schronisko dla słów

[asia.sthm]

To celebracja "literówki" - drobny błąd może wywołać szeroki uśmiech na
Waszych twarzach, bądź zupełnie zaskoczyć niespodziewanym oświeceniem.
Pomyślcie tylko - okazuje się, że tuz obok, zupełnie blisko, o jedną, dwie
litery obok wydeptanych ścieżek jest zupełnie inny świat.

+ zgłośnik
+ Ugada
+ hebelia
+ buntelka
+ głaz rozweselający
+ kiełownik
+ wyroczynek
+ rwetest
+ otwarzacz
+ gadapter
+ malwersaint
+ żyglarz
+ kumosutra
+ faileton
+ kryptyk
+ jabłodajnia
+ zażonowany
+ pruderniczka
+ czarnoziom
+ eksplozycja
+ firanna
+ chormony
+ spamochód
+ pratensja
+ gastroboskop
+ kastra
+ Kopiernik
+ ufodziciel
+ powtór
+ lesbójka
+ dojówki
+ kurtka na vacie
+ trójzomb
+ Honor Pizzich
+ kończochy
+ Francuski mącznik
+ dróbiazg
+ chamizelka
+ bubeltówka
+ macażysta
+ kutrka
+ krewatka
+ harcer
+ żółwtaczka
+ skinsyn
+ bólserwujący
+ bruttal
+ szrotka
+ duplom
+ obciuch
--------------
Hej wam,
to nie ja wymyslilam, ale tak daje jak dostalam, autorzy nieznani.
Milego dnia

[asia.sthm]

Juz wiem co to jest, ha ha.
Daje wam, bo zdaje sie ze mamy tu talenty. ))))

www.belle.art.pl/schronisko/index.php
+ masokista
+ męksyk
+ sonetorium
+ opos dei
+ wutlenek wegla
+ knotroler
+ karkomania
+ gramaturgia
+ melonman
+ magasyn
+ pornfolio
+ fordzik
+ basystent
+ pucztówka
+ złeśliwy
+ truizna
+ absurdut
+ arcycdzieło
+ buzik
+ ograzm

Absurdutowy ograzm to jest ))

[ulkaa]

Asiu, dzięki za przyjemny poranny masaż mózgu

[asia.sthm]

(O polityce w Kanadzie w relacji mojego przyjaciela)



Szanowne Panie i Panowie,
Powyzszy kawal z PRLu ma zastosowanie do dzisiejszej Kanady, bo wlasnie mamy
cyrk, co prawda nie kwadratowy, ale prostokatny. Cyrk jest prostokatny, bo
taki ksztalt ma budynek parlamentu w Ottawie. O kryzysie rzadowym
rozmawialem z X, wiec teraz napisze, jak to sie zakoñczylo. Otóz 19
maja bylo glosowanie nad budzetem, wynik byl 152 za i 152 przeciw, zgodnie z
tradycja spiker parlamentu (w Polsce - Marszalek Sejmu) rozwiazal ten
problem, glosujac za rzadem, wiec budzet przeszedl, rzad pozostal i narazie
wyborów nie bedzie. Jak wspomnialem, dwóch poslów ma raka (jeden rak jest
smiertelny). Jeden z tych poslów nie mógl przyjechac, wiec dla zachowania
równowagi jeden z poslów strony rzadowej powstrzymal sie od glosu, zeby nie
robic wrazenia, ze rzad chce wykorzystac chorobe posla opozycji.

To wszystko wyglada normalnie, wiec gdzie jest ten cyrk? Otóz 2 dni przed
glosowaniem jedna czolowa poslanka z opozycji przeszla do partii rzadzacej i
za to dostala w nagrode posade ministra. Wstrzas byl potezny. Paniusia sie
nazywa Belinda Stronach, ma 39 lat, jest miliarderka - dyrektorem
miedzynarodowej firmy, produkujacej czesci samochodowe. Obraca sie w
wyzszych sferach, miedzy innymi jest przyjaciólka prezydenta Clintona.Poza
tym miala romans z wiceprzewodniczacym swojej partii. Gdy przeszla do partii
rzadzacej, to jednoczesnie rzucila swojego amanta. W ten sposób amant dostal
dwa razy po glowie i byl zdruzgotany. Gdy doszlo do glosowania, okazalo sie,
ze jej glos uratowal rzad (152:152), wiec amant dostal po glowie po raz
trzeci. Gdy wychodzil z parlamentu, ledwo stal na nogach, wiec opieral sie o
dwie poslanki ze swojej partii. Tego samego wieczoru pani Belinda poszla
tañczyc z szefem personelu premiera (Chief of Staff), wiec amant dostal po
glowie po raz czwarty. Po tym wszystkim amant oglosil, ze wraca do domu,
zeby pójsc na spacer ze swoim psem, bo psy sa wierne. Konserwatysci byli
wsciekli, jeden posel oglosil, ze Belinda jest kur.. i potem musial za to
przeprosic. Inny posel powiedzial, ze ona jest idiotka (dipstick) i nie
przeprosil. Skutek byl ten, ze amerykañska siec TV CNN oglosila Belinde
Czlowiekiem Tygodnia, czyli czlowiekiem, który najbardziej zwrócil ich uwage
w tym tygodniu. W tym samym tygodniu ukazalo sie zdjecie Sadama Husajna w
samych majtkach, ale Belinda wygrala ten cotygodniowy konkurs pomimo takiej
konkurencji.

To nie koniec cyrku. W dzieñ glosowania jedna poslanka strony rzadowej
oglosila, ze nie moze glosowac, bo ma zapalenie wyrostka robaczkowego.Wtedy
zbadal ja inny posel-lekarz i oglosil, ze zapalenia wyrostka nie ma, ale
albo ma cyste na jajniku, albo kamice nerkowa, wiec dal jej tabletki
przeciwbólowe i poslanka zostala na glosowanie. Poza tym dzieñ przedtem inny
posel strony rzadowej dostal bólu klatki piersiowej, pogotowie zabralo go do
szpitala, okazalo sie, ze to nie jest atak serca, tylko zgaga, wiec go
przywiezli spowrotem.

Krótko mówiac - ala jaja!

[asia.sthm]

wiem, wiem, dlugie to ale jak ktos ma czas to niech przeczyta, szczegolnie
frakcja kanadyjska. ))))
wiecej o polityce nie bede nadawac.

[asica74]

dodaje jeszcze jedno zapozyczone od dede1

przytulalniej - slicznie!

[asia.sthm]

Docent Basset - 1.

W sali operacyjnej panowała cisza, przerywana tylko wesołym
brzęczeniem much, przelatujących od czasu do czasu w pobliskiej
trupiarni.
Trzej asystujący lekarze nie odrywali wzroku od spowitej w
białe całuny postaci pacjenta, od której krwawo odcinało się wyo-
drębnione pole operacyjne, atakowane wprawnymi rękami docenta
Basseta, ucznia i godnego następcy słynnego profesora Wilczura.
- Wyjątkowo duże migdałki - mruknął anetstezjolog, dr Kun-
delek, ostrząc jednocześnie na podręcznym toczydle igłę od jedno-
razówki, aby była gotowa do ewentualnej iniekcji.
- Siostro, kombinerki - warknął docent Basset spod maski,
mającej zapobiegać tak rozpowszechnionemu wśród chirurgów
nawykowi oblizywania skalpela.
- A żeby cię - dodał, mocując się z jakimś opornym ścięgnem.
Nagle puściło z jękiem jak urwana gumka od majtek, a chirurg u-
siadł w kałuży posoki, trzymając w szczypcach krwawy ochłap.
Zabrzmiały spontaniczne oklaski. Współpracownicy podchodzili
pragnąc uścinąć dłoń mistrza, podczas gdy adiunkt, dr Wygrzmocony
ślinił nitkę, aby nawlec igłę i zaszyć bulgoczącą jeszcze ranę.
- A pudziesz - docent Basset żartobliwie przepędził tłustego
szpitalnego kota, ciągnącego coś z kubełka. Basset był już bez
maski, jego wspaniała, męska twarz świeciła od potu, ale w oczach
widać było radość z udanej operacji. Żartował nawet z asystentką
ściągającą połatane, gumowe rękawiczki:
- Znowu dwie łatki zostały w pacjencie, panno Franiu - mówił z
humorem - a potem podczas rehabilitacji ozdrowieńcy się skarżą,
że co przysiad, to balonik!
- A z pana docenta to wieczny jajcarz - śmiała się Frania,
czyli Franciszka Ruchała, patrzaąc rozkochanym wzrokiem na Basse-
ta.
- Że jajcarz, to fakt - mruknął kwaśno adiunkt Wygrzmocony,
przyglądając się rozwiniętemu już z prześcieradeł pacjentowi.
Wszyscy spojrzeli w tym kierunku. Cisza zaległa salę.
- Ładne migdałki mu pan wyciął... - bąknął z przekąsem
anestezjolog.
- A skąd mogłem wiedzieć - sumitował się docent Basset. - Jak
przyszedłem do sali, to pole operacyjne było już odsłonięte, a
reszta zasłonięta!
- Pewnie Walkowiak znowu się upił i ułożył pacjenta na
odwyrtkę - podsunęła siostra przełożona.
Dr Ruchała podskoczyła nagle i po dziecinnemu plasnęła dłońmi:
- Wiem! Wszyjemy mu z powrotem i nawet nie zauważy!
- Akurat... - siostra przełożona wskazała na spęczniałego od
przeżarcia kota, który siedząc na oknie oblizywał się smakowicie.
- Już tam mój Mruczuś żadnym podrobom nie przepuści! - dodała
z uznaniem, drapiąc czule za uchem spasionego bydlaka.
Tymczasem adiunkt Wygrzmocony, studiujący od kilku chwil kartę
pacjenta, złapał się oburącz za głowę:
- Panowie, czy wiecie kto to jest? Toż to jest towarzysz Pod-
nośnik!
- Obecny! - zawołał pacjent, siadając na stole operacyjnym. -
Co to jest? Gdzie ja jestem? O co walczymy? Dokąd zmierzamy? -
dopytywał się głupio, jak to zwykle bywa w pooperacyjnym szoku.
- O, widzę, że już po zabiegu! - dodał, odzyskując świadomość
i zaraz też wpadł w tonację swoich rozlicznych przemówień:
- Pragnąłbym z tego miejsca - zaczął - złożyć serdeczne,
braterskie podziękowania naszej uspołecznionej służbie zdrowia,
służącej swą ciężką, wytężoną i ofiarną pracą ludowi miast
i wsi...
- A dlaczego ja tak cienko mówię? - zainteresował się naraz.
- No cóż... - wyjaśnił Basset, unikając jego wzroku. - Mig-
dałki!
- To jakżeż ja teraz będę przemawiał? - zmartwił się towarzysz
Podnośnik. - Chyba... - dodał z nadzieją - chyba, że przejmę
Referat Do Spraw Kontaktów z ZSMP! Tam są sami gówniarze około
czterdziestki i przeważnie jeszcze przed mutacją!
Ale docent Basset nie słyszał już tych słów, spieszył bowiem
do domu, gdzie czekała go rodzinna uroczystość: imieniny jego
pięknej żony, pani docentowej Jolanty Basset.

Andrzej Waligorski - dawno go nie bylo, a ja splywam

[marta_midwest]

Asia, poplakalam sie! Prosze o wiecej!

[asia.sthm]

Marta, specjalnie na twoj kaszel bedzie wiecej, ale wieczorem.
Od smiechu wsio przechodzi.

[ulkaa]

Asia, cudne . Sama do siebie rechocze w biurze,
wsio mi przeszlo,to , co mialo przejsc
A Marcie musi przejsc , co nie ?
Trzymam kciuki za Martusie,raz sobie pozwole skrecic
watek

Docent Basset - 2.

[asia.sthm]

Docent Basset - 2.

Obszerny hall w willi docentostwa Bassetów tonął w dyskretnym
półmroku. Popołudniowe słońce, nisko już stojące nad horyzontem,
docierało tu tylko fragmentarycznie, przesiane przez wprawione w
ścianę denka od butelek po koniakach, wręczonych ongiś znakomite-
mu chirurgowi przez wdzięczne wdowy. Podłogę zaścielał puszysty
dywan, a ściany pokryte były obrazami renomowanych malarzy, od
Starowieyskiego po Krajewskiego. Zgodnie wisiały tu obok siebie
tak odległe tematycznie dzieła, jak "Pizdozwierz 2-gi Numeryczny
z Katarynką" i "Minister Berman całujący Sieroty po Akowcach". W
swoim klubowym fotelu siedział osłupiały docent Basset i po raz
nie wiadomo który odczytywał znaleziony na marmurowym kominku
list:

Drogi Mietku! Wiem, że sprawiam Ci ból sroższy, niż Ty
zdołałeś sprawić którejkolwiek ze swych ofiar na stole opera-
cyjnym, ale wreszcie przyszła koza do woza. Odchodzę od Ciebie na
zawsze!...

- Koza do woza! - prychnął urągliwie chirurg. - Nigdy nie
umiała właściwie cytować przysłów!

Może wyda Ci się dziwne - czytał dalej - że porzucam dobrobyt,
a nawet przepych, którym otoczyłeś mnie jak Święty Michał diabła.
Nie wszystko jednak da się przeliczyć na pieniądze. Człowiek, dla
którego Cię zostawiłam, potrafi zapewnić mi tę odrobinę ciepła,
tak potrzebnego każdej kobiecie, podczas gdy Ty karmiłeś mnie
wyłącznie wzniosłymi dewizami. Odchodzę więc, zostawiam wszystko,
czym mnie obdarzyłeś jak jakąś burą sukę. Zabieram tylko te
dewizy. Niegdyś Twoja - Jolanta.

- Zabiera tylko dewizy... - powtórzył odruchowo docent Basset,
ocierając łzę ze spuszczonego na kwintę nosa.
- Jak to zabiera dewizy? - wrzasnął nagle i rzucił się
otwierać sejf, zamaskowany chytrze obrazem zatytułowanym "Zielone
światło dla rzemiosła", a przedstawiającym nędzarza, wieszającego
się w celach samobójczych na szyldzie własnego warsztatu. Stalowe
drzwiczki odskoczyły ze zgrzytem, ujawniając opustoszałe wnętrze.
- Ożeż ty... - zawołał Basset pod adresem nieobecnej żony. -
Ja cię...!
- Baba z wozu, koniom lżej - odezwał się sentencjonalnie
stojący w progu wierny sługa rodu Bassetów, magister polonistyki
Bazyli Podgumowany, którego znakomity chirurg zabrał kiedyś z za-
wodu nauczycielskiego, odkarmił, zdezynfekował, odrobaczył i za-
trudnił w charakterze famulusa, pokojówki i palacza centralnego
ogrzewania.
- Nie płacta, panocku - dodał bezbłędną gwarą, nabytą podczas
długoletnich studiów. - Pambók nierychliwy, ale sprawiedliwy, i
tylko patseć jak onemu kurwisonowi dokopie z woleja. - Co
rzekłszy ucałował drżącą dłoń swego ukochanego chlebodawcy.
- Pies z nią tańcował - odrzekł docent, wysmarkując się jed-
nocześnie w pochyloną kornie głowę lokaja - stara to była fishar-
monia i mocno zdezelowana...
- Że zdezelowana, to racja - zgodził się sługa. - No, ale
pograć jeszcze na niej szło... - dodał z uśmiechem, jakby nagle
sobie coś przypominając.
- Ale dolary, dolary! - rozszlochał się znowu pan domu, wspom-
niawszy zagraniczne delegacje przeżyte o zimnej konserwie,
ciułane z trudem dewizy i niewybredne żarty celników na Okęciu,
grzebiących mu bez żenady długopisami gdzie popadło w poszukiwa-
niu przemytu.
- Dolary wzięła, ale wielmożną panienkę Simonę też zabrała, a
zawszeć to jakaś ulga! - perswadował służący polonista.
- Wódki! - zażądał docent Basset, ponieważ jednak wódka też
zniknęła, narzucił na ramiona kosztowne futro z nutrii i poszedł
w miasto, na wiatr, deszcz i poniewierkę...

Docent Basset - 3.

[asia.sthm]

Docent Basset - 3.

W knajpie "Pierwiosnek" kipiało życie. Za kontuarem królował
potężny jak wielkie piece Magnitogorska ajent Wincenty Jamochłon,
słynny ongiś zapaśnik i sztangista. Rozstawione nie bez smaku ba-
terie różnokolorowych wódek otaczały aureolą słuszny w treści,
chociaż opluty w formie napis "Alkohol szkodzi zdrowiu", pod
którym ktoś dopisał "...ale ratuje budżet państwa". W szklanej
szafce widniały zwłoki śledzia, omszałe jajko na twardo i spory
kawałek pasztetu, po którym łaził wywijający z radości ogonkiem
duży, złocisty gronkowiec.
Bliżej wejścia pousadzali się urzędnicy samorządu terytorial-
nego, chłepcząc w pośpiechu jakieś chude zupki, przełykając zimny
makaron i zerkając ze strachem ku centrum sali, gdzie stoliki
zajęte były przez podziemie gospodarcze, drobnych rabusiów,
artystów estrady, prostytutki i zwyczajnych pijaczków. W kącie
skupiała się rozpoznawalna na pierwszy rzut oka konspira.
Rysowano tam na bibułkowych serwetkach wzory ulotek, wymieniano
szeptem zbrodnicze wiadomości i zerkając znad podniesionych
kołnierzy puszczano z premedytacją fałszywe informacje, notowane
skwapliwie przez siedzącego opodal tajniaka, ucharakteryzowanego
na zarażona syfilisem konduktorkę MPK.
- Wódki dla wszystkich - powiedział docent Basset, podchodząc
do kontuaru i rzucając banknoty ozdobione wizerunkami naszych
pierwszych monarchów z linii piastowskiej.
- Jak dla wszystkich, to Szopen - burknął bufetowy, mając na
myśli pięć tysięcy złotych. Jednak kierownik orkiestry nie wyczuł
intencji i zawołał z entuzjazmem: Tak jest, szefie, Szopena!
I zaraz też zabrzmiała Fantazja A-dur na tematy polskich
pieśni ludowych, opus 13-te, grana tym chętniej, iż muzycy byli
bez wyjątku pracownikami filharmonii dorabiającymi sobie w wol-
nych chwilach i z największą niechęcią naginali się do knajpia-
nego repertuaru, opartego głównie na popularnych rytmach
hardrockowych.
- Jeleń, jeleń! - rozległy się na sali życzliwe głosy i zaraz
też grono bywalców otoczyło hojnego ofiarodawcę, klepiąc go przy-
jacielsko po ramionach, niedźwiadkując się z nim i zerkając na
pękaty portfel, z którego wysupływał coraz to nowe banknoty.
Basseta wzruszenie dusiło w gardle. Wreszcie widział wokół
siebie żywych ludzi, a nie ich wyłonione w polu operacyjnym,
okrutnie masakrowane narządy. Pił bez umiaru, nie zauważył nawet
jak ulotnił się gdzieś jego płaszcz podszyty nutriami, jak z nóg
ściągnięto mu buty, a z przegubu ręki elektroniczny zegarek
"Maładiec". Jego zamglony wzrok z trudem odróżniał poszczególne
twarze, a przeszłość mieszała mu się z teraźniejszością.
- Jolanto.... dlaczego odeszłaś...? - bełkotał, wieszając się
na szyi babci klozetowej. - O, i pan sekretarz Jaskiernik jest z
nami! - wykrzyknął na widok wiszącego nad bufetem portretu Marii
Konopnickiej na rok przed śmiercią, uważanego przez ajenta za
zdjęcie ministra Nieckarza, zrobione przy okazji pierwszej komu-
nii.
- A ty kto właściwie jesteś? - wypytywał go Wincenty
Jamochłon, wiedząc z doświadczenia, że taka informacja bywa za-
zwyczaj bardzo przydatna nazajutrz, gdy już dochodzi do identy-
fikacji zwłok.
- Ja jestem nikim... - zachrypiał chirurg. - Do dziś byłem
Bassetem, a teraz... Teraz wiesz, kto ja jestem?
- Jam wał koński! - tu roześmiał się tak okropnie, że pobledli
nawet wielokrotni recydywiści, i słaniając się podszedł do drzwi.
- Jam wał koński! - zawołał jeszcze raz i wypadł w mrok ulicy,
a za nim kilku jego nowych przyjaciół.
W ciemnościach zakotłowało się, coś uderzyło głucho, ktoś
jęknął, zawrzała krótka potyczka o łup, wreszcie wszystko uci-
chło. I tylko z ust siedzącego na kupie gnoju docenta Basseta po
raz trzeci zabrzmiał szept:
- Jam... wał... koński...
Tu omdlał i legł bezwładnie obok butelki po piwie, którą go
przed chwilą ogłuszono.

[asia.sthm]

Docent Basset - 4.

Oj, nabiegał się tego dnia sieżant Miziak, ręce po łokcie uro-
bił, nogi do kolan uchodził, a tu ciągle piętrzyły się przed nim
nowe zadania. Interweniował w spory rodzinne, zapobiegał bójkom,
wykrywał bimbrownie i ścierał nieprzyjazne napisy, albo neutrali-
zował je przy pomocy drobnych poprawek, tak jak nauczono go na
kursie, dopisując na przykład przed hasłem "PRASA KŁAMIE" - wyraz
"AMERYKAŃSKA".
Wreszcie usiadł, by napisać raport dzienny, gdy wtem kapral
Modliszka wprowadził jakiegoś odrażającego osobnika, ubranego
tylko w krawat, kapelusz i podarte skarpetki.
- Ktoś go podrzucił na wóz staremu Kociorupie - wyjaśnił Mod-
liszka. - Kociorupa wracał z targu w Warszawie, gdzie sprzedał
kapustę i kupił kolorowego "Rubina". Przyjeżdża do chałupy, a tu
zamiast "Rubina" ten facet.
- Kociorupa to pijaczysko - zastanowił się sierżant - mógł go
kupić w zamroczeniu zamiast "Rubina".... Zwłaszcza, że gość ma
takie same kolory jak telewizor - dodał, przyglądając się sinym
plamom, buraczkowym podbiegnięciom i zielonym zastoinom wid-
niejącym na ciele nieznajomego.
- Jak się nazywacie? - spytał, kładąc przed sobą formularz
przesłuchania.
- Jam wał koński... - jęknął przybysz.
- Jan Wałkoński - zanotował sierżant. - No, dobrze, powiedzcie
nam teraz, Wałkoński, gdzie was tak urządzono? Adresy, hasła,
punkty kontaktowe? Krypto- i pseudonimy?
- Jolanta... - wymamrotał cicho nieszczęśnik, trzęsąc się z
zimna.
- Pseudonim "Jolanta"? - zapytał Miziak. - Mówcie, mówcie,
Wałkoński! Wiemy o was więcej niż przypuszczacie! - dodał, mru-
gając porozumiewawczo do kaprala Modliszki. Podejrzany zamilkł
jednak i tylko szczękał zębami.
- Ech, puścić by mu światło w oczy, jak na francuskich filmach
kryminalnych... - rozmarzył się sierżant. - Ale trzeba by co na-
jmniej sześćdziesiątkę, a nie jakąś gównianą czterdziestkę...
Żebym to ja miał takie wyposażenie jak porucznik Borewicz... -
westchnął z zazdrością.
- A może by zadzwonić do Borewicza? - podsunął Modliszka. - To
ludzki facet, swój chłop, on nawet wiejskiego milicjanta ma w
poważaniu!
- Racja - zgodził się Miziak i podniósłszy słuchawkę telefonu,
rzucił w nią zdecydowanie:
- Ewa wzywa zero siedem!
W mieszkaniu Borewicza zadzwonił telefon.
- Co jest, kurwa? - rozeźlił się Borewicz, złażąc z przystoj-
nej prywaciary, którą właśnie przesłuchiwał i nawykowo zapinając
na gołym ciele szelki z kaburą podpaszną lewostronną, kryjącą w
sobie miły ciężar niezawodnej, oksydowanej dziewiątki.
- A, to wy, Miziak! - powiedział życzliwie. - Meldujcie szyb-
ko, bo mi opadnie!
- Mierzy opadanie krwinek w probówce, uczony z niego człowiek
- wyjaśnił Miziak kapralowi, przysłaniając ręką słuchawkę.
- Melduję - zawołał służbiście - że mamy tu podejrzaną osobę,
pseudo "Jolanta", ale nie chce nic gadać!
- Sam bym ją zbadał, ale nie mam, kurwa, czasu - odrzekł
Borewicz, który jako swój chłop posługiwał się luźnym językiem
dnia codziennego.
- W dodatku, kurwa, bezpartyjny jestem - dodał bez sensu, tak
jak to robił we wszystkich odcinkach serialu.
- To co mamy robić? - zmartwił się sierżant.
Borewicz parsknął krótkim, męskim śmiechem.
- Powiem wam tylko sierżancie, że w łóżku każdemu rozwiązuje
się język! - i położył słuchawkę, bo do jego sypialni dobijała
się już następna podejrzana, złotowłosa trucicielka ze stołówki w
Zakładach Produkcji Zabawek im. Feliksa Dzierżyńskiego.
- Modliszka! - rozkazał sierżant Miziak. - Ja wychodzę, a wy
macie się przespać z zatrzymanym!
- Nigdy! - załkał kapral. - Dostanę od tego adidasa!
- W takim razie - zawyrokował po chwili namysłu Miziak -
odprowadźcie go do starego Kociorupy. Jak go sobie kupił, to
niech się teraz o niego martwi!

[asia.sthm]

Docent Basset - 5.

Życie nie układało się staremu Kociorupie po różach. Rozkuła-
czony w 1952 i pozbawiony swoich hektarów, stał się nagle bied-
niakiem wiejskim, a jako taki z entuzjazmem przyjęty został do
Spółdzielni Produkcyjnej imieniem Jakuba Szeli. Że zaś był
pyskaty i obrotny, już wkrótce spółdzielcy okrzyknęli go swoim
prezesem, dzięki czemu mógł pousadzać krewnych i znajomych na
wszystkich prominentnych stanowiskach w gminie. Zrobił to zaś tak
konsekwentnie, że podczas zebrań i rocznicowych akademii przy
stole prezydialnym zasiadała cała rodzina Kociorupów, spoglądając
władczo sponad zielonego sukna na skłębioną w świetlicy resztę
ciemnego ludu. Rozpad spółdzielni nie zaskoczył doświadczonego
kmiecia. Nachapał ile się dało ze wspólnego inwentarza, okopał w
swoich zabudowaniach i ogłosił, że zakłada gospodarstwo specja-
listyczne, bardzo podówczas lansowane. Zaraz też udzielono mu
licznych kredytów, otoczono opieką agro- i zootechniczną, a nawet
pewnego dnia odwiedził go ktoś z najwyższego szczebla, chodził po
obejściu, chwalił wybetonowane gumno i gładził po płowych głowi-
nach liczne rzekome wnuki Kociorupy, wypożyczone przez niego za
dwa metry ziemniaków z pobliskiej ochronki. Podziwiał też krowy,
przywiezione z okolicznego PGR-u, tak już przywykłe do ciągłego
przerzucania z miejsca na miejsce, poklepywania i pozowania, że
na widok ekipy telewizyjnej same ustawiły się do zdjęcia. Dwie z
nich legły nawet wdzięcznie u stóp dygnitarza, dwie inne usiadły
na zadach po obu jego stronach, reszta zaś stanęła w tle i
przechylając wdzięcznie mordy wpatrywała się w obiektyw.
- Jakaś zmyślna rasa! - zachwycał się prominent. - Czy to może
leghorny?
- Od razu żeście poznali - krzyknął z udanym podziwem chytry
Kociorupa. - A niechże was dunder świśnie! - dodał, co bardzo
spodobało się gościowi, znużonemu już nachalnym wazeliniarstwem
swego dworu.
Wprawdzie w kilka miesięcy później dygnitarz ów wysadzony zos-
tał ze stołka, a wkrótce posypali się również jego poplecznicy,
ale zmian - hamowane po drodze gdzie się dało - nie doszły aż do
szczebla gminy. Kociorupa jakby się skulił, do żadnych nowych or-
ganizacji nie wstępował, składki gdzie trzeba płacił, tyle że za-
czął naraz uczęszczać do kościoła, pilnie uważając by i tam się w
żadną stronę nie wychylić. Gdy więc podczas "Boże coś Polskę"
ekstrema śpiewała "racz nam wrócić Panie", zaś aktyw Komitetu
Gminnego molestował "pobłogosław Panie", nasz Kociorupa dostawał
zwykle w tym miejscu ataku kaszlu, wprawiając podsłuchiwaczy w
osłupienie i wpuszczając ich w kanał.
Reaganowskie restrykcje, tak dotkliwe dla większości hodowców
drobiu, także umiał obrócić na swoją korzyść i ku ogólnemu zdu-
mieniu stał się jedynym po obu stronach Oceanu Atlantyckiego
człowiekiem, któremu to godne pożałowania pociągnięcie adminis-
tracji amerykańskiej przyniosło wymierne korzyści. Proklamował
mianowicie moratorium na spłatę kredytu w banku spółdzielczym,
zwalając całą winę na Biały Dom i uzasadniając to tak dialekty-
cznie, że uzyskał nie tylko umorzenie długu, ale i opinię swojego
człowieka.
Do takiego to, pełnego godności i tradycji domostwa trafił am-
nezjonowany docent Basset i jako nikomu nie znany Jan Wałkoński
zaczął uczciwie pracować na miskę zupy i przygarść jaglanej
kaszy.
Siedział więc kiedyś na przyzbie i skrobał ziemniaki, gdy
spoczęła przy nim na moment urodziwa Kaśka Pyzdra, zatrudniona
przy skubaniu pierza, pilnowaniu zacieru, nawilżaniu zboża, aby
przy skupie miało lepszą wagę i tym podobnych czynnościach,
nieobcych żadnemu polskiemu rolnikowi.
- Jak żyjeta, Wałkoński? - spytała życzliwie, bo polubiła tego
pracowitego, cichego przygłupa.
- Ot, siedzę se i skrobię... - odparł zgodnie z oczywistą
prawdą.
- Skrobiecie... - powtórzyła w zamyśleniu - skrobiecie... a
mnie nie chcą wyskrobać, mówią, że za późno! - tu wybuchnęła
spazmatycznym, dziewczęcym płaczem.
- Nie martw się, Kasiu - zaczął ją pocieszać i obejmować - co
znaczy za późno? Dla dobrego chirurga nigdy nie jest za późno...
- tu zaczęło mu się coś przypominać, majaczyć, konkretyzować w
zaćmionym umyśle, aż poczuł w sobie wiedzę, moc i chęć dopo-
możenia tej dziewczynie, więc przyciskając ją i nawykowo badając,
zawołał:
- Jo cię Kaśka wyskrobia, że i śladu nie budzie!
- Dobrzyśta - szepnęła z wdzięcznością, podnosząc na niego
ogromne błękitne oczy - zajdę do was wieczorem, a teraz wyjmijta
mi już palucha z rzyci, bo gospodyni czekają!
I z wesołym puknięciem zerwawszy się z uwięzi, pobiegła
furkocząc spódniczkami, a ubogi wyrobnik jął wecować na kamieniu
skrobaczkę do kartofli, obficie na nią popluwając.

