewnie sie poporodowa nalozyla
i poszlam po pomoc, nie mam przeleku przed psychiatra i lekami, problemy mam
przegadane, z mezem glownie ale chemii w mozgu nie poprawie
terapie rozwazam, bo fajnie spojrzec na siebie z boku
i wyrwac sie od dzieci
ale sadze, ze ona mi juz wiele nie poprawi, moze samoocene podniesie


najglupsze jest podpieranie nosem i mowienie "wytrzymam, dam rade"
szkoda zycia na TAKIE zycie

donkaczko

[nurit]

caluje cie czule w czolko. dobrze znam wiekszosc tego co opisujesz.

[donkaczka]

nurit
duzo sposrod znanych mi dziewczyn to zna, ale niewiele wie, co to jest i ze
porzadek mozna z tym zrobic
i mecza sie i szarpia, dopiero moje pisanie otwarte kilka sklonilo do pojscia po
pomoc

btw caly czas karmie piersia, nie ma tu przeciwwskazan

mamy wielodzietne sa jak kazde inne mamy, czemu nas mialaby depresja omijac?
zwlaszcza ze obowiazkow jakby wiecej, roboty tez i ta potrzeba udowodnienia, ze
wielodzietny nie znaczy gorszy, patologiczny, zaniedbany i proby bycia super
mama super zona i super kobieta ktora z nas jest od tego wolna, cooo??

ja tylko zaluje, ze nie poszlam duzo wczesniej, praca zagluszalam problemy i
zrywami udowadnialam sobie, ze moge i potrafie
i moglam, tylko po takim zrywie tygodnie marazmu nastepowaly, bo wyczerpywalam
energie
ale za to stwierdzalam "no jak chce to moge, po prostu jestem leniwa, zle
zorganizowana, musze nad soba popracowac"
a guzik, tylko sie wpedzalam w myslenie jaka jestem beznadziejna

[modrooczka]

Fajnie ze piszesz o tym. Jak dla mnie (trójka i czwarte w drodze) to właśnie
najgorsza jest presja, że powinnam z wywieszonym językiem udowodnić, że nie
jestem alkoholiczką, wariatką, że się myję i wiem co to środki antykoncepcyjne,
że mi starczy pieniędzy, że to nie jest tak, że mąż sobie używa a ja biedna
potem z brzuchem chodze. Dlaczego ludzie uwazają że mają prawo do komentowania?!
Dlaczego wiekszosc z nich osiaga szczyt chamstwa w drugim zdaniu, pytajac czy to
wpadka?
Dodam ze rzecz sie dzieje w środku Warszawy, duzo wieksza tolerancja jest
wszedzie indziej - jak jedziemy na wakacje to wszyscy po0dziwiaja duza rodzine i
ladne grzeczne dzieci.

[donkaczka]

wiesz co nas nikt nie komentuje w sumie
to ja mam troche problem ze soba, bo zawsze bylam aktywna, mam osobowosc "co? ja
nie dam rady? ja nie potrafie? to sie naucze"
i w sumie to jest dobre, przydaje sie szalenie i zaoszczedza kupe kasy na
fachowcach
o ile nie zaczyna sie przeginac i robic za duzo
a tu brakowalo czasu i sil, wiec a to dzieciom za malo czytam, a to paznokcie
miesiac nie pomalowane, a to w szafach bajzel i noga upycham, wychodzilo na to,
ze zasuwam ciagle cos robie i nic zrobione porzadnie nie jest
niby jak zrobie liste rzeczy tych wygranych, to jest imponujaca, ale bardziej
sie przejmowalam tym co po drodze odpadlo, zaniedbalam
a deprecha sie dokladala, bo wszystko okupione bylo ogromnym wysilkiem, mniej
mnie wyczerpywaly same dzialania, ile zbieranie sie do nich, czasem email z
reklamacja 3 dni "pisalam"
a teraz? teraz jest super, zmiana jest bardzo subtelna, czuje sie jak wczesniej,
tylko lzej
ile odbebnilam starch spraw to hoho
rzeczy odkladane i zbierajace sie przez ostatnie 2 lata wlasnie znajduja swoj finisz

najlepsze jest to, ze nikt ze znajomych zmiany we mnie nie widzi, nawet
najblizsza kolezanka ktora widuje codziennie nie widzi roznicy, zreszta tego ze
w depresji sie pograzam tez nikt nie widzial, dzieci glodne i obdarte nie
chodzily, normalnie sie usmiechalam i rozmawialam z ludzmi
ale ja ją czuje
dlatego naprawde, jak ktos odczuwa ten bol istnienia i liczy, ze to minie, ze
dzieci podrosna i w koncu bedzie normalnie, ze trzeba sie tylko bardziej
postarac - idzcie do lekarza

[verdana]

