Na rozdrozu. Milosc na emigracji.

[martaji]

Haj,

Hmmm, chodzi mi o mojego faceta. Jest niemcem. W sumie nigdy nie myslalam o
tym, aby sie zwiazac z cudzoziemcem, ale jak to w zyciu bywa, czasami milosc
przychodzi zupelnie niespodziewanie. Jest tylko cos, co sprawia, ze nie
jestem pewna naszego zwiazku. Szczegolnie teraz, po prawie 5 miesiacach
wspolnego mieszkania w niemczech. Otoz w sumie wszystko jest okej, problem to
plaszczyzna jezykowa, a wlasciwie jeden jej aspekt, bo mowic po niemiecku
umiem dobrze, studiowalam tu, uwielbiam czytac niemieckie ksiazki, ogladac
tv, filmy. problem w tym, ze czuje sie i tak wciaz ograniczona w tym jezyku.
Mam wrazenie, ze conajwyzej sie porozumiewam, ale nie komunikuje jak chce, ze
brak mi w tym jezyku elokwencji, dwuznacznosci, zabawy slowem. I tym samym
jestem kims innym. Czuje sie, jakbym przestala sie rozwijac, i to sprawia ze
sie boje tego zwiazku. Co bedzie, kiedy zakochanie troche przygasnie? Jakos
spowaznialam, wysmutnialam, a zawsze bylam usmiechnieta gadula, z tysiacami
pomyslow, zartow. Teraz bylam 2 tygodnie w Polsce, i niesamowite. znowu
odrzylam. Znowu bylam soba. To dalo mi do myslenia. I bynajmniej mam tu tez
dwie polskie kolezanki, z ktorymi fajnie poplotkowac, ale jednak w domu z
chlopakiem, wszystko powraca. Tym bardziej, ze czesto u nas goszcza jego
znajomi. Sama nie wiem. Mam wrazenie, jakbym sie poswiecala dla tego uczucia,
jakbym nie byla wolna. Intuicja mi mowi, ze to nie to. Moze nie pasuje do
zwiazku mieszanego. Nie wiem. Ludzie sa tacy rozni. Ostatnio spotkalam
malzenstwo: polke z nigeryjczykiem. Mowili po angielsku, i ona wydawala sie
szczesliwa, a w sumie rozmawiala lamanym, slabiutkim angielskim, ktorym chyba
mozna pogadac tylko o "pogodzie". Dla mnie to za malo. Nie moglam wyjsc z
podziwu.
A jak bylo z wami? Nie czujecie sie ograniczone, "przycmione" w waszych
zwaiazkach z obcokrajowcem? Czy tez mieliscie takie fazy niepewnosci jak ja?
Nie wiem, co mam robic, czego sluchac...

Pozdrawiam

Marta

[asia.sthm]

Witaj Marto,
doskonale rozumiem twoje rozterki,ale pierwsze, co przychodzi mi do glowy to:
daj sobie jeszcze troche czasu. 5 miesiecy, to bardzo krotko. Powinnas byc
laskawsza dla siebie.Przeciez wy sie dopiero siebie uczycie.To nie jest latwe
nawet jesli oboje mowia swoim ojczystym jezykiem.Finezje waszego wlasnego
jezyka i sposobu porozumienia SAME sie znajda z czasem.
Ale jesli twoja intuicja mowi ci cos innego i bedzie sie przy tym upierala, to
nie wiem jaka granice bym ja sobie wyznaczyla - moze 1 rok??
Bo z moja intuicja, to ja nigdy za dlugo sie nie spieram )))
Powodzenia ci zycze z calego serca.