[asia.sthm]

Docent Basset - 6.

Jak gmina długa i szeroka, wszędy z szybkością wiatru rozeszła
się wieść o niezwykłych talentach wolnego najmity, żyjącego na
łaskawym chlebie w Kociorupowym obejściu.
Z podziwem i nadzieją opowiadano sobie, jak to przygłup
Wałkoński wyskrobał Kaśkę Pyzdrzankę tak galanto i błyskawicznie,
że tuż po zabiegu dziewucha o własnych siłach uciekła w jedną
stronę, a potworny wyskrobek w drugą i to nie tylko za próg, ale
aż do miasteczka, gdzie początkowo dobijał się do Stronnictwa
Demokratycznego, zaś załatwiony odmownie pokuśtykał na plebanię i
zatrudniony tam został jako dzwonnik Quasimodo, które to imię -
trudne do wymówienia - prosty lud zaraz zmienił na Kwasimordę, i
bardzo słusznie, bo mordę miał w samej rzeczy rozkwaszoną.
Zaraz też ze wszystkich stron wyruszyły wozy i wózki, fury i
furki, polonezy, maluchy, a nawet syreny wiejskiej biedoty i
pociągnęły het, precz drogami i bezdrożami ku chałupie Ko-
ciorupów, a na każdym wozie stroskana matka lub ojciec zbolały
wieźli a to jakąś Marychnę leniwą, której - zgiętej przy kopaniu
ziemniaków - nie chciało się machnąć motyką do tyłu, aby natręta
odpędzić, a to znowuż Jagnę roztargnioną, co grając w kucanego
berka nie spozierała gdzie mianowicie kuca, a to wreszcie łat-
wowierną Małgośkę, która czekając ze zbożem we wiatraku aż wiatr
dmuchnie - sama nieopatrznie nadmuchać się pozwoliła.
Księża grzmieli z kazalnic na zgorszenie, babki-znachorki za-
częły przymierać głodem, zaś w szpitalu okręgowym po raz pierwszy
od dziesiątków lat pojawiły się wolne łóżka, co wreszcie zwróciło
uwagę adiunkta Wygrzmoconego, od niedawna dyrektora tej prowin-
cjonalnej lecznicy.
- Wiesz, Jolanto - mówił wieczorem do żony - chyba zdrowowot-
ność w rejonie drastycznie wzrosła, bo już pacjenci nie leżą po
korytarzach i można przejść suchą nogą, nie ślizgając się w
różnych paskudztwach, jak to kiedyś bywało... Myślę - kontynuował
- że jest to rezultat mojej wytężonej pracy, jaką podjąłem od mo-
mentu, gdy w dowód zaufania przeniesiono mnie na ten zaniedbany
odcinek.
- W dowód zaufania! - prychnęła pogardliwie Jolanta. - Ciebie
wywalono na zbitą twarz z kliniki za to, żeś wywałaszył to-
warzysza Podnośnika jak sójka za morze!
- To nie ja - pisnął rozpaczliwie adiunkt, rozglądając się czy
kto nie słyszy - to twój pierwszy mąż, docent Basset!
- I owszem - zgodziła się Jolanta - ale miał tyle rozumu, żeby
potem zniknąć, a więc wszystko skrupiło się na tobie, jak kura na
pieprzu... O, ja nieszczęsna - zawołała wpadając w rozpacz -
mogłam żyć z Bassetem w szczęściu i dobrobycie, zamiast kisnąć na
tym zadupiu jak małpa w kąpieli!
Sprzeczkę przerwało przybycie sierżanta Miziaka.
- Witam, witam komendancie! - zawołał kordialnie Wygrzmocony,
który starał się być w dobrych stosunkach z przedstawicielami
miejscowego establishmentu. - Co dolega? - pytał troskliwie. -
Zresztą nic nie mówcie, stary praktyk z samego wyglądu potrafi
postawić diagnozę... Cera nieświeża, oddech też, wzrok osłupia-
ły... Przepracowanie, co?
- To swoją drogą - zgodził się Miziak, który właśnie przed
chwilą zneutralizował wypisaną na szpitalnym murze nielegalną
nazwę nieistniejącego związku zawodowego "Solidarność" dopisując
do niej wyrazy "...z walczącymi narodami Afryki i Azji, to nasz
patriotyczny obowiązek".
- Ale ja nie w tej sprawie! - dorzucił szybko w obawie przed
terapią adiunkta, która już niejednego pacjenta wyprawiła na
cmentarz komunalny.
- Nie? A to szkoda, bo mam tu właśnie nowy amerykański lek
"The Polopiryna", na pewno postawiłby was na nogi!
- Panie Wygrzmocony - szepnął konfidencjonalnie sierżant. -
Ktoś robi panu koło pióra...
- Jak to koło pióra? - zaniepokoił się uczony. - Może koło
biura? - zapytał z nadzieją w głosie, bo koło jego biura
funkcjonowała jedyna w szpitalu ubikacja, do której ustawiały się
kolejki pacjentów, nie zawsze panujących nad zwieraczami po per-
cepcji czterosuwowej sprężarkowej lewatywy, będącej darem
bułgarskiej służby zdrowia dla bratniego okręgu.
- Koło pióra powiadam, to znaczy, że ktoś panu odbiera pac-
jentów - i sierżant Miziak zreferował pobladłemu z wrażenia
lekarzowi sytuację, jaka wywiązała się w gminie na odcinku troski
o powszechną zdrowotność.
- Sierżancie - rzekł z determinacją docent Wygrzmocony -
jedziemy do starego Kociorupy... Czy macie przy sobie nakaz
aresztowania in blanco?
- Mam swoją pałkę - odparł wymijająco Miziak, postanawiając
sprawdzić wieczorem w słowniku wyrazów obcych, co to znaczy "in
blanco".

[asia.sthm]

Docent Basset - 7.

Tymczasem Jan Wałkoński, nieświadom burzy zbierającej się nad
jego głową, czynił następny krok w swojej powtórnej karierze, a
to za sprawą polowania odbywającego się w Puszczy Gminnej im.
Marii Rodziewicz.
Gmina, którą opisujemy, położona peryferyjnie, od kilku
dziesiątków lat była terenem zsyłki dla różnych wybitnych ongiś
postaci, które na kolejnych etapach powylatywały ze stanowisk i
tutaj, w ciszy i spokoju, dożywały swych dni, nie dręczone widmem
odpowiedzialności za swoje niegdysiejsze poczynania.
Doroczne polowanie zgromadziło ich wszystkich - zgrzybiałych
zwolenników sanacji, prostodusznych autorów błędów i wypaczeń,
zgrzebnych entuzjastów ekonomiki bodźcowej, niefrasobliwych
pożyczkobiorców i dziecięco naiwnych teoretyków finlandyzacji.
Stary leśniczy Bazyli Dwurura ustawiał ich właśnie na
stanowiskach strzeleckich, wywołując kolejno nazwiskami i ty-
tułami, na które byli ogromnie uczuleni.
- Pan podkomorzy katowicki na stanowisko trzecie! - zabrzmiał
jego puszczański, surowy bas.
- I znowu na stanowisku... - rozmarzył się podkomorzy, wspom-
niawszy nie tak znów dawną przeszłość.
- Pan miecznik rzeszowski, prosimy na ambonę! - komenderował
leśniczy.
- A czy nie można by na mównicę? - spytał szeptem miecznik. -
Obawiam się, że mój pobyt na ambonie mógłby wywołać nieprzyjazny
komentarz w stolicy...
- Akurat w stolicy nie mają większych kłopotów! - mruknął
sarkastycznie profesor Mieczysław Różopolański, przebywający na
prowincji od marca 1968, zwracając swój egzotyczny profil ku
byłemu działaczowi PSL-u, Bonifacemu Kant-Gwizdkowi.
- A odpierdulta żeż się wszyscy ode mnie! - odrzekł zgryźliwie
Kant - Gwizdek, ładując kwartą prochu starą odtylcówkę, z amery-
kańskich jeszcze zrzutów.
Przedwojenny wojewoda piński, wybrany jednogłośnie marszałkiem
szlachty, dał znak chórowi włościańskiemu, który buchnął starą,
myśliwską pieśnią: - Pojedziemy na łów, na łów, towarzyszu mój...
- narodową w formie i jakże aktualną w treści.
- Nagonka ruszaj! - rozkazał marszałek szlachty.
- Nie nagonka, jeno naganka! - sprostował szybko leśniczy
widząc, że niektórzy szczególnie doświadczeni działacze dają dyla
w krzaki.
Zaraz też rozległo się srogie łomotanie, gwizdy i krzyki, a
wreszcie tętent nadbiegającej zwierzyny.
- Jakaś gruba sztuka przesieką idzie - szepnął Bazyli Dwurura,
przykładając ucho do ziemi - chyba prosto na pana ministra Podma-
muśkę!
Minister Podmamuśka, stary wyjadacz z epoki propagandy sukce-
su, podniósł broń do oka, ale zaraz opuścił ją z niesmakiem:
- Sama drobnica - mruknął.
Jakoż istotnie, z gąszczu wypadło najpierw kilku bimbrowników,
potem niewielki zastęp harcerzy, a wreszcie spory tłumek zbiera-
czy runa leśnego. Wszystko to przemknęło z piskiem i kwikiem pod
nogami myśliwych i pognało do wyraju, między Czarcim Uroczyskiem
a PGR-owskimi ugorami, aby zniknąć jak ta efemeryda w probosz-
czowskim sadzie. I znowu nastała cisza, przerywana tylko pohuki-
waniem naganiaczy.
- Ogólna klapa... - odezwał się z ambony miecznik rzeszowski,
spoglądając na leśniczego. Ten, w ostatecznej desperacji, przy-
pomniał sobie naraz ostatnią powieść pana Nienackiego, którą
przypadkiem w jakimś periodyku czytał, i wzorem bohatera tej
powieści, również leśnika, wpadł do chałupy, wyciągnął z niej
swoją starą i zadarłszy jej spódnicę ukazał struchlałej puszczy
szpakowate, sinawe i nieźle już obwisłe łono. Na ten widok spo-
między drzew zaczęły wyskakiwać a to rude listy, a to płowe
wilczyska, a to szczeciniaste dziki, aby popędzić w panice prosto
pod ziejące ogniem strzelby. Wtem baba pierdła - wtedy zaś do
ucieczki runęły mocarne niedźwiedzie i łosie rosochate, i gigan-
tyczne żubry, a nawet jakiś SS-man, od wojny się jeszcze kryjący,
wyleciał z gąszczu z rozpaczliwym krzykiem "hilfe, hilfe" i do-
biegłszy aż do komisariatu, poddał się kapralowi Modliszce.
W ogólnym zamieszaniu i totalnej palbie padł też, jak to zaz-
wyczaj bywa, jeden kierowca służbowej wołgi i kilkoro ze służby,
ale żartom i śmiechom nie było końca, aż do momentu, gdy wśród
towarzystwa rozeszła się hiobowa wieść: ambasador Bamboko Kikuju
ranion...
W samej rzeczy, egzotyczny ów gość leżał bezwładnie na trawie,
a zdrowa czerń jego policzków przybierała z wolna barwę popiołu.
- Doktora, doktora! - rozległy się krzyki.
- Ani mi się ważcie! - zawołał autorytatywnie marszałek
szlachty. - Już tam adiunkt Wygrzmocony nie da mu żadnej szansy.
Ot, wezwać by lepiej onego cudownego przygłupa, któren praktykuje
w chałupie starego Kociorupy!
- Źwięte słowa pana marszałka - powtórzył stary leśniczy. -
Kopnijta no się chłopaki i sprowadźta tu migiem Jana
Wałkońskiego.

[asia.sthm]

Docent Basset - 8.

- Ale żeś pan przywalił temu Murzynowi - mówił z podziwem
stary Kociorupa, częstując niuchem tabaki byłego ministra Podma-
muśkę.
Siedzieli obaj przed drzwiami izby, w której znachor Jan
Wałkoński walczył o życie ambasadora Bamboko Kikuju.
- A bo wyszedł prosto na mnie... - tłumaczył się Podmamuśka. -
A że akurat wczoraj w telewizorze mówili, że należy bić Murzynów,
więc dołożyłem mu w ostatniej chwili kolbą przez plecy...
- W telewizorze podano dwie wiadomości - tłumaczył mu cierpli-
wie Kociorupa - jedną krajową, że należy oszczędzać, drugą za-
graniczną, że Amerykanie biją Murzynów.
- No, patrz pan, a ja zrozumiałem, że Amerykanie oszczędzają,
a Murzynów należy bić... Oj, dadzą mi teraz łupnia, jak ambasador
odkorkuje!
Kociorupa uśmiechnął się pobłażliwie:
- A kto się o niego upomni? Przecież ten afrykański rząd,
który go desygnował, już dawno został strawiony.
- Rozumiem... - kiwnął głową Podmamuśka - strawiły go
wewnętrzne sprzeczności okresu postkolonialnego, uczyli nas tego
na pomaturalnych kursach doktoranckich.
- Sprzeczności też - potwierdził Kociorupa - ale głównie
strawiła go, po uprzednim zresztą zjedzeniu, następna ekipa
rządząca, bardzo postępowa nawiasem mówiąc, pod kierownictwem
sierżanta Makaku Nastyku.
- Pokój temu domowi! - zabrzmiało od furtki, i do obu
rozmówców podszedł niemłody już duchowny w wyszarzałej sutannie.
- Witajcie, ojcze Chudzielaku! - odrzekł z szacunkiem Kocioru-
pa, zastanawiając się w duchu, na co zacny kapłan tym razem kwes-
tuje, jeżeli we wsi stoją już trzy kościoły.
- Podobno macie w obejściu konającego poganina? - zaszemrał
ojciec Chudzielak.
- Konającego poganina to za dużo powiedziane - oparł stary
rolnik - ale pobitego Murzyna i owszem. Jeżeli ksiądz chce go
ochrzcić, to my z panem ministrem Podmamuśką chętnie go przytrzy-
mamy, żeby nie wierzgał.
- O Jezu, Jezu! - rozległ się nagle rozpaczliwy wrzask z
chałupy.
- Nawrócony! - zawołał naiwnie ojciec Chudzielak, składając
dłonie do modlitwy.
- Et - machnął ręką Kociorupa - u Wałkońskiego wszyscy pacjen-
ci tak wrzeszczą, wierzący i niewierzący, partyjni i bezpartyjni!
- Nie moja to wprawdzie sprawa - rzekł Podmamuśka, mierzwiąc
nerwowo szpakowatą czuprynę, przystrzyżoną na jeżyka z lat
siedemdziesiątych - ale ja bym tak znowuż nie chrzcił każdego kto
podleci, bo potem człowiek nie wie czy trafił do kościoła czy
dajmy na to do arki Noego. Ja tam jestem stary ateista i świato-
poglądu swego nie zmienię, tak mi dopomóż Bóg, ale jak w
niedzielę zamiast księdza proboszcza wyłazi na kazalnicę ten cały
profesor Różopolański, z takim proszę pana nosem i zaczyna bluz-
gać na partię, która go wykarmiła własnym cyckiem, to mnie za
przeproszeniem szlag nagły trafia, albowiem w Piśmie powiedziano,
iż wszelka władza dana jest od Boga, a byt określa świadomość! -
zakończył stanowczo i splunął na gumno.
- Wszystko to nasi bliźni - szepnął obłudnie Chudzielak, który
jako kapłan starej daty sam krzywo patrzył na wszelkie innowacje
w Kościele, a zwłaszcza na prelekcje polityczne różnych neofitów
i występy artystów, a już szczególnie artystek, znanych ongiś
szeroko z hulaszczego, a nawet rozpustnego trybu życia.
Wtem drzwi skrzypnęły i stanął w nich Jan Wałkoński, skrwawio-
ny, ale radosny.
- Udało się - rzekł, odpowiadając na chaotyczne pytania - cho-
ciaż niełatwo było, gdyż pan minister Podmamuśka bardzo silnie
kontuzjował pana ambasadora Kikuju w okolicę kości ogonowej.
- A nie w dupę? - zdziwił się minister.
- Toż to na jedno wychodzi! - parsknął głośnym śmiechem Ko-
ciorupa.
- Niezupełnie - wyjaśnił znachor - ponieważ pan Bamboko Kikuju
ma tę kość ogonową ponadprzeciętnej długości, dodajmy że chwytną,
więc uszkodzenie jej mogłoby się źle skończyć.
- To z ostatniego namaszczenia nici? - skrzywił się ojciec
Chudzielak. - Chrzest także się nie odbył, no to jestem nieźle do
tyłu... - i rozsierdzony duszpasterz pobiegł na plebanię,
podjąwszy niechrześcijańskie postanowienie odegrania się przynaj-
mniej na dzieciach notabli, które przysyłano masowo na lekcje
religii, a to głównie ze strachu przed miejscową opinią pub-
liczną, męką piekielną i pomówieniem o sprzyjanie pieriestrojce.

[asia.sthm]

Docent Basset - 9.

Adiunkt Wygrzmocony gryzł palce w bezsilnej wściekłości. Jego
akcja, mająca na celu eliminację kłopotliwego konkurenta, spaliła
na panewce. Znachor Wałkoński z dnia na dzień zyskiwał na znacze-
niu, leczył dostojników już nie tylko gminnych, ale i wojewódz-
kich, stając się dla Wygrzmoconego nieosiągalnym obiektem za-
wodowej nienawiści.
Piękna pani Jolanta dolewała oliwy do ognia:
- Ach, ty fujaro - mówiła - ty ofermo życiowa, ty flimono zag-
wazdrana! Byle znachor zabrał ci całą praktykę, jak diabłu oga-
rek. W domu bieda i głód, aż mnie w dołku ssie, jak kruk krukowi,
a przecież przy każdym innym mężu mogłabym mieć te wszystkie bo-
gactwa! - Tu wskazała dramatycznym ruchem usytuowany naprzeciwko
ich mieszkania Gminny Dom Towarowy, na wystawach którego
piętrzyły się łańcuchy dla krów, odkurzacze dla młodych małżeństw
i - wprowadzone ostatnio - prezerwatywy wielokrotnego użytku dla
starych konkubinatów. - Temu Wałkońskiemu całkiem się we łbie
przewróciło - ciągnęła, nie biorąc pod uwagę, że mąż bliski jest
zawału. - Ty wiesz, że on odmówił wyjazdu za granicę?
- To zależy za którą granicę... - mruknął sceptycznie adiunkt.
- Za afrykańską! Ten wyleczony Murzyn zaproponował mu kontrakt
dolarowy w Gugumayaya, a Wałkoński mu na to pokazał, gdzie się
zgina dziób pingwina. Tak, tak, niedaleko pada jajo mądrzejsze od
kury!
- Dolarowy kontrakt... odmówił... chyba pijany albo wariat -
mówił sam do siebie Wygrzmocony - wariat, na pewno wariat! A
jeżeli wariat, to już ja go dostanę!
I trzasnąwszy drzwiami pobiegł załatwić żółte papiery dla
konkurencji. Poszło to łatwiej niż przypuszczał, ponieważ nikt we
wrogim obozie nie oczekiwał ataku z tej właśnie strony. Ordynator
szpitala psychiatrycznego im. prof. Krasińskiego, doktor hab. Se-
bastian Cycoń natychmiast wysłał karetkę, która na sygnale
dostarczyła związanego znachora i postawiła go przed komisją
lekarską.
- Dzień dobly, panie Wałkoński! - zawołał dr Cycoń, mający
zwyczaj wylewnego witania swoich pacjentów, aby ich ośmielić.
- Co tam nowego? Kuku na muniu? Do Aflyki nie pojechała za du-
larki, fiksum dyrdum?
- A nie - odrzekł stanowczo delikwent - i nie pojadę, bo tu mi
dobrze w kraju rodzinnym!
"Wariat" - zapisali jednocześnie dwaj pozostali członkowie
komisji, psychiatra dr Wysłodek i psycholog mgr Barbara Felga.
- Czy pacjent nie onanizował się swego czasu dzieckiem w ko-
lebce? - spytał dr Cycoń, obarczony predylekcją do górnolotnych
wyrażeń, zapożyczonych z literatury.
- Dzieckiem nigdy - odparł prostodusznie Wałkoński - tylko
misiem albo ręką.
- A czy pacjentowi nie śnią się czasami stosunki analne? -
indagowała mgr Felga, cała czerwona ze wstydu, bo jej stosunki
analne śniły się średnio cztery razy w ciągu nocy.
- Nigdy! - uderzył się w piersi znachor. - Za to czasem śnią
mi się stosunki bilateralne z Kubą. "Zboczeniec" - zapisał dr
Wysłodek.
- Kończmy - szepnął mu do ucha dr Cycoń - bo czas leci, a ja
muszę być o szóstej pod Borodinem... Tfu, co ja gadam? Pod kinem!
- i zdenerwowany wsadził jedną dłoń za surdut, a palcami drugiej
zaczął bębnić po stole, dmuchając jednocześnie w charakterysty-
czny kosmyk włosów opadający mu na czoło.
- No cóż - podsumował dr Wysłodek - chyba zatrzymamy pana na
jakiś czas, panie Wałkoński.
- Dostanie pan cieplutką celę - informowała życzliwie mgr Fel-
ga - i może pan brać udział w zajęciach plastycznych, a nawet
sportowych... Nie wiem, czy pan wie, że w naszym kraju istnieje
liga drużyn piłkarskich przy poszczególnych zakładach psychia-
trycznych. O, nawet dziś KS "Psychopata" Gliwice gra ze
"Schizofrenikiem" Poznań...
- Możecie mnie zatrzymać - powiedział znachor z flegmą, nabytą
podczas wielogodzinnej kontemplacji dziejów rodu Palliserów - ale
uprzedzam, że przy najbliższej okazji poskarżę się swojemu
posłowi.
- Komu pan się poskarży? - krzyknęła z przerażeniem mgr Felga.
- Swojemu posłowi oczywiście - odrzekł z godnością Wałkoński.
- To przesądza sprawę. Idiota. Pojedyncza cela, zimne okłady,
elektrowstrząsy i szpryca z towotu! - zaordynował dr Cycoń i por-
wawszy z wieszaka trójgraniasty kapelusz, opuścił gabinet.

[asia.sthm]

Docent Basset - 10.

Przygwoździwszy przeciwnika, adiunkt Wygrzmocony zaczął się
liczyć ze wzmożonym napływem pacjentów do swej własnej lecznicy.
Gdy nic takiego nie nastąpiło, a miejscowy grabarz przestał mu
się nawet kłaniać, adiunkt wpadł na pomysł zorganizowania białej
niedzieli na wsi, słusznie uważając, że kiedy pacjenci nie przy-
chodzą, to należy ich samemu nałapać. Do sprawy przystąpił pedan-
tycznie, naukowo, studiując przede wszystkim ostatnie dwa roczni-
ki dwutygodnika "Nowy Medyk", z którego to pisma dowiedział się,
że warunkiem powodzenia wszystkich masowych akcji sanitarnych,
takich właśnie jak białe niedziele, przymusowe szczepienie lub
odłów kurew w celu ich przebadania - jest zaskoczenie. Wygrzmo-
conemu nie przyszło jednak do głowy, że z kolei warunkiem za-
skoczenia jest dyskrecja. Gadał o obławie tu i ówdzie, przecieki
poszły w teren. Chłopi, wiedząc czym to grozi - bo na przykład
studentów stomatologii rozliczano podczas takich niedziel z
ilości wyrwanych zębów - powołali straż obywatelską, osadzili
kosy na sztorc, baby i dzieci schowali w lesie, psy pospuszczali
z łańcuchów, a do władz wysłali delegację z białą flagą,
powołując się na Kartę Praw Obywatela i grożąc przerwaniem dostaw
żywca.
Wróciwszy jak niepyszny do szpitala, Wygrzmocony usiłował
rozładować swój gniew sztorcując salową, która kijem od miotły
tłukła właśnie w kącie jakąś wyjątkowo złośliwą salmonellę. Ta
jednak - tzn. salowa, a nie salmonella - oświadczyła, że pan
dyrektor może jej wskoczyć na dodatek rodzinny i że taką zasraną
robotę to ona wszędzie znajdzie.
W domu czekała go niespodzianka, gdyż córka pani Jolanty z
pierwszego małżeństwa, Simona Basset, wróciła właśnie - jak
oświadczyła stara niania - "ze szkół", które to niemodne
wyrażenie o tyle oddawało prawdę, że Simonę wylewano regularnie z
kilku kolejnych szkół stopnia ponadpodstawowego, a to za klep-
tomanię, erotomanię, ostatnio zaś za narkomanię.
- Biedactwo wpadło w wąchactwo! - zrymowała niechcący pani
Jolanta, wskazując mężowi dobrze rozwiniętą dziewuchę, wąchającą
z zapałem kawałek starego ementalera.
- No oddaj to, no oddaj! - prosiła łagodnie. - Tatuś przyszedł
głodny jak z cebra! Muszę mu zrobić kanapki...
- Nie będę jadł! - warknął doktor, z trudem hamując mdłości.
- Wszystko wącha? - spytał, usuwając narkomance sprzed nosa
swoje ulubione stare kapcie i z ulgą wsuwając w nie stopy.
- Wszystko! Wąchała już pastę do butów, swoją starą nianię,
kota i sierżanta Miziaka, który ją tu zresztą przyprowadził, jak
kwiatek do kożucha.
Dr Wygrzmocony zasępił się. Nie dalej jak pół roku temu Simona
wpadła w jogizm, a zaraz potem w nimfomanię, w wyniku czego zos-
tała przyłapana na uprawianiu nierządu w pozycji kwiatu lotosu.
Na nic się zdało zmuszanie jej siłą do oglądania w telewizji
pogadanek pani Michaliny Wisłockiej, propagującej seks humanisty-
czny. Wskutek zmian programowych, w telewizorze zamiast Wisłoc-
kiej pokazała się pani Irena Gumowska i udzieliła kilku rad gos-
podarskich, które Simona - przekonana, że dotyczą seksu - wpro-
wadziła do swego repertuaru erotycznego wzbudzając grozę nawet
wśród największych świntuchów. Szczególnie odrażające były jej
próby czyszczenia starszym panom zamszu kiszoną kapustą, wy-
pychania zużytymi gazetami i tym podobne.
Najwybitniejsi psychologowie i psychiatrzy nie byli w stanie
poradzić sobie z rozwydrzoną dewiantką.
- Może by doktor Cycoń? - zastanawiał się głośno adiunkt. -
Albo magister Felga?
- Akurat - skrzywiła się Jolanta. - Cycoń sam nienormalny,
wczoraj dzwonił, czy jest u nas Kutuzow. A Felga tylko patrzy,
komu się podstawić, jak mysz kościelna. O, znachor Wałkoński, ten
by ją uzdrowił. Przecie on wyleczył mecenasa Pitułę z zastarzałe-
go pedalstwa, i to tylko przy pomocy nunczaków, ćwiartki terpen-
tyny i kołka dębowego sześć ósmych cala. No tak, ale ty wsadziłeś
Wałkońskiego do czubków, kto pod kim dołki kopie, ten sam w nie
wpada! - zakończyła swój wywód, nie wiedząc nawet, że pierwszy i
ostatni raz w życiu udało się jej trafić przysłowiem w sedno
sprawy.
- A może by i Simonę tam wsadzić? - mruknął chytrze adiunkt. -
Poproszę Cyconia, żeby umieścił ją we wspólnej celi ze zna-
chorem... A nuż coś z tego wyjdzie?
- Spróbuj - zgodziła się pani Jolanta. - Przygarnął Kociołek
Gierkowi, a sam smoli.

