World Press Photo 2005

[myszka888]

World Press Photo

[mulinka]

wstrzasajace
i...doskonale..

[myszka888]

troche to przerazajace, ze tyle tragedii wokol...
czasem mam wrazenie, ze coraz mniej tych pozytywnych wydarzen

[mulinka]

Nie mysl tak
sa i pozytywne zdarzenia
tyle...ze te pozytywne sa mniej medialne
ot cala tajemnica

tak samo huragany, trzesienia ziemi - zawsze byly, tyle, ze teraz jest wiekszy
przeplyw informacji niz byl kiedys i o tragediach sie trabi, bo to zwieksza
ilosc czytelnikow

a swiat jest taki, jaki byl zawsze
czasem lepszy, a czasem bardzo zly

dlatego cieszmy sie z tego, co may i za to dziekujmy
(np.cieszmy sie pieknymi czerwonymi zabawkami naszych mezow - bez podtekstow

[samo]

Słusznie prawisz, Mulinko :o) Media mają ogromny wpływ na nasze postrzeganie
świata i siebie samych (czy wiecie że na kilku japońskich wyspach dłuuugo nie
było telewizji bo nie było jak pociągnąć kabla i dopóki się tam nie pojawiła,
to nie odnotowano ani jednego przypadku anoreksji czy bulimii, a i diety nie
były wcale popularne?). A tragedie są lepszą okazją do sensacji niz przyjemne
wydarzenia. Nic się tak naprawdę nie zmieniło. Ja o wiele lepiej funkcjonuję
kiedy nie mam kanałów informacyjnych. Całe "zło świata" przypływa do mojej
głowy bardzo wytłumione. A zdjęcia jak zwykle piękne, tylko nasuwa mi się takie
pytanie o moralność tej "estetyzacji śmierci".

[myszka888]

to teraz ino mi sie cieszyc, ze nie mam TV, bo juz bym zupelnie zglupiala ))

Macie racje, Kobietki.
Wstrzasajace informacje maja wieksza sile przebicia.

[demonka7]

Zdjecie Roku 2005 towarzyszy mi od kilku dni, lezy u mnie na biurku w pracy zaproszenie na wystawe
World Press Photo. Mimo mozliwej dyskusji nad etyka realizacji tego typu reportazy czasami takie
ikony moga byc uzyteczne... za kazdym razem jak spojrze na ta kobiete robi mi sie przerazliwie
smutno, ale jednoczesnie zdaje sobie sprawe ze powinnam byc szczesliwa, bo do tej pory nie musialam
doswiadzczyc podobnego bolu, przezyc podobnej tragedii. Chyba dlatego jeszcze go nie schowalam,
jak je widze to odechciewa mi sie wszelkiego biadolenia nad moim losem. Kiedy wpada do mnie
Wiecznie Niezadowolona Kolezanka (i nie Polka ) skarzac sie jak zwykle a to tlum w metrze, a to ze
goraca, albo ze zimno... wtedy spogladam przeszywajacym wzrokiem na nia, potem na to zdjecie,
znowu na nia... Taka to ze mnie malo sympatyczna zmija.
Mi sie bardzo podoba reportaz z rozdzielania siostr syjamskich, 3-cie miejsce w kategorii People and
News (Stories).