[marialudwika]

Rozumiem Ciebie,osobiscie najlepiej moge wyrazic rozne odcienie w moim
jezyku,cierpie,ze nie moge tego zrobic w jezyku obcym.Szczesliwie nadaje z moim
Tz-em na tej samej dlugosci fali,naogol.Sa jednak momenty,kiedy zalamuje sie,ze
moj tzw.drugi jezyk jest taki ubogi,odczuwam to jajo rodzaj kalectwa
Mam duzy zasob slow etc. ale ciagle czegos brak...
Co do intuicji to dobrze jej sluchac,ona nigdy nie oszukuje!
ml

[antifog]

Nie badz dla siebie za surowa.JEzeli to nie to to nie ma sie co poswiecaj,ale
jezeli to "to" to warto.Ja sie poswiecilam i juz 5 lat jestesmy razem.Tez na
poczatku sie czulam wyobcowana,ale dzieki jego znajomym sie gdzies to
zatracilo.Byli dla mnie wyrozumiali i czsto tlumaczyli po kilka razy.Ale musze
tez zaznaczyc ze ja niemieckiego nie znalam,tutaj sie nauczylam.
Powodzenie
ps.mieszkam w Münsterladn,at´ty?

[abere8]

Tez wiem chyba troche, o co Ci chodzi. Ja przez wiele lat uczylam sie
niemieckiego (studiowalam go nawet), ale nigdy go nie "czulam". Angielski
zawsze uwielbialam i znalam go bardzo dobrze, kiedy poznalam mojego meza.
Jednak to nie to samo, czytac ksiazki w danym jezyku, ogladac filmy czy
wiadomosci, co uzywac go na co dzien. Wydaje mi sie, ze jezyk ojczysty zawsze
bedzie tym, w ktorym najlatwiej Ci sie bedzie porozumiec z kims w pol slowa. Ja
po pieciu latach znajomosci z moim mezem moge powiedziec, ze potrafie zartowac
po angielsku, "bawic sie" tym jezykiem itp., ale i tak nie ma porownania z tym,
jak potrafie rozmawiac z moimi przyjaciolkami z Polski. Na szczescie jezyk to
nie wszystko w zwiazku

[martaji]

Hey,

Wielkie dzieki dla wszystkich za rozsadne rady. Dodam tylko,
ze z moim chlopakiem jestem juz 2 lata, zas mieszkamy ze soba na stale od
prawie pol roku. W Niemczech jestem od roku 2000. Generalnie ciagnie mnie, zeby
mimo wszystko zerwac. Po okresie mocnego zakochania teraz mecze sie, i czuje
sie jak cien samej siebie. Zreszta poki jeszcze moge. Pamietam, jak raz
myslalam juz, ze zaszlam, i bede miala z nim dziecko. Wtedy chyba nie bylo by
juz odwrotu. Tak czy siak, nie tak wyobrazalam sobie swoj dom rodziny. Jak
wspomnialam w tytulowym poscie, chyba zwiazki mieszane nie sa dla mnie.

pozdrawiam

Martaji

[maedel]

Cóż, nasza sytuacja wygląda tak : mój mąż jest Niemcem, na początku
rozmawialiśmy tylko po angielsku, później stopniowo przechodziliśmy na
niemiecki. Skłamałabym pisząc, że mój niemiecki lub angielski jest perfekt.
Natomiast nigdy nie mieliśmy problemów z porozumieniem się, finezyjnymi
żarcikami, itp. Doskonale rozumiem tę parę (polsko-nigeryjską) o której
wspomniałaś.
My stworzyliśmy nasze własne gry słowne, żarciki lub powiedzonka, które są
jasne tylko dla nas.
Nigdy nie mieliśmy problemu, że się nie rozumiemy lub nie mogę wyrazić czegoś
słowami - myśli, uczuć.
Wydaje mi się, że Ty masz inne wątpliwości niż językowe : być może obawiasz się
mieszkać daleko od Polski.
Na początku naszej znajomości też miałam wątpliwości co do pozostawienia
wszystkiego (rodzina, przyjaciele, praca, znane miejsca) i wyjazdu - wiele osób
mi to odradzało. Jednak wątpliwości zniknęły, gdy zdaliśmy sobie sprawę, że nie
możemy żyć bez siebie Wiele jest prawdy w stwierdzeniu, że miłość przenosi
góry! Nie żałuję mojej decyzji wyjazdu z Polski, średnio raz na 2-3 miesiące
jeździmy do Polski, ale wiem już gdzie jest mój prawdziwy dom : tutaj wraz z
mężem.
Być może nie kochasz swojego chłopaka wystarczająco mocno i stąd te rozterki.