[asia.sthm]

Docent Basset - 11.

Odseparowanie popularnego znachora odbiło się w całej gminie
szerokim echem, co znalazło swój wyraz na łamach miejscowej
prasy.
"Państwowa psychiatria w walce z ciemnotą i zacofaniem" -
grzmiał półoficjalny "Trybunarz ludowy", dając do zrozumienia, że
Wałkoński, oprócz znachorstwa i wrodzonego idiotyzmu, zhańbił się
również posiadaniem obcych dewiz, powielacza, zacieru i kilku
fragmentów srebrnego sarkofagu św. Wojciecha z katedry
gnieźnieńskiej.
"Wierzący wieśniak ofiarą represji" - narzekał "Aniołek rzym-
sko-katolicki", rysując na swych łamach wzruszającą sylwetkę
wiejskiego homeopaty, który żegnał się przed każdym zabiegiem, co
rzekomo spowodowało wściekłość władz i próby zmuszenia go, żeby
żegnał się trzykrotnie, i to z prawa na lewo. Konspira też nie
zasypiała gruszek w popiele i w ciągu nocy pokryła mury napisami
"Wypuścić znachora", przy których uwijał się spocony sierżant
Miziak, wymazując końcówkę pierwszego wyrazu w nadziei, że hasło
"Wyp... znachora" będzie odebrane niejednoznacznie, i że
wprowadzi niejaki zamęt w strukturach podziemia.
Afera Wałkońskiego ściągnęła nawet korespondentów za-
granicznych, z którymi spotkał się rzecznik prasowy sołtysa,
człowiek doskonale wychowany, przy tym bardzo przystojny mężczyz-
na o znakomitej sylwetce, bujnej czuprynie i ściśle przyle-
gających do czaszki uszach, co całkowicie predysponowało go na to
stanowisko. Roli tłumacza podjął się chętnie b. minister Podma-
muśka, człowiek bywały w świecie, dobrze otarty o obce kraje i
języki.
Jako pierwszy wystartował z pytaniem dystyngowany Anglik,
przedstawiciel "The Ilustrated His Maiesty Imperiał Magazine", mr
Reginald Blackberry-Sauce Jr.
- Pragnąłbym zapytać - powiedział bezbłędną, oksfordzką an-
gielszczyzną - czy zdaniem milorda sprawa sir Wałkońskiego jest
incydentalna, czy też może zapowiada dalsze przykręcenie śruby?
- Co on powiedział? - spytał nerwowo rzecznik.
- Przypierdala się do Wałkońskiego! - przetłumaczył
sumarycznie Podmamuśka.
- To powiedz mu pan, że oni biją Irlandczyków.
- Wałkoński ist hochsztapler, und Się szlagen Ajrisz in
Belfast mit Polizei und Wasserpumpen! - oświadczył tłumacz, a
Brytyjczyk usiadł czerwony ze wstydu, udając, że nie słyszy chi-
chotu innych korespondentów.
Następny z kolei, przedstawiciel "Le Pisoire", monsieur Made-
laine, nie był już tak pewny siebie i z przymilnym uśmiechem
usiłował dowiedzieć się od rzecznika, czy przymknięcie znachora
nie wpłynie ujemnie na stosunki polsko-francuskie.
- A jadłeś już pan dzisiaj żabę? - odpowiedział pytaniem na
pytanie rzecznik.
Te logiczne odpowiedzi sprawiły, że zgłosił się jeszcze tylko
jeden dziennikarz, z "Woprosow Pobiedy", wypytując o współpracę
przygraniczną, na co otrzymał obszerne, dwugodzinne wyjaśnienie,
ilustrowane przezroczami i wykresami.
Wreszcie rzecznik wraz ze swą świtą wyszedł na ganek, z przy-
jemnością patrząc, jak korespondenci w panice wskakują do swych
samochodów i odjeżdżają w kierunku Warszawy.
- Całkiem fajnie nam to wyszło - cieszył się - w dużej mierze
dzięki panu, panie ministrze!
- E, co tam, ja tylko tłumaczyłem - krygował się Podmamuśka -
ale fakt faktem, że stanęliśmy na wysokości. Ten Amerykanin z
"Washington Compost" nawet się nie odezwał!
Rzecznik roześmiał się: - Ha, ha, a niechby spróbował, już ja
miałem na niego dobrego haka!
- O Murzynach? - podsunął b. minister.
- E tam, o Murzynach! Oni chytrusy przestali już lać tych
Murzynów, żebyśmy się nie mieli do czego przyczepić. Ale ja bym
mu powiedział, że tatuś Weinbergera oszukiwał przed wojną na
śledziach!
- Jak to? - zdziwił się Podmamuśka. - To pan mieszkał przed
wojną w Stanach?
- A skądże - zastrzegł się rzecznik - to tatuś Weinbergera
mieszkał przed wojną w Buczaczu.

[asia.sthm]

Docent Basset - 12.

Lecznica psychiatryczna doktora Cyconia od lat cieszyła się
zasłużoną sławą. Tu kurowały się i odpoczywały ofiary kolejnych
eksperymentów ekonomicznych, ciągłych reform systemu szkolnego i
zmieniających się kilka razy w roku przepisów podatkowych dla
rzemiosła. Tu również znajdowali bezpieczny azyl i wygodny kaftan
bezpieczeństwa bohaterowie pokazowych procesów. Gdy w trakcie
rozprawy podsądny zaczynał zjadać własny krawat, robił głośno w
majtki lub nieoczekiwanie przyznawał się do winy - wiadomo było,
że zostanie uznany za niepoczytalnego i po krótkim pobycie w
szpitalu wyjdzie na wolność, aby rozejrzeć się za kolejnym
odpowiedzialnym stanowiskiem. Nieustanny przepływ przez lecznicę
różnych znaczących w gminie osób spowodował, iż stała się ona
jakby kuźnią kadr i giełdą dobrych posad, a także kreatorką
postaw społecznych i obyczajów, spełniając rolę zarazem i Cam-
bridge, i Oxfordu, z dodatkiem Yale w drzwiach luksusowych
szałówek. Umieszczony w tym ekskluzywnym zakładzie znachor
Wałkoński, ulegając wrodzonemu sobie popędowi do czynienia dobra,
usiłował przyjść z pomocą innym pacjentom i już wkrótce osiągnął
zdumiewające rezultaty. Między innymi udało mu się wyleczyć
pewnego byłego dyrektora departamentu, który w sierpniu 1980
próbował uciec z kraju, w którym to celu poszukiwał bezskutecznie
granicy polsko-rumuńskiej, powołując się na precedensy z września
1939. Ustawiwszy nieszczęsnego idiotę przed aktualną mapą i
przykazawszy szeroko otworzyć oczy, znachor przywalił mu
następnie po łbie nogą od łóżka, owiniętą humanitarnie w ciepłe,
szpitalne kalesony. Skutkiem wstrząsu mapa zakodowała się przy-
puszczalnie w umyśle pacjenta, gdyż odzyskawszy świadomość stał
się on gorącym zwolennikiem nienaruszalności granic w powojennej
Europie, i jako taki został wypisany ze szpitala z diagnozą
lekkiego kretynizmu i zaleceniem pracy państwowej na pół etatu.
Przybycie Simony Basset zmąciło sielankowy nastrój. Ta młoda i
piękna, ale do szpiku kości zepsuta istota, bywalczyni wielu
więzień, aresztów i odwykówek, w dodatku ćpunka i alkoholiczka,
zdawała się wydzielać jakąś emanację zgnilizny i rozpusty, której
nie mogli się oprzeć nawet prostolinijni i zdrowi moralnie
członkowie miejscowego koła ZSMP, grupującego co bardziej
świadomych pielęgniarzy.
- Koleś, kopsnij szluga! - zwróciła się ordynarną grypserą do
jednego z nich, przechodzącego właśnie korytarzem.
- Mówiłaś coś do mnie, koleżanko? - spytał grzecznie ów młody,
schludny człowiek, będący nadzieją organizacji.
- Nie kucaj, kindybale - kontynuowała zepsuta panienka - jak
odgaruję pajdę, to damy z glana przez lipko i zajaramy trawkę bez
obciachu!
Te kwiaty zła, trafiwszy na żyzną choć naiwną glebę, już
wkrótce rozkrzewiły się bujnie, zarażając swym trującym aromatem
spokojną dotychczas lecznicę.
- Szufla, kolesie! - zwrócił się kilka dni później do zgroma-
dzonych lekarzy dr Cycoń. - Nie będę ukrywał, że kitramy w sama-
rę, gdyż herbatnicy jorgają na zastawkę. Proszę wklepać bez ob-
ciachu, co z juchtem?
- Przybastować by dziekankę! - pisnęła mgr Felga.
- Akurat! - oburzył się dr Wysłodek - a szamunek bez glejtu w
szamkę na cwelu do rakiety nie śmignie!
- Zaprotokołować wszystko - zarządził dr Cycoń. -
Jeden gryps wysłać do komitetu, a drugi do Wydziału Zdrowia i
atanda bez kitu!
Co gorsza, opuszczający szpital ozdrowieńcy zaczęli zarażać
niebawem grypserą całą gminę. Gdy więc jeden z miejscowych dos-
tojników oświadczył w wywiadzie telewizyjnym, że skup rzepaku ob-
cyndalamy bez przyprawki do cugu na samarę, zaś ksiądz Chudzielak
zalecił wiernym nawijanie litanii zamiast garownictwa, grożącego
niewątpliwie sankcją piekielną, wówczas dopiero zorientowano się,
że sytuacja jest krytyczna, że zło szerzy się ze szpitala, a
źródłem tego zła jest rozpustna Simona Basset. Ponieważ zaś nikt
z lekarzy nie był w stanie uleczyć jej plugawego języka, zaś
wezwani pospiesznie poloniści albo staczali się na dno upadku,
albo też opuszczali lecznicę w popłochu - postanowiono chwycić
się ostatniej deski ratunku, a deską tą był oczywiście znachor
Jan Wałkoński. Obiecawszy mu więc wolność, premię i tytuł psy-
chiatry honoris causa, wepchnięto broniącego się rozpaczliwie do
celi ohydnej Simony.

[asia.sthm]

Docent Basset - 13.

Pierwszy dowiedział się o niezwykłym wydarzeniu stary Kocioru-
pa, który przyjechał do szpitala z paczką żywnościową dla znacho-
ra. Zdziwiła go cisza i brak portiera na pilnie zazwyczaj
strzeżonej bramce. Korytarze też były puste, zaś cele pootwierane
i wyludnione.
- Jedno z dwojga - pomyślał stary kmieć - albo waryjaty
pouciekały, albo są w świetlicy i wybierają Organizację
Związkową.
Ale świetlica także świeciła pustką, za to przed celą Simony
stał tłum pacjentów przemieszanych z pielęgniarzami i personelem
medycznym. Z celi biła jakaś dziwna jasność, a Kociorupa,
przepchnąwszy się do pierwszych rzędów, ujrzał w jej wnętrzu zna-
chora i jego świeżo odzyskaną córkę. Trzymali się za ręce i roz-
mawiali, a mocą jakiegoś dziwnego zrządzenia z ust ich płynęła
nie grypserą i nie lokalny ludowy dialekt, lecz najczystsza poez-
ja rodem z Konopnickiej albo Deotymy, chwilami asnykoidalna lub z
lekka tetmajeryzująca:

- O córko moja, czyżbym cię odzyskał,
Bo do tej pory uwierzyć nie mogę?

- Jam ci to, jam ci, daj mi tato pyska
i idźmy razem w swą życiową drogę.

- Toż dzieckiem byłaś pod opieką mamci,
tyś to na pewno?

- Jam ci, tato, jam ci!

Kociorupa trącił w ramię stojącego obok starego nokautera
używanego do obezwładniania co najtęższych furiatów i spytał go
szeptem:
- Panie Stachurko, powiedz pan, czy on tak bez przerwy gada
wierszem z córką?
Stachurko, któremu łzy leciały jak groch, odpowiedział lako-
nicznie:

- Nie tylko on, szwagrze, i my wszyscy takie!

- Szwagra wstawiłem dla rymu... - dodał wyjaśniająco, ziewnął
i mruknął:

- I straszno, i cudno,
Ale trochę nudno...

I rzeczywiście, wierszowane gadanie rozlegające się z celi za-
czynało już trochę nużyć zebranych, chociaż Simona opowiadała
akurat dosyć interesujące szczegóły ze swojej rozpustnej
przeszłości:

- Ach, niecnie żyłam, tato, do tej chwili,
Uczestniczyłam w orgiach i libacjach,
Różni panowie mnie tam...

- Pokrzywdzili! - podrzucił znachor.

- Właśnie, czasami w dziwnych sytuacjach,
Ba, poniektórzy płacili mi za to...

- Ty żeś to, córuś?

- Jam ci, jam ci, tatko!

Pacjenci z tylnych szeregów zaczęli niepostrzeżenie wymykać
się do swoich separatek i oddawać zwykłym zajęciom. Były prezes
spółdzielczości mieszkaniowej pospiesznie kończył wyliczenia, z
których wynikało, że gdyby każdy z półtora miliona pracowników
budownictwa wymurował w ciągu roku jedną izbę, to za pięć lat
problem mieszkań przestałby u nas istnieć. Emerytowany minister
skarbu na próżno usiłował sobie przypomnieć, gdzie w chwili pani-
ki zadekował trzydzieści miliardów pożyczonych dolarów, zaś
zubożały prominent, który zakupił kiedyś licencję na samospłaty,
na próżno szukał w encyklopedii, co to są te samospłaty, gdyż w
odnośnym miejscu figurowały wyłącznie takie hasła, jak samobójst-
wo, samochód, samodział, samogon, samograj i samogwałt, patrz
masturbacja.
Natomiast szeregowi wariaci udawali jak zwykle a to czajnik, a
to zlewozmywak z dolnopłukiem, a to znów takie bajkowe lub mity-
czne postacie jak Kostka Napierski, Kubuś Puchatek albo Renata
Susałko.
Dr Wysłodek, wyszedłszy z zaklętego kręgu tkliwości i pojedna-
nia, rozpaczliwie usiłował pozbyć się daru mówienia wierszem:
- Toć przecie muszę zacząć gadać prozą, nie jak ten stary kre-
tyn ze swą kozą, a niech cię dunder, po com wstawił kozę? Jak mam
odrzucić poetycką pozę? Dość już tych wierszy, czas żebym je ur-
wał, o znowuż mi się zrymowało, kurwa. O, wolej, żebym ocipiał,
owdowiał, co na to powie Ministerstwo Zdrowia i szef resortu mi-
nister Cybulko, który jest dla nas dobry jak tatulko, mogłem
powiedzieć "tatuś", o psia noga, jak mnie nasiadła ta przypadłość
sroga, już z tym zostanę pewnie jak ta dupa, a pan tu czego,
panie Kociorupa?
Zrymowany tak dosadnie Kociorupa spojrzał na niego koso i
odparł:

- Chciałem zapytać się doktora,
czy mogę zabrać do domu znachora?

A oto, co rzekł dr Wysłodek:

- A bierz go chłopie, ale razem z córką,
a teraz pozwól ze wlezę pod biurko!

I rzeczywiście wlazł pod ten solidny, dębowy mebel, skąd przy
wtórze szczekania, wycia i machania ogonem został wyciągnięty i
wpakowany do celi, opuszczonej przez Basseta-Wałkońskiego i jego
cudownie nawróconą córkę.

[asia.sthm]

Docent Basset - 14.

Pojednaniu Simony z ojcem towarzyszyło wiele dziwnych znaków
na niebie i na ziemi. Oto nad kombinatem rolnym Grzdypućki ukazał
się pies ognisty dupczący reformę gospodarczą. Zaraz potem eks-
plodował kocioł tamtejszej gorzelni, a powstały przy tym wszędo-
bylski obłok spirytusowy wędrował nad gminą, wprawiając jej
mieszkańców w stan bezpłatnej euforii i skłaniając do podejmowa-
nia licznych czynów produkcyjnych, fundowania pomników, a
zwłaszcza ogłaszania apeli. I tak na przykład, młode sprzątaczki
wystosowały apel do młodzieży świata, żeby nie szczać po bramach,
ale nie mogły go wysłać wskutek braku adresu i kodu, wymaganego
przy przesyłkach poleconych.
Natomiast sołtys wsi Kociomruczki usiłował przesłać sekreta-
rzowi generalnemu ONZ swoje posłanie i nawet zaniósł je osobiście
do ekspedycji towarowej PKS-u, gdzie jednakowoż odmówiono
przyjęcia pod pretekstem, że posłanie śmierdzi i żeby najpierw
zmienił bieliznę pościelową, czego żadną miarą nie mógł dokonać
wobec braku tejże na rynku. Wszystkie te niepowodzenia nie
zdołały osłabić atmosfery ogólnej aktywności i wzajemnej życzli-
wości, która zaowocowała wreszcie publiczną dyskusją w remizie
strażackiej na temat "Czy katolicy mogą budować socjalizm?",
wzorowaną na podobnej imprezie, zorganizowanej swego czasu w
telewizji przez profesora Ozdowskiego,
Ludność zjawiła się tłumnie, ponieważ wiatr zerwał połowę
afisza z nazwiskiem profesora, co niektórzy zrozumieli jako za-
powiedź przyjazdu dr Ozdy, mającego rzekomo pokazywać Broniarka.
Obrady zagaił prezes Towarzystwa Kultury Laickiej, były
działacz PSL-u, Bonifacy Kant-Gwizdek, który utracił wiarę
jeszcze w 1947, kiedy to wicepremier Mikołajczyk wypchnął go z
kufra dyplomatycznego ambasady Stanów Zjednoczonych, argumen-
tując, że zamiast niego musi zabrać na tułaczkę szczoteczkę do
zębów, garść ziemi rodzinnej i kota, którego otrzymał rzekomo od
Witosa.
Na postawione przez prezesa Kant-Gwizdka pryncypialne pytanie,
czy katolicy mogą budować socjalizm, pierwszy zgłosił się ksiądz
proboszcz Chudzielak i oświadczył, że owszem, mogą, ale jak
skończą budować kościół. Na sarkastyczną uwagę Miziaka, że więcej
kościołów już się w gminie nie zmieści, Chudzielak usiłował rzu-
cić na sierżanta klątwę, ale dwukrotnie nie trafiwszy, schował
się czerwony ze wstydu na ławach legalnej opozycji, reprezen-
towanej przez PAX, PFAZ i białego emigranta z lat dwudziestych,
atamana Osipa Anegdotycza Jefremienkę.
Tymczasem na mównicę wdarł się adiunkt, dr Wygrzmocony i chcąc
podreperować swą nadwyrężoną ostatnio reputację, zgłosił
zobowiązanie uruchomienia przy swym szpitalu Zakładu Przerobu
Odpadów Poamputacyjnych im. Wincentego Kadłubka. Nagrodzono go
grzecznościowymi oklaskami i powrócono do głównego nurtu
dyskusji.
Kolejny mówca, przewodniczący PRON-u, mecenas Fizdoń wygłosił
opinię, że katolicy mogą owszem budować socjalizm, ale coś im się
jakby nie chce, na co katolicy odpowiedzieli gremialnie, że
chcieliby, ale właśnie wczoraj polecono im budować wzajemne za-
ufanie, więc na razie nie mają czasu, a poza tym nie mają z cze-
go.
Po deklaracji dowódcy miejscowej jednostki saperów im.
Sowińskiego w okopach Woli, że wybuduje piętnaście następnych
mostów, obrady zakończono i zaparafowano protokół, z którego
wynikało jednoznacznie, iż:
po pierwsze - jeżeli katolicy chcą budować socjalizm, to
proszę bardzo;
po drugie - wykluczające się nawzajem światopoglądy nie wyk-
luczają wyjścia z kryzysu;
po trzecie - o ile towarzysz Sowiński w okopach woli, to nie
należy mu w tym przeszkadzać;
po czwarte - popieramy walkę prof. Kowalskiego z faktami, a
bramy piekielne nie przemogą go.
Wreszcie nastąpiła część artystyczna spotkania. Poetka ludowa
Rozmunda Kociorodek odczytała swój poemat na cześć załogi Gminnej
Zbiornicy Złomu, zaczynający się od słów:

- Kolektyw zwarty i przyjazny,
My ręka w rękę, goleń, w goleń,
Zostanie po nas złom żelazny
i głuchy, drwiący śmiech pokoleń...

- na podstawie którego to utworu została natychmiast przyjęta
do odrodzonego Związku Literatów Polskich. Na zakończenie chór
Anonimowych Alkoholików odśpiewał pouczającą piosenkę o skutkach
pijaństwa:

- Padł Bartosz wśród drogi, obcięto mu nogi,
Zbudził się pojutrze, a tu nogi krótsze, oj dana...

- Oj dana... - powtórzyło echo i zamilkło, chociaż przed wojną
potrafiło powtarzać do czterech, a gdy dziedziczka we dworze
zaśpiewała, to i do ośmiu razy.

[asia.sthm]

Docent Basset - 15.

Jan Wałkoński zorientowawszy się, iż jest docentem Bassetem,
nie zrezygnował bynajmniej ze swej znachorskiej działalności i
nie pchał się z powrotem na opuszczone ongiś stanowisko w
lecznictwie stołecznym. Wprost przeciwnie, zaczął rozbudowywać
swój prowizoryczny szpitalik w obejściu Kociorupy, przyuczając
przy okazji do zawodu nawróconą Simonę, która chętnie weszła w
rolę siostry miłosierdzia, chociaż na razie nie odróżniała cy-
janku od rumianku, a spirali antykoncepcyjnej od spirali zbrojeń.
Basset cierpliwie tłumaczył córce zawiłości sztuki medycznej:
- Kiedy chory woła "siostro, kaczkę", to nie należy mu wtykać
pod kołdrę ptaka, tylko taki nocnik z rurką.
"Nocnik, nie ptaka" - zapisała pilna Simona w notesiku.
- Bardzo dobrze - pochwalił ojciec - a jeżeli jest to ciężko
chory, to należy mu nawet przytrzymać.
- Nocnik? - spytała Simona.
- Nie, ptaka... - wyjaśnił oględnie Basset. "Ptaka, nie noc-
nik" - zapisała znowu Simona. Łatwo pojąć, do jakich nieporozu-
mień i drastyczności dochodziło czasem w lecznicy, ale charyzma
znachora i ciche posłannictwo jego córki sprawiały, że nikt nie
sarkał, choćby nawet omyłkowo zamiast tlenu z butli podano mu
propan-butan, albo i acetylen. Dymisjonowani dostojnicy, w
których obfitowała gmina, wymagali szczególnie troskliwej opieki,
byli bowiem ogromnie znerwicowani, pełni kompleksów, zawiści i
nieutulonej tęsknoty za latami swej potęgi. Basset z konieczności
stawał się nie raz ich spowiednikiem, a niekiedy za jego pośred-
nictwem próbowano przekazać dobre rady i przestrogi osobom
będącym aktualnie u władzy.
- Panie doktorze - błagał pewien stary i zasłużony dogmatyk -
zadzwoń pan do Albina, że póki czas należy zewrzeć szeregi...
- Oczywiście, że należy zewrzeć szeregi - potakiwał dobro-
dusznie docent - ale na razie może pan spróbuje zewrzeć pośladki,
bo prześcieradła nam się kończą.
Na sąsiednim łóżku histeryzował młody idol piosenki rockowej,
który zaprzepaścił piękną karierę ulegając w czasie plenerowego
koncertu atakowi ekshibicjonizmu, czym wywołał nagonkę na samego
siebie w prasie, radiu i telewizji.
- I co z tego, Jasiu? - perswadowała mu Simona. - Czy przez to
gorzej śpiewasz?
- Śpiewam lepiej! - zaperzył się idol - ale publiczność żąda,
żebym powtarzał ten numer na każdym koncercie, a ja mam obie ręce
zajęte gitarą!
Proboszcz Chudzielak kosym okiem spoglądał na Bassetowską
przychodnię, gdyż od czasu jej powstania ilość pogrzebów niezwyk-
le zmalała, chociaż szef konkurencyjnej placówki, adiunkt dr
Wygrzmocony starał się jak umiał. Księdza pocieszyła trochę msza
dziękczynna za odwołanie ministra Nieckarza, zakupiona przez
miejscowe rzemiosło, a co do adiunkta, to ślepy los, ten wielki
ironista, oderwał go od spraw zawodowych, ingerując brutalnie w
jego życie rodzinne - oto piękna pani Jolanta Wygrzmocona nagle
zaniemogła, a wszystkie badania, analizy i prześwietlenia wskazy-
wały na istnienie w jej subtelnym organizmie groźnego wrzodu dwu-
nastnicy.
- Przyrzeknij mi - prosiła męża - że gdy umrę, a ty znajdziesz
sobie inną kobietę, to nie pozwolisz jej chodzić w moich suk-
niach...
- Ale co ty wygadujesz, kotuś - żachnął się w roztargnieniu
adiunkt - ta żeż ona jest całkiem inaczej zbudowana... Tfu, co ja
wygaduję?! - zawołał. - Dlaczego masz umierać, wytnę ci ten wrzód
i będziesz jak nowa!
- O, co to, to nie! - krzyknęła chora. - Nie waż się na mnie
eksperymentować, jak Piekarski na mękach! Jeżeli ktoś może mnie
ocalić, to tylko Basset!
- Ależ żabciu - wił się adiunkt - przecież wiesz, że ja z nim
nie rozmawiam...
- To porozmawiaj jak Polak z Polakiem! - wrzasnęła żabcia. -
Zapłać mu, obiecaj, błagaj! Przecież coś mi jesteś winien za to,
że umożliwiłam ci karierę i stanęłam przed tobą otworem!
Tak więc doktor Wygrzmocony jak niepyszny poszedł prosić do-
centa o ratunek dla żony.
- Niestety tatusia nie ma - poinformowała go Simona, szarpiąc
stary dren, który jakoś nie chciał wyjść z jamy brzusznej pacjen-
ta. - Tatuś pisze teraz podręcznik dla wiejskich lekarzy i
poszedł się naradzić w sprawie języka z panem profesorem Różopo-
lańskim.

[asia.sthm]

Docent Basset - 16.

Profesor Różopolański stracił posadę w szkolnictwie wyższym
wiosną 1968 za nacjonalizm, co skłoniło go do przypuszczeń, że
padł ofiarą jakiegoś nieporozumienia.
- Za jaki nacjonalizm? - wołał w gabinecie rektorskim, do
którego wdarł się mimo protestów sekretarki. - Czy ja jestem
Niemiec? Czy ja jestem endek? Pan nie wiesz, kto ja jestem? To
patrz pan! - tu sięgnął do rozporka i wylegitymował się rek-
torowi.
- Mój Boże - rozczulił się rektor - do czego to doszło, a nie
tak dawno ja robiłem to samo na żądanie szturmbanfirera Helmuta
Lumpke!
- I co? - spytał profesor.
- W zasadzie nic, powiedział "ich gratuliere", zasalutował i
poszedł. Ale nawiasem mówiąc, po co pan profesor mi to pokazuje?
Schowaj pan i pogadamy.
Rozmowa nic jednak nie dała, ponieważ Różopolański upierał
się, że nie może być równocześnie Żydem i nacjonalistą, na co
przedstawiał mnóstwo cytatów i przykładów historycznych,
powołując się na Esterkę, Berka Joselewicza, Brunona Jasieńskiego
i Adama Mickiewicza, co do którego żywił nie pozbawione podstaw
podejrzenia.
- Dobrze - zgodził się wreszcie rektor - w takim razie nie
wylatuje pan za nacjonalizm, tylko za syjonizm.
- A, to w porządku! - zawołał z ulgą profesor i wyjechawszy na
prowincję doczekał jako belfer gimnazjalny zasłużonej emerytury.
Do tego właśnie lokalnego mędrca udał się obecnie Basset, aby
skorygować pod względem językowym swój podręcznik dla wiejskich
lekarzy. Zastał uczonego wśród sterty starych ksiąg, poprze-
tykanych zakładkami i liszkami.
- Nie uwierzy pan - mówił z ożywieniem Różopolański - jaki
żywy i giętki jest nasz język i ilu nowych znaczeń nabierają
peryferyjne uprzednio wyrazy.
- Na przykład? - zainteresował się lekarz.
- Na przykład bezokolicznik "pierdolić".
- No wie pan! Ten akurat wyraz jest bardzo wulgarny...
- Nie jest, tylko był! - oświadczył językoznawca. - W swoim
dawnym znaczeniu nie bywa on już prawie używany, gdyż zastąpiły
go inne określenia, przeważnie zresztą rusycyzmy. Ów natomiast
prapolski wyraz zrobił nieoczekiwaną karierę i stał się obecnie
substytutem, można powiedzieć że jockerem, zastępującym większość
obiegowych słów. O, patrz pan, tu wynotowałem tylko drobną część
nowych znaczeń... - i podsunął chirurgowi kartkę z następującym
słowniczkiem:

Forma wyjściowa: pierdolić. Głównie: gadać od rzeczy.