Ja sądze, ze taka depresja jak w artykule spotyka te kobiety, ktore
wybraly pozostanie w domu z dziećmi, choc tak naprawdę chciały
pracować. Ja bym chyba wyskoczyla przez okno siedzac z dziećmi -
latwo mi mowic, bo pracę mam taką, ze nie siedze codziennie 8
godzin, wiec moge ją łączyć nawet z trójką. Ale gdyby mi wpadło do
glowy (albo zostalabym przekonana), ze warunkiem bycia dobrą matką
jest trzy lata z dzieckiem - to bylabym matką jedynaka. A i to
sfrustrowaną.
Myslę, ze to zalezy od kobiety, a nie od tego czy siedzi w domu, czy
pracuje. Dla jednych siedzenie w domu z dziećmi będzie bardziej
interesujące i kreatywne niż praca zawodowa, dla innych łączenie
pracy i dzieci konczy się na oddziale zamkniętym, a jeszcze inne
pozostając pare lat z dziecmi zrobią sobie i im z zycia pieklo (to
akurat moj przyklad).
Powiem prawde - nie wytrzymałam na macierzyńskim... nielegalnie
poszlam do pracy miesiąć wczesniej.

[modrooczka]

Jak umiesz sie sklasyfikować w którejs z tych grup to jeszcze jest pol biedy:
chce byc w domu z dziecmi, chce pracowac, chce miec pol na pol. Ja mam wieksza
schizofrenię: tesknie do pracy, boję się wypaść z rynku więc biorę zlecenia i
umowy autorskie a jednocześnie kazdą propozycję etatu odrzucałam, bo nie
wyobrażam sobie, żeby 10 godzin dziennie obca baba z dziecmi siedziala. Nie
dlatego ze im krzywde zrobi, tylko to moje dzieci i chcilabym byc przy nich i je
wychowywac. Lubie spedzac czas z dziecmi, a jednoczesnie nienawidze tej domowej
nudy: gotowania, zakupów itd.
Dlatego moje dzieci chadzają do muzeów, teatrów i jezdzimy do oddalonych od nas
parków a do domu nie sposób kogoś zaprosić bo jest straszny bajzel. Oczywiście
ogarniam go po wierzchu ale świdomość że ON jest w każdym kącie jest niemiła.
No i nie potrafie sie pozbyc idiotycznego zwyczaju, ze zapytana czy pracuje
mówię, że nie. Bo mnie samej się wydaje że takie tam zlecenia czy umowy raz na
dwa miesiace (i tak robione po nocach) są nieistotne, bo przecież do pracy nie
chodze.
No i mam wrazenie ze jako "pani domu" to jestem bez szans, a jako pracownik
merytoryczny tez tak jakos na jednej nodze...
Ech, dlugo by gadac. Nie sadze ze mam depresję, ale owszem znalazlam to forum,
zeby troche pogadac o takich rzeczach.

[luxnordynka]

Modrooczka, ale fajnie piszesz! A jeśli chodzi o Twoja prace i dom
masz calkiem fajnie, spokojnie mozesz mówić, że pracujesz , no i
te wypady z dziecmi do roznych miejsc tez mi sa bliskie i On, który
siedzi w kącie i go nie widać też mnie wkurza , Ewa

[anna_sla]

> anna-sla - idz do lekarza, po prostu

sęk w tym, że już byłam. 2 lata temu i brałam leki i nie było mi lepiej (nie
pamiętam co to za prochy były), ale po odstawieniu było mi jeszcze gorzej
niestety.. W chwili obecnej nawet bałabym się leków. Czeka mnie właśnie
operacja, wycięcie woreczka żółciowego, jak czytałam w dużej mierze powodem mogą
być wszystkie lekoterapie jakie stosowałam (od kilku lat przyjmuję ciągle jakieś
leki) i moja niedoczynność tarczycy. Mam uraz do tabletek, których nażarłam się
ostatnio sporo, bo oprócz tego miałam jeszcze big zapalenie dróg moczowych (ob
95 przy normie 12) i walczę teraz z bakterią, przez którą mam nadżerki w
dwunastnicy.. nie podoba mi się to wszystko. Jestem dobrej myśli, że zwalczę
depresję sama. Już kiedyś to zrobiłam (po zmolestowaniu sex. mnie), trochę to
trwało, ale nie miałam wówczas "balastu" w postaci dzieci.

> depresja nie mija na zyczenie, pojawia sie i wraca, glupia nierownowaga
chemiczna w mozgu zamienia zycie w ciezka orke,

to prawda niestety..

> zrywami udowadnialam sobie, ze moge i potrafie

Ot co! Tak samo mam i ja, ale ostatni zryw kosztował mnie wiele. Podjęłam się
opieki nad dzieckiem trudnym w grupie 6-cio a w porywach 8-mio osobowej z czego
7-ro to dzieci poniżej 3-ch lat. I ten jeden to dziecko z zachowaniem ADHD (typ
III najgorszy). Pół roku "takiej pracy" i kiedy współpraca się rozwiązała ze
mnie pozostał wrak wciąż "wstaję" choć minęło już prawie kolejne pół roku!!