Zyczę Ci powodzenia!

Maedel

[alex113]

A ja nie mialam takich rozterek. Nigdy nie potrafilam sie "porozumiec" z
wlasnym ojcem i jezyk polski kojazyl mi sie bardziej z jego krytykanctwem i
zlosliwoscia a nie cieplymi uczuciami.
Po polsku moge fajnie pogadac z kolezankami (jak za czasow studiow) ale
glebokie, pozytywne uczucia wyrazam jedynie po angielsku. W PL mam sporo
fajnych znajomych i kolegow, ale malzonek (od 10 lat) jest angielsko-jezyczny i
nie wyobrazam sobie inaczej )

[kurczak1976]

Ja bym dala sobie jeszcze troche czasu:o)
W mojej sytuacji jest duzo gorzej bo zadnego jezyka nie znam plynnie ale jakos
nie przeszkadza mi to w komunikowaniu sie z moim lubym. Czasem mowie po
angielsku, czasem po niemiecku, czasem mi sie wszystko pomiesza i tez jest
dobrze. Po jakims czasie rozwija sie pomiedzy partnerami specjalna wiez, wtedy
wlasciwie wiele mozna wyczytac nawet z gestow i twarzy.
A co do zabaw jezykiem, to ja po prostu zartuje sobie robiac betposrednie
tlumaczenie tego co chce akurat powiedziec. Czasem to dziala, czasem nie ale
wtedy tez jest smiesznie ...;o)))

[kornikuno]

...Czas..czas i jeszcze raz czas, oczywiscie o ile tylko o jezyk chodzi...
Coz, poczatki nie sa nigdy latwe ( codzienne problemy, docieranie sie..), a
zwlaszcza, gdy sa roznice jezykowo-kulturowe;

Pamietam moje poczatki tutaj: z moim M. ( dzisiaj ex) na poczatku
porozumiewalismy sie po angielsku, po przyjezdzie tutaj ( wczesniej 3-
miesieczny kurs wloskiego) w jego jezyku...w pierwszym roku pobytu czesciej
zasypialam z obietnica samej sobie, ze jutro nic tylko walizka i...do kraju!

Prawdopodobnie wynikalo to z...siedzenia w domu,braku: pracy, moich przyjaciol,
rodziny, nieznajomosci jezyka i chyba niewielkiej wiary w to,ze kiedykolwiek
bede sie mogla w tym jezyku porozumiec tak jakbym chciala...
Pozniej jakos to poszlo...ale coz, po kilkunatu latach malzenstwo rozlecialo
sie...oczywiscie nie z powowdu ..jezyka.
Pozdrawiam serdecznie zyczac cierpliwosci do Ciebie samej.
IzaBella

Kornikuno

[kurczak1976]

kornikuno napisała:

> Prawdopodobnie wynikalo to z...siedzenia w domu,braku: pracy, moich
przyjaciol, rodziny, nieznajomosci jezyka i chyba niewielkiej wiary w to,ze
kiedykolwiek
> bede sie mogla w tym jezyku porozumiec tak jakbym chciala...


Kornikuno ja jestem teraz w bardzo podobnej sytuacji jak ty kiedys. Juz dostaje
szalu z tych samych powodow ktore opisalas powyzej. Jesli nie jest to zbyt
osobiste napisz jak udalo ci sie to wszystko przezwyciezyc? Jak zaczynalas
szukac pracy, nowych znajomych no i jak dlugo to wszystko u ciebie trwalo?