Pochodne: napierdolony - opity, ale także pobity przez kogoś.
Dopierdolić komuś: przylać mu, także przygadać.
Napierdolić komuś: nakłamać, napleść.
Opierdolić kogoś: obrugać, zbesztać.
Opierdolić coś: sprzedać na lewo.
Opierdalać: leniuchować, ale także wykonywać jakąś czynność
globalną np. opylać łan zboża, objadać krzak malin.
Opierdol: zwrócenie komuś uwagi (spuścić komuś niezły opier-
dol).
Odpierdol: odwal się. Na odp-dol robić: byle jak.
Odpierdalać: oddalać się, odpływać od brzegu, odbijać.
Odpierdolić się: zrezygnować z czegoś, odczepić się od kogoś,
ale też elegancko się ubrać ("ale żeś się odpierdolił").
Nadpierdolony: uszkodzony, również podstarzały, np.: "Beata
była urodziwa, ale lekko nadpierdolona zębem czasu".
Pierdoła: nudziarz, ględa. W poznańskiem gatunek ziemniaka:
Pierdoła Wielkopolska Złocista.
Spierdolić: zepsuć coś, ale również uciec, np.: "Związałem już
pieskiego syna, spierdalamy waćpanno!" (Zagłoba do Heleny).
Upierdolić: urwać coś, np.: "W tym momencie granat upierdolił
mu rękę" ("Barwy walki", rękopis). Upierdolić się - upić się.
Podpierdolić: ukraść.
Wpierdalać się: rozzłościć się, ale również wpaść na coś lub w
coś np.: "Przy szczęku mieczy, dźwięku trąb i tarabanów wpier-
dolił się Sobieski w obóz bisurmanów" (Deotyma).
Zapierdalać: iść dokąś, także ciężko pracować (jak mały samo-
chodzik), również śpiewać, np.: "Zapierdalamy, morze nasze morze,
trzy cztery!" (Wyk. Kom. Mar. Woj. 0815 - tjn/356/86, Rozk. nr
156 ust. 3, popr.).

- Nie chce pana nudzić - powiedział Różopolański - to tylko
ułamek moich zbiorów, i to nie uporządkowany, nawet alfabety-
cznie. A gdzie takie cymelia jak "pierdl", "zapierdol", "pier-
dziajew", "pierdułka", "pierdolca mieć", "rozpierducha", i tym
podobne?
- Profesorze! - zawołał z entuzjazmem Basset - ja to wszystko
wprowadzę do mojego podręcznika. Sądzę, że sformułowanie "po wy-
pierdoleniu ślepej kiszki spierdalamy brzeg rany do kupy i
opierdalamy katgutem na okrętkę" da naszej młodzieży medycznej
więcej niż jakiekolwiek uczone wywody. Dziękuję, nie przeszkadzam
i spierdalam!
- A giten cześć - odrzekł życzliwie sędziwy lingwista.

[asia.sthm]

Docent Basset - 17.

Adiunkt Wygrzmocony wyciskał resztki sił ze swego zaporożca,
aby dopaść Basseta i ubłagać go o usunięcie owrzodzonej dwunast-
nicy z organizmu pięknej pani Jolanty. Ale wydarzenia historyczne
odsunęły w niewiadomą przyszłość to bezpośrednie spotkanie dwóch
wybitnych przedstawicieli polskiej medycyny. Za samochodem roz-
legł się klekot, potem warkot, następnie jakby wycie kota, który
w roztargnieniu usiadł na fajerce, potem jakby kilka strzałów za-
kończonych większą eksplozją, wreszcie z tumanów kurzu wyłonił
się kapral Modliszka na służbowym junaku i zajechawszy adiunktowi
drogę, zatrzymał go ruchem ręki.
- Panie Modliszka - rzekł pojednawczo lekarz, wychylając się
przez okno samochodu - ja wiem, że przekroczyłem trzydzieści na
godzinę, ale proszę wziąć pod uwagę...
- Co tam trzydzieści - machnął dłonią Modliszka - jest gorsza
sprawa... - i przechyliwszy się z siodełka, szepnął tajemniczo:
- Atestacja stanowisk!...
- Jezus Maria! - krzyknął Wygrzmocony, ocierając spocone
czoło.
- A co to znaczy? - spytał po chwili.
- Właśnie, że tego nikt nie wie - odparł kapral - ale to ma
być, więc naczelnik gminy zwołał zebranie całej kadry kierowni-
czej, a ja od rana ganiam po terenie i zawiadamiam, a jak ktoś
się opiera, to doprowadzam. Pan sam, czy...?
W sali konferencyjnej Urzędu Gminnego panowała trwożna cisza,
a na jej tle złowieszczo jak kruk odzywał się od czasu do czasu
żołądek odchudzającej się aktualnie przewodniczącej Kółka
Gospodyń, na przemian z chroniczną czkawką leśniczego Dwurury.
Sekretarz gminy, mgr Ropny gorączkowo wertował słownik wyrazów
obcych.
- Atestacji nie widzę - mówił - ale są ateryny, rodzina ryb
tropikalnych, długości do czternastu centymetrów, plank-
tonożerne...
- To nie może być to - oświadczył naczelnik - szukaj pan
dalej.
- O, jest atest! - ucieszył się sekretarz. - To dokument
określający własności gotowego wyrobu lub materiału, wystawiony
przez wytwórcę... Hurra! Jest i atestacja!
- Chwała Bogu - zaszemrał aktyw.
- Atestacja, dawniej świadectwo, poświadczenie.
- Nic więcej nie ma?
- Nic, dalej jest ateoza, mimowolne powolne ruchy członków...
- Mój mąż to ma! - zgłosiła się dyrektorka przedszkola.
- Pozostańmy przy atestacji - zdecydował naczelnik - ponieważ
ta atestacja to zaświadczenie, a to ma być atestacja stanowisk,
więc bardzo proszę żeby każdy, kto jest na stanowisku, wystawił
sobie zaświadczenie.
- Zaświadczenie, że co? - spytał ktoś z sali.
- Zaświadczenie, że jest na tym właśnie stanowisku, na którym
jest.
- To zależy, o jakie stanowiska im chodzi - zamędził klarowny
dotychczas przebieg dyskusji działacz ludowy Kant-Gwizdek. - Na
ten przykład w naszym PGR-ze oprócz pięciu stanowisk kierowni-
czych jest również obora na sześćdziesiąt stanowisk dla bydła.
- A ja mam w swoim rewirze piętnaście stanowisk myśliwskich i
dziewięć albo dziesięć ambon - podtrzymał go leśniczy Dwurura.
Ktoś dopytywał się, czy księgowy w GS-ie to już stanowisko,
czy jeszcze posada, a ludzie z dalszych rzędów, gdzie słyszalność
była kiepska, doszli do przekonania, że do ich sklepu mają rzucić
transport czternastocentymetrowych ryb tropikalnych, w związku z
czym utworzyli komitet kolejkowy.
- Co pani rozumie przez "powolne ruchy"? - pytała poufnie
przewodnicząca koła gospodyń dyrektorkę przedszkola. - Raz na
minutę?
- Raz na kwadrans... - wyznała z goryczą dyrektorka.
- Bidulka... - rozczuliła się przewodnicząca - raz na kwadrans
czternaście centymetrów... Ach, co ja gadam, to zaświadczenie ma
mieć czternaście... W każdym razie, niech się pani zapisze do
naszego kółka, my nie takie sprawy załatwiamy. Ot, nie tak dawno
koleżanka Krwionośna z Banku Spółdzielczego żaliła się, że mąż
jest oziębły, więc załatwiłyśmy u Basseta receptę na wyciąg z
królika, i co pani powie, tak na tego męża podziałało, że nawet
nie doczekał do wieczora, tylko dopadł ją przy drugim śniadaniu i
zrobił jej dużą przyjemność.
- To ogromna radość dla żony... - westchnęła zazdrośnie
wychowawczyni maluchów.
- Nie tylko dla żony, dla całego personelu i dla klientów. W
banku podczas drugiego śniadania jest zawsze duży ruch.
- No więc jak - podsumował naradę naczelnik - rozumiemy już, o
co chodzi w tej atestacji?
- Ani w ząb... - odrzekli zebrani.
- W takim razie od jutra bierzemy się do roboty! I wzięli się,
żeby mieć to jak najprędzej z głowy.

[asia.sthm]

Docent Basset - 18.

- Siadajcie, kapralu - powiedział życzliwie sierżant Miziak do
przybyłego właśnie z obchodu Modliszki. - Co tam nowego na re-
jonie?
- Melduję, że całe przedpołudnie śledziłem tego inhibicjonis-
tę, który deprawuje siostry tercjarki w Kićkach Dolnych.
- Nie in - poprawił go Miziak - tylko ekshibicjonistę.
- A właśnie że in - upierał się kapral - ponieważ ekshibicjo-
nista na widok zbliżającej się kobiety nieoczekiwanie wystawia, a
ten zwyrodnialec natomiast czekał z wystawionym, a w ostatniej
chwili go chował, co jest większym okrucieństwem, zwłaszcza w
przypadku starszych i krótkowzrocznych kobiet.
- Zostawcie to wszystko - rozkazał sierżant - przed nami stoi
odpowiedzialne zadanie polityczne... Cisza tam! - krzyknął w
stronę aresztu, do którego drzwi ktoś się gwałtownie dobijał.
- Otóż - podjął przerwaną myśl - musimy w ciągu dzisiejszego
dnia ujawnić wszystkie struktury podziemne.
- Zapudłować? - ucieszył się kapral.
- Wprost przeciwnie, wypuścić tych co siedzą, a z tymi na wol-
ności przeprowadzić rozmowy, żeby nie mieli wątpliwości, że o
nich wszystko wiemy. Ja już nawet wypuściłem naszego aresztanta
Leżaka.
- Jak to wypuścił pan? - zdziwił się Modliszka. - Przecież
słyszę jak się dobija...
- Dobija się, ale z zewnątrz, żeby go wpuścić z powrotem, bo
na zewnątrz straci cały autorytet.
- Żyguła-bambuła, Świrgoń-bździrgoń! - darł się przymusowo
amnestionowany, pragnąc sprowokować swoje ponowne uwięzienie.
- Nic nie wie o ostatnich zmianach w stolicy... - zachichotał
Miziak.
- Modliszka psia kiszka! - wrzasnął desperat.
- Zaraz mu przywalę - warknął kapral.
- Dajcie spokój, od dziś mamy być tolerancyjni i wielkoduszni.
- Miziaczek kurdyflaczek! - rozległo się pod oknem.
- No dobrze, przywalcie mu - przyzwolił sierżant - ale bez
złości!
- Tak jest, bez złości! - zawołał kapral i wyskoczył na ganek,
ale były aresztant umykał już w stronę lasu, na wszelki wypadek
zakosami.
- No, teraz siadajcie kapralu na motor i przeprowadźcie roz-
mowy wyjaśniające z całą opozycją w gminie. Mamy to wszystko
dokładnie obcykane, a tu jest lista z adresami.
- Jak to z adresami? Przecież jest tylko jeden adres...
- Jeden... - zgodził się niechętnie Miziak - ale według in-
strukcji musi być na liście.
Modliszka kopnął służbowego junaka i wskoczywszy na siodełko
pojechał prosto do mieszkania młodego lekarza, doktora Wysłodka.
Wysłodek otworzył mu w szlafroku, zmachany jakiś i spocony.
Aha... na pewno pracował przy powielaczu, drukując pod-
burzające ulotki - pomyślał kapral, ale nie zdradziwszy swych
podejrzeń, spytał chytrze:
- Bardzo żeś się pan namachał?
- Dosyć... - przyznał półgębkiem młody człowiek. - A dużo żeś
pan numerów natłukł?
- A co to pana obchodzi? - wkurzył się Wysłodek.
- Obchodzi, panie doktorze - wyjaśnił triumfująco Modliszka -
ponieważ ja przyszedłem pana ujawnić, a na sam początek kon-
fiskuję pańską maszynę! - co oświadczywszy, wszedł energicznie do
pokoju, gdzie jednak nie zastał żadnych urządzeń powielających,
tylko psychologa, panią magister Felgę, która w pośpiechu
wsadziła obie nogi do jednej pończochy, a będąc przy tym zupełnie
goła, do złudzenia przypominała podstarzałą syrenę, albo uczest-
niczkę biegu w workach, zorganizowanego z okazji dorocznego
święta robotniczego koncernu RSW Prasa.
- Proszę sobie nie przeszkadzać - znalazł się grzecznie
kapral.
- Ja pana doktora mogę ujawnić również w kuchni.
- Ale ja się nie chcę ujawnić! - oświadczył zatwardziały kon-
spirator, usiłując zjeść zeszyt z szyframi, ale nie mając pod
ręką pepitki zwymiotował zaraz na środek pomieszczenia.
- Możesz pan nie chcieć - odrzekł flegmatycznie Modliszka,
czyszcząc sobie buty firanką - tym niemniej ja pana w tej chwili
dekonspiruję, raz dwa trzy, już!
- Tak? A ja się z powrotem zakonspirowywowuję!
- A ja pana ponownie dekonspiruję!
- Aja...
- Aja - przerwał mu kapral - zatykam uszy i nic nie słyszę,
bzzzz! - i rzeczywiście, wsadziwszy sobie palce do uszu, z
cyrkową zręcznością skoczył na junaka i bez trzymania zniknął w
kłębach kurzu.
- No, skończyli z opozycją... -jęknął żałośnie dr Wysłodek do
magister Felgi, ponieważ jednak na skutek utkwienia spinacza w
przełyku cokolwiek bełkotał, pani psycholog zrozumiała, że pyta
ją "jaką skończymy pozycją?".
- Może taką? - zaszczebiotała, przybierając ją. Tymczasem
sierżant Miziak mówił na komisariacie:
- No, teraz nareszcie będzie spokój... Chyba żeby, broń Boże,
próbowali stworzyć na odmianę jakieś jawne struktury...
- E, nie kracz pan - zmitygował go Modliszka, niestety zbyt
późno, ponieważ Miziak już właśnie wykrakał.

[asia.sthm]

Docent Basset - 19.

Po wielu wydarzeniach politycznych i ruchach społecznych
wstrząsających gminą, doktor Wygrzmocony dopadł wreszcie docenta
Basseta w jego wiejskiej izbie chorych i ze zrozumiałym
skrępowaniem wyartykułował prośbę o wycięcie pani Jolancie wrzodu
dwunastnicy.
- Zdaję sobie sprawę - mówił ze skruchą - że zawiniłem wobec
pana, zabierając mu ukochaną żonę...
- Drobiazg... - machnął ręką Basset, zajęty akurat przedmuchi-
waniem zatkanego irygatora.
- Tym niemniej - ciągnął Wygrzmocony, któremu nie w smak było
takie lekceważące traktowanie ubóstwianej kobiety - tym niemniej
drzemie zapewne w panu podświadome poczucie krzywdy, które mam
nadzieję nie rzutuje na rezultat operacji.
- Chodzi panu o to, żebym nie odgrywał się na Jolancie? -
domyślił się docent. - Spokojna głowa!
- Chociaż - dodał z błyskiem w oku - gdybym był mściwy, to
mógłbym jej przy okazji podorabiać takie przełącza i skróty
pokarmowe, że cała gmina wyłaby ze śmiechu. Znałem kiedyś starego
chirurga, który jak dorwał na stole operacyjnym kochanka swojej
żony, to tak sobie na nim pojeździł, że facet po wyjściu z klini-
ki pierdział lewym uchem, co zresztą doprowadziło do nadmiernych
i rujnujących zakupów wełny szetlandzkiej, ponieważ ten gość był
akurat naszym radcą handlowym w Londynie, i za każdym razem, jak
mu się podczas rokowań przydarzyło z tym uchem, to Anglicy
myśleli, że on mówi "Pure Wool" i traktowali to jako żądanie
przez stronę polską zwiększenia dostaw.
- Czy pańska urocza, chociaż przyznajmy że prymitywna lecznica
będzie w stanie zagwarantować Jolancie pełną septykę i
oprzyrządowanie? - zatroskał się mąż pacjentki.
- Nie martw się pan - uspokoił go Basset - my tu robimy nawet
przeszczepy. Początkowo przeszczepialiśmy tylko żółtaczkę za-
kaźną, ale teraz wszywamy wszystko jak leci. O, tu mamy bank
członków - wyjaśnił z dumą, otwierając lodówkę marki "Mińsk". -
To, co pan widzi, to członek rzeczywisty, tamto to zastępca
członka, a ten malutki to członek korespondent.
- A to? - spytał Wygrzmocony, wskazując jakiś rozbudowany or-
gan.
- To nasza krajowa specjalność, członek zbiorowy, nie spo-
tykany nigdzie indziej na świecie. Oto członek wspierający, tak
zwany szwagier, a ten ze złoceniami to członek honorowy.
- Skąd bierzecie dawców?
- Aż izby wytrzeźwień. Taki pijaczyna jak wychodzi stamtąd ra-
no wyprysznicowany na zimno, ze zrobionym pedicurem i po zapłace-
niu rachunku, to nie zwraca uwagi czy ma wszystko na miejscu,
tylko wyrywa aby dalej. W dodatku amputowany organ nasycony alko-
holem znakomicie adaptuje się w ciele pacjenta, też przeważnie
pijaka, gdyż organizm przyjmuje przeszczep jako coś swojego i nie
stawia bariery immunologicznej.
Po tych wyjaśnieniach adiunkt z pełnym zaufaniem oddał Jolantę
pod opiekę znakomitego chirurga.
- Mietek... -jęknęła rozdzierająco na widok swego byłego męża,
do którego, przy jego obecnej kondycji, chętnie by powróciła,
porzucając dołującego ostatnio adiunkta. - Mietek, ja nie
chciałam cię zostawić, to ten Wygrzmocony tak się mnie uczepił
jak umarłemu kadzidło, a gdy opierałam się, to walił mnie jak
darowanemu koniowi w zęby...
- Proszę zabrać tę panią do kąpieli! - rozkazał zimno Basset.
- Kąpałam się w zeszły wtorek... - zaszemrała Jolanta.
- No to na stół operacyjny. Golenie, strzyżenie, lewatywa, as-
piryna, spowiedź, narkoza!
I Basset wziąwszy ze stojaka przepychadło do zlewu i laubzegę
poszedł energicznym krokiem za pielęgniarzami prowadzącymi piękną
Jolantę, w której oczach widać już było przedoperacyjną rezyg-
nację, a w dłoni klamkę, wyrwaną niechcący, gdy się jej uczepiła
w ostatnim odruchu samozachowawczego protestu.

[asia.sthm]

Docent Basset - 20.

Któryż to już raz widzimy docenta Basseta, jak fachowy i wspa-
niały ujmuje w dłoń skalpel, po czym orlim, a raczej - ze względu
na zawód - sępim wzrokiem ogarnia leżące przed nim bezwładne cia-
ło pacjenta. Tym razem jednak na stole operacyjnym nie spoczywał
anonimowy podmiot działań chirurgicznych, lecz jakże dobrze mu
znany organizm wykazujący bezsprzecznie cechy płci żeńskiej, czy-
li inaczej mówiąc pani Jolanta, primo voto Basset, obecnie Wygrz-
mocona. Docent nachylił się i energicznym ruchem naciął ciało
pacjentki na krzyż, tak jak stary pobożny chłop nacina świeżo u-
pieczony bochen razowego chleba. Asystenci przeżegnali się, a po-
zostawiony tu przez niedopatrzenie od stanu wojennego komisarz
wojskowy, kapitan Kabura, stanął odruchowo na baczność.
Traf chciał, że tego samego dnia zawitał do gminy z nieza-
powiedzianą, ale oczekiwaną wizytą podsekretarz stanu w Minis-
terstwie Czynów Społecznych, Wincenty Podnośnik, któremu - jak
pamiętamy - Basset wyciął przed kilku laty nie te co trzeba gru-
czoły, pozbawiając tym samym zasłużonego działacza zainteresowa-
nia płcią przeciwną, ale jakby w rekompensacie obdarzając go
niezwykle przenikliwym falsetem, dzięki któremu Podnośnik mógł
przemawiać bez nagłośnienia nawet w Sali Kongresowej, co budziło
zawiść centralnego aktywu.
- Cześć pracy! - pisnął przenikliwie dostojny gość, stając na
progu sali operacyjnej w otoczeniu gospodarzy gminy i województ-
wa.
- Bardzo ładna masarnia! - pochwalił, rozglądając się po zakr-
wawionym wnętrzu i biorąc omyłkowo Basseta za rzeźnika,
dzielącego sztukę nierogacizny, w czym nie był daleki od prawdy.
- Dzielcie sprawiedliwie - przestrzegał górnolotnie, jak to
było ostatnio w zwyczaju - wymagają tego istniejące jeszcze trud-
ności na rynku mięsnym, które jednakowoż jesteśmy w stanie
przezwyciężyć, pod warunkiem że każdy na swoim stanowisku pracy
dołoży wszelkich starań...
Zebrani słuchali z szacunkiem nie wyprowadzając podsekretarza
z błędu, żeby go broń Boże nie rozzłościć, co mogłoby zaowocować
obcięciem budżetu gminy.
- Tato, bo mama nam się wykrwawi... - mruknęła Simona spod
maski.
- Morda w kubeł... - odmruknął chirurg, potakując jednocześnie
głową tokującemu gościowi.
- Sytuację mamy coraz lepszą - przemawiał Podnośnik - ostatnio
dzięki inicjatywie towarzysza Kotańskiego dokonaliśmy udanej
próby schwycenia się za ręce w godzinach pracy od Tatr do
Bałtyku, co wzmogło ogólne zaufanie. Także i w światopoglądzie
materialistycznym jesteśmy do przodu, o czym świadczą liczne
wypadki nadawania dzieciom takich imion jak... - tu zerknął do
notatek - Muamar Kwiatkowski, Bobrak Malinowski i Fidelka Gwiz-
dała. Natomiast nasza opozycja...
- Ledwie rzęzi! - poinformował o stanie pacjentki stary Ko-
ciorupa, który uwinąwszy się z obornikiem dorabiał sobie jako
anestezjolog.
- Tak, opozycja ledwie rzęzi! - wykrzyknął radośnie mówca -
słusznie to towarzysz ujął! - I w szlachetnym zamiarze
uściśnięcia mu ręki nastąpił przypadkowo na przewód od butli z
tlenem, co spowodowało, że zagrożona utratą życia Jolanta prze-
mogła działanie narkozy i siadła na łóżku.
- Co to jest? - zapytała półprzytomnie. - Dlaczego ja tu
siedzę jak kot z pęcherzem? Serce mi wali jak przepióreczka w
proso, a na złodzieju cipka gore... - co rzekłszy padła z
powrotem na swoje łoże boleści.
- O, świnia przemówiła... - zdziwił się gość. - A bo to pierw-
sza? - wytłumaczył sam sobie i uspokojony udał się na dalsze
zwiedzanie gminy, podczas gdy Basset wraz z personelem rzucił się
na ratunek pacjentki.
- To nie był żaden wrzód dwunastnicy! - mówił w pół godziny
później do adiunkta Wygrzmoconego.
- A co? Mięsak? - spytał nerwowo adiunkt.
- Nie mięsak, tylko wcześniak... - i docent jak sztukmistrz
wyjął zza pleców ładnego, uśmiechniętego Murzynka.
- Jolanto, co to ma znaczyć? - wrzasnął Wygrzmocony, wpadając
do pomieszczenia, w którym stary Kociorupa obudził właśnie panią
adiunktową, dawszy jej z satysfakcją parę razy po pysku.
- A nie chciałem przyjmować tego murzyńskiego dyplomaty w domu
- kontynuował rozwścieczony mąż - ale ty się uparłaś, że
załatwisz mi afrykański kontrakt! Miał być kontrakt, a jest
bękart! - zatkał, wskazując noworodka. - Nikt nie będzie miał
wątpliwości, że to pamiątka po ambasadorze Bamboko Kikuju!
- Po jakim Kikuju? - zareplikowała przytomnie Jolanta. -
Ględzisz jak sroka w kość. Przecież to po Czarnobylu!

[asia.sthm]

Docent Basset - 21.

Wizytacja gminy przez ministra Podnośnika spowodowała ogromny
rozkwit czynów społecznych, za które ów mąż stanu był resortowe
odpowiedzialny.
I tak, kolejarze miejscowego węzła wystawili w remizie sztukę
"Dwoje na huśtawce" w wykonaniu przetokowego Nagwizdały i Kaśki
Pyzdry, zatrudnionej od niedawna w charakterze konduktorki, a tak
sprytnie przez scenografa ucharakteryzowanej, że nikt jej nie
mógł rozpoznać aż do momentu urwania się huśtawki i spadnięcia
wykonawczyni głową w dół, co - ponieważ dla artystycznego luzu
była bez majtek - spowodowało natychmiastową jej identyfikację, a
tuż potem frenetyczną owację.
Wyręczeni przez brać kolejarską aktorzy zamknęli teatr na
cztery spusty i zgłosili się do akcji cukrowniczej, dzięki czemu
załoga cukrowni mogła zastąpić kolejarzy, zajętych wspomnianą
wyżej inscenizacją. Zamknięcie teatru miało i ten dodatkowy
skutek, że zniknęła nagle zmora wysokich dopłat państwowych do
każdego widza, a nowy minister kultury, profesor Krawczuk zaczął
się łudzić nadzieją, iż pod jego klasycyzującym wpływem wracamy
do czasów starogreckich, kiedy to teatr nie dopłacał do pub-
liczności, tylko publiczność do teatru, z tym że repertuar był
wówczas jakby lepszy.
Dyrektor szpitala, adiunkt Wygrzmocony, ze względu na specja-
listyczny charakter swojej placówki nie mógł dopuścić do zbyt
szeroko pojętej wymiany usług, poszedł jednak na ograniczony
eksperyment, udając się wraz z personelem do gminnej lecznicy
weterynaryjnej, której bratnia załoga zajęła się w tym czasie
jego pacjentami. Chorzy nie zauważyli zresztą jakiejś specjalnej
różnicy. Nie dziwili się nawet, że do badania są ustawiani na
czworakach, klepani po zadach i zachęcani okrzykami "nastąp się,
stara", ponieważ do takiego traktowania przywykli od dawna w
kolejkach, urzędach, a nawet w rodzinnych domostwach.
Minister Podnośnik promieniał, notował i głośno wyrażał swoje
uznanie.
- Brawo, towarzysze! - mówił swoim niezrównanym, administra-
cyjnym falsetem - gdyby tak wszyscy zastępowali jedni drugich, to
już dawno byłoby o wiele lepiej niż jest!
- A jakby każdy robił swoje? - zapytał nieśmiało, podchmielony
zapewne, miejscowy przygłup Kwasimorda.
- Robić swoje to nie sztuka! - pisnął Podnośnik. - Nie
pójdziemy na łatwiznę!
- Nie pójdziemy, tak nam dopomóż Bóg! - zakrzyknął zgrupowany
wokół niego aktyw.
- A wy, Kwasimorda, co? - zapytał przygłupa naczelnik gminy,
Sylwester Balanga. - Niby o paszport się staracie, a jednocześnie
defetyzujecie dyskusję? To jak to jest?
- A co to ma jedno do drugiego? - udawał idiotę przygłup, jak-
by nie wiedział, że ma.
- Dajcie mu ten paszport - machnął ręką wiceminister - niech
jedzie!
- Ale on chce tam zostać! - wyjaśnił szeptem naczelnik.
- To niech zostaje. Nie czytaliście w prasie, że za granicą
pozostaje nielegalnie sama swołocz? Co kto ucieknie, to okazuje
się, że albo malwersant, albo szpieg, albo dewiant seksualny. W
ten sposób w kraju gromadzi się najlepszy element, a równocześnie
pompując na Zachód szumowiny, rozkładamy go moralnie.
- To źle - zmartwił się naczelnik - bo on chce uciec do Rumu-
nii.
- To jakiś kretyn! - skwitował dyskusję Podnośnik i ruszył w
dalszy obchód, poprzedzony przez banderię chłopską, sierotki
sypiące kwiaty, sześciu trębaczy i dwóch najtęższych kulturystów
z LZS-u, dźwigających ogromny, przygotowywany pracowicie od pół
roku napis "Witamy Niezapowiedzianą Wizytę".
Jednocześnie zabrzmiały okrzyki z budowy osiedla pod pa-
tronatem ZSMP i dzwony z budowy kościoła pod patronatem Matki
Boskiej.
Jedna z tych budów była zdecydowanie bardziej zaawansowana niż
druga.

[asia.sthm]

Docent Basset - 22.