Pozdrowienia Kurczak

[asica74]

hm.. to widze, ze nie jestem sama w tych moich rozterkach, bo albo juz ktos to
przechodzil, albo ktos wlasnie tak ma...
Kurczaku, a gdzie ty jestes?

[kurczak1976]

Ja mieszkam z moim lubym(nie mezem)troche ponad rok w Szwajcarii i strasznie
opornie idzie mi wtapianie. Mam problemy ze znalezieniem nowych przyjaciol.
Wynika to pewnie z tego ze ja jestem troche "dzik" ale tez ze nie mam wielu
mozliwosci. Na prace nie mam zbyt wielu szans (brak pozwolenia), mieszkam w
malej miejscowosci o ograniczonej liczbie rozrywek itp..I juz mnie tak meczy od
jakiegos czasu czy to sie kiedys zmieni a jesli tak to kiedy:o(
Dodaje ze jesli chodzio zwiazek jestem bardzo szczesliwa:o) Gdyby nie to to juz
bym pewnie zwiala.

[asica74]

hm... ach juz pamietam!
Ja mam ostatnio takie mysli, ze choc jestem w uk juz(dopiero 5 lat) i niby
fajnie jest ,tzw mam kilku znajomych i jakies zycie, ale wciaz np nie moge
znalesc normalnej pracy, bo wciaz cos przeszkadza, albo czekam na cos i nie
wychodzi etc... i taka swiadomosc jest nieco dobijajca. I gdyby nie Misiu, to
chyba bym juz dawno stad uciekla...bo tez jestem z nim szczesliwa, tak jak ty.
Kurczaku, wydaje mi sie ze nie mamy nic wiecej jak cicha nadzieje...
usmiecham sie do ciebie!
asica z szerokiem usmiechem!

Asica74

[kurczak1976]

Dziekuje za usmiech!!!Troche mnie pocieszylas ze wina nie tylko lezy po mojej
stronie:o)Ze pewnie jeszcze wiele osob poza swoim krajem ma podobne problemy:o)
Pozdrawiam serdecznie i powoli wciagam sie w to forum:o))

[kornikuno]

kurczak1976 napisała:
> Jesli nie jest to zbyt
> osobiste napisz jak udalo ci sie to wszystko przezwyciezyc? Jak zaczynalas
> szukac pracy, nowych znajomych no i jak dlugo to wszystko u ciebie trwalo?

Przede wszystkim pomogla mi moja milosc do M.i co tu duzo mowic nauka jezyka,
do ktorej zabralam sie z ogromnym samozaparciem ( mieszkalam wtedy na polnocy
Wloch a ludzie wokol mnie uzywali tylko i wylacznie dialektu tego regionu).
Aby wypelnic czas i nude - oj, jak mi sie dluzyly te dni w oczekiwaniu na
wieczor i powrot mojego M do domu! - zapisalam sie na Uniwersytet, wierzac,ze
poznam ciekawych ludzi - no jednym slowem przestalam siedziec w domu oblozona
gramatyka wloska..i jakos to poszla.
Praca? to byl zupelny przypadek na zasadzie znajomy meza (anglik) szukal dla
swojej firmy kogos tam ...a po kilku latach nauki/doswiadczen (zupelnie inna
dziedzina od tej "wyuczonej") juz sama szukalam/zmienialam i tak pozostalo do
dzisiaj...chociaz musze sie pochwalic a co!, ze dzisiaj to mnie kusza nowymi
ofertami pracy.

Zycze wam Dziewczyny powodzenia i jezeli moge to taka rada: czasami na
poczatek, po to aby odnalezc sie w nowym srodowisku, znalezc prace itd. trzeba
z czegos zrezygnowac ( u mnie to byl zawod/pasja wykonywany w Polsce); nie jest
to proste, ale czasami pomaga na wejsciu .. w niezalezne/dorosle zycie.