Nieszczęścia, jak to mówią, chodzą zwykle parami. Po wizycie
tow. Podnośnika na gminę, jak jastrząb na kurę spadła nagle
telewizja.
Docenta Basseta jej najazd zastał przy zwykłych zajęciach.
Operował on właśnie przewodniczącego miejscowego oddziału PRON,
mecenasa Fizdonia, relegując z jego wnętrzności sześciometrowego
tasiemca, a przy okazji dzieląc się swą wiedzą z kilkoma młodymi,
wiejskimi lekarzami, przebywającymi aktualnie na stażu.
- Jest to typowy tasiemiec uzbrojony, tak zwany zachodni. Nasz
tasiemiec jest, jak wiadomo, nieuzbrojony i zawsze skłonny do
rokowań, przy pomocy których można go wywabić z organizmu, naj-
lepiej stosując system wtykania pacjentowi od tyłu dwóch jajek na
twardo i rurki z kremem przez sześć kolejnych dni. Siódmego dnia
wtykamy tam tylko jajka, a gdy tasiemiec wystawi główkę, żeby zo-
baczyć co z rurką, łapiemy go za kark i wywlekamy na zewnątrz...
- to mówiąc wpuścił pasożyta do słoja z formaliną. - Pacjent bę-
dzie chciał go obejrzeć - wyjaśnił - gdyż ten tasiemiec stanowił
prawie całe jego życie wewnętrzne.
Właśnie w tej chwili przed szpitalik zajechał ogromny samochód
z napisem "Polcolor", a z samochodu wysypała się kilkunas-
toosobowa ekipa, dźwigając kable, reflektory, kamery, statywy i
zwoje grubego jak ołówek drutu do podwatowania bezpieczników, bo
żaden bezpiecznik na świecie nie był w stanie oprzeć się strasz-
liwej mocy wysysanej przez ów ruchomy pomnik polskiej myśli tech-
nicznej.
- Redaktor Koszulowska - przedstawiła się Bassetowi przaśna
dwumetrowa blondyna - kręcimy trzy tematy, a mianowicie czytel-
nictwo na wsi jako czynnik kulturotwórczy, przestrzeganie higieny
warunkiem zdrowotności narodu i powszechne oszczędzanie to nasz
wspólny obywatelski obowiązek. U pana chcemy nakręcić powszechne
oszczędzanie.
- A nie lepiej higienę? - spytał chirurg.
- Higienę już mamy - powiedziała redaktorka z uśmiechem
wyższości - nakręciliśmy w GS-ie odchody gryzoni w kolorze.
- Mysie gówno - wyjaśnił z dumą operator - zrobiłem je naj-
pierw w planie amerykańskim, potem szwedzkim, a na końcu najazd
obiektywem japońskim "rybie oko".
- Także i czytelnictwo jużeśmy zarejestrowali - kontynuowała
blondyna - akurat do księgarni przywieźli "Pisma Wybrane" Haliny
Auderskiej i tłum rzucił się kupować, zadeptując w pośpiechu dwie
staruszki, co jest jak najbardziej. Tak więc u pana musimy zrobić
powszechne oszczędzanie...
- O! Mam! - krzyknęła, rzucając się w stronę romantycznego
wiejskiego sraczyka, stanowiącego jedyny sanitariat tej
rustykalnej lecznicy.
- Co pani ma? - zdziwił się Basset.
- Brak oszczędności! Biały dzień, a w ubikacji pali się
żarówka! Panie Zenku, kręcimy!
- To się nie nakręci - mruknął Zenek - żarówka dwudziestka,
ledwie błyszczy...
- To zakładajcie naszą tysiąc pięćsetkę! - zarządziła szefowa
ekipy, a gdy to uczyniono, oparła się o uchylone drzwi klozetiery
i zwróciła się do obiektywu ze słowami:
- W dobie ogólnej walki o oszczędność, szczególnie drastyczny
wydaje się przykład placówki zdrowia, marnotrawiącej tak cenną
energię elektryczną. Co pan ma na ten temat do powiedzenia, panie
doktorze?
- Pragnąłbym z tego miejsca - wystartował wychowany na dzien-
niku TV Basset - wyrazić swój żal z powodu tego mojego niedopa-
trzenia i złożyć uroczyste zapewnienie, że się to więcej nie
powtórzy...
- A winni... - podpowiedziała pani Koszulowska.
- A winni oczywiście zostaną pociągnięci - dokończył chirurg.
Ekipa oddaliła się z ogromną szybkością, aby zdążyć na wie-
czorną emisję, która trwała w sumie półtorej minuty, kosztowała
zaś plus minus osiemset tysięcy złotych, jeśli policzyć koszty
benzyny, zużycie sprzętu, delegacje dla pracowników oraz cenę za-
pomnianej w ubikacji żarówki o mocy półtora tysiąca watów.
Wieczorem stary Kociorupa udał się do tego pomieszczenia i
odruchowo przekręcił kontakt. Oślepiające białe światło wypełniło
ubogą sławojkę, rzucając staruszka na kolana.
- Panie... - zajęczał Kociorupa - nie jestem godzien tej łas-
ki...
- A może nawet jestem godzien - dodał po chwili namysłu. - Ale
czemu akurat tutaj?
W tym momencie eksplodowały z hukiem najpierw bezpieczniki w
szpitalu, potem w pobliskiej elektrowni, a wreszcie w całej kra-
jowej sieci energetycznej, której jedynym elementem wykazującym
jeszcze napięcie 220 był minister energetyki, gdyż do takiej
wysokości wzrosło mu nagle ciśnienie.
- Zosiu, świecę! - zażądał w ciemnościach od żony.
- Rzeczywiście świecisz, Oleś... - wyjąkała żona, patrząc z
podziwem na okalającą go, typową dla nadciśnieniowców bladą
poświatę.

[asia.sthm]

Docent Basset - 23.

Karnawał tego roku był wyjątkowo huczny. Bale, rauty, herbatki
tańcujące, włościańskie zabawy i dobroczynne tombole na rzecz
głodującej inteligencji odbywały się to tu, to ówdzie, zaś uko-
ronowaniem tego szału stał się wielki bal, wydany w salonach
szpitala przez panią dyrektorową Jolantę Wygrzmoconą.
Salony te wygospodarowano, wysiedlając tymczasowo pacjentów z
pomieszczeń parterowych na piętro, co przy okazji wywołało miłe
ożywienie, wesoły rozgardiasz i nawiązanie nowych stosunków
międzyludzkich, ponieważ część syfilityków z dermatologii
poukładano na waleta ze świeżo operowanymi klientami chirurgii
urazowej, a pensjonariuszki oddziału ginekologii przemieszano z
ofiarami wylewów mózgowych, z natury nieruchawymi i, dodajmy,
bezbronnymi wobec ekscesów seksualnych, dokonywanych przez
podekscytowane częstym wziernikowaniem pacjentki.
- Admirable, magnifigue! - zawołał marszałek szlachty do pani
Jolanty, całując na powitanie jej starannie wypielęgnowaną dłoń.
- Stworzyłaś tu pani istny pałac z bajki! - dodał, strzepując
popiół z cygara do wyszorowanej lizolem spluwaczki.
- Ach non, non, c'est miserable... - krygowała się gospodyni -
proszę mi lepiej powiedzieć, co tam, panie, w polityce? Czy może
coś nowego wpłynęło do pańskiej laski marszałkowskiej?
- Do laski nic nie wpłynęło - odrzekł kwaśno szlagon - nato-
miast wczoraj rano coś mi wypłynęło...
Te niewczesne wynurzenia przerwał mu na szczęście były podko-
morzy katowicki, zapraszając panią Wygrzmoconą do tańca.
- Tańce będą potem - wyjaśniła adiunktowa - na razie czekamy -
jak towarzysz Kania deszczu - na występy artystyczne.
Jakoż i rzeczywiście, na estradzie zaimprowizowanej ze
zsuniętych razem stołów sekcyjnych wystąpił chór młodzianków im.
Bogusława Kaczyńskiego, wykonując wiązankę pieśni o przyjaźni
między narodami, takich jak "Przylecieli Mongołowie pod zielony
sad", "W malowanej piwnicy tańcowali Chińczycy", "Angliku, An-
gliku, co tam niesiesz w koszyku", "Poszła Karolina do Indiani-
na", a na zakończenie przepiękny szlagier "Kocham cię, Żydzie".
Tymczasem w bufecie wesoło dzwoniły zlewki i probówki,
opróżnione z analiz i mieniące się żywą tęczą różnobarwnych
trunków.
- Za pomyślność drugiego etapu reformy! - wzniósł toast
naczelnik gminy Sylwester Balanga.
- Drugiego... - skrzywił się były minister Podmamuśka, studiu-
jąc umieszczony na probówce z wódką napis: "Urobilina 120 mg.,
gonokoki w normie".
- Wiesz pan, ja nie lubię niczego "drugiego". Weźmy dla
przykładu taką Drugą Rzeczpospolitą, drugi obieg wydawniczy albo
drugą kolejność zimowego odśnieżania, toż to same nieszczęścia...
- Oj, to to! - podtrzymał go psychiatra, dr Cycoń - zwłaszcza
drugi obszar płatniczy nam nie wyszedł...
- To myśmy jemu nie wyszli! - zaśmiał się triumfalnie Balanga.
- Przez to, że nie spłacamy długów, oni już tam jedzą z nędzy
szczury i glisty, jak to było widoczne w filmie "Oto Ameryka".
Jeszcze trochę, a cały ten zachodni bajzel się zawali, zwłaszcza,
że podrzuciliśmy im ministra Krasińskiego jako doradcę do spraw
ekonomii.
- No, to leżą! - ucieszył się Cycoń. W tej chwili orkiestra
zagrała do tańca.
- Patrz pan - mruknął naczelnik - Podkomorzy rusza... Zaraz...
gdzie ja już takie coś słyszałem, że Podkomorzy rusza?
- Pewnie na WUML-u - podsunął mu profesor Różopolański - ale
tamten Podkomorzy podał rękę Zosi.
- A faktycznie... A ten nasz Podkomorzy podał rękę Jolce...
- Opartej o pojemnik, gdzie trzymają stolce - zrymował Różopo-
lański, dodając sarkastycznie:
- Każda epoka ma taki taniec, na jaki sobie zasłużyła. W drugą
parę poszedł docent Basset z przewodniczącą Koła Gospodyń, a w
trzecią lider miejscowego podziemia, dr Wysłodek z mgr Barbarą
Felgą.
- Modliszka, ruszamy za nimi! - zakomenderował sierżant
Miziak, odziany w czarne domino, które zmieniłoby go nie do poz-
nania, gdyby nie nałożony na wierzch pas z kaburą. Kapral Mod-
liszka, przebrany za emerytowaną nauczycielkę rysunków i gim-
nastyki, włączył się posłusznie w korowód, aby podsłuchać i zni-
weczyć ewentualne knowania.
- Co to za kawałek grają? - zainteresował się naczelnik.
- To jest polonez Ogińskiego "Pożeranie Ojczyzny". - "Pogrze-
banie" - sprostował dr Cycoń.
- "Pożegnanie" - sfinalizował profesor Różopolański.
- Wielka mi różnica... - spuentował marszałek szlachty,
spoglądając na okno, do którego dobijał się gwałtownie pokraczny
chochoł, szarpany zimową wichurą.

[asia.sthm]

Docent Basset - 24.

Jakoś tuż po Nowym Roku do gminy wkroczyło Nowe i nakładło po
pysku księgowemu Paziułce, który wracał z zabawy w GS-ie.
- A może was pobił przygłup Kwasimorda? - rozpytywał wnikliwie
prowadzący śledztwo sierżant Miziak - albo któryś z braci Karama-
zow, tych co to pędzą koło rzeczki bimber z odzysków czeskiego
mazutu?
- Nie - upierał się księgowy - to było Nowe, żebym tak skonał!
- A po czym żeście poznali? - zapytał poszkodowanego kapral
Modliszka.
- Jak to po czym? Toż miało przy sobie trzy S, różne ulgi po-
datkowe, zielone światło dla rzemiosła i PFAZ u pasa.
- Paziułka był pijany... - mruknął Miziak do Modliszki - ale
tym niemniej coś w tym musi być...
Wieść rozeszła się po gminie, powodując szereg gorączkowych
działań, stymulowanych bardzo ograniczonymi informacjami na temat
Nowego, pochodzącymi przeważnie z dziennika TV. I tak, Wytwórnia
Płatków Ziemniaczanych im. gen. Płatka usiłowała przejść na sys-
tem brygadowy, powołując bardzo ostatnio lansowane grupy partner-
skie, co jednak w trakcie realizacji pomylono niestety z partner-
skim seksem grupowym, pokazywanym w filmie "Oto Ameryka".
Wytwarzanie płatków w tak wymyślnych pozycjach spowodowało co
prawda gwałtowny przypływ siły roboczej z okolicznych wiosek, ale
produkcja drastycznie spadła, skutkiem czego bank cofnął kredyty.
Dyrektor zakładów spirytusowych, inż. Katzenjammer postąpił
rozsądniej i poprzestał na zmianie szyldu, zastępując prozaiczny
napis "Gorzelnia gminna" inskrypcją "Gminny Zakład Produkcji
Płynnych Środków Budowy Wzajemnego Zaufania", co zyskało mu pok-
lask nawet ze strony władz wojewódzkich. Natomiast naczelnik
Balanga poszedł na całość, bo powołał Radę Doradczą przy Gminnej
Radzie Narodowej.
- Jak to? Rada przy Radzie? - dziwował się aktyw.
- Oczywiście - wyjaśnił Balanga - to jest właśnie nasza polska
specyfika, żeby jedno takie samo było przy drugim takim samym,
jak na przykład kartki na mięso, ale mięso na kartki, prawda?
- Prawda... - przyznali zebrani, porażeni trafnością rozumowa-
nia.
- Albo, powiedzmy, dekoracja jakiegoś sztandaru Sztandarem
Pracy! - uzupełnił rzecznik prasowy sołtysa.
- Otóż to - podchwycił naczelnik - postępując tak niebanalnie
zyskujemy szacunek innych narodów. Weźmy chociażby nazewnictwo
statków. U innych statek nazywa się, powiedzmy że "Titanik" albo
"Aurora", a u nas "Kopalnia Makoszowy". Wyobraźmy sobie podziw
kapitana jakiegoś zagranicznego portu, który do końca nie jest
pewien, czy to, co wpływa, to jest statek czy kopalnia?
- To jeszcze nic - wtrącił były minister Podmamuśka - oso-
biście byłem świadkiem, jak do Liverpoolu wchodził nasz semikon-
tenerowiec "Wydział Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu im.
Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie", a miejscowy admirał naj-
pierw usiłował to tłumaczyć ze słownikiem w ręku, ale w połowie
zwariował i odszedł w stan spoczynku!
Szmer podziwu rozległ się w sali.
- Wracajmy do spraw Rady Doradczej - zarządził Balanga - jak
mi dzwoniono, powinny do niej wejść osoby cieszące się ogólnym
zaufaniem...
- Ja proponuję pana naczelnika! - wrzasnął sekretarz gminy,
czym uprzedził wielu innych.
- Dziękuję - odparł przyjaźnie naczelnik, zapisując jed-
nocześnie w notesie, żeby dać sekretarzowi podwyżkę - dziękuję,
ale oprócz tych cieszących się zaufaniem, należy tam również
powołać niektórych przedstawicieli opozycji...
- Główny przedstawicie! opozycji to doktor Wysłodek - zamel-
dował sierżant Miziak.
- Mówiłem że niektórych - naczelnik spojrzał na sierżanta z
dezaprobatą - co nie znaczy, żeby to był Wysłodek, który godzi w
podstawy ustrojowe gminy. Ja osobiście wysuwam księdza Chudziela-
ka.
- E... jaka tam ze mnie opozycja? - bronił się słabo
Chudzielak.
- A ileż to roboty? - podsunął mu leśniczy Dwurura. - Chlapnie
ksiądz coś z ambony w najbliższą niedzielę i już jest ksiądz w
opozycji.
Na te słowa zebrani rozbiegli się, aby w domowym zaciszu ob-
myślić jakieś wystąpienie, które nie zaszkodziłoby im w karierze,
a równocześnie dałoby możliwość uzyskania statusu łagodnej, kon-
struktywnej opozycji.

[asia.sthm]

Docent Basset - 25.

W ambitnym zamiarze informowania Szanownego Czytelnika o
całokształcie wydarzeń na terenie gminy, straciliśmy być może z
oczu głównych aktorów naszej, wprost z życia wziętej, opowieści.
Spiesząc nadrobić to niedopatrzenie, informujemy więc o aktualnej
kondycji, działaniach i przeżyciach docenta Basseta, jego córki
Simony, jego byłej żony Jolanty i obecnego męża tejże byłej żony,
adiunkta Wygrzmoconego.
Tytułowy docent Basset ma się dobrze, a nawet znakomicie, co
zawdzięcza wyłącznie swojemu ogromnemu talentowi, wspartemu mo-
zolną pracą i sprzyjającym ustrojem politycznym gminy.
Przeprowadził ostatnio kilka udanych zabiegów, między innymi ope-
rację kosmetyczną na osobie przetokowego Nagwizdały, któremu -
gdy ofiarnie pochylony odchuchiwał przymarzniętą zwrotnicę -
kolega dla żartów przerzucił wajchę, pozbawiając go nosa, wąsów i
złożonych w ryjek warg, za co go zresztą serdecznie przeprosił,
kiedy tylko minął mu pierwszy paroksyzm śmiechu:
- Głupio, kurwa, wyszło! - powiedział serdecznie - ale ja ci,
kurwa, Jasiu zafunduję u naszego znachora nową facjatę i to, kur-
wa, za dulary!
Docent Basset otrzymawszy banknot z wizerunkiem Benjamina
Franklina, wziął go w swojej naiwności za model nowej twarzy,
którą chciałby mieć jego pacjent, i w ciągu długich godzin
spędzonych przy stole operacyjnym wyczarował na uśpionym prze-
tokowym natchnione rysy ojca demokracji amerykańskiej, dodajmy,
że również wynalazcy piorunochronu, co jeszcze dziś znajduje
odbicie w obsesji stworzenia systemu ochronnego nad Stanami Zjed-
noczonymi.
Obudzony z narkozy Nagwizdała, spojrzawszy w lustro, najpierw
się grzecznie sam sobie ukłonił, potem zapłakał, a następnie
urządził awanturę, wykrzykując: - I kogoście gnoje zamiast mnie
obudzili? - ale w końcu przywykł i tylko omija z daleka kaprala
Modliszkę, ponieważ nie lubi być co chwilę legitymowany i rozpy-
tywany o krewnych za granicą i posiadanie waluty.
Simona Basset, zerwawszy z marginesem, rują i ćpuństwem, stała
się błogosławieństwem wiejskiej lecznicy swego ojca. Niesie tam
ulgę pacjentom pisząc im listy do rodzin, w rodzaju: "Kochani
rodzice, w pierwszych słowach mego listu donoszę, że czuję się
dobrze, chociaż urżnięto mi obie ręce, czego i wam życzę". Udało
jej się również zwalczyć ohydny onanistyczny kompleks Portnoy'a,
a to przy pomocy przerobionego z pani Konopnickiej wierszyka "Jaś
nie dotrzepał", po wysłuchaniu którego wystraszeni pacjenci leżą
w nocy nieruchomo, bezsennie co prawda, ale z rękami na kołdrach.
Mamusia Simony, Jolanta Basset-Wygrzmocona, hoduje Murzynka po
ambasadorze Bamboko Kikuju. Aby choć trochę zneutralizować egzo-
tyczny wygląd dziecka, nazwano je Maciek i przebierano od małego
w strój krakowski, a nawet przyjęto niańkę-mazurkę, która
nauczyła chłopczyka śpiewnego nadwiślańskiego akcentu i oszukiwa-
nia na mleku, a obecnie przyswaja mu różne gry i zabawy, nie
wyłączając pokera, chociaż ta akurat rozrywka wyraźnie nie leży
maluchowi, gdyż przy dobrej karcie powoduje mimowolne, radosne
kiwanie ogonkiem, co zdradza go przed partnerami.
- Ale wdepnęłam w co kot napłakał! - wzdycha po swojemu pani
Jolanta i powraca do okna, za którym nadal widnieje wiejski dom
towarowy, ozdobiony ostatnio neonem "Produkty Cierne - Przyrządy
Mierne - Środki Pierne".
Tymczasem adiunkt Wygrzmocony, nieodmiennie zazdroszczący
sławy Bassetowi, rzuca się na oślep w pseudonaukowe eksperymenty,
aby udowodnić swoje rzekome przewodnictwo na mapie medycznej kra-
ju. Fiaskiem skończyła się jego pożałowania godna próba pod-
ważenia teorii odruchów warunkowych genialnego Pawłowa. Nie dość,
że doświadczalny pies nadal ślini się na sygnał oznajmiający
karmienie, to jeszcze adiunkt sam zaczął się ślinić na widok
każdego wiejskiego kundla, co zapewniło mu u ludzi opinię zoofi-
la, obrzydliwca i niedojdy.
Jak więc widzimy, nasi główni bohaterowie prowadzą w miarę
ustabilizowany i pracowity tryb życia, czym nie różnią się zbyt-
nio od reszty obywateli naszej ojczyzny, budujących mozolnie lep-
szą przyszłość. Ale nie martwcie się państwo, w następnych
rozdziałach już my im popędzimy kota!

[asia.sthm]

Docent Basset - 26.

Pod koniec zimy odbył się w gminie proces starego Kociorupy,
oskarżonego o odsprzedanie przygłupowi Kwasimordzie pół litra
"Vistuli" z piętnastozłotowym zyskiem.
Zbrodniarz, przykuty dla pewności kajdankami do kaprala Mod-
liszki, osadzony został wraz z nim w areszcie, a następnie do-
prowadzony na salę sądową przez sierżanta Miziaka, który uzbroi-
wszy się we wszystko, czym dysponował komisariat, wyglądał jak
"Czarny Wrzesień" lub prowincjonalna filia Muzeum Wojska Pol-
skiego.
Sesji przewodniczył dr praw sędzia Leopold Lalunia, oskarżał
prokurator Pyton Siemiradzki, obrony podjął się przewodniczący
PRON-u mec. Fizdoń. Funkcję ławników pełnili psycholog mgr Bar-
bara Felga i przedstawiciel starej emigracji, b. ataman Osip
Anegdotycz Jefremienko.
- Wysoka Izbo! - zaczął prokurator wstając. Natychmiast ude-
rzył głową w niski strop izby sądowej.
- Proszę siadać i mówić długo, cicho i powoli! - przerwał mu
sędzia, szykując się do spania za stosami akt, ponieważ noc
spędził na rybach, a poranek w ogonku do Centrali Rybnej, żeby
nie wracać do domu z pustymi rękami.
Prokurator zażył proszek z krzyżykiem i, jak sęp na ścierwo,
rzucił się na starego Kociorupę, zarzucając mu między innymi pod-
kopywanie fundamentów ustroju, godzenie w sojusze i konszachty z
CIA, a następnie przedstawił wyliczenie, z którego wynikało, że
sędziwy przestępca mógł był teoretycznie zagrabić około dwóch i
pół miliona złotych, gdyż przez osiemdziesiąt lat swego życia
zarabiał codziennie półtorej dychy na pół litrze. Wnosząc o kon-
fiskatę tej kwoty, prokurator Pyton Siemiradzki zaproponował przy
okazji całkowity przepadek mienia, pozbawienie praw obywatelskich
do końca lipca, karę śmierci przez powieszenie i dwadzieścia lat
ciężkich robót przy budowie Pomnika Zdrowia Matki Polki i Stry-
jenki Niemki, taką bowiem nazwę ustalono ostatnio, aby wyrazić
wdzięczność za liczne wpłaty i ofiary nadchodzące zza Łaby.
Ten grozę budzący wniosek spalił atoli na panewce, gdyż uwagę
publiczności pochłonęła całkowicie obserwacja kota od organistów,
który wkradłszy się do sali wyżerał akurat z teczki sędziego
Laluni zakupione rano błękitki, wraz z charakterystycznymi dla
tego gatunku, jadalnymi w opini "Sanepid-u", pasożytami.
Teraz do głosu dorwał się mecenas Fizdoń i z werwą nakreślił
niepokalaną sylwetkę oskarżonego Kociorupy, ongiś bojownika o
niepłacenie podatków za sanacji, następnie bohaterskiego speku-
lanta, współautora klęski ekonomicznej hitlerowskich Niemiec, a
wreszcie ostatnio członka wszystkich istniejących w gminie orga-
nizacji społecznych, nie wyłączając Ligi Kobiet, Towarzystwa Pa-
triotycznego "Grunwald" i Klubu Anonimowych Alkoholików, w którym
pijąc bruderszafty nie podawano imion, lecz pseudonimy.
Ponieważ kocur organisty zjadłszy ryby ułożył się do snu w
aktówce sędziego Laluni, więc sala z zainteresowaniem wysłuchała
opinii mgr Barbary Felgi.
- Przynależność do wszystkich organizacji równocześnie -
powiedziała pani psycholog - świadczy o niepoczytalności os-
karżonego, co proszę przyjąć jako okoliczność łagodzącą.
- Przyjąć można - zgodził się po chwili namysłu ataman Je-
fremienko - no przyjąwszy, lepiej go na wsiakij pożarnyj słuczaj
powiesić.
Ta poważna rozbieżność zdań oraz narastający gwar na sali
zbudziły wreszcie sędziego Lalunię.
- Co tu tak śmierdzi? - spytał, pociągając nosem. - Pub-
liczność?
- Też, ale głównie pańskie ryby... - odrzekła protokólantka.
- Racja... - mruknął sędzia, zatrzaskując teczkę wraz ze
śpiącym w jej wnętrzu kotem. - A jak tam nasz procesik? Pan
prokurator już mówił? Pan mecenas także? Przysięgli również? No
więc ja, ogólnie rzecz biorąc, jak zwykle przychylam się do
wniosku pana prokuratora, z tym, że to wszystko jak zazwyczaj z
zawieszeniem na dwa lata. Zgoda? Zgoda! No to idziemy na obiad!
- Gdzie my go powiesimy, szefie? - martwił się Modliszka, gdy
Miziak odpinał go od skazańca.
- Zawieszenie, to nie powieszenie, kapralu - wyjaśnił Miziak.
- Nie? - zdziwił się Modliszka. - To szkoda, że mi pan tego
wcześniej nie powiedział...
Tymczasem sędzia Lalunia mówił z dumą do żony:
- Przesiedziałem wprawdzie całą noc nad przeręblom, ale za to
zobaczysz jaką sztukę złowiłem! - tu sięgnął po teczkę.
- Oj Poldek, ty chyba masz kota na punkcie tych ryb... -
zaśmiała się żona dobrotliwie.
- A mam, a co - zawołał butnie, wytrząsając zdobycz na stół.
- No to idź teraz po szklarza - zarządziła żona, zasłoniwszy
na razie wybite przez kota okno kocem - w nocy ma być trzydzieści
pięć stopni pod zerem.

[gherarddottir]

niuestajaco czytam "schronisko dla psow" PPPP

[gherarddottir]

nie wiem czy to jest dozwolone, ale poczytajcie sobie forum humorum - watek o
rymach czestochowskich w piosenkach - wylam ze smiechu))

Iska Baha

[maja92]

"iska" po irlandzku to woda
"iska baha" to wodka - czyli "woda ognista"
))))))))))))

czyli polska Bacha to ognista kobieta? Tak na brudno, na boku sobie rozumujem...

[asia.sthm]

to sie musi pieknie rymowac np z:
sobie przytacha..costam
papierosa zasztacha hi h
rzuci gacha
zalozy lacha ( i wyglada elegancko)
zmieni lacha (na kostium Armaniego)
sie uchacha
itd...
ide czytac forum humorum ))

[asia.sthm]

Docent Basset - 27.

- Ratuj się, Antoni - krzyknęła pani Jolanta, wpadając do
mieszkania i wymachując gazetą - podobno mają kastrować adiun-
któw!
- Nie kastrować, tylko kasować - uspokoił ją mąż, który już
słyszał o tym w radio - i to tylko tych, którzy nie zrobili ha-
bilitacji, a moja już na ukończeniu.
- Na ukończeniu? Ględzisz jak baba z wozu! Ten twój pomysł z
przeszczepianiem stulejki w celu ograniczenia prokreacji wyśmiały
najpoważniejsze pisma fachowe! Wylecisz z roboty jak kosa na
kamień - plotła po swojemu - to już lepiej, żeby cię skastrowali
niż skasowali, i tak do łóżka nadajesz się jak głupi do sera.
- Ciszej - błagał adiunkt - wiesz przecież, jakie mam ostatnio
kłopoty, dzisiaj znowu zdarzyły mi się dwa błędy w sztuce
lekarskiej...
- To fakt - przyznała lojalnie - widziałam te dwa błędy, jak
je ładowali do trumien.
- No właśnie, więc nie dziw się, że to wszystko rzutuje ujem-
nie na moją psychikę, a teraz znowu ta zapowiedź kasacji wisi
nade mną jak miecz Damoklesa...
- Oj wisi ci, wisi... - potwierdziła nostalgicznie - ale co ma
wisieć, nie utonie! - dodała zaraz z humorem. - Ot, ruszyłbyś
trochę głową, jak już nie możesz czym innym, przyjrzałbyś się jak
ludzie robią kariery, choćby taki Basset...
- Ba, on miał to szczęście, że dostał w łeb i stracił pamięć,
ale dzięki temu właśnie załapał się w nurcie medycyny ludowej.
- A cóż stoi na przeszkodzie, żebyś ty też dostał w łeb? - tu
Jolanta rozejrzała się za czymś ciężkim.
- Nie, nie! - wrzasnął adiunkt odskakując - to musi zrobić ja-
kiś fachowiec!
- Jak to, mam pana ogłuszyć pałką? - zdziwił się sierżant
Miziak w kilka chwil później. - Tak bez powodu?
- Ja mam swoje powody - tłumaczył mu Wygrzmocony - a poza tym
zrobiłby to pan na moje wyraźne żądanie.
- Na pańskie żądanie, to ja mogę pana co najwyżej otoczyć
opieką - odrzekł sierżant po przestudiowaniu odnośnej instrukcji
- a pałką mógłbym panu przylać tylko w razie naruszenia spokoju
publicznego lub ataku na moją osobę i to po trzykrotnym wezwaniu
do rozejścia się.
- No dobrze... - rzekł z determinacją lekarz, i po krótkim
namyśle zawołał prowokacyjnie: - Reforma gospodarcza jest do
dupy! Do dupy, do dupy... - powtórzył, mrużąc oczy w oczekiwaniu
ciosu.
- Oj, to to... - zgodził się Miziak zapalając papierosa. Nies-
tety dr Wygrzmocony, jako zatwardziały lojalista, nie mógł w ża-
den sposób wymyślić bardziej obrazoburczych okrzyków, lub też mo-
że nie chciały mu one przejść przez usta. Także próba bezpośred-
niego ataku fizycznego nie dała rezultatu, gdyż sierżant bez tru-
du obezwładnił go chwytem służbowym nr 76 B-X/13, zwanym popular-
nie "Piekielnym Piotrusiem", a następnie zawiadomił szpital psy-
chiatryczny im min. Krasińskiego.
Doktor Cycoń z dużą satysfakcją usadził naprzeciw siebie szefa
konkurencyjnej lecznicy.
- Więc twierdzi pan, panie kolego, że jest pan nutrią? - spy-
tał sondażowe.
- Niczego podobnego nie twierdziłem! - oburzył się Wygrzmo-
cony. - To przecież panu się wydaje, że jest pan Napoleonem.
Cycoń żachnął się i wyjął rękę zza surduta:
- Jak to mi się zdaje, ty szczurze wodny?
- Uzurpator!
- Gryzoń!
- Kurdupel!
- Piżmak!
- Ja cię jeszcze dopadnę, ty glisdo korsykańska! - wykrzykiwał
adiunkt, wyprowadzany przez pielęgniarzy.
- A ja ci wybiję te pomarańczowe zęby! - darł się Cycoń,
podtrzymywany przez asystentów.
Wieczorem, uspokoiwszy się nieco i upewniwszy w lustrze, że
nie jest nutrią, dr Wygrzmocony wziął dla relaksu miejscową
prasę, ale już po chwili podskoczył na krześle.
- Jolanto - zawołał - sprawdź, czy ja dobrze kojarzę... Tu
piszą, że z inicjatywy organizacji partyjnej Labour Party przy
zakładach Rolls-Royce'a, w tamtejszej stołówce wymieniono zle-
wozmywaki...
- No to co, że piszą? - zdziwiła się Jolanta - Anglik też
człowiek, a każda kliszka swój ogon wali.

[gherarddottir]

chyba zmienie sygnaturke na "gledze jak baba z wozu" piekny ten odcinek
Docenta)))hyhyhyhyhy

[asia.sthm]

Dorka sama teraz rozumiesz moje opetanie, kiedy zmienialam sygnaturki co
godzine ?? Zmieniaj sobie, ja juz niestety nie moge )))

Mam jescze pare odcinkow Basseta. Dla wyjasnienia dodam , ze tekst mialam w
bardzo dziwnej formie, pelno glupich znakow nie do odczytania.
Teraz jak sobie opublikuje na forum calosc to bede mogla wydrukowac w czytatnej
formie.
Innym sympatykom tez polecam , bo nie wiem czy to bylo wydrukowane kiedys i nie
wiem czy mozna to kupic w formie ksiazkowej, moze mozna ale jakos nie
sprawdzilam jeszcze.
Wiwat Waligorki!!

[gherarddottir]

hyhyhyhy
teraz juz wszystko jasne))
Asia tylko mi powiedz, czy ja to drugie "e" to tez z ogonkiem ma byc?:!

[gherarddottir]

dr Wygrzmocony to jest mistrzostwo swiata - chyba zaczne tak przezywac kolege

[asia.sthm]

oba z ogonkiem !

[asia.sthm]

Docent Basset - 28.

Na wiosnę w gminie pokazali się niestety Zieloni. Pierwszym
sygnałem ich działalności były napisy na murach, zawierające bun-
townicze treści i żądania.
- No i jak żeście zareagowali? - spytał sierżant Miziak
kaprala Modliszkę, który mu meldował o tych bezeceństwach.
- Melduję, że zareagowałem regulaminowo, neutralizując te
hasła przy pomocy drobnych poprawek. Na przykład w haśle "Żądamy
czystej wody" przerobiłem "wody" na "wódy", co nie powinno nikogo
dziwić, ponieważ są to żądania powszechne.
- A co żeście zrobili z napisem "Żądamy oczyszczalni"?
- Zamazałem "oczy" i zostało "Żądamy szczalni". To wezwanie
koresponduje z inicjatywą tutejszego PRON-u. Najgorzej było z
hasłem "Precz ze skażeniami", ale w końcu udało mi się zrobić z
niego "Precz z kazaniami". Ksiądz Chudzielak na pewno się wkurzy
i naskoczy na wichrzycieli.
Ale Chudzielak nie zareagował tak, jak tego oczekiwano,
ponieważ od kilku tygodni był całkowicie pochłonięty oglądaniem
serialu "Ptaki ciernistych krzewów", który uważał za cykl repor-
taży z życia duchowieństwa.
- Patrz pani - mówił do swojej gospodyni - jaki to postęp na
tym świecie! Ot, taki ksiądz proboszcz Kilder pod sutanną nosi
same kąpielówki, a nie takie wełniane gacie jak to u nas...
- Może sobie pani wyprać moje stare kalesony - dodał po chwili
wspaniałomyślnie - należą się pani za wierną i oddaną służbę.
- Bóg zapłać - odrzekła z umiarkowanym entuzjazmem gosposia -
lepiej by ojciec przestał oglądać te dyrdymały, bo to tylko ruja
i zgorszenie, a tymczasem w gminie nie za dobrze, ktoś nocą
powypisywał na chałupach "Precz z kazaniami".
- Mogą mi nadmuchać w konfesjonał - oświadczył beztrosko
Chudzielak i zasiadł przed telewizorem, aby obejrzeć kolejny od-
cinek.
- O! O! - zawołał. - Co to jest, co on robi z tą panią?
Bardziej nerwowo zareagował na żądanie Zielonych naczelnik
gminy, Sylwester Balanga.
- Musimy przechwycić inicjatywę - mówił do sekretarza -
zwołamy sami naradę w sprawie skażeń i wznowimy działalność Ligi
Ochrony Przyrody. Proszę jutro urządzić spotkanie z przedstawi-
cielami środowiska.
- Ale jakiego środowiska? - spytał roztropnie sekretarz. -
Środowiska mamy różne: jest środowisko kryminogenne, środowisko
artystyczne, inseminator Środowisko Teofil i jeszcze parę in-
nych...
- Przecież chodzi o skażenie środowiska naturalnego, więc
proszę o przedstawicieli tego środowiska! - uciął sprawę Balanga.
Pozostawiony sam sobie i skazany wyłącznie na własną wiedzę
sekretarz gminy doszedł do wniosku, że środowisko naturalne to
ogólnie biorąc przyroda.
W rezultacie tych przemyśleń nazajutrz w sali obrad zasiedli
następujący przedstawiciele środowiska naturalnego: pani od przy-
rody z podstawówki, organista ze swym kotem, słynnym od czasu
procesu starego Kociorupy, oraz leśniczy Dwurura z oswojonym
lisem Medardem. Z własnej inicjatywy przybłąkały się dwie
okoliczne kury i przygłup Kwasimorda.
- Obywatele... - zaczął naczelnik, niepewny czy to określenie
przysługuje wszystkim obecnym - zebraliśmy się tutaj, aby reakty-
wować naszą, podupadłą coś jakby ostatnio Ligę Ochrony Przy-
rody... Czy one muszą się akurat tutaj ryćkać? - spytał,
wskazując głową lisa, który usiłował skrzyżować się z kotem.
- Muszą - wyjaśnił Dwurura - one zawsze to robią, jak się
spotkają, ale spokojna głowa, oba samce, więc niekompatybilne.
- To w porządku - uspokoił się Balanga i kontynuował referat:
- Przede wszystkim sprawy formalne. Czy wszyscy tu obecni są
członkami Ligi? Bo jeżeli nie, to proponuję żeby się od razu za-
pisali.
Ten ostatni postulat nie spotkał się z dobrym przyjęciem.
- Każdy już gdzieś należy - tłumaczył organista - ja na
przykład jestem członkiem nielegalnego Związku Zawodowego Orga-
nistów, Kościelnych, Księżych Gospodyń i Grabarzy, i to mi
zupełnie wystarczy. Jakby wszyscy do wszystkiego się nawzajem
pozapisywali, to by znowu się powtórzyła taka afera jak na ostat-
nim spotkaniu PRON-u z OPZZ-em, kiedy to cały OPZZ wstąpił do
PRON-u, a PRON do OPZZ-u, a nawet zdaje się Miodowicz wstąpił do
Dobraczyńskiego, czy też odwrotnie i teraz nic już nie wiadomo...
- Może stworzymy grupę nieformalną - zaproponował sekretarz -
to teraz bardzo modne.
W ten sposób w gminie powstała Nieformalna Grupa Miłośników
Przyrody, która natychmiast wystąpiła z inicjatywą budowy
Oczyszczalni Ścieków im. tow. Augiasza.
W atmosferze ogólnego zadowolenia nikt nie zauważył, że lis do
spółki z kotem zeżarli tymczasem obie kury.
I tak to u nas jest, prawie ze wszystkim.

[asia.sthm]

Docent Basset - 29.

Wiosenne podwyżki cen przeszły prawie nie zauważone, gdyż
społeczeństwo zajęte było w tym czasie wybieraniem Miss Gminy.
Na pierwsze wezwanie zgłosiły się wszystkie baby, nie
wyłączając konającej właśnie babci Pimpusiowej. Ten gremialny
akces przeraził jurorów, którzy dopiero teraz rzucili się do stu-
diowania nadesłanego ze stolicy regulaminu wyborów. Wyszło, że
pretendentka musi być po pierwsze dziewicą, po drugie posiadaczką
nieskazitelnej opinii i po trzecie mieć ukończoną co najmniej
podstawówkę. Już samo kryterium dziewictwa zdyskwalifikowało
wszystkie kandydatury z wyjątkiem centryfugi z GS-u i koszmarnie
brzydkiej trzyletniej córeczki mecenasa Fizdonia.
- Nie możemy tego traktować dosłownie - tłumaczył przewod-
niczący jury, prof. Różopolański - regulamin zapewne układał ja-
kiś polonista, a w dawnej polszczyźnie "dziewica" znaczyło panna.
Na przykład, w balladzie Mickiewicza znajdujemy pytanie: "Jakiż
to chłopiec piękny i młody, jakaż to obok dziewica?" i zaraz
potem domniemanie: "Pewnie kochankiem jest tej dziewczyny, pewnie
to jego kochanka". Umówmy się panowie, jeżeli kochanka, to nie
dziewica.
- Ale oni mogli się tylko macać... - zauważył subtelnie
sierżant Miziak, powołany również do jury jako od niedawna gminny
ombudsman, czyli Strażnik Praw Obywatelskich.
Po krótkiej dyskusji postanowiono dopuścić do konkursu wszyst-
kie niewiasty niezamężne, co obniżyło ilość kandydatek o trzy
czwarte, ale za to podniosło średnią wieku do czterdziestu ośmiu
lat, gdyż wobec głodu kobiet w tym rolniczym regionie, zwłaszcza
przy niedostatku koni roboczych, w stanie wolnym pozostały prze-
ważnie osobniki płci żeńskiej, potwierdzające swym wyglądem ge-
niusz Darwina.
Dopiero propozycja prokuratora Pytona Siemiradzkiego, aby or-
ganizacje społeczne wytypowały swoje przedstawicielki do konkur-
su, rozwiązała sprawę i ograniczyła ją do czterech reprezentantek
uderzającej kobiecej urody.
I tak licencjonowana organizacja młodzieżowa wysunęła swą ak-
tywistkę Simonę Basset, PRON desygnował Kaśkę Pyzdrę, parafianie
księżą gospodynię, zaś struktury podziemne opowiedziały się za
mgr Barbarą Felgą.
- Ale czy te wszystkie panie mają na pewno nieskazitelną opi-
nię? - zainteresował się prof. Różopolański.
- Nieskazitelną! - potwierdził ombudsman Miziak. - Żadna z
nich w trudnej sytuacji nie odmówiła dupy nikomu, choćby to był
nawet przygłup Kwasimorda. Nie mówię o księżej gospodyni - zas-
trzegł się - bo to nie moja działka.
Tymczasem kandydatki, przebrane w kostiumy kąpielowe, dygotały
z zimna w przybudówce do remizy, rozgrzewając się bimbrem
przyniesionym przez Kaśkę Pyzdrzankę.
- Pani gospodyni na wybieg! - zawołał dr Wysłodek, uczest-
niczący w jury jako konsultant do spraw anatomii.
- Proszę przejść po desce poruszając biodrami - zarządził
prof. Różopolański, który widział już takie imprezy w telewizo-
rze.
- Całkiem niezłe piersi... - zauważył krótkowzroczny prokura-
tor Pyton Siemiradzki.
- To są policzki - objaśnił Różopolański - piersi może pan ob-
serwować na poziomie kolan.
- No i co - zwrócił się do kandydatki, aby ją ośmielić.
- Ma pani dużą tremę? Czy ojciec Chudzielak wlał pani trochę
otuchy?
- Coś mi tam wlał... - odparła skromnie, starając się nie
spaść z deski.
Jako druga eksponowała się mgr Barbara Felga w kostiumie biki-
ni.
- O, klasyczne zapalenie stawów! - ucieszył się dr Wysłodek i
postawił przy jej nazwisku duży plus, w jego pojęciu słusznie się
należący za tak widoczne schorzenie.
Do późnej nocy trwały te zmagania, przeplatane występami
artystycznymi prestidigitatora, przerzynającego swą partnerkę
piłą w drewnianej skrzyni, gdy zaś uprzątnięto trociny i zmyto
krew, przewodniczący jury ogłosił, że w wyborach Miss Polonii
gminę reprezentować będzie Simona Basset.
- Nic dziwnego - powiedziała z dumą na wieść o tym sukcesie
jej matka, piękna pani Jolanta - kto rano wstaje, ten dwa razy
szybko daje!
Przysłowie było jak zwykle przekręcone, ale ogólnie rzecz
biorąc trafne.

[asia.sthm]

Docent Basset - 30.

- Panie docencie, musimy oddać do gminy dwadzieścia procent
naszych telefonów! - oznajmił stary Kociorupa, wróciwszy z kolej-
nej odprawy.
- To nie tak, panie Kociorupa - zaśmiał się Basset - wytyczne
mówią o zwolnieniu dwudziestu procent wiceministrów, a także pos-
tulują oddanie zbytecznych telefonów i niedociążonych samochodów
służbowych. A ponieważ nie mamy ani wiceministra, ani samochodu i
tylko jeden telefon, więc nas to nie dotyczy.
- Ja bym jednak coś oddał - upierał się doświadczony wieśniak
- inaczej podpadnie pan władzom i przy najbliższej okazji zrobią
z pana wichrzyciela, albo i Rurarza.
- Może i ma pan rację... - zaniepokoił się docent - chyba
pójdę zbadać rzecz na miejscu...
W gminie huczało jak w ulu. Przywykłe do ślepego posłuchu
kadry administracyjno-przemysłowe zwoziły na przyczepach stosy
telefonów, nieraz brutalnie wyrwanych z sieci wraz z kawałkami
ściany, wiedząc dobrze, że kto pierwszy ten lepszy, a od szyb-
kości lizania zależy zarówno zadowolenie lizaka, jak i pomyśl-
ność lizusa.
Opodal stały w rzędach samochody, których pozbyto się błyska-
wicznie wraz z kierowcami, nie dając się tym ostatnim nawet
spakować. Dopiero teraz lamentujące żony przybiegały z węzełkami,
ale zostały zatrzymane w pewnym oddaleniu przez kaprala Mod-
liszkę, uzbrojonego stosownie do okoliczności w 46 mm granatnik
wz. 36 i w henn, skutkiem nadmiaru dyscypliny tak mocno podpięty
pod brodę, że jego właściciel mógł mówić tylko przez zaciśnięte
zęby.
- Zbzgzzzzd! - rozkazał Modliszka.
- Ło moje bidocki! - rozdarła się umierająca babcia Pimpu-
siowa, która kolejny raz przerwała nudną agonię i przybiegła
zobaczyć co się dzieje. - A dokąd was teraz powloką? Znowu na Za-
olzie, czy tyz na Berlin?
- Nie wiadomo, babciu - odrzekł kierowca GS-u, człowiek by-
wały, na wszelki wypadek upychając pod siedzeniem wozu fufajkę i
walonki - teraz wokoło sami przyjaciele, więc chyba uderzym na
Szweda!
Wtem od PRG-owskich nieużytków odezwał się jakiś łomot,
następnie ogłuszający gwizd, a w końcu spory pociąg, jadący na
przełaj mimo braku szyn. Cały ten skład zahamował przed naczel-
nikiem gminy, a z parowozu wyskoczył przetokowy Nagwizdała z
natchnioną twarzą Benjamina Franklina i zameldował żarliwie:
- Obywatelu Balanga, zgłaszam nadliczbowy pociąg, wygospo-
darowany przez załogę naszej stacji!
- Ku chwale ojczyzny... - odparł Balanga trochę niepewnie, bo
wytyczne jakoś milczały na temat oddawania zbędnych pociągów.
- Jak żeście to wykombinowali? - spytał.
- A po prostu! - wyjaśnił zuchwale Nagwizdała. - Bo to mało
wagonów odrywa się po drodze i zostaje na torach? To żeśmy
kupowali jeden z drugim, aż i wyszedł pociąg, nawet z pasażerami!
Tymczasem nadbiegł leśniczy Bazyli Dwurura i podzielił się z
aktywem swoją troską:
- Nie wiem, co mam zrobić. Jak w telewizorze ogłosili, że
dwadzieścia procent wiceministrów ma ulec zwolnieniu, to nie wy-
jaśnili którzy to mają być wiceministrowie, więc wszyscy wpadli w
panikę, wzięli zaległe urlopy albo zwolnienia lekarskie i nawiali
do lasu. Strach tam teraz wejść, bo nie zrobisz i trzech kroków,
żeby nie nadepnąć na wiceministra, nierzadko z dupą. Paśniki do
cna wyżarte, runo leśne wytarte aż do grzybni, a wczoraj pod
wieczór ktoś zgwałcił sarnę Balbinę.
- No, nie składajcie wszystkiego na towarzyszy z centrali! -
oburzył się naczelnik. - Sarnę mógł zgwałcić lis Medard...
- W żadnym razie - zawołał leśniczy - Medard owszem, kiedyś
próbował, ale wyszło, że lis nie może z sarną. To musiało być coś
większego...
- A gdzie to, powiadacie, gwałcą? - zainteresowała się konają-
ca babcia Pimpusiowa.
- Na Czarcim Uroczysku, ale niech babcia uważa, bo po drodze
Czerwone Bagno i można się utopić... - wytłumaczył życzliwie Dwu-
rura, a zwróciwszy się do naczelnika dodał:
- Być może, że ten gwałt to robota szympansów...
- Jak to? Szympansy też u nas w lesie żyją?
- Rzecz jasna. Przecież każdy minister ma swego goryla, wice-
minister natomiast ma tylko szympansa, który go pilnuje i obsta-
wia. Gdy wiceministrowie wywiali do lasu, wierne szympansy
podążyły w ślad za nimi i teraz całe ich stada siedzą na drzewach
i bawią się ogonami. O, ojciec Chudzielak... pochwalony...
- Na wieki - odpowiedział lakonicznie duszpasterz, a potem
oświadczył z fałszywą skromnością: - I ja też chciałem się przy-
czynić do akcji oszczędzania, więc zastanawiałem się z czego by
tu zrezygnować...
- Z telefonu albo z samochodu! - podpowiedział kapłanowi Dwu-
rura.
- Wiem - odrzekł cierpko Chudzielak - ale to są moje narzędzia
pracy. Jak ktoś do mnie zadzwoni po ostatnią posługę, to siadam
do wozu, jadę, namaszczam i jeszcze zdążę na panią Gucę!
- No to co ksiądz przywiózł? - spytał Balanga.
- Swoją gospodynię - szepnął kapłan - jest już trochę zdekapi-
talizowana, ale te samochody coście oddali, to też nie Mit-
subishi...

[asia.sthm]

Docent Basset - 31.

W majowe popołudnie docent Basset siedział na ławeczce pod
kwitnącymi bzami, pomagając swej córce Simonie w przygotowaniach
do egzaminu maturalnego, który wreszcie w wieku trzydziestu
czterech lat postanowiła zaliczyć.
- Przed wojną - tłumaczył jej - chłop polski całymi dniami
kroił zapałkę na czworo, więc nie miał czasu zająć się rol-
nictwem, co było przyczyną ogólnej nędzy. Natomiast pantofelek
rozmnaża się przez podział bezpośredni, zaś pierwiastki bywają
trojakiego rodzaju - matematyczne, chemiczne i kobiety rodzące po
raz pierwszy...
Jak widzimy, znakomity chirurg przekazywał córce dość hermety-
czne kompendium wiedzy, uwarunkowane tematami maturalnymi, które
otrzymał ukradkiem od prof. Różopolańskiego za wyleczenie go z
hemoroidów nalewką na myszach.
- Nie pomyl tylko znowu Budionnego ze Ściegiennym - dodał Bas-
set głaszcząc jej płową głowinę - a wszystko będzie dobrze!
- Czołem, panie doktorze! - zawołał przygłup Kwasimorda, pod-
jeżdżając do nich na zardzewiałym rowerze. - Przywiozłem panu do
wypełnienia ankietę w sprawie Drugiego Etapu Reformy, oj da dana
da dana, matuś moja kochana! - zakończył jak na przygłupa przys-
tało.
- Dziękuję, a któż to przysyła tę ankietę, przyszła baba do
stryja, usiadła mu na ryja? - spytał Basset, starając się znaleźć
wspólny język z nieszczęśliwym.
- A nasz Urząd Gminny! Na wójtowej roli wójt Felkę w uszczelkę
- poinformował Kwasimorda i odjechał w kierunku wioski.
Jeszcze słychać było klekotanie jego roweru, gdy zjawili się
zaniepokojeni ankietą prokurator Pyton Siemiradzki i ksiądz
Chudzielak. Simona, jako dobrze wychowana panienka, pucnęła
sędziwego kapłana w mankiet, a on po ojcowsku wziął ją pod brodę,
nie zważając gdzie jej ta broda wyrosła.
- Co ja mam tu napisać? - zdenerwował się prokurator. - Pierw-
sze pytanie brzmi: "Kiedy wasz zakład pracy zakończył realizację
Pierwszego Etapu Reformy"?
- Piętnastego maja o godzinie 23! - podrzucił mu bez cienia
wątpliwości stojący w otwartym oknie stary Kociorupa.
- A skąd niby to wiadomo?
- Ano stąd, że akurat o tej godzinie coś dupnęło w gaiku za
elewatorem, a potem okrutnie zadymiło i zaśmierdziało, więc co to
mogło być inszego niż Pierwszy Etap?
- Mogła wylecieć w powietrze bimbrownia braci Karamazow -
oświadczył Basset - oni ostatnio pędzili już Bóg wie z czego, bo
czeski mazut na rzece jakoś się na razie urwał.
- To nie była ani reforma ani bimbrownia - wyjaśnił prokurator
Siemiradzki -jak wynika z raportu sierżanta Miziaka, o 23 nasi
PRON-owcy złapali ostatniego ukrywającego się członka byłego
Frontu Jedności Narodu, niejakiego magistra Plujkę Edmunda i
naruszyli jego nietykalność cielesną. Pierwszy etap natomiast
skończył się moim zdaniem w zeszły wtorek około 17-ej, kiedy to
po raz pierwszy w naszych dziejach tutejszy PGR zaczął przynosić
zyski, w związku z czym zostałem tam wezwany w celu wszczęcia do-
chodzeń i postawienia winnych w stan oskarżenia.
- Dziwne to są i nadprzyrodzone sprawy - westchnął ojciec
Chudzielak, wznosząc oczy ku niebu. - Ot, onegdaj KAW tłumaczył
się w naszej prasie z opóźnienia edycji Dzieł Wybranych Janusza
Przymanowskiego, a w ogłoszeniach drobnych pisało, że zaginął
łaciaty buldog z obciętym ogonem, do którego była przywiązana
uboga staruszka...
- To jeszcze nic - przywtórzył mu stary Kociorupa - nasze
związki zawodowe wystąpiły ostatnio przeciwko związkom siarki w
powietrzu, a były bramkarz pan Tomaszewski oświadczył przez
telewizję, że posiada zdolności manualne w nogach!
Po tych rewelacjach wszyscy jakoś się zasępili. Zapadła cisza,
w której odezwał się nieśmiało słowik, ale zaraz zamilkł,
schwytany przez kocura od organistów.
- A Kaśka od Pyzdrów to dała sobie wmontować turbinkę inż.
Kowalskiego... - bąknął ni w pięć ni w dziesięć stary Kociorupa.
- Co pan powie? - ożywił się ksiądz Chudzielak, dodając re-
fleksyjnie: - Patrzcie państwo, jak u nas ten tempus fugit...
Tym razem dupnęło między kościołem a komitetem.
- No i proszę! - ucieszył się Siemiradzki. - Mamy Drugi Etap!

[asia.sthm]

Docent Basset - 32.

- Nie wiecie przypadkiem, kapralu, w którym roku Feuerbach
stworzył swoją koncepcję antropologizmu? - spytał sierżant
Miziak, przygotowujący się do zaocznego magisterium z filozofii.
- Tak dokładnie to nie wiem, panie sierżancie - odrzekł kapral
Modliszka - ale chyba gdzieś tak w tysiąc dziewięćset czterdzies-
tym trzecim...
- Chyba w osiemset czterdziestym trzecim! - sprostował
sierżant z pobłażliwym uśmiechem.
- W dziewięćset! - upierał się kapral - pamiętam, chociaż
byłem jeszcze wtedy malutki.
- Znaczy się co pamiętacie?
- No, pamiętam, że za naszą chałupą stała niemiecka bateria i
ciągle tylko było słychać: - Feuer! Bach! Feuer! Bach! Feuer!
Bach!
- Głupiście są, kapralu! - stwierdził Miziak. - Feuerbach żył
sto lat wcześniej, więc nie mógł strzelać za waszą chałupą.
- Może i nie mógł, ale strzelał. A pan sierżant mógłby na
chwilę odłożyć tę książkę i dopomóc mi w sprawie nielegalnego
napisu, który pojawił się dziś rano na biurowcu wylęgarni kur-
cząt... - i Modliszka położył na stole kartkę z odpisanym ze
ściany hasłem. Hasło zaś brzmiało: "Żądamy polskiego Michaiła".
- Jak to żądamy? Jacy my? - zdenerwował się sierżant.
- A bo ja wiem? To na pewno znowu doktor Wysłodek z magister
Felgą rozrabiają. Po ostatniej amnestii strasznie się rozzuch-
walili. I po co to komu było? - spytał z goryczą.
- To nie Wysłodek... - rozmyślał na głos dowódca posterunku.
- Weźcie pod uwagę, że hasło jest w zasadzie proradzieckie...
- Proradzieckie, ale i antyrządowe! -wykrzyknął Modliszka.
- Jeżeli oni żądają polskiego Michaiła, to znaczy że u nas
takiego nie ma, co już samo w sobie wskazuje na mentalność!
- Jak proradzieckie, to nie antyrządowe! - powiedział stanow-
czo sierżant - te sprawy wykluczają się nawzajem, ponieważ powiem
wam w zaufaniu, że nasz rząd jest w pewnym sensie proradziecki.
- Jezus Maria! A skąd pan wie?
- Na pewnym szczeblu sprawowania władzy wie się więcej niż
przypuszczacie.
- To co z tym hasłem zrobić? - zmartwił się kapral.
- Spróbowaliście to jakoś przefasonować, tak jak nas uczono na
kursie?
- Mogę słowo "Żądamy" przerobić na "Kochamy", ale to duża
przeróbka i będzie widać...
- Chyba znowu zadzwonię do porucznika Borewicza - zadecydował
Miziak...
- On już pewnie został generałem, po tylu latach ofiarnej
służby... - rozczulił się kapral.
Na hasło "Ewa wzywa zero siedem" w telefonie rozległo się
starcze pochrząkiwanie. Zgrzybiały Borewicz życzliwie wysłuchał
Miziaka, popił ziółka, pozbył się uciążliwego bąka i odrzekł:
- Nie mieszajcie się do tego, sierżancie. Diabli wiedzą, kto
to napisał... Ja sam kiedyś wdupiłem usiłując przestawić litery w
słowie "Patria", tak żeby było prawidłowo "Partia" i przez to nie
mogę awansować z porucznika, chociaż mam już siedemdziesiąt dwa
lata...
- Czy to może było w Krynicy? - zainteresował się Miziak.
- W Krynicy. A skąd wiecie?
Zniechęcony sierżant odłożył słuchawkę.
- On już jest do niczego... - mruknął, kiwając smutno głową. -
Musimy poradzić sobie sami...
- A może by ta wylęgarnia kurcząt splajtowała? - podsunął
chytrze Modliszka. - W gazecie pisało, że w każdej gminie
powinien być jakiś bankrut, co jest zgodne z drugim etapem naszej
reformy.
- To jest niezła myśl - zawołał Miziak - jedziemy do naczelni-
ka!
Naczelnik Balanga długo zastanawiał się nad propozycją.
- To nie takie proste, jak się wam wydaje, sierżancie. O za-
szczytne miano gminnego bankruta ubiegają się nasze najlepsze,
renomowane zakłady, między innymi gorzelnia, dwie cegielnie i
szpital psychiatryczny, a wy mi tu wyjeżdżacie z jakąś wylęgar-
nią... Nie ma rady, muszę zwołać aktyw.
Aktyw debatował przez trzy dni i noce. Powołano osiem komisji,
cztery ciała doradcze i dwa zespoły naukowców. W końcu podjęto
stosowną uchwałę i wylęgarnia kurcząt uznana została za bankruta,
następnie zaś wystawiona na licytację. W ciągu jednej nocy chłopi
rozebrali mur z kłopotliwym napisem, a budowa domków jednorodzin-
nych ruszyła z miejsca.
- Za naszą chałupą naprawdę strzelał Feuerbach - powrócił do
wspomnień Modliszka - i nawet pamiętam jak skrzyczał jakiegoś
podoficera, że armata brudna, di kanone ist szmucig, tak krzy-
czał. Okropnie go wtedy skrytykował...
- A jak się nazywał ten podoficer? - zainteresował się Miziak.
- Feldfebel Hegel.
- To by się zgadzało... - szepnął Miziak, zajrzawszy do po-
dręcznika. - Feuerbach rzeczywiście bardzo skrytykował Hegla...