[kornikuno]

..przepraszam podpis ciachnelo
Pozdrawiam
IzaBella

Kurczaku :)

[maedel]

Kurczaku, znów się "spotykamy" na kolejnym forum. ))

Napiszę Ci jak to jest ze mną (trochę napisałam już powyżej) : mieszkam w
Niemczech od roku, póki co nie nudzi mi się za bardzo (potrafię wypełnić sobie
czas - mam sporo zainteresowań), a od niedawna wiele się pozmieniało w moim
życiu.
Otworzyliśmy studio fotograficzne i mam zajęcie, które sprawia mi sporą
frajdę! Myślę też, że pozwoli mi ta praca nawiązywać nowe znajomości.
Jedyne czego mi czasem brakuje to spotkać się od czasu do czasu z jakąś Polką i
pogadać przy przysłowiowej kawce.
Kurczaku, gdybyś chciała poplocić przy "wirtualnej kawce" to pisz na priv i coś
wykombinujemy.
Pozdrawiam (także resztę kobitek )!
Maedel

[szpulkaa]

lacze sie z wami dziewczyny w problemach i doswiadczeniach!
dla mnie poczatki we Francji tez nie byly latwe. po przyjezdzie moje zycie
zmienilo sie diametralnie. w Polsce bylam prawie pracoholikiem, siedzialam w
firmie po 10-12 godzin i moje zycie zawodowe bylo najwaznieejsze. wtedy
poznalam moje kochanie i calkowicie zmienily mi sie priorytety. rzucilam prace
i przyjechalam w ciemno do mojego osobistego Francuza w koncu to milosc jest
najwazniejsza w zyciu...
przyjechalam, zamieszkalam i... szok kompletny! inny kraj, inne zwyczaje, inne
jedzenie, inny jezyk /znalam tylko angielski/. nic mi nie smakuje, niczego nie
rozumiem, nikogo nie znam! postanowilam zmienic sposob myslenia... nie szukac
na sile pracy /bez znajomosci jezyka to pieklo/, zaadoptowac znajomych mojego
faceta /sympatyczni ludzie, wiec czemu nie/ i przede wszystkim nauczyc sie
jezyka /to podstawa, zeby nie czuc sie obco w nowym miejscu/ i znalezc sobie
jakies hobby /warto sie rozwijac zawsze i wszedzie/. zapisalam sie na
uniwersytet, nawet nie po to, zeby podniesc swoje kwalifikacje, ale zeby poznac
ludzi, miec kontakt z jezykiem. codziennie przez godzine siedze nad francuskim.
zagrzebalam sie w internecie, odkrylam blogi, zainteresowlam sie robieniem
stron, zaczelam regularnie odwiedzac fora do tej pory to moj najwazniejszy
kontakt z jezykiem polskim i bardzo sobie cenie mozliwosci pogadania z wami
zainteresowalam sie okolica, w ktorej mieszkam i okazalo sie, ze moje
miasteczko to kraina impresjonistow... i jakos poszlo... oswoilam sie i ciagle
oswajam, ale juz czuje sie bardziej u siebie aaa... zeby poczuc sie jak na
swoim, to zaadoptowalam kawalerskie mieszkanie mojego osobistego na nasze
potrzeby teraz to jest nasze mieszkanie i moja oaza spokoju
oczywiscie niz z tego nie mialoby sensu, gdyby nie facet, ktorego kocham i
ktory wspiera mnie we wszystkim

[kornikuno]

... i tak trzymac! najpierw nauka...a pozniej sama nie bedziesz wiedziala kiedy
znajdziesz ( o ile bedziesz szukala ) cos odpowiedniego dla Ciebie.

Najwazniejszym jest zaaklimatyzowac sie ...dokladnie!