[asia.sthm]

Docent Basset - 33.

- Jolanto - powiadomił telefonicznie swoją małżonkę adiunkt
Wygrzmocony - stała się rzecz straszna, przygotuj się na naj-
gorsze!
- Nie denerwuj mnie - wrzasnęła Jolanta - jak masz coś
powiedzieć, to mów, a nie ciągnij jak kura ze spluwaczki!
- Proszę bardzo, chcesz wiedzieć, to wiedz: Basset dostał pro-
fesora.
- Co ty powiesz? A gdzie on go będzie trzymał?
- Tytuł profesora dostał, idiotko! - zawołał adiunkt i rzucił
słuchawkę, bo przyszło mu do głowy, że jeżeli w pionowej hierar-
chii coś drgnęło, to on sam może zostać docentem, lepiej więc
złożyć nowomianowanemu gratulacje.
Tymczasem społeczeństwo gminy, która jeszcze nigdy nie miała
prawdziwego profesora, zorganizowało już spontanicznie
wzruszającą uroczystość.
Przed Bassetem, stojącym na ganku lecznicy, przeciągały liczne
grupy ludności ze sztandarami, hasłami i darami. Pochód otwierał
naczelnik gminy Sylwester Balanga wraz ze swym sekretarzem,
rzecznikiem prasowym sołtysa i resztą personelu. Po złożeniu
gratulacji Balanga przemówił krótko, ale dobitnie, co chwilę
bijąc sam sobie brawo jak szympans w cyrku po udanym numerze.
Następnie naczelnik odczytał depesze gratulacyjne, nadesłane
przez przodujące uczelnie w Szczytnie i Julinku, a także -
omyłkowo - wezwanie do zapłacenia za wywóz szamba, co zostało
również przyjęte owacją, gdyż wszyscy widzowie byli już mniej lub
bardziej pijani. Teraz nadszedł marszałek szlachty w gronie in-
nych karmazynów, takich jak podkomorzy katowicki, miecznik rze-
szowski i były minister Podmamuśka. Marszałek, jako szczytowy pa-
triota i członek "Grunwaldu", był cały w długich butach, wylotach
od kontusza i czapce konfederatce, a także przy szabli ze
złocistym kutasem, na który to widok rozległy się okrzyki: - O,
kutas przy szabli! - co, jakby nie zostało zrozumiane, zawierało
szczerą prawdę.
Jako trzecie szło duchowieństwo, składające się z księdza
Chudzielaka, organisty z kotem, grabarza i księżej gospodyni.
Chudzielak, naoglądawszy się telewizji, ukląkł i ucałował ziemię
przed trybuną, a następnie usiłował kilku najbliższym widzom
podetknąć rękę do pocałowania, ponieważ jednak znany był z dłuba-
nia w nosie, nie znalazł chętnych i tylko wykonał dłonią w powie-
trzu coś pośredniego między błogosławieństwem a Kozakiewiczem,
ze złością dał po karku organiście (a organista kotu), i wszyscy
ustąpili miejsca następnej grupie. Stanowiły ją organa spra-
wiedliwości, prowadzone przez sędziego Lalunię. Obok niego masze-
rował w swej krwawej todze prokurator Pyton Siemiradzki, doma-
gając się co chwilę nawykowo kary śmierci dla wszystkich swoich
dotychczasowych i przyszłych klientów.
Za nim przebiegł truchtem odznaczony medalem "Zasłużonego
Kauzyperdy PRL" mecenas Fizdoń i zaraz pogonił opłotkami na
koniec pochodu, aby jeszcze raz przedefilować jako przewodniczący
PRON-u. Straż tylną organów ścigania stanowili sierżant Miziak z
kapralem Modliszką, obaj w białych strojach, których nadmiar po-
został w magazynach MO po papieskiej wizycie.
- Idzie nasz młody proletariat! - szepnął z dumą Balanga do
Basseta.
Proletariat był młody nie tyle wiekiem co stażem, gdyż rol-
niczy profil gminy nie sprzyjał jego rozwojowi. Stanowili go,
prawdę mówiąc, przetokowy Nagwizdała do złudzenia przypominający
Benjamina Franklina z amerykańskiego banknotu oraz Kaśka Pyzdra,
której popularność bardzo wzrosła od czasu gdy poszły ploty, że
dała sobie wmontować turbinkę inż. Kowalskiego.
Chłopską banderię prowadził działacz ludowy Bonifacy Kant-
Gwizdek, będący we własnym przekonaniu sobowtórem Witosa,
ponieważ mył nogi tylko raz na tydzień. Towarzyszyli mu stary Ko-
ciorupa i bracia Karamazow, specjalizujący się w pędzeniu bimbru
ze spływającego rzeką mazutu, wielkodusznie i gratis dostar-
czanego nam przez braci z południa.
Transparent z napisem "Nauka polska" zwiastował nadejście
niedużej, bo trzyosobowej kolumny, centrum której stanowił ling-
wista prof. Różopolański, a skrzydła adiunkt Wygrzmocony i dyrek-
tor szpitala psychiatrycznego, dr Cycoń, tym razem w polowym sur-
ducie z gwiazdą Legii Honorowej i z dwoma swoimi pacjentami prze-
branymi za mameluków, co zdawało się bardzo im odpowiadać.
Po nauce nadeszła kultura w postaci członkini rzeczywistej
odrodzonego ZLP, pisarki Rozamundy Kociorodek. Ta ongiś ludowa, a
dziś już profesjonalna literatka, odczytała przed Bassetem swe
najnowsze opowiadanie "Jak Kuba SS-mana w konia zrobił",
wywołując głośny aplauz pozostawionego tu omyłkowo od stanu wo-
jennego komisarza, majora Kabury.
Pochód kończyły struktury opozycji legalnej pod wodzą Osipa
Anegdotycza Jefremienki i nielegalnej w osobach magister Barbary
Felgi i doktora Wysłodka oraz grupa sportowa, a mianowicie Żeński
Klub Cyklistyki Bezsiodełkowej pod kierunkiem Simony Basset. Bar-
wna ta drużyna przemknęła anglezując na swoich rowerach jak
szwoleżerowie przy wyciągniętym kłusie i zniknęła na tle za-
chodzącego słońca.
Ponieważ zaś takie słońce to również wymarzone tło dla napisów
końcowych, więc i my kończymy w tym miejscu swą opowieść, po-
zostawiając jej bohaterów w chwili, gdy przezwyciężywszy wraz z
całym krajem przejściowe trudności, mają już wyraźnie z górki.
Jednocześnie pragniemy przeprosić naszych Czytelników, jeśli
niechcący uraziliśmy Ich uczucia zbytnią ascezą naszych opisów,
pruderyjnym być może unikaniem drastyczności, przesadną wyt-
wornością języka, a także zbytnim idealizowaniem występujących tu
postaci i ich charakterów.
Ale cóż, tacy już jesteśmy.

Bo choć nas męczyli i w dupę bili,
Wzorem nam Dobraczynski, nie zaś Pitigrilli*

* Rozamunda Kociorodek Apotheosis cum figuris, op. cit. T. II,
str. 49, Wyd. Doln. 1988

KONIEC !!

[jan.kran]

Słuchaczka RM: ? Dobrze, że Ojciec Święty nie jeździ tramwajami, bo jak by
zobaczył, że dziewczyna siada chłopakowi na kolanach i
całuje się z nim, to by musiał pomyśleć tylko jedno: No ku**a jakaś zwyczajna.

o. Rydzyk: Ja już nie mogę się na to wychowanie seksualne patrzeć. I
popatrzcie, jak ono jest wprowadzane w Polsce. Rękami
katolików jest wprowadzane. To jest normalny instruktaż. Dzieci się instruuje,
jak robić samogwałt, jak sobie robić dobrze... bez Boga.


Ekspert RM: Filmy rysunkowe są narzędziem dewastacji psychiki dziecka. Ich
bohaterowie są głosicielami satanizmu... na przykład
ten kwaczący kaczor Donald... On nie zna litości. Jest okrutny i bezwzględny.
Jeśli nawet dochodzi do jakiegoś celu, to po trupach. Jego prawem jest prawo zemsty.

Telefon do RM: Ojciec mówi o pornografii, a może zaczęlibyśmy jej zwalczanie od
kościołów, od tych kobiet, które przystępują do komunii w spódniczkach tak
krótkich, że im cały interes widać, a kapłan, zamiast to przez mikrofon zganić,
to tylko się oblizuje.



Słuchaczka: Niestety jestem za tym, że jak dziecko jest chore... to znaczy płód
jest chory nieuleczalnie, to powinno się dopuszczać aborcję.
Prowadzący audycję: To panią powinno się w pierwszej kolejności zabić, a nie to
dziecko.


telefon do RM:
? Właśnie minął mi okres...

Telefon do RM: Ja sam na sobie dokonałem eutanazji, bo się zatruwam trucizną o
nazwie alkohol. Dzisiaj byłem w kościele pierwszy raz od wielu lat i jak
posłuchałem co wy tam za idiotyzmy wygadujecie, to Bogu dziękuję, że jestem
alkoholikiem.
Nazywam się Marian z Płocka...

Słuchaczka RM: Idę sobie ulicą, patrzę, a tu takie szesnastoletnie ku...
wkładają za wycieraczki samochodów ulotki agencji towarzyskich. Patrzę za
chwilę, a jedną taką ulotkę wyciąga nasz ksiądz proboszcz. No to pytam się jego,
po co mu ona. A ksiądz odpowiedział, że przyda się jako zakładka do książki. Już
nie wiem, co o tym myśleć.

Słuchaczka: Jest u nas w Toronto taki jeden Amerykanin, który przez całe życie
wyszukuje i opisuje negatywne postacie Żydów.
A ja się pytam, czy w imię miłości Chrystusa nie mógłby wyszukać kilku
pozytywnych postaci tej nacji?
o. Piotr: Proszę pani... to za niego robi Gazeta Wyborcza.

Słuchaczka: Słuchałam pana wypowiedzi i muszę przyznać, że była ona na bardzo
niskim poziomie, wręcz na poziomie żenującym.
o. Rydzyk: Widzicie... to telefonował do Radia Maryja szatan, choć o niewieścim
głosie. A jeśli to nie sam szatan dzwonił, to jego niewolnik o imieniu Urszula.

Telefon do RM: Najdroższy ojcze Rydzyku. Jesteśmy z tobą. Jak by ktoś chciał na
ciebie rękę podnieść, to ja nie wiem co bym mu zrobiła... najdroższy i
uwielbiony ojcze. Ty jesteś dla mnie więcej jak Bóg... (płacz) Sto razy więcej
jak Bóg... ukochany ojcze.
Oni wszyscy będą musieli z tego kiedyś zdać świadectwo. Przed Bogiem i przed
tobą, bo ty będziesz siedział na jego prawicy.

Słuchaczka: Moja siostra nie ma już jednej nogi, a teraz jest w szpitalu i
grozi jej druga amputacja.
o. Piotr: Ale Chrystus ją kocha i ma w tym zapewne jakiś plan.

Słuchacz: Wy tylko alleluja, alleluja, alleluja i do przodu... siać, siać i
siać. Czy to nie jest już nudne?
o. Piotr: A pan się schlał po prostu jak świnia...

rozmowa na antenie RM:
Wy tak ciągle mówicie, że ona była zawsze dziewica.
Tak, proszę pana.
To ja jej strasznie współczuję.

Ekspert RM: Dzisiaj w Polsce nie produkuje się już nic polskiego. Nawet, jak
się głupią żarówkę chce kupić, to trzeba kupić, za przeproszeniem, os



Słuchacz: ? Ksiądz nie chciał pochować za darmo mojego ojca. Jak się zapytałem,
co mam zrobić, bo jest lato i gorąco, to on odpowiedział: Zamarynuj go sobie?.
Prowadzący audycję: No... pan jest chyba członkiem SLD.

o. Rydzyk: Kochani... należy siać, siać, siać! Trzeba siać, aby urosło. Siać...
siać, a jak nie będziecie siać, to... to i tak urośnie.

o. Rydzyk: Ostatecznym celem homoseksualizmu jest walka z Kościołem i
zniszczenie Kościoła.

o. Rydzyk: ? A ta prostytucja na drogach? Jakież to wstrętne.I popatrzcie, kto
się koło tych narzędzi diabła zatrzymuje. Popatrzcie... góry mięsa z hormonami ?
bo przecież nie ludzie. Trzeba siać, siać... tak, tak... zwierzęta z hormonami.
A potem przychodzą z płaczem do księdza.

[frankie36]

Frakcja kanadyjska przeczytala,a Belinde pamietamy jak najbardziej,a skoro o
kanadyjskim parlamencie mowa dodaje cus od siebie:

Subject: SOMETHING TO THINK ABOUT
>>
>>
>> > Subject: Only in Canada EH?
>> >
>> > Can you imagine working for a company that has a little more than
300
>> > employees and has the following statistics:
>> >
>> > a) 30 have been accused of spousal abuse.
>> > b) 9 have been arrested for fraud.
>> > c) 14 have been accused of writing bad cheques.
>> > d) 95 have directly or indirectly bankrupted at least 2 businesses.
>> > e) 4 have done time for assault.
>> > f) 55 cannot get a credit card due to bad credit.
>> > g) 12 have been arrested on drug related charges.
>> > h) 4 have been arrested for shoplifting.
>> > i) 16 are currently defendants in lawsuits .
>> > j) 62 have been arrested for drunk driving in the last year.
>> >
>> > Can you guess which organization this is? It is the 301 MP's in the
>> > Canadian Parliament
>> > presently holding office The same group that cranks out hundreds of
>> > new laws designed to keep the rest of us in line. Which one did you
>> > vote for?
>> >
>> > Source: THE OTTAWA CITIZEN Newspaper
>> >

[asia.sthm]

Dobre !
Francuja, ja mysle ze takich parlamentow wiecej sie znajdzie .

Dzieki Asia za Basseta:)

[marta_midwest]

Skad Ty go wynalazlas??? Brzmi troche jak z 60 minut na godzine, przypomina mi
z z pamietnika mlodej lekarki no i Doktora Sulka

[mulinka]

a ja wciaz jak widze ten watek, to czytam :
schronisko dla psow!

[asia.sthm]

Marta, bo to ta sama klasyka satyry.
Andrzrej Waligorki jednak to "Studio 202" i "Powtorka z Rozrywki"
))

[babiana]

Przeczytalam.Zgadza sie co do joty.Jaja jak berety.Ludzie juz nawet na te
historie nie reaguja w mysl zasady "psy szczekaja, karawana jedzie dalej".

rozmowy w radio Maryja

[samo]

Słuchaczka: - Ja mieszkam w Żarach i poszłam zobaczyć ten przystanek tego
Owsiaka. To jest, proszę ojca, diabelstwo... mówię ojcu: diabelstwo.Tam piwo
leje się strumieniami i wszyscy ze wszystkimi się... no nie wiem,jak to
powiedzieć, żeby ojca nie obrazić... no, pieprzą się.


o. Jacek: - No, teraz to dopiero pani obraziła i mnie, i Pana Boga.
Trzeba było powiedzieć: uprawiają deprawację.


¤ ¤ ¤

Fragmenty bezpośredniej relacji z Przystanku Woodstock:
- Jest nas tu na Przystanku Jezus bardzo dużo... bardzo dużo
katolickiej,pięknej, wspaniałej młodzieży. Rozglądam się i widzę coś około
pięćset osób. A dookoła tłum... ze dwieście tysięcy młodych ludzi w rękach
szatana.Widziałem dziewczyny, nagie dziewczyny z kartkami: "Oddam się za pięć
złotych". Mój Boże... Jak one siebie cenią... za pięć złotych... To jest chyba
jakaś gorsza kategoria ludzi.Tu są tysiące smutnej, bardzo smutnej młodzieży. I
oni wszyscy się śmieją.

¤ ¤ ¤
Telefon do RM:

- Od trzech miesięcy słucham wyłącznie Radia Maryja.Wyrzuciłem telewizor na
śmietnik, a w radiu urwałem gałkę, tak aby nikt z rodziny nie mógł zmienić
stacji i teraz jest tylko wasze radio u mnie w domu. I jestem naprawdę wolnym
człowiekiem.

¤ ¤ ¤
Słuchacz: - Polaków to powinno się rozróżniać po nazwiskach.
Np. Płotka, Kąkol, Krawiec, Hebel... od razu widać, że to prawdziwi Polacy z
dziada pradziada...


o. Jacek: - Tak, ma pan rację... Tylko z tym Heblem to ja bym nie dyskutował...




¤ ¤ ¤
Ekspert RM: - Muzyka techno w takim samym, a może nawet większym stopniu co
narkotyki, uzależnia. Wywołuje bowiem w organizmie
podobne reakcje chemiczne. Prowadzi też do rozwiązłości seksualnej.


¤ ¤ ¤
o. Rydzyk: - Każdy liberał jest durniem, każdy dureń -liberałem.


¤ ¤
Słuchaczka: - Pół emerytury będę oddawać dla mojego ukochanego Radia Maryja.

o. Jerzy: - To pięknie. A ile ma pani tej emerytury?


¤ ¤ ¤
o. Rydzyk w Rozmowach Niedokończonych:
- Podchodzi do mnie taka mała dziewczynka... no może miała z dziesięć lat i
opowiada, że na początku wakacji przyszli do niej do domu koledzy i koleżanki i
zaproponowali: założymy bandę. I założyli...
podwórkowe kółko różańcowe. Takie wspaniałe dziecko...

¤ ¤ ¤
Telefon do RM:

- Od kilku lat postanowiłam walczyć z tymi wstrętnymi wulgaryzmami w języku
polskim. Na przykład idę przez park i słyszę,jak młodzi ludzie - tacy po
trzynaście,czternaście lat - co drugie słowo tylko [wszetecznica] i
[wszetecznica]. No to podchodzę do nich i mówię: "Ja wam,gówniarze jedni,
zaraz nogi z dupy powyrywam". I wie ksiądz, że to skutkuje...

¤ ¤ ¤
o. Rydzyk: - Jest takie przysłowie: "Jedno jabłko zjedz dziennie, a
lekarz będzie z daleka od ciebie". Żydzi to jabłko zamienili na czosnek i teraz
wszyscy porządni ludzie są z daleka od nich.

¤ ¤ ¤
Słuchaczka: - Skąd się w Polsce bierze ten antysemityzm? Ja jestem właśnie
takiego pochodzenia...
o. Jacek: - Współczujemy pani wszyscy...



¤ ¤ ¤
Transmisja mszy z udziałem ojca Rydzyka:
- Ile tu dzieci koło mnie! A tu taka mała dziewczynka... Ile masz lat?No co,
nie umiesz mówić? Ile masz lat? Nie powiesz księdzu? No, ile masz lat?Głupie
jakieś to dziecko, czy co?

¤ ¤ ¤
Słuchacz: - Jak się do was dzwoni, to trzeba pochwalić Maryję zawsze
dziewicę... prawda?
o. Jerzy: - Tak jest przyjęte.

Słuchacz: - Ale to przecież było dwa tysiące lat temu, to skąd wiadomo, że ona
jest nadal dziewicą?
o. Jerzy: - No... pan sobie musiał dzisiaj nieźle golnąć.

¤ ¤ ¤
Słuchacz: - Jedziemy właśnie z pielgrzymką rowerową dookoła Polski, na koniec
do Częstochowy i co pięć kilometrów stajemy i odmawiamy różaniec.
o. Rydzyk: - To pięknie, tylko czy w ten sposób dojedziecie do Częstochowy w
tym roku?




¤ ¤ ¤
Słuchacz: - Postanowiłem w następnych wyborach głosować na Platformę
Obywatelską.
o. Rydzyk: - No to pan cierpi na schizofrenię. Trzeba się przebadać, a ja pana
na razie wyłączam.




¤ ¤ ¤
o. Rydzyk w Rozmowach Niedokończonych:
- Ludzie pokazują palcami, jakim ja samochodem jeżdżę. Że mercedesem
klasy S. A niby czym mam jeździć? Na krowie mam jeździć? Głupoty takie
gadają... Mogę na krowie, ale gdzie ja bym tę krowę trzymał w Radiu Maryja?


¤ ¤ ¤


Słuchaczka: - Ja już z nerwów to nie mogę słuchać tych głupot, które wy
wygadujecie. Gdybym miała jakąś spluwę,to bym wam wszystkim w łeb wypaliła.
o. Rydzyk: - No i widzicie państwo to komunistyczne miłosierdzie, które czasem
do nas telefonuje, te esbeckie metody "w łeb bym wam wypaliła". Ech... sam
czasem żałuję, że nie mam - jak to ta pani powiedziała? - że nie mam spluwy!
Trzeba siać...

¤ ¤ ¤


Słuchacz: - Ja już pięć godzin do was dzwonię i dopiero teraz się dodzwoniłem.
Chciałbym zaprotestować przeciwko temu, że wy tak bez przerwy na tych Żydów
nadajecie...
o. Rydzyk: - No to niech pan sobie następne pięć godzin jeszcze do nas podzwoni.

¤ ¤ ¤
o. Rydzyk w Rozmowach Niedokończonych:
- W Koszalinie podszedł do mnie taki jeden i prosi o pięćdziesiąt groszy,a ja
musiałem nos zatykać i uciekać... taki był niemyty. Dlaczego oni się nie myją?
Kochani, trzeba się myć i siać,siać, siać.. bo tylko jak będziemy siać, to
zgasimy płomień nienawiści.

¤ ¤ ¤
Ekspert RM: - Miłość do Boga można wyrażać w rozmaity sposób. Na przykład można
postanowić sobie: dziś nie nażrę się czekolady jak świnia.

¤ ¤ ¤
Słuchaczka: - Ja się tego nie wstydzę. Mam siedemdziesiąt lat i wszystkim
mówię, że jestem dzieckiem Radia Maryja i ojca Rydzyka.
o. Jacek: - No, wie pani... To ostatnie stwierdzenie może być ryzykowne...


¤ ¤ ¤
o. Jerzy: - Ekonomia to jest coś takiego: mam w domu odkurzacz i
muszę się zastanowić, czy odkurzać codziennie, czy też sprzedać ten odkurzacz
i za te pieniądze wynająć sobie firmę, która będzie mi
odkurzała.
Słuchacz: - Wie ksiądz co? Ja myślałem, że my rozmawiamy poważnie, a ksiądz tu
jakieś brednie opowiada. A ten odkurzacz to niech sobie ksiądz w dupę wsadzi.
Szczęść Boże!


¤ ¤ ¤
o. Rydzyk w Rozmowach Niedokończonych:
- Jest taka gazeta "Fakty i Mity" i wszyscy tam pracujący przedtem pracowali w
departamencie czwartym UB. A ten ksiądz, który porzucił kapłaństwo... Ja się
modlę za niego i to nic nie daje, bo on jest coraz bardziej jakiś pokaleczony.
Na niego to już nawet sierpa i młota szkoda używać...

¤ ¤ ¤
Młoda słuchaczka RM:
- Odmawialiśmy koronkę do Najświętszego Serca, a do domu przyszedł pijany tatuś
i zaczął kląć. Potem usnął... No to mamusia położyła na nim obrazek z Panem
Jezusem. Od tego czasu już nigdy nie widziałam pijanego tatusia.
o. Jacek: - Przestał pić?
Młoda słuchaczka RM:

- Nie wiem, bo w ogóle gdzieś zniknął.

¤ ¤ ¤
Słuchacz: - Wychowanie do życia w rodzinie. Ja wiem, co to jest... To jest
wychowanie w polskich szkołach do życia w burdelach. Niech mi ksiądz nie
przerywa. Ja mam osiemdziesiąt lat i już przed wojną bardzo często widziałem
takie młode, zdeprawowane dziewczynki w burdelach we Lwowie.

¤ ¤ ¤
o. Rydzyk w Rozmowach Niedokończonych:
- Mam właśnie w ręku program SLD. Nie wiem, czy ja te ręce potem domyję...

¤ ¤ ¤
Dobranocka w RM:
- Masz na imię Wojtuś? Jak pięknie i bardzo ładnie zaśpiewałeś
piosenkę,więc mamy dla ciebie nagrodę. Mam w ręku kasetę o
podwórkowych kółkach różańcowych. Chcesz taką kasetę?
- Nie!

¤ ¤
Rozmowa na antenie RM:
- Proszę powiedzieć słuchaczom, dlaczego zdecydował się pan
kandydować w przyszłych wyborach do Sejmu.
- Bo Polska jest sprzedawana i tylko Radio Maryja o tym głośno mówi.Jak będę
posłem, to w każdym urzędzie, na ulicach i nawet w restauracjach będą wisieć
głośniki nadające tylko audycję ojca dyrektora. Bo jak Polacy nie mają żadnych
wartości, to niech chociaż mają wartości chrześcijańskie. Jestem też przeciwko
eutanazji nienarodzonych dzieci.


¤ ¤ ¤
Słuchaczka: - Mąż sprzedał dosłownie wszystko z domu na wódkę. Ale jak chciał
już sprzedać radio, na kt

[samo]

¤ ¤ ¤
Słuchaczka: - Mąż sprzedał dosłownie wszystko z domu na wódkę. Ale jak chciał
już sprzedać radio, na którym słucham Radia Maryja, to się zdenerwowałam.



¤ ¤ ¤
o. dyrektor: - Pani Agnieszka? Jak miło... Prosimy o pani świadectwo...
Słuchaczka: - Trzeba siać, siać, siać,siać, siać... Siać...
o. dyrektor: - Zamurowało panią z tym sianiem, czy co?

¤ ¤ ¤
Ojciec dyrektor w pogadance: - Pojawiły się billboardy
reklamujące miesięcznik... tak zwany dla mężczyzn. A na nich była naga
kobieta.Wyuzdana, wstrętna, brzydka. Idę i widzę tych wszystkich młodych
mężczyzn, którym na jej widok ślina z gąb cieknie. Szatan, mówię wam, szatan.


¤ ¤ ¤
Słuchaczka: - Tadeusz? Dzień dobry. To ja Maria...

o. Rydzyk: - Dlaczego mi pani mówi po imieniu? Ja nie znam żadnej Marii...To
znaczy jedną znam... ale ona by raczej do mnie nie zadzwoniła...

[jan.kran]

Zawsze mnie teksty z Radyja śmieszyły. Dziś raczej to śmiech przez łzy.

I zasiał Ojcie Dyrektor , zasiał.
Mam nadzieę że się plonami udławi , grad mu wybije i stonka ( oczywiście
amerykańska ) , zeżre.

Chyba musze schować klaptopa sama przed sobą , bo co zajrzę do jakiejś gazety
lub na forumy to dostaję nerwowych drgawek.
Kran.

[asia.sthm]

ja tez bede od dzisiaj siać siać siać siać .

Chyba zaczne sluchac tego slawetnego radia, bo tam jest wesolo .
Czy czapki uszatki moga tego sluchac czy jakies zle je opeta ? bo znowu nie wiem

[samo]

Wrzucilam to na forum raczej jako przyklad nowomowy ktora zaczaja sie juz za
rogiem czekajac na rozkwit kaczyzmu.Tak jak pisze Kran-smiech przez lzy.I
pytanie-jak to sie dzieje, ze ludzie w ogole moga tego sluchac.

[asia.sthm]

bo to radio Maryja spelnia jakas niezrozumiala akurat dla mnie funkcje.
Gdyby nie spelnialo, nie mialoby sluchaczy i przestaloby istniec.
Proste jak budowa cepa.
I bardzo smutne.
Ja jednak i ze smutnych rzeczy potrafie sie smiac a te cytaty poprawily mi
wydolnosc watroby na dzisiaj , a ta zawsze mi sie przydaje w dobrej formie,
bo przeciez na tym forum ciagle sie pije

[asica74]

co oni tak z uporem maniaka sieja??? trzeba siac... ktos wie o co chodzi?

[gherarddottir]

usmialam sie od cuha do ucha czytajac te kawalki z radia maryja, a jeszcze
bardziej sie usmialam gdy (wybacz Asico) przeczytalam Twoje pytanie o co chodzi
z tym sianiem)))))))))))))
Mulinka, ja tez z uporem maniaka czytam schronisko dla psow zamiast slow!!!!!

[samo]

Smiejcie sie,ale ja tez nie rozumiem o co chodzi z tym sianiem... :o) Mi sie to
kojarzy z "glupich nie sieja-sami sie rodza",ale ja nie mysle ze Ojcu
Derektorowi o to chodzi.

Asiu- ja tez sie smieje z tych tekstow. W koncu jakby nie byly smieszne, to bym
ich nie wklejala do waszych wierszykow i slowek.

[gherarddottir]

z tym sianiem to chyba chodzi o to ze trzeba siac ziarno czyliw domysle "idzcie
i rozmnazajcie sie gloszac slowa kosciola" ale nie jestem pewna.
Niestety prawda jest taka ze ten caly ojciec dyrektor czy jak mu tam robi
bardzo zla robote kosciolowi katolickiemu no a teraz jeszcze przyklada reke do
zlego dla Polski

[gherarddottir]

nowe slowo: ojje zamiast ojej wystepuje nagminnie

Schronisko dla slow

[elagrubabela]

To ja jednak staroswiecka i sentymentalna jestem Otwierajac watek myslalam o
takich slowach, co to juz wychodza z uzycia albo nikt nie wie, co naprawde
znacza - przyzwoitosc, respekt, solidnosc, spolegliwosc albo takie stare jak
warzachew czy koromyslo
Elka

[asia.sthm]

Ela, warzachew wiem, ale co to jest koromyslo to nie mam fioletowego pojecia.

Uwaga czas na nastepny odcinek powiesci w odcinkach.
Kto nie chce niech nie czyta, bedzie swintuszenie i Babcia Pimpusiowa bedzie
chciala umierac chwilami .

[sylwek07]

humor z zeszytow szkolnych

cytaty.servis.pl/wiki/Humor_zeszyt%C3%B3w#Janko_Muzykant

[asia.sthm]

Sylwek, to cudne !
Jeszcze takiego na tematy i przedmioty podzielonego zeszytowego humoru jeszcze
nie zaznalam

[jan.kran]

Mam wrażenie że wiem tylko jak to kurka siwa opisać...
Takie ustrojstwo do noszenia dwóch wiader...
Z ukraińskiego pochodzi.
Kran

[asia.sthm]

no prosze, jaka ja tu wiedze zdobywam

[ulkaa]

Rzeczywiscie, myslalam , ze to nosidla.
Kiedys chyba u Orzeszkowej czytalam,lektury za naszych czasow trzeba bylo miec
w paluszku

Z innej beczki ( autentyczne z wlasnego podworka !)-niedawno maluch (3 l) do
nauczycielki:
" Spadaj , bita śmietano , mam dzisiaj urodziny"
Śmiac sie czy plakac...

[asia.sthm]

Plakac ! ;-(
ale to nie dziecka wina, to jest fatalne wychowanie .

[ulkaa]

Wlasnie. I to jest coraz powszechniejsze zjawisko.
Humor zeszytow - to jedno ale naga prawda , to drugie .
I wcale nam nie do smiechu.

[big2.munich]

Sylwek juz dawno tak sie nie ubawilam! Ta stronka jest super!

z gadu gadu....

[sylwek07]

znam Cie od miesiaca a juz chce miec z Toba brzdaca
Pij i szalej i nie patrz co dalej

[kociaszek]

molesta.
znaczy sie sms.
przywiezione z kraju raju!

[asia.sthm]

Kociaszku, znaczy molestowac to wysylac sms´a ?
W zyciu bym na to nie wpadla

[kociaszek]

przyklad: dostalam MOLESTe od kumpla = dostalam sms-a.
fajne, co?

[asia.sthm]

Oj no i skonczyl sie docent Basset i tak sie zastanawiam co by tu jeszcze
drukowac w odcinkach. Mam kupe tekstow Andrzeja Waligorkiego i tych tektow nie
da sie czytac bo maja pokrecone znaki, a na forum sie wszystko pieknie
prostuje, wiec co by sobie wyprostowac.. hm .. listy Pana Michala np?

List o balu kostiumowym

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
Do Pana hetmana
Sobieskiego Jana
Herbu Janina
Co mu się nie zgina
Podczas tańca pancerz
Taki z niego tancerz...

Zgodnie z Pańskiem rozkazaniem urządziłem byłem ostatnio we
Chreptiowie wielki bal kostiumowy. A to dla uzyskania ogólnej in-
tegracji między zwaśnionemi stronnictwy. Zaraz też sam ruszyłem
we pierwszą parę wraz ze swoją Basieńką, przebraną za świętej pa-
mięci inflancką kobyłę pana Podbipięty, co niewiele jej zajęło
trudu i czasu, tyle że ogon z tyłu, a wędzidło z przodu sobie
wetknąwszy, z właściwym sobie końskim śmiechem do świetlicy kurc-
galopem wpadła, a ja przy niej w prysiudach, a za nami Pan Zagło-
ba ze skrzydły, z przyprawionym dzióbem i w koronie, co miało
przedstawiać orła. Że jednakowoż, co jako zwykle było, był pijany
jak kongres ruskich socjaldemokratów, przeto z rozpędu nie wyro-
biwszy zakrętu, usiadł na jajcach przygotowanych we bufecie, co
wywołało zachwyt do cna spatryjociałej, ale i zidiociałej starej
pani Boskiej, upatrującej w tym symbol jakoby samicy orlicy, sta-
do młodych orląt narodowych z jajców wysiadującej ku wspomożeniu
ojczyzny i pokrzepieniu serc. Amen. A jako trzeci wleciał młody
Nowowiejski, któremu - jak wiadomo - ten matoł, Azja Tuchajbejo-
wicz, siostrę zarżnął i ojca zeżnął, gdyż kolejność się baranowi
mongolskiemu pomyliła, co tak Nowowieja juniora rozbawiło, iż ze
śmiechu na ziemię z konia spadłszy, łbem o świątka przydrożnego
się wyrżnął i szajbę chwalebną uzyskał, z której aureola pozłoci-
sta promienieje i melodyje cudne się odzywają, kompozycyji jakoby
pana Korcza lebo pana Karolaka do słów proroka Izaaka, w wykona-
niu Rinn Danuty, która jest patronką Huty i dementuje z niesma-
kiem, jakoby coś tam z Szydlakiem. Jakby tam tedy nie było, ale
dobrze się skończyło, o czym ze satysfakcyją donosząc w służby
swoje powolne poleca

Pułkownik Wołodyjowski,
Co ma w brodzie cztery włoski
Ale inszych członków osiem
Porosło mu pięknym włosiem.

[asia.sthm]

Wielmożny Panie Hetmanie.

Spieszę, by donieść o poczynaniach niejakiego atamana Kaszpi-
rowskiego, któren przybył tu, jako domniemywam, z poduszczenia
Krymu, aby przeprowadzić rzekome seanse biogergene... bioergen-
gro... bioenergore... tepa... tfu!, jakieś oszustwa hipnotyzers-
kie. A to zapewne w celu osłabienia morale naszej bohatyrskiej
załogi. Na dowód zasię swych wątpliwych umiejętnościów przywiózł
ze sobą domniemanych ozdrowieńców, a mianowicie Czukcza-niemowę,
który po trzech posiedzeniach dalej nic nie mówi, ale za to za-
czął pisać, i to po francusku, co dziwne, ponieważ, nie znając
onego języka, nie rozumie nic z tego, co napisze. Przywiózł rów-
nież pana Boskiego, tatusia Zosi Boskiej, któremu po zahipnotyzo-
waniu cofnęły się nieoczekiwanie hemoroidy, z tym, że cofnęły mu
się zbyt głęboko, bo aż do gardła, nie muszę przeto tłumaczyć ja-
kowe dźwięki wydaje ów nieszczęsny rycerz, gdy chce co powie-
dzieć. Zebraliśmy się tedy we chreptiowskiej świetlicy, a pan
Kaszpirowski wezwał chorych, aby natychmiast wyzdrowieli. Poczem
wyładował w nich swą energię, ale niestety niecelnie, przypusz-
czalnie trafiając o jedno miejsce za bardzo w lewo, gdyż Józwa
Butrym bez Nogi nie odzyskał tejże nogi, która natomiast wyrosła
jako trzecia siedzącemu obok staremu Nowowiejskiemu, czekającemu
na zrośnięcie się gardła poderżniętego swego czasu przez Azję Tu-
chajbejowicza. Aliści moc przeznaczona na to zrośnięcie poszła
w kredens i rykoszetem trafiła w moją Baśkę, której rzeczywiście
natychmiast zarosło, ale niestety nie gardło. Gdy zasię panu Mu-
szalskiemu coś urwało jajco, i przyfastrygowało je do nosa Ewce
Nowowiejskiej, tedy nastąpiła okrutna panika, powstrzymana dopie-
ro przeze srogiego Luśnię, któren ze właściwym sobie profesjona-
lizmem, ucapiwszy onego czarodzieja za kark zasadził go na sztyw-
ny pal Azji, z którego ów nasłaniec ode trzech dni przemawia,
w obronie wartościów humanitarnych, na szczęście cyrylicą, której
prawie nikt nie rozumie.

O których to wydarzeniach donosząc,
Jednocześnie czujności swoje deklaruję
I kreślę się z poważaniem
Pułkownik Wołodyjowski
Co mu może Kaszpirowski he, he, he...

[maja92]

Rany Asia!!! Gdzie Ty takie perelki znajdujesz))))
Az zatesknilam za radiowa 3 i "Powtorka z rozrywki"....
Ide wspominac dawne czasy!!!
Wydrukowalam sobie - ide meczyc Pana Meza))))

[asia.sthm]

Majka, jak bedziesz sie strasznie upierac to dam ci chetnie adres do zrodla,
ale w zrodle czcionki pokiereszowane wiec tu bede prostowac tak czy siak )
masz nastepny list, to wszystko dla pokrzepienia serc.

PS Meza nie ujezdzaj na raz - po kawalkach

List o kłopotach kadrowych

[asia.sthm]

Michał Wołodyjowski
do
Pana Hetmana Jana Sobieskiego.

Wasza Hetmańska Mości!

Melduję najuprzejmiej, iż zgodnie z Pana hetmańskim rozkazem,
zamierzałem wybrać się onegdaj na podjazd, aby stwierdzić, czy
sułtan rusza już całą swą potencją, czy też może tylko kawałkiem.
Gdym jednakowoż zakomenderował: "Dragoni na koń!" okazało się, iż
dragonia sztrajkuje, domagając się podniesienia żołdu o dwieście
procent, udziału we degustacyi dziewic chrześcijańskich odbitych
Tatarom, oraz zmiany wiechci w butach co kwartał, nie zasię, jako
dotychczas, co pół roku. Wdałem się tedy byłem we rokowania, któ-
re zakończyły się podpisaniem słynnych Porozumień Chreptiowskich,
zaczem chorągiew dragońska udała się we dziękczynną pielgrzymkę
do cudownej figury przy sierocym brodzie, przedstawiającej świętą
męczennicę, Gazyfikacyję del Rio, zgwałconą na proszek przeze
hordy Atylli, przy czym nie przez wszystkie, gdyż część poszła na
północ, mordując i paląc, głównie zresztą radomskie, bo inszych
nie szło dostać. Chciałem tedy ruszyć na ów podjazd na czele Lip-
ków, ale oni na odmianę demonstrowali akurat swą odrębność naro-
dowościową, żądając autonomii, uznania swego śwargotu za język
państwowy i wyrżnięcia w pień Czeremisów. Przykazawszy jeno, aby
po dyskusyi oczyścili majdan z odrąbanych członków, a takoż nóg
i rąk, udałem się z prośbą o patrol do Semenów pana Motowidły.
Oni wszelakoż świętowali rocznicę bitwy pod Beresteczkiem, odpra-
wując zmianę warty, słuchając przemówień, i fetując przybyłych
zewsząd zasłużonych emigrantów, których dotychczas nazywali "wy-
rzutkami kozaczyzny", a nawet "wypierdkami...", za przeprosze-
niem, "...siczy". Obecnie jednakowoż zapałali do nich iście
franciszkańską miłością, wyrażającą się głównie we namowach, aby
owi repatrianci zainwestowali co nie co w nasz podupadły futor,
na co tamci odpowiadali wymijająco, cytuję: "Pomożemo wam, brat-
cy, skoro wy sobi sami pomożete.", które to zdanie nic wprawdzie
nie oznacza, ale brzmi bardzo dobrze, z tym, że jakby głupio. Tak
więc na zwiady nie pojechałem, ale przy okazyi stwierdziłem, iż
duch we fortalicji panuje podniosły i znakomicie rokujący na
przyszłość. Może nie na doczesną, ale na wiekuistą jak najbar-
dziej i to już niebawem.

O czem z szacunkiem donoszę,
Pułkownik Michał Wołodyjowski
Administrator burdelu
Na kresach PRL-u.

Zagłoba hetmanem

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
do
Pana Hetmana Jana... Ha, ha, ha... Hetmana... Ha... Jana...
...Jana Sobieskiego,
co lubi ten, tego...
Hi, hi, hi...
Co to ja, jakaś poeta jestem? Czy co? No, ale do rzeczy:

Szanowny Panie Hetmanie,

Zgodnie z Pańskim zaleceniem przesyłam informację na temat za-
chowania się i poczynań pana Zagłoby, któren ubrdał sobie, że sam
ostanie hetmanem, a Pana z owej posady wygryzie, we którym to
celu usiadł we pośrodku świetlicy, kędyśmy swoje gawędy rycerskie
wiedli i, beknąwszy głośno dla zwrócenia na się uwagi, powiedział
przewrotnie: "Ja tam hetmanem być nie zamieruję, choćby mię
i prosili." "No i duże dobre." - odrzekł z ukraińska Rusin, pan
Motowidło, a inni mu powtórzyli, co nader Zagłobę zdetonowało,
więc przez chwilę milczał, a potem, by ponownie zainteresowanie
wywołać, wyciągnął oburącz zza pazuchy hetmański piernacz i pier-
nął nim w stół dębowy, na poły go rozłupując, zaś gdy umilkły
oklaski, temat swój kontynuował, powiadając: "Bo poniektórzy mię
bardzo proszą, abym był hetmanem, ale po co mi to, ha?" "Ta pew-
ni!" - zgodził się prostodusznie pan Motowidło - "Na szczo tobi
Onufryj hetmanom buty? Ne lipsze to w Chreptiowi sydyty, taj ho-
ryłku pyty?" "A hoczesz w mordu?" - wrzasnął roz... rozwś...
rozwś... rozwś... rozwścieczony pan Zagłoba i, nie czekając
na odpowiedź, posłał Motowidłę na deski, czym zyskał sobie kilku
zwolenników, między niemi zaś pana Ketlinga, któren ostatnio do-
robił sobie niemieckie pochodzenie, przerabiając we dowodzie oso-
bistem narodowość "Szkot" na "Szkop", a nazwisko "Ketling" na
"Goering", a teraz odezwał się swą literacką niemczyzną: "Ja, das
ist ajne gute ideje, herr Cakloba zol ein sztumbanhetman zajn,
ajwaj, ajwaj." "Nie proście mnie!" - zakrzyknął pan Zagłoba, któ-
ry tylko czekał na takową okazyję - "Jam buławy niegodzien! Oj,
niegodzien! Lepsi są tu ode mnie... Chyba, żeby cały Naród... Pó-
ki co, odchodzę we samotność i oczekuję propozycjów." Co rzekł-
szy, zatrzasnął się we stanicznej klozetierze, a gdyśmy go po
kilku godzinach błagali, aby i nas tam wpuścił, gwoli pofolgowa-
niu naturze, on udawał, że o hetmaństwo go błagamy, i odmownie
nas załatwiał, aż i załatwieniem się skończyło, gdyż całe rycer-
stwo, dłużej zdzierżyć nie mogąc, po dniestrowych jarach i komy-
szach się rozbiegło, strasząc kanonadą luźne kupy tatarskie i ko-
zackie, o czem z zadowoleniem meldując, służby swoje wojenne po-
lecam,

Michał Wołodyjowski, co też mógłby być hetmanem,
bo miewa buławę nad ranem.

Pucz TUCZ-u

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
Do Pana Hetmana Sobieskiego
Co nie przeczuwa niczego.
To skoczy gdzieś na wycieczkę,
To na jakąś blondyneczkę,
To znów moczy nogi w wodzie,
A tu horrendum na wschodzie -
- krzyki, wrzaski, wieje grozą
Ale może ja bym prozą?

Owoż donoszę ja waszej miłości, że zaistniała tu próba zamachu
stanu na legalnie działającą władzę, czyli na mnie, zorganizowana
przez Towarzystwo Uczciwych Zagończyków, w skrócie TUCZ,
grupujące najbardziej konserwatywne i przeciwne reformom elemen-
ty, na czele z tym starym warchołem i wolontaryjuszem, panem
Zagłobą, do którego przyłączył się zawodowy zupak, ten młot,
wachmistrz Srogi Luśnia oraz rozwydrzony azjatycki fundamentali-
sta, Azja Tuchajbejowicz, ukrywający się tu jako Melechowicz.
Owoż tenże wspomniany TUCZ zrobił tu ostatnio pucz, podczas
którego tu puczu TUCZ-u zostałem otoczony i oskarżony o zbyt
wysokie ciśnienie, co jest łgarstwem a nawet obelgą, gdyż będąc
z natury niskim - metr dwadzieścia sześć w kapeluszu i na szpil-
kach - wszystko mam takoż niskie, do tego stopnia, że nawet za-
miatam po ziemi kutasem, którego mam przy szabli, bardzo pozło-
cistego, będącego darem jeszcze księżnej Gryzeldy, świeć Panie
nad jej duszą, albo lepiej nie, gdyż nieboszczka dziwnie nie lu-
biała przy świetle...
Ot, zebrało mi się na sentymenta, gdy wokół rewolta, ale praw-
dę mówiąc, jakoś ospała. Hej, nie tak ześmy wprowadzali stan wo-
jenny podczas rokoszu Lubomirskiego - wszystko było we pogotowiu,
listy proskrypcyjne spisane, broń pancerna, czyli usarze, na uli-
cach, kazamaty a ciurmy nagotowane, dysydenci zapudłowani, świad-
kowie pouczeni, szast-prast i we dwa dni mieliśmy cały kraj w rę-
ku, tyle że Lubomirski uciekł i to do Wrocławia, gdzie zawdy
kwitła irredenta i tam zresztą pomarł, świeć Panie na jego...

A co to ja znowu z tym świeceniem... Świeć Panie, świeć Panie,
a cóż to Pan jakaś elektrownia, żeby każdemu świecił?

A wracając do puczu TUCZ-u, to zaparłem się w czeladnej, mając
ze sobą dwudziestu linkhauzowych dragonów, a Zagłoba wokół krążył,
powiadając: "Poddaj się, Wołodyj, to może cię zabiją, albo i nie
zabiją, bo taką mam ochotę, albo i nie mam ochoty. Boże, jak tu
nudno - ani do kina, ani Horpyna, kici-łapci, pudło..." Na co ja
mu z kolei proponowałem, aby mi snadnie nadmuchał pode ogon, abo
i nie pode ogon, a on mi - żebym go pocałował, albo nie pocałował,
w to lub nie w to, ale przeważnie w to. Takeśmy wtedy wzięli oba
na przetrzymanie, aliści on pierwszy nie zdzierżył i jak się rzu-
cił uciekać, tak oparł się chyba tak gdzieś na Krymie, u starego
świętej pamięci Tuchajbeja, co mi zresztą nie dało szczególnej
satysfakcji, gdyż z kim ja teraz wieczorami gadał będę, bo prze-
cież nie z tym ciotą Muszalskim, którego Turcy zdeprawowali, gdy
na galerach będąc przykutym w zgiętej pozycji do wiosła, nie dość,
że się od nich odgonić nie mógł, to jeszcze wiosłując sam się mu-
siał poruszać, przyjemność im czyniąc bez żadnego ze strony tych
sukinsynów wysiłku. O czym ze smutkiem zawiadamiając, pozostając
we smutnym zniechęceniu

Wołodyj, dość wierny panu,
Do niedawna więzień stanu
Wojennego

Zupa "kuroniówka"

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
Do Pana Hetmana Jana Sobieskiego
Przewodniczącego Narodowej Rady Obrony

Jaśnie Panie Hetmanie, zgodnie z rozporzadzeniem Pańskiem zor-
ganizowałem we Chreptiowie rozdawnictwo bezpłatnej zupki dla ubo­
giego rycerstwa, tako zwanej "kuroniówki", gdyż gotowanej głównie
na kurach padłszych ode kurzego moru, za co zresztą obarczyliśmy
odpowiedzialnością poprzednią ekipę, która natychmiast zwaliła
winę na zniszczenia wojenne sprzed 50 laty, co sprawę pomoru
umorzyło. Jako pierwszy ubogi głodny rycerz zjawił się oczywiście
ów stary pieczeniarz pan Zagłoba, ze świadectwem ubóstwa w jed­
nej, a z chochlą w drugiej dłoni. I wychłeptał z marszu od razu
dwa litry, ale zaraz je wielkodusznie zwrócił do kotła i gębę
czapką wytarłwszy, oświadczył szlachetnie, że rezygnuje z onej
darmochy na rzecz uboższych kolegów. co widząc inni oficyjerowie
również wyrzekli się pośpiesznie zupki, przeto nazajutrz zapro­
ponowaliśmy ją prostym dragonom, a moja Basieńka nawet wywiesiła
afisz, zawiadamiający iż pani komendantowa osobiście żołnierstwu
zupy dawać będzie. Niestety, niewczesny jajarz, pan Motowidło,
natychmiast dokonał na onym plakacie dość prostej poprawki,
w rezultacie której Baśka moja po półtorej godzinie dopiero
zorientowała się, iż daje onemu żołdackiemu chamstwu nie to, co
dawać miała. Że zaś w międzyczasie zupa skisła, przeto wylaliśmy
ją do Dniestru i teraz żadna wataha ode multańskiej strony prze-
prawić się już nie śmie, prócz słynnego grasanta Azji Beja, ale
ów ma polipy w nosie i żaden smród mu niestraszny, czym wielką
wszystkich kresowych wojowników wzbudza zazdrość i nie mniejszą
w nich budzi estymę. O czym słusznie donosząc, służby swoje po-
wolne Panu Hetmanowi polecam

Pułkownik Wołodyjowski,
Tego wzrostu, co Żukrowski
Oraz mąż wesołej Basi,
Co gdy gruchnie, świece gasi.

Demografia

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
do
Hetmana Wielkiego Koronnego Jana Sobieskiego.

Wielce Miłościwy Panie Hetmanie!

Odpowiadając na łaskawy list Waszej Miłości, w temacie zalud-
nienia naszych ziem item obrony poczętego, stwierdzam, co
następuje:
Do naszej kresowej stanicy we Chreptiowie takoż dotarły wieści
o gromkim larum, jakie podniosło się w Koronie, Wielkim Księstwie
Litewskim, Ruskim, Ziemi Smoleńskiej, Siewierskiej, Pskowskiej,
Kijowskiej, etc. etc., a to na okoliczność gwałtownego spadku
pogłowia pacholąt płci obojga. Przeto mając na względzie dobro
umiłowanej Ojczyzny zorganizowałem, nie mieszkając, kurso-konfe-
rencyję w temacie jak wyżej. Muszę od razu zaznaczyć, iże wielce
mnie uradowała, ale i zdziwiła niepomiernie, znajomość tego prob-
lemu wśród tutejszego fraucymeru, rycerstwa, a nawet ciemnej
czeladzi i plugawych Lipków pohańskiego wyznania, pozostających
pod komendą Azji Tuhajbejowicza (to ten, któren ma na piersi sine
ryby wykłute). Owóż białogłowy podniosły problemat, jakoby cały
szkopuł tkwił w braku bilateralnych stosunków oraz iże rycerstwo
zadowalnia się jeno barterem z Ukrainkami. Wielce to rozeźliło
tego Młota, wachmistrza Srogiego Luśnię, któren, co się potem
okazało, nijak nie mógł pojąć subtelnej różnicy, między "bilate-
ralny" i "barter". Wziąwszy go przeto na bok i dwa razy w pysk
dawszy, rzecz całą akuratnie mu objaśniłem. Po tym drobnym incy-
dencie padł wniosek konstruktywny wielce, iżby nałapać maluchów
po multańskiej stronie i, ochrzciwszy, przywrócić ich na Ojczyzny
łono. Tu wielebny ksiądz Kamiński mocno nosem zaczął kręcić i ju-
żem go miał starym sposobem wziąć na stronę, kiedy podniósł się
roztropny, jako zawsze, pan Zagłoba i wyjaśnił, że skoro pohańcy
naszych przerabiają na eunuchów, to my możem ich na ministrantów
przysposobić. Wielka to głowa ten nasz pan Zagłoba i pijak zawo-
łany. Natenczas skoczył ze swoją chorągiewką niezawodny, jako
zwykle, pan Muszalski, któren, chocia mocno ślepawy, to łucznik
zawołany. Skoczył tedy, powiadam, Muszalski na Jurkowe Pole i już
pode wieczór przyprowadził był spory jasyr tamtejszej drobnicy.
Już my się, Wasza Miłość, do ceremonii szykowali, gdy, przypad-
kowo trzeźwy, pan Motowidło odkrył, że nie są to pohańskie pa-
cholęta, jeno plugawego wzrostu Czeremisi, Czukcze, Jakuci,
Ewenkowie, i paru starozakonnych karłów. Dopieroż w konfuzję
wszyscy popadli i z tej abominacji pić jeszcze srożej poczęli,
kiedym ja, jako dowódca zawołany i forteli pełen, na koncept
wpadłem. Owoż zważ, Mości Hetmanie, żem się dla miłości Ojczyzny
poświęcić zgodził, a mając wzrost kurduplowaty, sam się do dys-
pozycji Waszej Miłości oddaję, a to w celu iżby podnieść
statystykę bachorstwa na naszych kresach.

Pułkownik Michał Wołodyjowski,
chocia konus mizerny,
to jak Wierzbicki wierny.

PS. Onemu Wierzbickiemu Piotr jest.

[cuciolo]

eh nieocenione teksty Waligorskiego

[asia.sthm]

Noo! ja bez Waligorskiego to jak bez powietrza

List o niewysadzeniu Kamieńca

[asia.sthm]

Pułkownik Michał Wołodyjowski
do
Hetmana Wielkiego i Grubego Koronnego
pana Jana Sobieskiego we Jaworowie
wschodnia Galicja, dawniej SS Galizien

Szanowny Panie Hetmanie

we swoim ostatnim liście indaguje mnie Wasza Hetmańska Mość,
dlaczego dotychczas nie wysadziłem się prochami we Kamieńcu
Podolskim, skoro akcja ta była zaproponowaną, prasa powiadomioną,
a ksiądz Kamiński ułożył specjalne kazanie pogrzebowe wraz ze
solówką na bębnie kompozycyji rotmistrza Plaskoty i z okrzykami:
"Panie Wołodyjowski, larum grają, a ty nie wstajesz?", na co
miałem wstać we trumnie i ukłonić się obecnym, dziękując za okla-
ski, a następnie podetrzeć całunem wdowę mokrą ode płaczu i do-
piero nogami kilkakrotnie fajtnąwszy ostatecznie odkorkować, aby
Wasza hetmańska Mość, wszedłszy do katedry, mógł bez obciachu za-
wołać: "Przebóg, mój najlepszy żołnierz nie żyje!" i na kolana
padłszy w żalu się pogrążyć. Owoż, usiłowałem zrealizować ów am-
bitny scenariusz, ale jako to powiadają - "Nec Miodowicz contra
Balcerowicz" - na skutek kryzysu a to prochów nie szło dostać,
a to znowuż lontu, a gdym już wszystko był zabezpieczył, tedy na-
gle sułtan, długim oczekiwaniem znudzony, ode oblężenia odstąpił,
więc i motyw wysadzenia zniknął, a bez armii oblegającej żaden
ksiegowy kosztów by mi nie uznał i wszedłby mi na dodatek rodzin-
ny, tak jako ongiś Anusia Borzobohata, bardzo już wonczas
brzuchata, weszła mi na buzdygan, przez co nie mogłem rzucić do
szarży swoich laundańskich, gdyż ów matoł Józwa Butrym Oya Bezno-
gi, wyłącznie na skinienie buzdyganem był uczulony, a na buzdy-
ganie Anusia, Szwedy atakują, a i Czarniecki coś brzęczy swoją
sztuczną szczęka, a pan Jan Kazimierz ponownie na Śląsk Polski
ucieka i folksdojcza udaje, a ksiądz kordecki błogosławi, a Kmi-
cicowi Tatarzy hałłakują, że nic jeno abo zwariować, abo się
upić, co też uczyniłem i zawżdy we trudnych momentach czynię, tak
jako i w tej chwili, co pozwala mi zachować dystans do wszelakich
rozkazów i bardzo mię reraksu... rereleksu... relaksu i w ogóle,
wiesz Pan co.

Pułkownik Wołodowowyjo... ekhem,
Chreptodiowoski w Wołodyjkowie,
ucałuj Pan Mańkę...
Luśnia! Jeszcze pół!