A taka jestem ciekawska w jakim miescie zyjesz?
Ciekawosc moja wynika z tego, ze.....mhm! ale o tym moze za chwile
Pozdrawiam
IzaBella

[szpulkaa]

mieszkam calkiem blisko Paryza, w Auvers sur Oise
no to teraz wyjasnij skad twoja ciekawosc

[kornikuno]

szpulkaa napisała:

> mieszkam calkiem blisko Paryza, w Auvers sur Oise
> no to teraz wyjasnij skad twoja ciekawosc

Ok...tak sie sklada, ze na 99,9% od sierpnia( chyba) bede mieszkac w Tuluzie...
i tutaj pozwole sobie na ciezsze wloskie slowo ...porca miseria p...a E.a!
Bo z jednej strony ciesze sie ogromnie ( moj M. pracuje tam od konca kwietnia),
ale jednoczesnie przypominam sobie, pierwsze lata tutaj w Italii...ech szkoda
slow! pewnie, prawda rowniez jest, ze jestem bogatsza o tzw.doswiadczenie....
ech! musze to wszystko jakos zaczac ukladac w rzadki- a jest upal i nie chce mi
sie...ot po prostu leniwiec mnie objal
To tak gwoli zaspokojenia ciekawosci
Ciao
IzaBella

[szpulkaa]

szczesciara z ciebie!! wszyscy moi francuscy znajomi twierdza, ze Toulouse
to najlepsze miasto do zycia! lagodny klimat, przyjemne otocznie, wszystkie
ulatwienia zwiazane z zyciem miejsckim... zamieszkasz to sie sama przekonasz
po za tym, jak sama wspomnialas, nie jestes nowicjuszka. francuski jest
zblizony do wloskiego, nie jest latwy, ale mozna sie go nauczyc... zwlaszcza
jak sami Francuzi wkolo
no a najwieksza korzysc z przeprowadzki: bedziesz mogla porownac wina wloskie i
francuskie... oba narody ciagle sie sprzeczaja, ktore sa lepsze
powodzenia i w razie czego sluze pomoca!

[kornikuno]

...masz racje, troche wiem o tym miescie....jezyk kiedys lat temu (ogrom(((
lat temu byl...
Gniazdko jest tzn. podstawa bo reszta to moja reka/glowa;
praca tez bedzie ( ktoregos dnia)...ale..no wlasnieee juz wiem...brak mi
bedzie...wloskiego wina

Oczywiscie zartuje...bedzie mi brak wszystkiego...bo tak na poczatku zawsze
jest!
Zobaczymy... a jednak sie ciesze okrutnie! dla mnie wszelkie zmiany to tzw
kopniak do zycia! tfu! na psa urok! nie mowie o negatywnych zmianach...

I teraz juz wiem do kogo sie zwrocic jak bede miala wiecej pytan o ten
kraj/ludzi.
Serdecznie pozdrawiam
IzaBella

[szpulkaa]

mam nadzieje, ze szybko sie oswoisz z Francuzami.. w razie czego mozemy na nich
wpolnie ponarzekac
powodzenia na nowej ziemi i w nowym gniazdku!
tak w sumie, to urzadzanie sie na nowym bywa bardzo przyjemne... to decydowanie,
gdzie co bedzie, wybieranie kolorow, dodatkow, etc... uwielbiam to!

Bardzo dziekuje wszystkim za mile slowo:o)) nt

[kurczak1976]

[marialudwika]

UwielbiamWas czytac,przypomnialam sobie moje poczatki w Holandii,to czekanie az
TZ powroci z pracy etc....Ale zazdroszcze Wam tej Francji,Wloch,choc pewnie
wszedzie dobrze,gdzie nas nie ma ..Ale moze i nie?
ml

[kornikuno]

marialudwika napisała:

>....Ale zazdroszcze Wam tej Francji,Wloch,choc pewnie
> wszedzie dobrze,gdzie nas nie ma ..Ale moze i nie?
> ml

Mila ML , no toz ty przeciez o kroczek od nas?
Toz co maja powiedziec Nasze Mile Panie zza Oceanu tego czy innego?
A prawda jest, ze trawa jest bardziej zielona u...sasiada

ciao
IzaBella